Over mijn meter en de wekkerradio

Het was een cadeau voor mijn 18de verjaardag, een cadeau van mijn doopmeter. Een schat van een mens trouwens. We zien mekaar nog regelmatig en één keer per jaar nieuwjaren we. Dit jaar was het pas leer dan een week geleden dat we aan nieuwjaren toekwamen. Maar bon, dat geeft zo niet voor ons. Ik kreeg trouwens dit weekend dit heerlijke boekje van haar:

Cadeautje van mijn meter #oudeboekjes

Maar ik was 18 en het leek me zalig om wakker te worden met muziek, zelfgekozen muziek, geen radio. CD-spelers bestonden toen wel al, maar waren eigenlijk nog behoorlijk duur. Dus kreeg ik van mijn meter een wekkerradio met een cassettedeck. Waaw! Veel heb ik de cassettedeck niet gebruikt trouwens. Ik werd al wakker van de klik en de ruis van het toestel en dan was de lol er eigenlijk snel vanaf. Maar de wekkerradio, da’s oerdegelijk gerief, ge krijgt dat niet kapot. Hij maakt me nog altijd iedere morgen wakker (tenzij de kinderen eerder zijn) met een scherpe buzzer. Aangenaam is anders.

Maar bon, Philips heeft al een paar jaar zo’n wake up-lamp op de markt die je geleidelijk aan wakker zou maken. Met vogeltjesgeluiden en zo. Het lelijke design van de eerste lampen en de prijs hielden me tegen om er zelf ééntje te kopen.

Maar toen mocht ik er eentje testen van de Insiders. Ik had ze al zien staan in de winkels en ik wist niet goed wat van het nieuwe design te denken. Helemaal anders dan de vorige, dat wel. En eens ze op zijn plaats stond vond ik ze wel leuk. En eens het donker was, vond ik ze nog veel toffer: wat een mooi licht geeft die lamp zeg. Echt van rood naar oranje naar geel, schoon! En dimbaar, ideaal!

Lichtje uit, slapen, morgen heel vroeg op de rommelmarkt in Eeklo #5uur

De handleiding heb ik niet gelezen. Ik ga er altijd van uit dat zo’n dingen zichzelf moeten uitwijzen. En dat is eigenlijk wel zo. Twee alarmen, 5 soorten geluiden (vogeltjes en zee en zo maar de klassieke radio kan ook nog altijd). Knoppen die mooi verborgen zijn, maar meestal toch vlot te vinden.

In het begin was het wat zoeken. Ik word nogal gemakkelijk wakker en ik was wakker van bij de eerste straaltjes licht, 20 minuten voor de wekker echt afmoet gaan. Maar met wat zoeken en experimenteren kwam het wel goed. Ik stel de lamp nu in dat ze maar tien minuten vroeger begint te schijnen en iets later zijn de vogeltjes in het bos er al. De zen-zeegeluiden leken me trouwens maar niks, maar ik ga ze de komende dagen toch eens testen.

En dan heb ik nog een week of zo denk ik om te beslissen of ik hem ga houden of niet. Voorlopig neig ik naar houden. Want het wakker worden is wel iets aangenamer geworden. Al is blijven liggen natuurlijk altijd nog beter.

Er bestaat ook een versie met enkel geel licht, die is iets goedkoper maar dat zou ik dus niet doen, want dat oranje licht is net zo geweldig.

Rommelmarkt: impressies

Twee weken geleden stond ik met mijn moeder op de rommelmarkt in Eeklo, samen met mijn moeder. En ik moest hier nog altijd een paar impressies zetten.

