Lien wil een nieuwe fiets

De auto werd verkocht en als emotionele reactie daarop kocht ik me een handtas. Een echt wijf ik, hé. Enfin, nog nooit zo’n dure handtas gehad, maar na een paar weken proefdraaien kan ik ook wel stellen dat ik ook nog nooit zo’n goeie, perfecte handtas had. Dat treft.

Zou ik? Ja of nee?

Ja, van hetzelfde merk als mijn behangpapier, ja. En ja, voor mijn verjaardag (eergisteren) kreeg ik van manlief ook nog een ovenschotel. Neen, ge kunt niet te veel hebben van Orla Kiely, vind ik zelf.

Ik heb zin in lasagne! :-)

Maar dus. Met (een deel van) de centjes wil ik een nieuwe fiets kopen. Het is niet dat mijn fiets compleet kapot is (al zou een nieuw spatbord en een nieuwe rem wel mogen), maar hij stamt uit een ander leven. Een leven waarin ik nog geen kinderen had en ik alleen of met Lies lange fietstochten deed rondom Gent. Een hybride fietske, met 24 versnellingen en een vlinderstuur.

Tien jaar hebben we hem al (we, want Lies kocht dezelfde), 10 jaar en ont-zet-tend veel kilometers. Iemand die ont-zet-tend veel kilometers doet met zijn auto doet daar geen tien jaar mee, denk ik dan.

Mijn leven is veranderd, maar de fiets niet. Ja, er hangt nu een haak aan om de fietskar te trekken en er staat een fietsstoeltje op. Die kar, die ik nu als handig beschouw omdat dat daar veel boodschappen in kunnen. Maar die kar kunnen we niet eeuwig blijven gebruiken. Janne moet dringend leren fietsen (neen, ze kan dat nog niet echt, het is geen durfal). Maar alleen naar school fietsen in de stad vind ik nogal lastig. Dus denk ik erover om een follow me te kopen. Dat is een ding waarmee ge het fietske van uw kleine kunt aanhangen aan uw fiets. Dan kun je dus ergens naar toe rijden met haar eraan, daar het fietske loskoppelen en alleen verder rijden. Ik hoor daar heel veel goeds van (handig, stabiel). Het enige minder goede dat ik hoor is dat het veel weegt (4 kg, volgens de handleiding). Misschien moet ik het eens aan Stien vragen, want zij heeft er zo één.

Zelf zou ik een echte stadsfiets willen met een normaal stuur want zo’n vlinderstuur is bij nader inzien niet zo handig in de stad. Ik wil er zo één waar ge een bak kunt op zetten vooraan om de boodschappen in te leggen. Liefst één die er nog een beetje leuk uitziet ook, zoals deze:

Maar die verkopen ze natuurlijk nergens in een fietsenwinkel in mijn buurt. Wat ik nogal handig vind, want als er iets aan is word ik graag snel geholpen. En om snel geholpen te worden bij een fietsenmaker helpt het nogal als ge uw fiets daar ook effectief gekocht hebt. Al kan ik het ook altijd vragen aan Tuub natuurlijk.

Een Achielle is ook leuk, maar daarvan wordt me verteld dat het fietsen zijn die veel onderhoud vergen. Met onderdelen die kunnen roesten en al. Meer voor de hobbymensen. Hmm. Ik ben een semi-professionele fietser die absoluut niet graag zelf aan haar fiets komt.

Veel van die fietsen hebben 3 of 5 versnellingen, weinig hebben er 7. Ik wil er 7 omdat dat ik daar soms boodschappen en kinders ga mee vervoeren, soms helemaal niks. Dat maakt een groot verschil in versnellingen, als ik dat vergelijk met de fietskar.

Deze, wordt me aangepraat door een paar fietsenmakers. Maar waarom zetten ze daar van die lelijke prints op?

Of deze, deze vind ik wel heel schoon. En altijd content geweest van mijn Oxfordje eigenlijk.

En dan moet Janne ook nog een nieuw fietske hebben, 20 inch van kader. Niemand die er eentje staan heeft dat weg moet?

