Voor het filmfestival kleedt ne mens zich al eens op. OK, het eerste jaar dat ik ging ging ik gewoon in jeans en zwart truitje. Een truitje met een kwijlplek op van Janne. Janne zat op dat moment met het parasietje en ik was nogal ongerust en tijd voor een kledingwissel of een simpele kledingcheck was er blijkbaar niet. Het was daar pokkewarm, maar ik heb de hele avond mijn jas aangehouden om de kwijlplekken te verstoppen. Sindsdien maken i. en ik er een vaste gewoonte van om zo proper mogelijk op het filmfestival te geraken.

Dit jaar zelf met speciale sterrenkousen en onmogelijke schoenen. Schoon hoor, maar een hele avond kun je daar toch niet op blijven staan. Zonder pijn. Gelukkig kwam ik Griet tegen die in het naar buiten gaan ook haar onmogelijke schoenen uitspeelde. Vrouwenleed.

Maar! We gingen voor de film natuurlijk! Er waren hoge verwachtingen en die werden probleemloos ingelost en ruim overtroffen. Veerle Baetens deed dat werkelijk subliem. Heldenbergh had in Reyers Laat gezegd: “ik ben nog nooit zo gracieus weggespeeld geweest”. En ik moet hem gelijk geven. Al is zijn prestatie natuurlijk ook subliem. Heldenbergh is een beetje God.

Waar ik in het toneelstuk de muziek soms wat overheersend vond, vond ik die hier nu net zo mooi. Ik was geen bluegrass fan, maar nu wel denk ik. Zo schoon. We hebben gebleit, i. en ik. De film was nog geen drie minuten bezig en we zaten al aan de zakdoek. Drie papieren zakdoekjes per vrouw. Maar we hebben ook gelachen.

Ik ga nog minstens één keer kijken. En ik wil de DVD. Om opnieuw en opnieuw en opnieuw te bekijken.