  • Dat half vijf echt vroeg is om op te staan op een vrije zondag. Maar dat ik eigenlijk toch al wakker lag wegens weer wat insomnia perikelen de laatste weken.
  • Dat het zot is dat ge om half vijf al een klein beetje file hebt richting Eeklo. Ik denk dat dat alleen maar op Rommelmarktdag gebeurt.
  • Dat het grappig is dat ge uw auto eens moogt parkeren op de school waar ge heel uw jeugd gesleten hebt. Op een paar meter van de fietsenstalling waar ge met i. altijd sigaretten ging gaan paffen in de pauze.
  • Dat drie lopende meter een beetje op het kleinste was voor de rommel van mijn moeder en ik samen. En dan hadden we nog niet eens alles mee.
  • Dat er om 6 uur echt wel al kopers rondlopen ja. Vooral op zoek naar alles wat tin en koper is, voor de metaalwaarde dan. Of echte antiekjagers, dat ook.
  • Dat ge de stomste dingen vaak het eerst verkoopt. Zo verkocht mijn moeder eerst en vooral een spuuglelijk beeldeke van het heilig Trezeke. Voor twee euro!!
  • Dat het leutig was dat er een fotograaf van Het Nieuwsblad passeerde die deze schone foto nam van ons:
  • Rommelmarkt_2012_(35)_jpg_h600

  • Dat het best was dat we goed weer hadden, al hebben we ‘s morgens echt bijzonder veel kou gehad hebben. Maar in de namiddag was het heerlijk in het zonnetje. We hadden het weerbericht in de gaten gehouden, bij regen zouden we niet gegaan zijn.
  • Dat ge het niet moet doen voor het groot geld. Een kleine 100 euro verdiend die dag. Maar anderzijds: zeker twee dozen rommel uit mijn garage weg en een hoop spullen die dus nu een tweede leven kunnen krijgen!
  • Dat ik dat eens leutig vind, zo’n rommelmarktje. Niet voor iedere week, maar voor één à twee keer per jaar, boja. Zeker ook in het gezelschap van Elze en Ben!

Maar deze, deze hebben we niet verkocht. Dat waren de originele boeken, en die zijn voor mij! Bedankt mama!

Cadeautje van de mama: de origineeltjes!

Over Tonio

Ik heb “Tonio” uitgelezen. Voor de mensen die niet weten waarover ik het heb: Tonio was de enige zoon van A.F.Th. Van der Heijden, die in mei 2010 om het leven kwam bij een ongeval.

Ik had gedacht dat het een boek ging zijn waarbij ik veel ging wenen. Maar dat was het niet. Ik heb eigenlijk maar één keer een traantje gelaten en dat was toen het boek uit was. Omdat het toen echt gedaan was met Tonio.

Het ding is: het is echt gebeurd. Ik kon mezelf dus niet troosten met de idee dat het maar fictie was. Of hopen dat ik mee de dood van Tonio kon vermijden. Want dat kon niet meer, Tonio is dood.

Ik vond het bij momenten een zeer herkenbaar boek voor mensen die al geliefden verloren heb. Zoals ikzelf dus. Ik heb nogal wat fragmenten aangemerkt omdat dingen uit zijn rouwproces zo herkenbaar vond.

Het enige ding was: het is een taai boek, het is geen vrolijk boek. Ik had er niet altijd zin in. Als je aan het zwembad in Frankrijk ligt, lees je liever geen droevig boek. Dus ik moest er me soms aanzetten om verder te lezen. Ik heb er dan ook ruim 3 maanden over gedaan om hem uit te lezen. Maar het is schoon. Het mooiste eerbetoon dat hij aan zijn overleden zoon kon geven.

Een paar zinnen uit het boek die me geraakt hebben:

  • “Dat de cirkel van mijn leven die van Tonio’s leven bleek te kunnen omsluiten, dat maakte er voor de rest van de wiskundige eeuwigheid een besmette meetkundige figuur van.”
  • Volgens Van Dale is kruipolie een ‘dunne olie van bijzondere samenstelling, die door capillaire werking tot moeilijk bereikbare plaatsen kan doordringen, en vooral wordt gebezigd om vastgeroeste delen los te krijgen’. De afgelopen weken heb ik mijn verdriet als een soort kruipolie leren kennen. Het dringt door tot in de haarvaten van mijn emotionele systeem, als dat bestaat, en weekt daar de geringste details van Tonio’s voorbije leven los, elke vergeten en halfvergeten herinnering. Alles lost troebel op tot heimwee en melancholie.
  • ‘Ik bedacht net… mijn vader is nu zevenennegentig,’ zei ze, en haar ogen blonken alweer. ‘Ik ben vijftig. Ik lijk op hem. Stel, ik word ook zevenennegentig, of nog ietsje ouder… dan moet ik nog zevenenveertig jaar zonder Tonio verder leven. Een halve eeuw. Dat is toch een ondraaglijke gedachte?’

