Staakte.

Ja ik heb gestaakt maandag. Ik ga daar niet veel woorden meer aan vuil maken want er is genoeg over geschreven op het internet. Zoals bij Ilse.Of anders hier.

Ik kende behoorlijk wat stakers, deze keer. Veel mensen die voor de eerste keer staakten. Daarnaast kende ik ook behoorlijk wat mensen die weliswaar niet staakten, maar zich evengoed veel zorgen maken. Zoals deze mens (die ik niet ken). En daarnaast ken ik ook genoeg mensen die wel zouden willen staken, maar dat echt niet kunnen maken om verschillende redenen, ook al is dat hun goed recht. Maar bon, voor die mensen staakte ik ook een beetje mee.

Als ik staak, zit ik daarom niet op mijn lui gat thuis. Hoewel stakers volgens de heersende opinie ofwel lui ofwel geweldadige vandalen zijn. Ha neen, ik ben even naar het VAC Gent geweest, uit solidariteit, het gebouw afsluiten. Heel vredelievend uiteraard, ik had de kindjes ook mee.
Daarna gingen we naar de Vooruit, afgesproken met een paar mensen, waardoor het best gezellig was. Ware het niet dat mijn dochters een beetje in zeurmodus zijn de laatste dagen. Ziet, een boze staker in de Vooruit.

Maar bon, ik staakte dus omdat ik iedere dag, als ik het nieuws hoor, een beetje misselijk word van wat ze nu weer beslist hebben. Omdat ik dan denk: “Maar echt? Menen ze dat nu? Serieus?” Omdat ik, net als Margo Van Landeghem, aanvoel dat de maatschappij aan het verzieken en het polariseren is. En dat ik dat allemaal zo erg vind. In die zin zelfs dat ik soms overweeg om het nieuws niet meer te volgen, maar ik kan dat niet, ik ben een nieuwsbeestje, altijd al geweest, zal altijd zo zijn. Ik zie de toekomst niet zo positief in momenteel. Het werkt echt op mijn systeem.

Maar bon. Nu heb ik er toch weer te veel over gezegd zeker? Ik hoop op een snelle val van de regering, echt. (of misschien ook niet, want dat zou de leider ook goed uitkomen) Want ik kan en wil niet geloven dat dit beleid het beleid is waar de meerderheid van de Vlamingen voor gekozen heeft. Ik geloof ondanks alles nog in de goedheid van de mensen.

Een beetje deprimerend hé, zo voor het einde van het jaar?

Volgen! Delen!

4 gedachten over “Staakte.”

  1. Fijn dat je er op zo’n serene manier kan/durft over te schrijven. De herinnering die ik aan dit alles overhoud is inderdaad eentje van polarisatie. Zelf ga ik er vanuit dat mensen die staken daar goede redenen voor hebben, dat ze dat weloverwogen doen, net zoals ik dat ook denk van de mensen die niet staken. Ook die zullen wel hun gefundeerde redenen hebben, misschien gebaseerd op waarden die anders zijn dan die van mij. Maar dat mag en ik hoop dat we blijvend in een wereld leven waarin verschil mag. Maar er zijn echt wel dagen (en spijtig genoeg ook nachten) dat ik mij diep zorgen maak over de toekomst van onze maatschappij.

  2. Het IS ook deprimerend allemaal. En ik hoop ook dat ze valt, op 5 jaar kunnen ze veel kapotmaken.

  3. Ik heb niet gestaakt. Klinkt natuurlijk wat raar, wetende dat ik geen werknemersstatuut heb, maar zelfstandige ben. Maar als werknemer zou ik ook niet gestaakt hebben. Niet dat ik niet ongerust ben. Ik ben al veel langer ongerust dan dat deze regering aan de macht is. Niet dat ik het eens ben met alles wat deze regering van plan is. Zeker niet. Ik was het trouwens ook niet eens met alles wat vorige regeringen deden. Maar ik vind staken op dit moment en om deze redenen contraproductief. Ik had veel liever een enorm grote betoging gezien. Op zondag. Minder polarisatie, minder economische verliezen en vooral: minder linken met het beleid rond werk. Wie kan er staken? Mensen die werken. En die geven met een staking te veel het signaal dat ze niet tot hun 65e willen werken, dat ze geen loon willen inleveren, dat ze nog tijdskrediet willen kunnen opnemen enz. Als je een betoging organiseert, kan iedereen daaraan deelnemen, ook de mensen die niet werken en bang zijn voor hun toekomst. Want laat ons wel wezen, het zijn vooral de mensen die geen werk hebben en van een vervangingsinkomen moeten leven die het al zwaar hebben en nog zwaarder zullen krijgen. Dan kan je opkomen voor alles waar je voor wil opkomen, niet alleen voor werkgerelateerde zaken. Nu staken en dan zeggen: ik staak omdat het inschrijvingsgeld aan de universiteit omhoog gaat of omdat het openbaar vervoer voor 65-plussers niet meer gratis zal zijn of… vind ik onlogisch. Daar moet je voor betogen, niet staken.

  4. Awel, ik kan staken ook niet over mijn hart krijgen, ik vind dat een fout signaal. Ik maak me geweldig veel zorgen, net zoals lichtindeduisternis en duizenden andere mensen. Maar staken, dat komt echt niet in me op. Respect voor iedereen die het wel doet met de juiste motivatie, maar hier niet. Mijn hart is bij de gedachte en de zorgen, maar niet bij staken.

Reacties zijn gesloten.