Ploegsteert 2015.

Haha. Hoe leuk zeg. Dat ge op training braafkes altijd uw hartslag volgt en dus traag loopt en hoe ge dan op een wedstrijd kunt vlammen :-)

Enfin, op het laatste moment zei mijn aanvankelijke haas: “ik ga proberen de eerste helft van de wedstrijd 5:30 te lopen en daarna zien we wel of het nog een beetje sneller kan.” OK, dacht ik, dat gaan we niet kunnen volgen. Maar op het allerlaatste moment had ik een andere haas mee. Haasje E zullen we haar hier noemen, loopt normaal gezien véél sneller dan mij, maar ze heeft maar de avond voordien beslist dat ze ging meelopen. In tegenstelling tot mij had ze dus géén specifieke voorbereiding of schema gevolgd, wel gewoon getraind. In april wil E ook meedoen aan de marathon van Rotterdam en voordien heeft ze één keer de 20 km door Brussel gelopen. Maar ze kwam dus mee om me te begeleiden, plezant dus.

Zoals ik me hier voorgenomen had, heb ik dus opgewarmd. Niet zo heel veel hoor. Hooguit een kilometer gelopen denk ik en een beetje gestretchd. Maar toch, een beetje opgewarmd.

Starten dan maar. Hoewel het geen grote wedstrijd is (2000 deelnemers) is dat die eerste kilometers toch druk. Plaatsjes zoeken dus. Nu ja, in Brussel is dat de hele tijd, hier viel dat nogal mee, onderweg niet zo veel last meer van gehad.

Tijdens het lopen let ik nooit veel op mijn horloge. Niet op training, maar ook niet op wedstrijd. Ik wil gewoon genieten, cijfertjes analyseren doe ik erna wel. Ik lette gewoon een beetje op mijn hartslag. Mijn omslagpunt lag twee jaar geleden op 176, dus ik wou daar wat onder blijven. Maar veel lager was dat niet, gemiddelde van 173 gelopen.

E wees er me op dat ik best stevig ging qua tempo. Een stuk onder die vooropgesteld 5:40. En vroeg bezorgd of ik dat wel ging kunnen volhouden. Maar het ging best goed. En dat zij voor het gebabbel ging zorgen want ik had al duidelijk gemaakt dat ik niet te veel ging babbelen. Goeie coach wel, onderweg. “7 kilometer, we zitten al aan een derde!”. “10 kilometer, en we liggen 3 minuten voor op schema.”. Allez, ik had al rap door dat we goed bezig waren.

Kilometer 9, tijd voor een gelleke. Voor mensen die dat niet kennen: dat is een gel met veel snelle suikers, die je dus meteen een ferme boost geven. Perfect legaal natuurlijk ja. Veel ervaring heb ik daar niet mee, één keer gebruikt bij 20 km door Brussel. Slecht van smaak, maar het werkte wel. Omdat je zo’n dingen eigenlijk niet mag testen op wedstrijd onlangs ééntje geprobeerd van Decathlon. Die gel was zo stevig dat je er bijna kan in bijten, dus je moet er wel bij drinken. De gel van Etixx is veel vloeibaarder dan die andere, geen water nodig, je bent dus niet afhankelijk van bevoorrading water onderweg om een gelleke te pakken. Ik ga niet te veel meer experimenteren en me in het vervolg dus bij die houden.

E werd stiller en stiller en op kilometer 12 zei ze dat ze niet wist of ze me ging kunnen volgen aan dat tempo. Want dat ze niet verwacht had dat ik zo snel ging (blijven) gaan. Op km 13 bij de bevoorrading bleef ze efkes achter, maar ik had nog geen zin om alleen verder te lopen, dus ik temporiseerde een beetje en ze kwam terug. Ze had zelfs appelsientjes mee voor mij, zo lief, maar ik voelde dat ze ze zelf beter kon gebruiken, want zij had geen gellekes mee en vet op overschot heeft ze ook al niet. Dus ik had het gevoel dat ze door haar energievoorraad zat en in het bos liet ik haar dan ook achter, voor de laatste 6 kilometer. Sorry daarvoor, E :-)

11076379-49A420ED32C7ABDBD230

(foto vlak voor ik E achter mij liet. Eerste keer dat ik een foto gekocht heb trouwens. Ik vind hem wel nog wijs eigenlijk. :-))

Stevig wel, want waar we tot nog toe de wind opzij of van achter hadden, zat die daar een paar kilometer stevig op kop. Maar goed, zo beuken tegen de wind in, ik doe dat wel eens graag. Blijven gaan. Mijn snelste kilometer was trouwens de 19de, straf toch, ik had nog wat over dus. De 20ste weer wat minder, lag aan die late waterbevoorrading (die ik eigenlijk niet meer nodig had maar toch genomen heb). Enfin, afgeklokt in 1:52:12, later nog met een secondje bijgesteld naar 1:52:11 door de organisatie. Zeer dik onder de 2 uur dus. Pace van 5:25, stukje sneller dan de 5:43 die vooropgesteld was. E kwam een beetje later binnen in 1:55:50. Sterk van haar, als ge maar de avond ervoor beslist om een halve marathon te lopen! Aan de aankomst ook een manneke gezien van 76 jaar (ik heb het gevraagd, ja), die dus ongeveer dezelfde tijd liep als mij. Sterk!

Mooi parcours trouwens, het beste wat de Westhoek te bieden heeft: open velden, een heuvelke op zijn tijd (maar peanuts in vergelijking met Brussel), paden door het bos (zonder dat het een trail werd), een paar kerkhoven en een oorlogsmonument. Prima weer ook: bewolkt, niet te warm, niet te koud, alleen wat (tegen)wind. Comfortabel gelopen in t-shirt, en dat in november zeg. :-)

Enige spijtige was dat het parcours wat te kort was. Als ik op Strava kijk komen alle deelnemers op 20,7 km uit. Dat is 400 meter te weinig voor een halve marathon (21,1 km). Kan dus mijn echte halve marathontijd niet meedelen. Maar goed, mijn snelste 20 km staat nu blijknaar op 1:48:02, daar ben ik ook blij mee. In mei was dat nog 10 minuten meer.

Onder de twee uur was de hoop. Ik kwam binnen in 1:52:12. #ploegsteert #halvemarathon #trots #gelukt #running #runstagram #run #runfie

En de Ploegsteert… die is al op! :-)

Volg ook mijn Facebook looppagina!

Volgen! Delen!

5 gedachten over “Ploegsteert 2015.”

  1. Gekke! Mega goed gedaan van u! En ter info: haasjes worden niet verondersteld te finishen met de echte wedstrijdloper hé. Ze moeten die gaande houden en op het eind maken de echte het dan af, de haas komt achter! Dus, beide perfect taak volbracht lijkt me! Proficiat!

Reacties zijn gesloten.