We zullen beginnen met het slechte nieuws

Half september stond ik in de winkel en kreeg ik een telefoontje. Mijn schoonmoeder. In tranen. Dat het niet goed was.

Ze had kanker en had daar gedurende 9 maanden ongeveer zwaar tegen gestreden. Zware chemo’s, waar ze telkens heel erg ziek van was. In juni was ze stabiel verklaard. De tumor was zo klein als mogelijk, genezen was onmogelijk, maar we hoopten op nog een paar mooie jaren. Maar die droom werd dus meteen aan diggelen geslagen, na de eerste opvolgcontrole, totaal onverwacht.

Die avond nog besliste ze nog om haar niet meer te laten behandelen. Het was te veel geweest, te zwaar, geen kwaliteitsvol leven. De volgende dag ging ik haar oppikken, een mens moet niet alleen zitten op zo’n momenten, voor een weekendje Gent. Het was net Janne haar verjaardag en het werd een heerlijk weekend met Dora en vrienden.

De maanden erna probeerden we haar zoveel mogelijk bij alles te betrekken, maar dat was niet altijd gemakkelijk, want Dora bleef Dora: graag op zichzelf en al even koppig als haar teckel :-). Maar we hadden nog mooie momenten, zo bleef ze met Kerst nog vier dagen bij ons logeren. Meteen ook de laatste keer dat het bij ons was.

Vanaf eind februari ging het stevig achteruit. Er was nog een korte heropflakkering, maar op 5 mei werd ze opgenomen op de palliatieve eenheid. Op 16 mei besloot ze zelf dat het genoeg geweest was, waardig, sereen. Omringd door Peter, mij en haar broers. Haar laatste woorden: “bedankt voor alle liefde”.

We deden een afscheidsdienst, zonder lichaam, want dat heeft ze afgestaan aan de wetenschap. Een dienst, niet in een kerk, niet in een crematorium, maar in een gewone zaal. Waar we achteraf eens goed konden trakteren, want dat wou ze. Een mooie dienst, waar we zelf zegden wat we te vertellen hadden, op ons eigen manier. Het was een zalige zonnige dag, omringd door familie en vrienden, en we hebben heel vaak gedacht dat het spijtig was dat ze er niet meer bij kon zijn.

Weer iemand die we moeten missen. Het wordt een lange rij.

Volgen! Delen!

Eén gedachte over “We zullen beginnen met het slechte nieuws”

  1. Wauw, ik krijg er de tranen van in mijn ogen. Het roept weer erg veel herinneringen op. Anderhalf jaar geleden ging het bij mijn mama ook zo. Ze vocht ook al enkele jaren tegen kanker. We wisten dat het niet meer goed kwam maar met de chemo hield ze de kanker zo stabiel mogelijk. In januari 2017 kreeg ze ook zo’n telefoontje… dat de kanker terug was en dat haar lichaam te zwak was om haar nog te behandelen. Slik. We dachten ook aan zo’n gelijkaardig verhaal, nog enkele maanden aftakelen en afscheid nemen. Helaas is ze enkele dagen na het verschrikkelijke nieuws al gestorven. Zo vreselijk dat we niet meer de tijd gekregen hebben om afscheid te nemen, om nog enkele dingen te zeggen… Ik hoop dat het jullie wel deugd gedaan heeft om nog wat tijd met elkaar te kunnen doorbrengen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *