Stadsloop met Janne en Sien. En ook over Brugge.

Ja veel wordt hier eigenlijk niet meer geblogd hé. Soms denk ik dat ik er maar helemaal moet mee stoppen, met dat bloggen. Maar anderzijds is het wel leuk als archief, zo af en toe een verslagje. Dat bloggen is iets van mezelf, maar jullie mogen allemaal meelezen. Maar of ik nu veel of weinig lezers heb, dat doet er eigenlijk niet toe. Dus laat ik het maar zo.

De training voor de stadsloop met Janne was leuk, maar niet optimaal. Liever had ik iets vaker getraind nog met haar, maar het moet ook wel lukken. Zo zat er dan een vierdaagse tussen met de klas, een kamp met de scouts, een woensdag dat het veel te warm was om te lopen, andere activiteiten. Maar goed. De laatste training op donderdag was een ramp. Ze had net ervoor iets te veel rijstkoeken gegeten omdat ze honger had. Maar we hadden wel al vaker gemerkt dat ze dan steken kreeg in haar zij dus wellicht daaraan te wijten. Opletten dus met wat ik haar liet eten voor de wedstrijd.

Een witte pasta met tomatensaus hé. Twee uur op voorhand. En ze mocht zich niet overeten (voor de steken in de zij), want dat durft ze anders wel eens te doen als het spaghetti is.

En een uur later op de fiets, richting start. Eerst mocht Sien de kidsrun doen. Ze wou dat helemaal alleen doen, ook al stonden er kinderen genoeg in het startvak dat ze kende. Stoere! Slim ook wel van haar, gewoon haar eigen tempo lopen.

Haar eerste kidsrun! #sien90210 #stadsloop #running

Daarna met Janne de 5 kilometer. Op tijd samen in het startvak gestaan, niet vooraan, niet achteraan. Ze was helemaal niet zenuwachtig of zo. Start! Na 500 meter sprak ze wel van steken in haar zij (oh nee!) maar die leken al even snel weer weg als dat ze gekomen waren. Ik had haar op voorhand nog gezegd: “als het te lastig is, dan mag je altijd stoppen aan Miat hé, daar gaan mensen staan die we kennen”. Oogrol van haar kant en zeer overtuigend: “maar nee hé, mama, ik ga dat wel helemaal lopen hé, ik ga niet opgeven hé”. OK dan. Kind van haar moeder, dacht ik ook.

Photo

En ze gaf geen krimp onderweg. Ik vroeg regelmatig of alles goed was, of we niet te snel liepen. Ze wist dat het op het einde nog stevig bergop ging gaan, maar ze liep gewoon dapper verder. De blik in haar ogen… ik keek precies in een spiegel :-) Mooi uitgelopen in 34:59. Het was iets meer dan 5 kilometer (5,3 om precies te zijn), dus ik vond dit best een goeie tijd voor haar!

Waarna ik dan opnieuw naar de start ging en de 10 km liep. Door die trage (voor mij dan toch) 5 km raakte ik precies niet meer in mijn ritme en liep ik dus aan een pace van 5:45 ongeveer (marathonpace was 5:30), maar goed, het was plezant, ik ben veel volk tegengekomen, dus meer moet dat niet zijn. Tijd: 53:20

De week ervoor liep ik de 15 km van Brugge. Ik vind dat altijd een zalige wedstrijd. Sofie dacht daar anders over, maar dat lag vooral aan haarzelf natuurlijk. Ik hoop dat ze die volgend jaar een nieuwe kans geeft, want het is echt een leuke. Maar goed, daar liep ik ook mee puur om me te amuseren. De laatste maanden niet zo heel flink getraind, dus ik was zelf wel benieuwd wat het ging geven. Maar van bij het begin leek ik wel te zweven en liep ik zeer comfortabel aan een pace van 5:30. Wat neerkwam op net geen 1:20 bij de aankomst. (1:19:44)

Bij zo’n wedstrijden doet de eindtijd er voor mij zelden toe, omdat dat toch meestal er behoorlijk naast zit van afstand. Zo was Brugge volgens de meeste gps’en maar 14,5 km ipv 15. Gent was er 9,3 ipv 10 (9,6 volgens de organisatie). En 5,3 ipv 5. Ik kijk dus meer naar de pace die ik loop. Een eindtijd van 1:20 over 14,5 km zegt immers ook niet zo heel veel. En lopen in kilometer per uur doe ik al helemaal niet. Er zijn eigenlijk maar weinig lopers die dat nog doen.

Maar dat lopen met Janne, dat vonden we beiden voor herhaling vatbaar!

Volgen! Delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *