De rivier

Thé Lau en ik, we go way back.

Ik herinner me nog een momentje dat wij beiden nog op kot zaten en mijn pa ons voerde naar een festivalleke in Aalter. Waar The Scene en The Nits stonden. En we zijn meer dan één keer geweest. Ik herinner me ook een concert van Yasmine in AB, waar Thé Lau een aantal nummertjes kwam meezingen.

Toen bekend werd dat Thé Lau terminaal ziek was, raakte me dat dan ook. Kanker, het blijft een gevoelige snaar raken als uw vader daar ook aan is overleden.

We wilden dan ook bij het afscheidsconcert zijn en we raakten zelfs aan tickets. Tickets voor het aller- allerlaatste concert van één van mijn helden.*

En toen begon het me te dagen. Kan ik dat wel aan? Ga ik me daar geen hele avond een oog staan uitbleiten? Wat doe ik mezelf eigenlijk aan? Ik heb getwijfeld of ik ging gaan, want zelfs 4, 5 jaar na datum is het verlies van een geliefde nog altijd verscheurdend. Te pijnlijk om daar een woord voor te vinden dat beschrijft wat ik voel.

Maar ik ging toch. Ik wilde er echt bij zijn. En het viel mee. Er werd wel eens gebleit. Door het publiek, maar ook door de zanger. Hoe erg moet dat niet zijn, voor de allerlaatste keer in uw leven op een podium uw grootste hits “Blauw” en “Iedereen is van de wereld” te zingen. Maar als het te lastig werd voor de zanger, dan sleurde het publiek er hem door. Magische momenten.

Eén nummer benam me bijna letterlijk de adem. Het was me nooit eerder opgevallen. Hoe Thé Lau dat nummer bracht, dat gevoel. Sedertdien wordt dat nummer hier vaak gespeeld thuis. Door de man, door mij. Meestal voel ik me niet 100% als ik dat nummer opleg. En dan leg ik het gelijk 5 keer na mekaar op. Of tien keer. Iedere keer kippenvel.

Bedankt, Thé, voor al die mooie momenten.

Deze post stond al heel lang in draft. Blij dat hij zo lang in draft heeft gestaan, en dat hij toch nog een paar mooie maanden extra gekregen heeft…

Volgen! Delen!

Eén gedachte over “De rivier”

  1. Rock Caracalla in Bellem! Waar is de tijd. Ik heb er ook The Scene gezien, en the Nits en Magnapop en argh, naam van laatste groep ontgaat me nu. ‘k Was 15 jaar en ’t was mijn eerste festival. Ja, The Scene gaat hier ook al heel lang mee.

Reacties zijn gesloten.