De FollowMe. Of de VolgMe.

Een nieuwe fiets, dat is er nog niet van gekomen. Na overleg met de sympathiekste fietsenmaker van heel Gent en omstreken (Mijnheer Tuub!) leek het me niet zo stom om te wachten met een nieuwe fiets te kopen tot er geen fietskarren of fietsattributen voor de kinderen aan mijn fiets moeten hangen.

Tot nu toe trok ik de kinderen altijd met de fietskar voort. Een vreed gemak vond ik dat: ze zaten droog en beschut, in de winter met een dekentje zelfs lekker warm. Ge kunt dat ding afkoppelen en op school laten staan. Of meepakken naar Dranouter. Mogelijkheden zat. In die zin was ik ook blij dat ik geen bakfiets had, ik vond een fietskar veel veelzijdiger in gebruik.

Maar ze werden wat groot voor een fietskar (hoewel, ik heb kinderen van het kleine formaat, die kunnen daar nog jaren in) en het formaat van ons garage is wat vervelend voor een fietskar. Als de auto er in staat kan je niet met de fietskar buiten. Dus moest Janne leren fietsen. Maar dat ging niet van een leien dakje, zoals jullie weten. En dan nog, in de stad, met beginnende fietsertjes. Ik zie die dan al es zwenken of zo. En onder de auto komen. Brrr.

Maar neen, het is geen drukke baan naar school. In de Sleepstraat rijden we niet, puur uit schrik voor de sporen. Voor de rest is dat niet zo’n drukke straat als iedereen denkt. Het valt daar best mee van drukte. Los van de zotte racers die er af en toe wel passeren. Maar bon, de tramsporen, ik zou Janne daar gelijk liever niet zien in sukkelen of het kind doet een schrik op dat ze voor de rest van haar leven niet meer durft te fietsen. Dus slaan wij direct af langs de Karel Mirystraat de kleine straatjes in. Alleen nog efkes de Krommewal kruisen.

Maar al mijn argumenten samen:

    1. bang kind dat niet durft fietsen
    2. fietsen in de stad
    3. ’s morgens moet het rap gaan en met een beginnende fietser rap zijn is een utopie
    4. langer fietsen – vermoeide kinderen – zeurende kinderen

Dan leek een FollowMe dus vreed gemakkelijk. Voor de mensen die dat niet kennen: dat is een systeem dat op de mama- of papafiets hangt. Je kan dan het fietske van het kind simpelweg aan de grote fiets hangen. Dus geen aanhangfiets, maar een aanhangsysteem. Een maand of twee hangt dat nu aan mijn fiets.

  • Janne vindt het héérlijk om aan mij te hangen. En als ik dan zeg: hard trappen, want we gaan omhoog is ze zielsgelukkig dat ze me zo mag helpen. En het helpt effectief.
  • Veilig. Ze kunnen NIET vallen. Als het er goed aanhangt tenminste. Maar eigenlijk kan dat bijna niet misgaan. Bijna niet, want ik weet iemand bij wie het wel misgegaan is. Maar soit, als het er op de correcte manier aanhangt, kunnen ze niet vallen tenzij de grote fiets ook valt. /li>
  • Installatie: in het begin is dat vloeken en zoeken, nu lukt me het op minder dan een minuut om een fiets aan- of los te koppelen.

Enige nadeel misschien: het is echt wel een lomp ding, zo achteraan je fiets. Als je fiets in een rek moet, staat het ding al net tegen de grond. Van een borduur rijden en het ding botst tegen de borduur. Toch eens onderzoeken of ik het niet hoger kan krijgen. Het is misschien wel zwaar op zichzelf, maar ik heb een vlot rijdende fiets, dus dat extra gewicht is op zich geen probleem. In het begin moet je wel ook wat leren bijsturen.

Zodra Janne goed genoeg kan fietsen (en ook de berg op en af) vliegt het er voor onbepaalde tijd af tot Sien het nodig heeft. Want op zich valt het er ook zeer goed op- en af te halen.

Maar ik zie me dat nog veel te gebruiken, gewoon omdat het ’s morgens rap moet gaan. Of pakt dat we eens naar Blaarmeersen rijden: aan de fiets tot daar, alleen als we er zijn. Of als ze moe zijn: in het terugkeren aan de fiets. Mogelijkheden, jong.

Al bij al een zeer geslaagde aankoop, dat is zeker.

Mijn fiets is wel een beest nu: een mandje vooraan, een kinderstoeltje achterop en en follow-me aan de achterkant. Maar hé, we rijden vlot de hele stad door!

Volgen! Delen!

9 gedachten over “De FollowMe. Of de VolgMe.”

  1. Ondertussen moet jij niet meer gaan lopen om aan je conditie te werken met al dat extra’s aan uw fiets ;-)

  2. Interessant. Met een dochter van bijna 4 en een zoon van 1,5 zal het hier binnen een paar jaar ook aan de orde zijn. Zo’n follow-me lijkt me handig, maar ik vroeg me af: kan je het kind op de follow-me goed zien als er ook nog een fietsstoeltje achterop geïnstalleerd is? Of is dat nodig?

  3. Ik had ook altijd graag zo’n aanhangding gehad. Maar Zoonlief is van zijn kinderstoeltje uiteindelijk meteen naar zijn eigen fiets gegaan.

  4. Ook hier een follow-me, om dezelfde redenen als jij opsomt. De veiligheid vooral ’s morgens is onze grootste zorg. Geen fietspaden, eens de mensen hun kind hebben afgezet, moet er op de pedaal geduwd worden want het werk wacht…
    Het is wel hard trappen, hier in het Pajottenland is het ofwel bergop ofwel bergaf ;-)

  5. Hier is het ooit de combinatie fiets (van papa) – aanhangfiets – fietskar geweest. En papa fietste vrolijk verder :) . Dat was toen we op fietsvakantie met 4 volwassenen instonden voor het vervoer van 8 niet-zelfstandig fietsende kinderen. Zotte jaren!
    Op normale momenten was het of de kar, of de meetrapfiets. Zo’n follow-me bestond nog niet.

  6. Lien, ik ben al helemaal overtuigd door jouw relaas. Waar koop je een follow me het best? Daarnaast nog twee vragen: kan je daar eender welk formaat van kinderfiets aanhangen? En denk je dat het ook kan dienen om je kind te leren fietsen of is het noodzakelijk dat ze al kunnen fietsen?
    Merci!

  7. Ik heb die van ons bij Biker gekocht. En om te leren fietsen is het nie echt dat is een vak apart :-) Sientje zit er ook al vaak op en die kan echt nog niet fietsen, dus ze moeten dat nog niet kunnen. Je kan er verschillende maten kinderfietsje aanhangen. Roep maar als er nog vragen zijn!

Reacties zijn gesloten.