En waarom doet ge uzelf dat aan, hoor ik u misschien denken. Zulke boeken lezen, zulke films bekijken. Ik hoor de laatste dagen nogal wat mensen die “The Broken Circle Breakdown” niet willen zien, omdat ze daar niet tegen kunnen, kindjes die doodgaan. Om te beginnen: de film gaat over véél en véél meer dan een kindje dat doodgaat. Maar die emoties net eens opzoeken, ze niet altijd uit de weg gaan, dat helpt me eigenlijk juist wel. Het is niet omdat je gevoelens vermijdt dat ze niet bestaan. Het is ze opzoeken of ze opkroppen. Dan liever dat eerste. Eens goed bleiten, dat kan deugd doen, van tijd tot tijd. Om dan te beseffen dat we eigenlijk best veel geluk hebben ook.

Maar wel, nu graag een vrolijk, luchtig boekje!

The Broken Circle Breakdown

Voor het filmfestival kleedt ne mens zich al eens op. OK, het eerste jaar dat ik ging ging ik gewoon in jeans en zwart truitje. Een truitje met een kwijlplek op van Janne. Janne zat op dat moment met het parasietje en ik was nogal ongerust en tijd voor een kledingwissel of een simpele kledingcheck was er blijkbaar niet. Het was daar pokkewarm, maar ik heb de hele avond mijn jas aangehouden om de kwijlplekken te verstoppen. Sindsdien maken i. en ik er een vaste gewoonte van om zo proper mogelijk op het filmfestival te geraken.

Filmfestivalbenen

Dit jaar zelf met speciale sterrenkousen en onmogelijke schoenen. Schoon hoor, maar een hele avond kun je daar toch niet op blijven staan. Zonder pijn. Gelukkig kwam ik Griet tegen die in het naar buiten gaan ook haar onmogelijke schoenen uitspeelde. Vrouwenleed.

Maar! We gingen voor de film natuurlijk! Er waren hoge verwachtingen en die werden probleemloos ingelost en ruim overtroffen. Veerle Baetens deed dat werkelijk subliem. Heldenbergh had in Reyers Laat gezegd: “ik ben nog nooit zo gracieus weggespeeld geweest”. En ik moet hem gelijk geven. Al is zijn prestatie natuurlijk ook subliem. Heldenbergh is een beetje God.

Waar ik in het toneelstuk de muziek soms wat overheersend vond, vond ik die hier nu net zo mooi. Ik was geen bluegrass fan, maar nu wel denk ik. Zo schoon. We hebben gebleit, i. en ik. De film was nog geen drie minuten bezig en we zaten al aan de zakdoek. Drie papieren zakdoekjes per vrouw. Maar we hebben ook gelachen.

Ik ga nog minstens één keer kijken. En ik wil de DVD. Om opnieuw en opnieuw en opnieuw te bekijken.

Helden #ff

The broken circle: gemengde gevoelens

Vanavond opening van het Filmfestival. Mijn laatste keer dat ik zal mogen gaan als gemeenteraadslid. Maar geen enkele keer had ik er zo’n sterke gevoelens bij. Heeft alles te maken met de film natuurlijk: “The broken circle breakdown

Ik zag het stuk, in 2009. Ik was toen een maand of zes zwanger van Sien en had vreselijk moeten lopen om net op tijd in het theater te geraken. Ik was – als één van de weinigen niet echt overtuigd – en dat had dan vooral met de actrice te maken. Ik geloofde haar niet. In die zin vind ik het niet erg dat ze vervangen werd door Veerle Baetens. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het er gaat vanaf brengen. Maar op zich vond ik het stuk wel fantastisch. En Johan Heldenbergh zeker en vast.

De film is van Felix van Groeningen, die een paar jaar geleden ook al het filmfestival mocht openen met de fel bejubelde film “De helaasheid der dingen”. Kan bijna niet mis gaan dus. Daarna mag hij anders ook eens Massis verfilmen, ook al met Johan Heldenbergh.

