Lime vroeg fotookes. Er is nog niks echt helemaal af, dus tonen we fragmenten:

Wintertuin met ligzetel.

Maar daarvoor kwam u niet zeker?

Kindjes in de zetel aan de blauwe muur. Hard aan getwijfeld, maar het is een mooi warm blauw, met die bruine zetel bij, goeie combinatie!

Nog te doen: dat kastje weer donker krijgen. Het is melamine of zo, dus alle tips welkom.

Mijn bureauke en thuiswerkplek. Volledig geschilderd, maar er moet nog een muur behangen worden, maar daarvoor moet ie eerst nog behandeld worden tegen vocht. Allemaal in de pijplijn. Ondertussen staat het bureautje wel vol dozen met boeken en cd’s voor op Peters kot, dat nog in de maak is.

Ook in beeld: mijn goeie vriendin Andrea (ik heb net de naam verzonnen). De fantastische paspop die ik van mijn schoonmoeder kreeg. Ze kocht ze zelf tweedehands in de jaren zestig. Geweldig ding, toch?

Orla Kiely papier in my kitchen! Manlief geloofde er niet erg in, maar ook nu moet hij toegeven dat het bijzonder geslaagd is. De keuken verandert van een saai, wit ding naar een levendige keuken. Ik ga niet meer uit mijn keuken weg te slaan zijn, ik.

De meisjes vinden het hier geweldig. De televisie staat hier amper aan, ze zitten het liefst in hun “kamp”, onder de trap! :-). Hun kamer bevindt zich nog in de werfzone, maar hun kamer zelf is wel stofvrij. En er hangt zelfs al behang, dat doet denken aan de lente!

Ons nieuwe lampen tot slot, daar zijn wij helemaal dol op.

Maar hier is het nog werf!

Later meer!

Ge kent ze wel, de reputatie van de Sleepstraat. Van al die dubbelparkeerders, die de doorgang versperren.

Wij niet, dachten we, toen we dit huis kochten. Er is immers een garage in dit huis waar we kunnen parkeren. Maar momenteel staat die te vol met verhuis- en verbouwgerief en kunnen we er niet in parkeren. Maar als ik van Ikea kom, dan zet ik ook wel graag mijn gerief af in huis. Geen nood, we hebben een breed trottoir. Dus ik parkeer me op het voetpad, op een manier dat voetgangers (met buggy’s) nog doorkunnen. Fietsers, auto’s en trams konden ongehinderd door. Fijn zo, dacht ik tevreden.

Twee minuten later, ik was nét bijna klaar met uitladen, een politiecombi naast mij. Dat dat niet mag en veel gezaag en zo. Ik ging ervan uit dat laden en lossen wel mocht, maar neen, dat mag enkel OP de rijweg. Ik mompelde nog iets van “een mens probeert dan eens voor iedereen goed te doen”, maar daar had de man iets van opgevangen en had duidelijk een slechte dag en begon al te dreigen met 100 euro boete. Enfin: “ik zal het nooit meer doen meneer”, auto weg en gedaan.

Ten eerste: ik ben blijkbaar in fout, kan best zijn. Maar ik kan niet zo goed tegen die letter-van-de-wet-mentaliteit. Ik weet het, het is een dunne grens. Maar in mijn geval zag hij dat ik aan het laden en lossen was én dat ik niemand hinderde, dat iedereen door kon. En ik bracht niemand in gevaar. Is het dan echt nodig om zo moeilijk te doen?

Ten tweede: ik stap in mijn auto, rij achter hem aan. Vijftig meter verder parkeert de man zich OP het pleintje, wat absoluut niet mag. Hij stapt uit met een papieren dossier en belt aan bij de buurman. Ik wil maar zeggen, het ging duidelijk niet over een dringende interventie. Mag dat dan zomaar? Mogen zij werkelijk zomaar overal parkeren? Ter vergelijking: een arts of de thuisverpleging mag dat niet hé (al is er nu onlangs wel een sticker gekomen die je op je poort kan kleven om dat toe te staan aan medisch personeel, maar dat hangt volledig af van de goodwill van de huiseigenaar). Kijk, en ondertussen lees ik inderdaad dat zij dat ook niet mogen. Volgende keer ook een foto, nem.

Enfin. In het vervolg doe ik de reputatie van mijn straat alle eer aan en parkeer ik gewoon op de rijweg. Dan hou ik de tram tegen.
En u, als u daar nog eens passeert, en ge moet wachten op iemand die aan het laden en lossen is (ja, dat is hier nogal een zeer ruim begrip, haha), dan weet u: hij/zij moet wel, want anders krijgt hij/zij een boete van 100 euro. Voilà.

