Fietsen: een paar tips om te fietsen met kinderen

In navolging van mijn eerder artikeltje over fietsen: nu specifiek over fietsen met kinderen…

Wees een dictator op de fiets. Kinderen. Ik weet niet hoe het met de uwe zit, maar de mijne luisteren echt niet altijd van de eerste keer naar wat ik vraag. Maar in het verkeer is dat duidelijk, er is meteen ingepompt dat er in het verkeer niet onnozel gedaan wordt. Dat ze meteen moeten luisteren naar wat ik vraag/zeg/eis. En ze doen dat (meestal). Ook het vriendinnetje van Janne, dat iedere week mee rijdt naar de balletles, weet dat ondertussen. Het kind stopt meestal niet met ratelen op de fiets, maar als ik iets vraag, doet ze het ondertussen wel meteen.

Let op in de kinderen hun plaats. Let niet op de vieze plekken op de gezichten en kleren van de kinderen. Dat zijn details. Duizend ogen moet je hebben in het verkeer. Gefocust en attent zijn. Alle mogelijke situaties kunnen inschatten. De verhalen die mijn kinderen op de fiets vertellen, gaan vaak het ene oor in, het andere oor uit, omdat ik me in de eerste plaats concentreer op het verkeer. Al kan ik beiden ondertussen wel goed combineren, zeker op routes die we vaak doen.

Zeg ook voortdurend aan je kinderen waar ze moeten op letten en leg uit waarom “Hier moet je vertragen, want uit die straat kunnen auto’s komen”. “Altijd aan de rechterkant van de weg blijven, ook in bochten. Elk heeft zijn plaats in het verkeer, dat is ons plaatsje”. Enzovoort. Herhaal dat ook vaak, ja, zelfs iedere dag.

Waarschuw kinderen op voorhand Zeker als je een weg neemt die je nog nooit eerder gedaan hebt. “Straks komen we aan een groot druk kruispunt. Ik wil dat je dan goed oplet en goed luistert naar mij”. Janne antwoordt dan meestal: “Joepie, moeilijke dingen, dat vind ik veel leuker, dat is pas een uitdaging!”

Als het de eerste keer is dat kinderen echt in het verkeer gaan, eens oefenen op een rustig moment, zoals op zondag. Of in de vakantie, dan heb je soms wat meer tijd. En als je een vast traject moet doen, zoals naar school fietsen, vooraf een keertje oefenen in het weekend. Of je kan ook je looptenue aandoen en meelopen, dat corrigeert gemakkelijker. En je krijgt bewonderende blikken op school gratis erbij :-)

2015-06-04_1433400012

Rij naast je kind. Maak je groot. Waar dat niet mogelijk is, stuur ik mijn kind meestal voorop (“Janne, gij eerst, en aan de kant blijven, hé”).

Zorg als een leeuwin voor je kinderen. Eis je plaats op. Ik ga soms echt in het midden van de straat rijden om mijn kinderen te beschermen. Dan moeten de auto’s maar wat wachten of vertragen. En dan lach ik lief naar ongeduldige chauffeurs. En meestal valt het nogal mee met die boze chauffeurs, hoor. Ik vind de automobilisten behoorlijk hoffelijk als ze zien dat ik met kinderen op stap ben. Ze laten me al rapper eens door. Waarvoor dank.

Blijf kalm en beheerst. Niet beginnen gillen als het niet nodig is. Als je zelf met schrik fietst, ga je dat zeker en vast over zetten op je kinderen. En dat is zeker en vast nergens goed voor. Daarom: ga zelf ook meer fietsen zodat je meer ervaring krijgt. Pas op, soms roep ik ook in het verkeer. Maar dat is dan enkel als het echt nodig is en ik wil dat ze meteen stoppen. En dat is niet altijd op mijn dochters bedoeld. :-)

Door kinderen zo vroeg in het verkeer te gooien, kweek je weerbaarheid en krijgen ze geen onnodige angsten. Later leren fietsen is veel moeilijker dan er vroeg aan beginnen.

Voor beginnende fietsertjes kan ik ook de follow-me aanraden. Je kan ze dan deels zelf laten fietsen, deels aan jouw fiets koppelen. Ik schreef er al eerder over.

Dat klinkt allemaal heftig en al, maar hé, dat gaat heel goed hier. Enkele dagen geleden reed Sien voor het eerst helemaal alleen naar school. En ze deed dat prima!

