Het is maar materie

“Ik heb mijn living opnieuw laten schilderen en behangen”, vertrouwde Tante Magda me toe daar in Italië. “En dat was lastig, want de vorige keer dat de living gedaan werd, heeft Raf dat gedaan. Stom hé. Maar ik had het daar moeilijk mee.”

Ik begreep haar volledig. Niet stom. Toen ik de laatste keer in ons vorige huis kwam, kon ik daarna urenlang niet meer stoppen met wenen. Afscheid nemen van het vele werk dat we daar samen gedaan hebben.

7 jaar is het al vandaag, dat mijn vader gestorven is. En mijn zus dus 7 jaar en 5 maanden. 7 jaar. Lang hé.

In het begin word je door elk voorwerp dat je ziet wel aan hen herinnerd. De spullen die er nog liggen. Maar die worden opgeruimd. Weggedaan. Herverdeeld. Zo heb ik nog altijd een paar t-shirts liggen die van mijn zus geweest zijn. Een regenjas. Ik draag ze niet vaak. Maar ik kan ze niet wegdoen ook.

Hoewel ik me niet zo vaak aan materie hecht, merk ik dat ik het wel lastig heb als iets van die stukken kapot gaat. Want dat gebeurt regelmatig. En zo schiet er hoe langer hoe minder over van hen.

Zo maakte mijn pa in zijn laatste zomer bloembakken uit resthout voor op ons dakterras. Loodzwaar waren ze maar toch moesten ze mee verhuisd worden naar de Sleepstraat. 7 jaar later kun je maar beter ze niet meer verschuiven, want dan gaan ze helemaal uit elkaar vallen, vrees ik. Of de schommel, die hij in de Moestuinstraat ophing in de garage. Hij vond dat we een schommel moesten hebben. Die is mee verhuisd, maar de touwen zijn doorgeschoten. En toch kan ik het schommelzitje niet weggooien.

Van mijn zus kreeg ik die laatste noodlottige Kerst een waterkoker cadeau. En nu merk ik dat hij af en toe begint te lekken. Ik vrees de dag dat ik hem echt ga moeten weggooien. Ik ben daar nog niet klaar voor.

Het is maar een waterkoker, het is maar hout, het is maar verf. Het is maar materie. Maar toch. Het zijn de herinneringen die er aan vast hangen.

Untitled

Gelukkig zijn er nog stukken die niet kunnen kapot gaan. En die ik dagelijks tegenkom. Het visje dat mijn zus gemaakt heeft in de keuken. “De denker” die mijn pa kocht in zijn studentenjaren en parmantig bij ons kwam neerplanten in ons huis, op een vensterbank aan de voordeur, “Omdat hij daar beter uitkomt dan thuis”.

Untitled

En gelukkig blijven de herinneringen in mijn hoofd. Die gaan niet kapot.

Volgen! Delen!

2 gedachten over “Het is maar materie”

  1. Het is maar materie… van alle materie waarvan we hier tijdelijk gebruik mogen van maken. Materie waar soms heel veel herinneringen aan vastkleven en maar goed ook, zo hebben de nabestaanden nog een houvast als troost.
    Mooie gedachte, mooi geschreven … veel sterkte en hou de herinneringen levend.

Reacties zijn gesloten.