Tantie

Dat ik maar beter goed kon scoren vandaag. Dat hij maar hoopte dat het goed kwam. Want dat het erop of eronder was.

Het moet zowat dag op dag 20 jaar geleden zijn dat Peter me voorstelde aan zijn tantie. Zijn godin. De vrouw die hem deels opvoedde en waarnaar hij zo gigantisch opkeek. Zelden heb ik Peter zo nerveus geweten als de dag dat hij me meenam naar zijn tantie. Hij had nog nooit een lief meegenomen naar zijn tantie, want als hij een lief meenam naar zijn tantie moest het wel serieus zijn. En als tantie zijn lief maar niks zou gevonden hebben, dan zou dat voor Peter (en het lief) een zware dobber geweest zijn. Het kon maar beter klikken.

Maar goed, het was een eitje. Tantie en ik, dat klikte. Even rechtuit, altijd klaar met een mening, zelfde humor. Ze sloot me in haar armen, en nonkel Guido ook. Geweldige mensen. Zelf hadden ze geen kinderen, maar ze was er dol op. Iedere keer als we er kwamen, stond ze paraat voor ons en onze kindjes. Met snoepjes en koekjes. Met leuke hebbedingen voor de kinderen die ze kochten, kregen, verzamelden. Ze vond het heerlijk om Janne en Sien urenlang te zien spelen met de autootjes waarmee Peter ook nog gespeeld had. Of met de knuffels, die ze speciaal voor hen overal verzamelde. Ze nam ze op haar arm en ging naar de paardjes kijken in de wei naast haar. Leerde de meisjes mee fietsen in het straatje achter haar. Heerlijke uren hebben we er beleefd.

Tantie. Niet mijn tante, maar dat voelde wel zo. #linkinbio #rip #paardjeskijken #RIP

En toen kwam er die kloteziekte. Ze genas, ze herviel, ze genas, ze herviel. Begin maart opnieuw. En het ging snel, veel te snel. Vorige woensdag waren we er nog. Ze was fel verzwakt, maar helder. Ze kon nog praten en lachen met de kindjes. En zaterdag was het al gedaan. Kloteziekte.

Maar oh wat ben ik blij dat ik haar al die jaren gekend heb. Ik ga haar koesteren in mijn hart, voor de rest van mijn dagen. Ze was dan misschien niet mijn tante, maar dat voelde wel zo, zeker na al die jaren. Oh, wat zag ik haar graag.

Tantie is niet dood. Tantie blijft bij ons, voor altijd.

Volgen! Delen!

Eén gedachte over “Tantie”

Reacties zijn gesloten.