Over die Johan Heldenbergh. Ik vind die fantastisch. Toen ik hem gisteren bezig zag in Reyers laat, aan het vertellen over wat kunst gedaan had met zijn dorp, dan wil ik hem eens goed vastpakken en knuffelen. En als Termont geen burgemeester zou worden (wat hij wel gaat doen hoor), dan mag Johan altijd burgemeester worden, vind ik. Johan Heldenbergh, dat is een held, mijn held.

Maar sedert ik het stuk gezien heb is er hier veel gebeurd. Ik ben drie mensen verloren die ik doodgraag zag, en daarover gaat de film natuurlijk ook, over verlies. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe mijn beste vrienden hun kindje, mijn metekindje verloren. Het zal dus confronterend worden. En daar ben ik wel een beetje bang voor.

Maar ik kijk ernaar uit. Ik ben verheugd dat ik mag gaan kijken. Ik heb me nooit meer vereerd gevoeld dat ik naar de opening van het filmfestival mag gaan. Maar ik ben ook een beetje bang. Ik hou mijn hart vast. En mijn zakdoek. En de waterafstotende mascara. Maar wellicht treft u me na de film aan met rode oogskens.

Meest gestelde vragen tegenwoordig

1. Zijt ge al verhuisd?
Neen, we zijn nog niet verhuisd. De planning is als volgt: half november is het huis van ons, dan gaan we er een maand of twee in werken en op 12 januari gaan we voor echt verhuizen. De bedoeling is wel om ondertussen al veel te verhuizen.

2. Veel werk in het nieuwe huis?
Ja en neen. Het is geen totale verbouwing, dat zien wij niet zitten. We gaan wel de zolder inrichten, de trap daar naartoe omdraaien (die start nu op het einde van een kinderkamer en we zouden liever twee kinderkamers hebben en een trap naar de zolder die niet in één van de kinderkamers zit. Onder die trap, tussen de twee kinderkamers, komt een kinderbadkamer met douche en WC. Verder gaan we nog een dressing inrichten en overal vloeren en muren opkuisen en herschilderen. Maar dat valt dus nogal mee.

3. Is het oude huis al verkocht?

Jaat. En we hebben dat gewoon via Facebook gedaan. De kopers stonden het eerste weekend al heel enthousiast te wezen in ons huis, ook al konden ze door een zomerse tropische regenbui zelf alleen maar kijken naar het dakterras, ze konden er niet op. Een paar onderhandelingen later hadden we een verkoopsovereenkomst. Leuke mensen, echt de mensen aan wie we ons zo gekoesterde huis wilden toevertrouwen!

4. En rustig zeker voor u, nu? (doelend op de gemeenteraadsverkiezingen)
Euh ja, in die zin dat ik geen campagne meer moet voeren. Ik zou niet weten wanneer ik het nog moet doen. Maar ik werk nog wel 4/5e, ik volg alle commissies en gemeenteraden en andere vergaderingen die daarbij horen. Ha ja, want ik ben gemeenteraadslid tot eind 2012, pas in het nieuwe jaar start de nieuwe raad. Manlief werkt fulltime en geeft dan nog eens les aan een hogeschool. Ondertussen plannen en organiseren we een verkoop van een huis, de koop van een huis, het verbouwen en de verhuis. Met twee kinderen erbij is dat al bij al behoorlijk hektisch. Maar we klagen niet, vanaf 2013 wordt alles beter. En rustiger. Denken we, hopen we.

5. En Janne en Sien? Zien die het nieuwe huis zitten?
Ja, Janne vertelt dat aan iedereen en toont ook iedere keer het nieuwe huis. Ze is vooral blij dat we daar gaan wonen omdat ze dan in de roze kinderkamer mag slapen. Dat heel die kamer aangepakt wordt, hebben we haar al een paar keer duidelijk gemaakt nochtans. Inspraak krijgt ze zeker, maar het wordt géén roze kamer :-) En Sien, die is enthousiast over alles, eigenlijk.

Verder wil ik jullie hier een belangrijke doorbraak in huize Decroubele melden. Janne draagt terug knopen. Ze is vanmorgen naar school vertrokken met een giletke aan. Dus een volledige rij knopen, hé! Zot content, wij hier!