Oranje maandag

Drie jaar geleden hadden we net slecht nieuws gekregen over mijn vader, kanker. Peter en ik zuchtten eens diep in de auto. Dat we eigenlijk nog geluk hadden, en nog niemand van écht dichtbij verloren waren.

Op dat eigenste moment was mijn zus al gestorven. Maar het nieuws was nog niet tot bij ons geraakt. De klap volgde pas een paar uur later.

Bij de verhuis vond ik een kaarsje, gemaakt door het kaarsenatelier Oranje, waar mijn zus vele jaren gelukkig is geweest. Ik steek het aan voor haar vanavond…

Zulke dagen blijven op u inbeuken.

8 thoughts on “Oranje maandag

  1. 3 jaar geleden al, ‘t is net alsof het gisteren was! Ik krijg nog steeds rillingen… Dikke knuffel Lien, voor jullie allemaal!x

  2. verdriet slijt wel, maar blijft altijd wel aanwezig.
    En als het mij overvalt denk ik altijd aan hoe Bram Vermeulen het zong, “als ik dood ben treur maar niet, dood ben ik pas als jij me bent vergeten”
    (nog bijlange niet dus)

Comments are closed.