Ik ben eigenlijk niet zo’n reünie-type. Het is te zeggen, ik heb dat nog nooit gedaan. De voornaamste reden daarvoor is wellicht dat ik daar nog nooit een uitnodiging voor gekregen heb. Maar het is nu niet alsof ik dat zo erg vond.

Maar toen kwam er een uitnodiging voor een reünie van de Komi’s. Wat is dat voor een beest, hoor ik u denken. Ewel ja, ik zat noch in de scouts, noch in de Chiro, ik zat in de Komi’s. Dat stond voor Koor & Misdienaars, ja, in die tijd was dat zeer hip, zo de eerste letters van twee woorden laten samensmelten tot één woord. Ik zat in het plaatselijk kerkkoor, mijn zus ook, mijn broer was misdienaar en zodoende zaten wij alledrie in de Komi’s.

En ik kan wel zeggen dat we daar de tijd van ons leven beleefd hebben. Denk vooral niet aan een suffige bende vol brave, saaie kindjes. Integendeel misschien zelfs. We gingen op kampen, we zetten samen ons eerste stapjes in het uitgangsleven, we leerden ons eerste liefjes kennen (al dan niet binnen de Komi’s). Enfin ja, memories, memories.

Zoveel goede herinneringen dat ik die mensen nog wel eens wou terug zien. Een aantal van hen heb ik nog wel een paar keer gezien. In Gent, in Eeklo, via Facebook. Maar de meesten mensen had ik gelijk 15 à 20 jaar niet meer gezien.

De laatste weken en maanden zocht iedereen nog wel een aantal mensen, overtuigden hen om te komen en zo waren we dus met een stuk of 50. Beetje opgesplitst in twee groepen, de jonge en de oude garde en ik had de twijfelachtige eer om tot de oude garde te behoren.

Maar leutig dat dat was! Bijpraten met al die mensen. Herinneringen ophalen. Kindjes, jobs, huis. Iedereen die ook wel al ‘t een en ‘t ander mee gemaakt heeft in zijn leven. Maar allemaal warme mensen.

Het moment van de avond: het Komilied beginnen zingen en de woorden uit uw mond horen rollen zonder dat ge nog wist dat die nog in uw hoofd zaten. En filmpjes kijken. En op Leen haar schoot gaan zitten natuurlijk.

En ook schoon: een plaatsje voor een foto van Elke en S, twee Komi’s die al overleden zijn.

Plezant is dat, als ge zo meteen weer terugvoelt waarom die mensen zoveel jaar geleden zo’n goeie vrienden van u waren. Dat het nog steeds klikt. Dat we mekaar wat uit het oog verloren zijn, geeft niet als ge de draad zo meteen weer kunt oppikken. Dank aan de organisatoren!

Oké ja, wij zijn soms een beetje zot, ja. Dat weet ge wellicht wel al, als ge deze blog al langer leest. Op woensdag kregen wij de sleutel van ons nieuwe huis, op zaterdag gaven we een feestje voor al onze vrienden. Ik heb ze niet geteld, maar ik denk dat er in de loop van de avond wel een stuk of 100 mensen gepasseerd zijn.

Dat is veel ja, maar anderzijds, het is de enige keer dat ge zo’n feestje kunt geven in uw huis. Eens het geschilderd en ingericht is, gaat dat niet meer, of toch niet meer met zoveel tegelijkertijd.

Het hoogtepunt lag tussen 17 uur en 20 uur, de mensen met kindertjes. Heel druk, en we hebben niet tegen iedereen kunnen babbelen. Zo druk dat we geen foto’s meer namen, gelukkig hadden we andere vriendjes met camera’s. Zoals van het raam in onze deur naar de gang, één van de vele redenen waarom ik voor dit huis viel.

Acht quichen bakte ik, waaronder de Gentse, alweer een groot succes. En de mama bakte ook nog taart en vlaai. En massa’s chips. En drank (door de mensen zelf meegebracht).

Op het einde werd mijn zicht al wat waziger :-)

En de tradionele laatste mens:

En nu… Aan het werk!

Ondertussen zijn wij de trotse bezitter van twee huizen.

Deze keer hadden we geen kinderen mee naar de notaris, dus namen we zelf maar een foto van dit historisch moment.

Waarna wij dan naar het Keizershof trokken om samen een hapje te eten (op belangrijke momenten landen wij daar nogal vaak). Peter moest werken die middag, dus trok ik alleen naar de Sleepstraat om aldaar mijn nieuwe living te aanschouwen.

En dit is maar een stukje, hé, mensen, er is nog een stuk!

De vorige kindjes lieten alvast deze mooie clown achter voor onze kindjes:

Ondertussen verhuisde ik al een paar stukken en als een echte stadbewoner deed ik dat met, euh, de fietskar. Ik ga echt tot het uiterste met die fietskar. Ge kunt niet geloven hoeveel cola, wijn, bier en chips ge in zo’n kar kunt krijgen.

En vanmorgen kregen wij de allereerste post op ons nieuw adres van de meest attente blogster in Blogland! Tx Yab!

Pas op, dat van die twee huizen, dat is maar tijdelijk hoor. In januari verkopen wij de Moestuinstraat en verhuizen we voor echt naar de Sleepstraat. Maar ondertussen hebben we twee maanden tijd om een beetje te schilderen en te verbouwen. Niet dat we klaar gaan zijn hoor daar niet van. Maar hé, zijn er hier mensen die graag eens een paar uur mee komen schilderen in december?