En zo fietste de ieniemienie ook helemaal alleen naar school. #sien90210 #bike #fiets #korteritten

Met tijd en geduld kun je de grootste apen van kinders veilig leren fietsen. Ik ken er zo :-)

En onthou wat de juf van Janne zegt: “Ideaal fietsen nu. De auto’s staan toch stil.” Heerlijk.

Volgen! Delen!

5 gedachten over “Fietsen: een paar tips om te fietsen met kinderen”

  1. Goeie tips, instemmend geknikt.

    Ik moet eerlijk bekennen dat onze kinderen vroeger altijd fietsten maar tegenwoordig de afstand naar school (800m) heel vaak te voet afleggen. Alleen maar voor ons: om iets minder gestresseerd aan de werkdag te beginnen.

    Ik fietste onlangs met de kinderen door Gent-Centrum en het viel me op hoe verschillend het gedrag van automobilisten in het centrum is ten opzichte van Koninkrijk Auto, te Oostakker.

    Dat heeft vermoedelijk te maken met de macht van het getal: in het centrum zijn er veel fietsers, dus heel wat automobilisten hebben geleerd om er rekening mee te houden. Maar in Oostakker zijn fietsers in de minderheid en word je altijd ingehaald, plaats of niet.

    Het helpt ook niet dat de straat van de school, de Groenstraat, een zeer drukke en gevaarlijke weg is. Een sluipweg ook (Volvo en co). Nochtans is de Groenstraat breed genoeg voor superfietspaden maar er worden zelfs geen okergele schaamstrookjes geschilderd. (die bekroning voor ‘Fietsstad 2015’, ik word daar moordzuchtig van)

    Hoedanook, ik zal blijven fietsen met de kinderen, zij het niet elke dag meer. En altijd als een leeuw :-)

  2. Toen onze jongens nog klein waren zetten we met stift een tekening (of stempel) op hun rechterhand. Soms was het verkeer al moeilijk genoeg, en vargaten ze wat “rechts” was… Die leeuwin, dat herken ik. Ellebogen wijd, dat was imposanter :)

  3. Fantastisch bericht, Lien. Helemaal met je eens. Alle punten ook zelf toegepast, ik ben met de kinderen naar school gefietst van toen Janna in de 2e kleuterklas zat (toen zij nog op het voetpad en Milan achterop mijn fietes), tot Janna in het 5e leerjaar zat, denk ik. Ik moet zeggen: fietsen was toen nog niet zo hip en bakfietsen waren uitzonderingen. We trokken onze plan, en soms was het echt met bloed, zweet en tranen.

    Ik zie zo vaak ouders voorop rijden en hun kinderen er achteraan, de zenuwen krijg ik ervan. Zo fiets je niet met kinderen.

    En inderdaad, jezelf groot maken, je plaats innemen, plaats innemen. Zo belangrijk. Doe ik nu ook nog al ik op mijn geliefde Dendermondsesteenweg rijd.

    Iets wat bij mij ook een regel was: je bent Niet Sociaal op de fiets. Niet roepen en zwaaien naar vriendjes of juffen. Werd me niet altijd in dank afgenomen, er was ooit een juf boos omdat Janna niet reageerde op haar getuut met de wagen… tja, jammer, ook dat ze mijn uitleg achteraf niet wilde begrijpen. Geen afleiding, het was zo al gevaarlijk genoeg.

  4. Klinkt heel herkenbaar. Bij mij zijn er drie regels die ik altijd herhaal voor we vertrekken voor een fietstochtje met de bijna 6-jarige: als ik stop zeg, dan stop je direct. Je rijdt mooi rechts (zonder in de goot of tegen geparkeerde auto’s te rijgen). De straat is niet om te racen of te spelen. Verder denk ik dat een deel van het oefenen al veel vroeger start: als ze als kleuter te voet of met een loopfiets op baan zijn en leren om te stoppen op de hoek, te kijken aan het zebrapad, te leren kijken naar auto’s, fietsen, andere mensen op het voetpad. Ik merk dat ze hierdoor toch al wel wat voeling hebben met wat het verkeer inhoudt die helpt als ze starten met fietsen.

  5. En dan te bedenken dat er kinderen zijn die altijd en overal met de auto gebracht worden, geen verkeerservaring opdoen, en dan op hun 18e ineens achter het stuur van een ton wegend voertuig mogen kruipen, om dan de weg te delen met zevenjarigen die soms al meer verkeerservaring hebben dan zij. Sommigen onder hen dan ook nog met de nodige haast of met de smartphone aan het spelen.

Reacties zijn gesloten.