Nota: op de verhuisdag hebben we trouwens de hele dag zo geparkeerd en nooit een klacht gekregen. Hé, wij moeten toch ook kunnen verhuizen, dacht ik zo? De vorige eigenaars zijn trouwens ‘s nachts verhuisd, maar dat zagen wij niet zitten!

We zijn verhuisd geraakt, ja, oef.

Regel één bij een verhuizing: aanvaard alle hulp die ge kunt krijgen. Zo kwam mijn moeder twee dagen dozen vullen zodat wij nog meer konden afwerken in het nieuwe huis.

Regel twee bij een verhuis: zodra ge de verhuisdatum weet, breng al uw vriendjes op de hoogte zodat ze die datum kunnen blokkeren in hun agenda. Zo waren we zaterdag met een stuk of tien mensen om te verhuizen, nog eens twee om te schilderen en nog iemand die de catering verzorgde. Zoveel mensen, des te rapper dat het gaat. Volledig over geraakt dus op één dag, al was iedereen geplooid ‘s avonds.

Regel drie: neem goeie briefjes als ge instructies wil schrijven voor uw verhuizers. Geen papierkes die er zodra ge uwe rug draait terug afvallen. Schilderstape en daarop schrijven, zo leerde ik (te laat).

Er waren nog veel meer regeltjes te verzinnen, maar die ben ik allemaal vergeten. Alleszins: het is gelukt!
In totaal zijn er echt wel een hoop mensen gepasseerd om ons te helpen. Grandioos! En nog eens allemaal bedankt!

En in het nieuwe huis? Goed hoor. Nog niet alle dozen zijn uitgepakt en dat zal nog wel even duren. Onze garage is momenteel bijna volledig gebarricadeerd door al het gerief dat pas later naar boven kan, als kinderkamer 2 en Peters bureau af zullen zijn.

De thermostaat doet het momenteel niet echt goed waardoor het nu nogal frisjes is in huis (16 graden), maar vanavond komt er een loodgieter, dus dat is hopelijk snel in orde. Door de verbouwingen is er voor de kinderkamer ook een groot gat open naar de (nu nog niet geïsoleerde) zolder, dus daar is het nog veel kouder. Gelukkig krijgen we de kinderkamer zelf wél warm genoeg. En eind februari zouden de werkzaamheden daar gedaan moeten zijn, dus volgende winter gaat dat sowieso beter zijn.

Maar verder is er eigenlijk best veel in orde geraakt, zelfs de dressing en een stuk gang zijn nog geschilderd geraakt. We moeten nog een beetje wennen aan de nieuwe geluiden van het huis en aan de nieuwe indeling. In de Moestuinstraat lagen badkamer, keuken en living op hetzelfde verdiep. Waardoor aankleden en ontbijten nogal door mekaar gebeurde. Waardoor ontbijtgerief ook wel eens in de badkamer belandde en badkamergerief in de keuken. Nu is het veel georganiseerder en het is soms een beetje zoeken naar de lichtpunten overal (het zijn er nogal veel).

Maar… het komt goed. Maar toch, de eerstkomende twintig jaar gaan we niet meer verhuizen :-)

We zijn al 7 dagen 2013 en ik heb jullie nog geen gelukkig nieuwjaar gewenst! Bij deze dan!

Het was ook omdat onze kaartjes nog niet allemaal verstuurd waren. Het is niet omdat ge die vroeg bestelt, dat je die ook vroeg verstuurt hé. Ik hoop dat iedereen ze nu ontvangen heeft en anders: hier is het digitaal!

Een nieuw jaar en geen gemeenteraadslid meer. Véél meer tijd voor andere dingen! Ik wens de nieuwe ploeg veel succes, ze gaan dat schitterend doen!

Een nieuw jaar, een nieuw huis. Schilderen en verhuizen. We houden het er op dat living, keuken, slaapkamer, kinderkamer en badkamer gaan klaar zijn tegen de verhuis (op een muurtje behangpapier hier en daar na). Onze badkamer is trouwens maar een tijdelijke opkalefatering (samen met de dressing) want die willen we grondig aanpakken als er verse centjes zijn. De dressing, Peters bureau en de tweede kinderslaapkamer gaan niet klaar zijn. Maar hé, dat zijn dingen die we nu ook niet hebben, dus die gaan we nog niet echt missen. En die komen dan snel erna in orde. En de gang mag dan ook nog eens geschilderd worden.

Zaterdag verhuizen we. Nu maar hopen dat het geen stenen uit de grond vriest of er geen sneeuwtapijt van tien centimeter ligt.