Ten Miles, 2015

Exact tien jaar na datum nog eens de ten miles meelopen. Het is een beetje uit zijn voegen gebarsten, dat evenement. In 2005 waren we maar met een 5000-tal, blijkbaar, nu 42.000. OK ja, verdeeld over verschillende wedstrijden: marathon, short run, ladies run en de belanrijkste: ten miles.

Ge moet mij dat trouwens eens uitleggen. Waarom voorzien ze een short run (5 kilometer) voor mannen en vrouwen én een ladies run, enkel voor vrouwen? Zijn er dan zoveel vrouwen die enkel met vrouwen willen lopen? Toch een stuk of 2500, blijkbaar. Maar ik vind dat eigenlijk een beetje beledigend, die ladies runnen. Ik zou daar niet aan willen meedoen. Lopen is een sport voor iedereen. En niets is leuker dan een man voorbij te steken, toch? :-)

Enfin ja, daarvoor was ik niet gekomen. Ik was een beetje bang toen ik hoorde van het weer en ook van hoe groot de wedstrijd wel niet was. En dat ik lang ging moeten wachten op nummer en zo. Maar goed, loopvriendinnetje Evelien was de dag ervoor al de nummers gaan halen en ik was meer dan vroeg genoeg vertrokken, waardoor ik om half twee eigenlijk al klaar was voor de start, die pas om half vier zou zijn voor mij (wave 2). Topidee om met de trein en tram te gaan trouwens, dat ging heel vlotjes. Van lopers gehoord die met de auto waren die er niet geraakt zijn door het vastzittend verkeer. En je kan nog een selfie nemen in de trein.

Pre running face op de trein :-) #running #tenmiles #run

Nieuw running kapsel trouwens, met zelfgemaakte buff op mijn kop.

Omdat het gezelliger was om bij Evelien te blijven heb ik een beetje gezeurd en in wave 1 gekropen. Omdat het nogal friskes was heb ik een oud loopvestje meegenomen van Lies, dat op de stapel lag om weg te doen. Kon ik over het hek hangen bij start. Ideaal eigenlijk. Na de loop heb ik het oude vestje zelf nog kunnen recupereren voor nog een volgende wedstrijd.

Evelien laten lopen aan de start, want zij ging voor een tijd van 1:25 en ik hoopte op een tijd zoals tien jaar geleden (1:45 ongeveer) want door de scheenbeenpijn én door een val van de trap drie dagen ervoor (blauwe scheenbenen) was mijn voorbereiding toch niet zo ideaal verlopen. Een paar tientallen meters verder merkte ik de Antwerpse burgemeester op, wat ik toch wel grappig genoeg vond om een foto van te nemen. De security man naast mij vond dat duidelijk minder grappig want ik hoorde hem iets zeggen als “t is nikske, tis maar voor ne foto”, in zijn microfoontje. En een beetje verder: “nu bocht naar links, dan dat, bla bla”. Vier security mensen rond hem, plezant. Na een paar honderd meter vond ik het lollige er wel vanaf, zeker omdat ze allemaal “allez Bartje riepen” en er dus geen enkele aandacht naar mij ging dus liep ik hem maar lopen.

Voor de rest: geen regen, het ging goed, heel vlotjes. Scheenbeenpijn jawel, maar niks dat te pijnlijk is. Ik ben daarvoor in behandeling ja. Ik hoop het onder controle te krijgen. Voorlopig denken we nog niet aan het woord scheenbeenvliesontsteking. Vijf kilometer op 30 minuten, dat is wedstrijdtempo voor mij. Tien kilometer op het uur, we bleven in ritme. Toen begon ik te rekenen en merkte ik dat een goede tijd er misschien toch in zat. Dus bleven we verder gaan en voor ik het wist zat ik in de Waaslandtunnel. Die ging goed, zeer goed, tot we aan een vrouw kwamen die gereanimeerd werd. Het is helaas niet de eerste keer dat ik dat zie in een loopwedstrijd, maar wennen doet dat toch niet. Zelf aan een HR aan het lopen van in de 180, dus maar effe vertraagd. Maar ze zou het gehaald hebben de vrouw.

Uit de tunnel en hop: regen. Maar dan is het niet ver meer. Dus nog efkes gaan. Horen dat BDW toekomt, ik zat toen nog op 400 meter. Binnen in een tijd van 1:36:47. Nou ja, dat is toch wel stevig sneller dan de vorige keer. Tijd voor een runfie.

Tien minuten sneller dan gedacht zelf! 😀 #antwerp10miles #runfie.

Snel bagage opgehaald want dan was het wel snel afkoelen, tram op, trein op en naar huis. Heerlijk genoten! Maar nu wel stramme spieren. En scheenbeenpijn. Zucht.

Volgen! Delen!

Eén gedachte over “Ten Miles, 2015”

  1. Twas fun! De ladiesrun is gewoon niks voor vrouwen van ons kaliber jong! En wat een tijd, ha! Volgend jaar pak ik het pacerbandje van 1u30 voor u!

Reacties zijn gesloten.