Ik ben niet bang

Ik ben niet bang.

Het is te zeggen. Ik ben wel bang, van hoogtes en van snelheid. De reden waarom skiën niets voor mij is, je mij niet in snelle racewagens zult zien en me geen extreme sporten zult zien beoefenen.

Maar ik ben niet bang van terroristen. Ik weiger om de angst de overhand te laten nemen.

Gisteren pendelde ik naar Brussel. Halverwege de treinrit kreeg ik het bericht door dat er explosies waren in Zaventem. Het eerste wat ik dan doe is naar de man Whatsappen, dat hij zich maar moest haasten om de kinderen naar school te brengen want dat hij misschien wel naar Brussel zou moeten vertrekken. Neen, ik ben niet bang dat Peter daar dan op die plekken rondloopt. Na de feiten is het meestal nergens veiliger dan daar. Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om terug te keren naar Gent. De man naast mij deed dat wel, maar die moest dan ook naar Zaventem en dat was sowieso geen goed idee.

Maar ik kwam aan, in Brussel Noord. Waar er al een grote mensenmassa stond, te kijken naar de borden. Twee Securail-agenten stonden er, en die moesten dus de veiligheid van die massa daar garanderen. Valse veiligheid natuurlijk, want in plaatsen waar mensen zomaar binnen en buiten komen gelopen, vaak met grote valiezen, is het natuurlijk een aartsmoeilijke onmogelijke taak om de veiligheid te garanderen. De laatste maanden zijn wij pendelaars gewoon geworden aan militairen met wapens in het station. Iedere keer vraag ik me hoe die nu die terroristen zouden moeten herkennen, als ze vermomd met een bom in een koffer zouden toekomen. Niet dus, zo is gebleken. Ge kunt daar niet kwaad voor zijn, dat is gewoon niet te doen. Maar die gewapende militairen, die geven een vals gevoel van veiligheid. Of net omgekeerd, want ik voel me daar altijd een beetje ongemakkelijk door. Wat als ze plots van mij, of van de mens achter mij, denken dat die kwalijke bedoelingen heeft? En beginnen te schieten?

brussel4

Maar goed. Ik wandelde dus Brussel Noord uit, de Ellips binnen. Ik heb geen metro of niks meer nodig om op het werk te geraken. Zaventem was er het gesprek van het moment natuurlijk. Maar bij ons in de buurt was het vrij kalm. Tot kwart over 9 toch. Naast ons is een politiekazerne en plots vertrokken die allemaal, met loeiende sirenes en zwaailichten richting centrum, niet richting Zaventem. Raar, vonden we. Misschien moesten ze wat belangrijke gebouwen bewaken, dachten we. Of de koning begeleiden. Tot we een paar minuten later hoorden van de bomaanslagen in Maalbeek. En toen ging het snel. De treinen naast ons vielen stil, “lockdown Brussel” en een verbod om het gebouw te verlaten. En dat was, zelfs voor iemand die nooit bang is, best een vies gevoel. We zaten er gevangen, daar in onze toren. Ons concentreren op het werk lukte niemand echt goed. Informatie kwam maar met mondjesmaat door, want de radiostreaming lukte niet en de nieuwssites werkten traag. Bellen ging niet. Door Facebook en Twitter bleven we min of meer op de hoogte. En konden we ook andere mensen op de hoogte brengen dat we veilig waren.

Op geen enkel moment heb ik gevreesd voor mijn eigen veiligheid. Ik zat daar goed, in mijn toren. En hoe ik thuis ging geraken, dat was ook maar bijzaak. Mensen boden spontaan aan om mijn kinderen te gaan halen of zelfs om me te komen halen in Brussel. Maar ik kon mee met een collega naar Dendermonde en van daaruit konden we mee met een vriendin naar Gent. Lang onderweg geweest, maar dat stelt niets voor natuurlijk. Al blij dat er op zulke momenten bijzonder veel solidariteit en verdraagzaamheid te voelen is. Dat is meestal het enige lichtpuntje van zulke dagen.

Ik heb wel gedacht aan hoe ik dat weer aan mijn kinderen moest uitleggen. Na Parijs, waar we deze zomer geweest waren en daarna de aanslagen. Nu Brussel, waar ze ook al geweest zijn en waar mama en papa werken. Net zoals wij groot geworden zijn met de terreur van de bende van Nijvel zullen onze kinderen groot worden met IS zeker?

brussel2

Maar verder kon ik de hele dag kon ik alleen maar denken aan de mensen die veel minder geluk hadden. Die de pech hadden om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Mensen die slecht nieuws krijgen. Die ook maar gewoon vertrokken naar het werk/huis/op vakantie, maar nooit meer thuis zouden komen.

Maar ik ben niet bang. Zodra het kan/nodig is neem ik weer de trein, de metro, het vliegtuig. Ga ik terug lopen in het Warandepark. Met de auto rijden is nog altijd gevaarlijker. Of roken. Of ongezond leven. En niemand weet hoe laat het is.

Deze grafiek kwam ik ergens tegen, ik geef hem effe mee omdat ik hem zelf heel interessant vond. Het is dus echt niet erger geworden. Het zijn gewoon andere groeperingen.

brussel3

Volgen! Delen!

3 gedachten over “Ik ben niet bang”

  1. Totally agree with you.
    Ik ben ook echt niet bang, hooguit wat verdrietig en bezorgd.
    Maar angst? Totaal niet.

Reacties zijn gesloten.