Waarom hebben ze eigenlijk nog geen fietsen van Orla Kiely? Zucht! :-)

Enfin, uw ervaringen en meningen zijn zoals gewoonlijk meer dan welkom hier.

“Eet eens een Matinetteke op uw boterham”, zei de diëtiste

Twee jaar geleden kocht ik me een high tech weegschaal met vetpercentagemeting en wifi die spreekt met mijn telefoon en al. Omdat ik dat leutig vond en omdat ik dacht dat ik hiermee mijn gewicht op peil zou kunnen houden. Dat als ik die grafiek zag naar omhoog gaan dat ik dan tijdig aan de alarmbel zou trekken en bij sturen. Ik was toen net een kilo of 8 vermagerd door een streng dieet.

Ge moet geen statistisch wonder zijn om deze grafiek te kunnen lezen om te zien dat dat niet is gelukt :-)

Hoe dat komt? Te veel op weekendjes/reisjes gaan waarop ik me volledig laat gaan. Eén, twee kilo bij en die gaan er niet meer af. Een fantastisch uitgebreid sociaal leven dat gepaard gaat met veel en lekker eten. Een verhuis waardoor er weer geen tijd meer was om te sporten. Enzovoort enzoverder, maar de feiten spreken voor zich en zeggen vooral dat het zo niet verder kan.

Vorige keer was ik trouwens veel vermagerd met Herbalife. Dat zou ik niemand aanraden. Ge hebt honger gelijk de beesten (laat ze u vooral niks wijsmaken). Niet moeilijk dat ge vermagert, drink eens twee milkshakes op een dag en eet één maaltijd en voor de rest niks: ge zult ook wel vermageren, hoor. Die shakes smaken verschrikkelijk slecht (vooral met sojamelk), de vanillevariant was nog de enige die ik binnen kreeg zonder mijn neus te moeten dichtknijpen. Gezond zeggen ze, maar ge moet u wel te pletter slikken in zeer prijzige voedingsupplementen à volonté. Om nog maar te zwijgen over die keer dat ik naar zo’n bijeenkomst geweest ben en dacht dat ik in één of andere sekte terecht gekomen was. Toen ze mijn vroegen of ik Janne en Sien ook al Herbalife gaf (Sien was toen nog geen jaar) ben ik net niet gillend weg gelopen om nooit meer terug te keren. Enfin ja, no more Herbalife for me. Dat kan gezonder en beter, denk ik nu.

Omdat het begeleidingsaspect van Herbalife me wel aanstond (om de zoveel weken ging ik op gesprek en op weging) besloot ik opnieuw hulp in te schakelen. Ik heb getwijfeld tussen de Weight Watchers en een diëtiste. Maar omdat ik een wekelijks engagement niet zag zitten, ging ik, op aanraden van vrienden, naar een diëtiste. En ik moet zeggen: tot nog toe ben ik daar zeer content over. Het is een toffe en ze geeft me haalbare alternatieven.

Als ik zelf ga diëten, dan heb ik nogal de neiging om héél streng te zijn voor mezelf. Véél te streng. Ik lees te veel boekskes en dan ban ik alle brood, pasta en aardappelen, alle chocola, alle vlees, … Met als gevolg dat ik zeer eenzijdig eet en ik dat na een week beu ben. Ge ziet dat trouwens wel goed in mijn grafiek dat ik wel degelijk af en toe een poging ondernomen heb :-)

Maar van haar krijg ik haalbare alternatieven. Wel brood, pasta, aardappelen, … maar met mate. Ik krijg porties mee, waar ik me moet aan houden (ik heb de neiging om veel te veel te eten). Niet al mijn boterhammen met choco ineens schrappen, maar eet eens een boterham met bijvoorbeeld de choco van Rabeko (heerlijke choco zonder suiker, ontdekt door mijn mama). Of een Matinetteke (ééntje! 45 kcal), dan heb je toch die echte chocoladesmaak en om choco smeuiig te maken moet er boter bij, waardoor het veel vetter is. Ze geeft me tips op maat, op hoe mijn leven in elkaar steekt. En het moet haalbaar en lekker blijven. Dus geen light mozarella want die smaakt echt naar niks en die scheelt niet veel met gewone mozarella. Maar alles doseren. Heel belangrijk voor mij.