Er zijn weinig jaren dat ik meer aan het aftellen ben voor Kerst dan nu, denk ik zo. Een overvolle agenda combineren met het kopen en in orde stellen van een huis… En een verhuis voorbereiden… Ik mag er nog niet zo goed aan denken eigenlijk. Tegen dat het Kerst is zou er toch al één en ander moeten gebeurd zijn. Dé grote verhuis moet nog komen, maar toch, we zijn zeer dichtbij dan.

Janne en Sien zien daar ook echt wel naar uit. Vooral Janne, die hele dagen bezig is met kalenders en wat wanneer gebeurt.

Ge kunt u dus wel voorstellen dat ik blij was met dit cadeautje in mijn bus. Het is een advent aftelkalender van Lego Friends.

Zo’n mooi speelgoed toch, die Lego Friends. Heel mooi uitgewerkt, vind ik: 24 dagen, 24 luikjes, 24 mini-cadeautjes. En de doos is een winters tafereeltje waar de poppetjes kunnen in figureren. Janne kennende zal ze daar uren en uren zoet mee zijn :-)

Ha ja, ik moest de doos eens openfoefelen op een manier dat het eigenlijk niet moet. Té nieuwsgierig!

Er rest mij nog één vraag: aftellen naar Kerst, of aftellen naar de verhuis? Ik weet het nog zo niet. De bedoeling is natuurlijk naar Kerst, maar hier zou aftellen naar de verhuis misschien nog beter zijn.

Je kan de doos ook altijd kopen voor Sinterklaas natuurlijk. Oké, de advent is dan wel al een paar dagen bezig, maar dan mag dochterlief meteen een paar dagen ineens ineenknutselen, ook leuk!

Dat ik vorige zaterdag toen ik het postje schreef dacht dat het ergste wel gepasseerd was. Maar dat de medicatie niet aansloeg en dat mijn oor begon zeer te doen en dat ik dan toch maar gestart ben met antibiotica (moet van in mijn puberjaren geleden zijn). En dat ik vervolgens een keiharde oorontsteking kreeg. Met een loopoor. En dat ik nu, 5 dagen later, nog altijd niet zonder pijnstillers kan en dat ik potdoof ben aan de linkerkant. Een bezoek aan de KNO-arts dringt zich op, maar ge geraakt daar allemaal nog zo gemakkelijk niet binnen.

Dat Peter helemaal anders ziek is dan ik. Het moment dat Peter het ziekst was, lag ie hele dagen te slapen. Op de momenten dat ik het ziekst was sliep ik ongeveer niet. Pijn aan sinussen en oren, dat kan mij wakker houden ja.

Dat wij mogen stoefen met ons dochtertjes. Want dat die kindjes echt rekening hielden met hun zieke oudertjes en zo schoon samen speelden. Een medaille voor die twee!

Dat een oorontsteking echt mega veel zeer doet. Veel mama’s vragen mij dat nu, omdat hun koters dat wel al eens meemaken. Ewel, gruwelijk veel zeer dus. Als uw kind regelmatig oorontstekingen heeft: niet twijfelen om buiskes te laten steken. Serieus, zo’n ingreep is niets in vergelijking met één oorontsteking. Mieljaar zeg.

Dat, als ge ziek zijt, het huishouden toch min of meer moet blijven draaien. En dat dan nog in een periode dat mijn poetsvrouw twee weken niet kon komen, tedju toch. Het valt mee, de chaos in huis. Maar die mand strijk, daar kan ik bijna niet meer over kijken.

Oh en ook: wist ge, dat als ge een knoert van een oorontsteking en ook nog een sinusitis hebt, ge dan beter niet het vliegtuig kunt stappen? Werktrip naar Oslo dus afgelast op doktersadvies. Spijtig voor de interessante meeting. Maar ik had toch geen tijd om de stad te gaan bezichtigen, dus tot daar aan toe.

Maar genoeg gezeurd nu. ‘t Is bijna weekend. Hoera!

Peter en ik slapen al de hele week niet samen. Peter slaapt in de zetel, ik in bed. We zijn bijna 17 jaar samen en we hebben nog nooit zo’n slechte week meegemaakt. Neen, we hebben geen ruzie. Daar hebben we de kracht niet voor. We zijn ziek.

Het is begonnen bij Peter, anderhalve week geleden, en een paar dagen later is het overgeslagen naar mij. Meestal zijn wij niet zo rap ziek en duurt het niet zo lang, maar het zijn stevige beestjes blijkbaar deze keer. En dan nog tegelijkertijd.

Onze week bestond uit zetelliggen, bedliggen, dokters- en apothekersbezoekjes. En heel veel dingen afzeggen. En dat voor de herfstvakantie.

Maar al een chance dat wij goeie vriendjes hebben die zich een paar dagen over Janne en Sien ontfermden en die ons eten bezorgden. En dank aan de nana die Janne enkele uren Halloween-plezier kon bezorgen. En voor de mama die haar eigen gezondheid op het spel zette door ons een pot versgemaakte hutsepot te brengen. Vanillepap met speculaas, daar zorgde ik nog net zelf voor.

Allerheiligen: het graf van mijn zus en vader, daar ben ik nog niet geraakt. Volgt later wel eens.

Peter zijn medicijnencollectie:

Voorlopig voor mij vandaag een triest hoogtepunt met een hel van een nacht gevolgd door een bezoekje aan de dokter van wacht. Mijn neus en sinussen zitten onwaarschijnlijk dicht. Ik heb goesting om twee gaten in mijn gezicht te boren bij momenten. Dit is dan ook het beeld van de dag.

Ik ben al blij als ik af en toe één neusgat heb waar ik door kan ademen. En woensdag moet ik naar Oslo voor het werk. Hopelijk tegen dan beter! Eén ding geluk: ons kinderen hebben er precies geen last van… Houden zo!