Ze heeft ook een lichaamsscan gemaakt van mij waardoor ik precies weet hoe het nu zit en waar ik naar toe moet. Ik mag maximum 10.4 kg vermageren anders word ik te scherp voor mijn bouw, hoera :-)

Met haar moet het lukken. Tegen de zomer zou ik toch graag weer een stuk strakker staan dan nu! Duim voor mij!

Oh ja, en niet onbelangrijk: ik ben ook opnieuw begonnen met lopen. Drie keer per week, een half uurtje.

Vorig weekend

Vorig weekend was één groot feest eigenlijk.

Op zaterdag werd ons kleinste spook 3 jaar.
Vandaag 3 jaar Sien... de clown in huis!

Feestje met de grootouders en nonkels en tantes.
2012-02-09_37

De kroon was dit jaar niet van mijn hand. Ik kreeg de naaimachine eerst niet aan de praat en toen kwam er vanalles tussen gevaren. Gelukkig was er de babysit Tekenlynn die samen met de kindjes een mooie kroon maakte.

De man en ik, wij waren trouwens diezelfde dag 17 jaar samen. En we mochten naar de première van Wouter Deprez! Leutig, maar bij de man was het wel voor het werk.

Komisch gesprek

Om dan op zondag nog een feestje te doen voor Sien, maar nu met haar meter en haar peter.
2012-02-10_62

En zondagavond, na alle drukte, zagen we er zo uit
2012-02-10_98

Dagen zonder vlees 2013

Of ik terug meedoe aan de Dagen zonder vlees? Dat is zeker dat! Ik zie er zelfs al naar uit!

En waarom dan, hoor ik u dan wel zo denken? En waarom word je dan zo geen volledig vegetariër?
Wel, ik zie het, net als Nike, echt niet zitten om constant vegetarisch te zijn. Ovenschotels met gehakt en gerechten met spekblokjes zijn de dingen die ik echt niet kan missen. En neen, vegetarisch gehakt is niet hetzelfde.

Maar die veertig dagen zonder vlees vorig jaar, die hebben me wel doen nadenken. Over eten. Het boek van Dorien Knockaert nog veel meer. Ik probeer nu zo vaak mogelijk vegetarisch te eten. Op restaurant grijp ik zeker al veel vaker naar de vegetarische gerechten. Ik weet het niet hoe vaak ik nu vlees eet, maar zeker minder dan de helft. Het is toch al dat.

Die dagen zonder vlees, die hebben me vorig jaar aangezet tot meer creativiteit. Tot het zoeken naar alternatieven. Tot het proberen van andere dingen. Vorig jaar heb ik de meest gore vleesvervangers uitgetest, dat hoef ik dit jaar dus al niet meer te doen. Dit jaar ga ik andere dingen proberen.

En dit jaar ben ik meer gewapend, denk ik. De mensen weten al van mij dat ik daar aan mee doe. Ik hoop dat ik beter voorbereid ben op alle commentaar die ik weer ga krijgen. En ik ben van plan om die volledig van me af te laten glijden :-)

Vorig jaar ben ik twee kilo afgevallen door die dagen zonder vlees en ook dat is een extra motivatie! Ha!

En oh ja, ik ga weer all the way. Geen vlees, geen vis, veertig dagen lang. Af en toe nog zondigen, zou te gemakkelijk zijn voor mij en zou mijn creativiteit niet scherp genoeg houden.

Ik zou zeggen: kom, doe mee. Schrijf u in en probeer het ook ne keer. En als ge het niet ziet zitten om iedere dag te doen, probeer gewoon zoveel mogelijk dagen. Want het moet niet iedere dag hé. Van 13 maart tot 30 april!

Oh, wat ik nog mis is een app voor op mijn telefoon/tablet. Waarin ik goed kan bijhouden wanneer ik vlees eet en wanneer niet. Niet alleen in de DZV maar het hele jaar door. Iemand een suggestie? Ik had het een paar maanden geleden gesuggereerd aan de bedenkster, maar het is er blijkbaar niet van gekomen.