We zullen beginnen met het slechte nieuws

Half september stond ik in de winkel en kreeg ik een telefoontje. Mijn schoonmoeder. In tranen. Dat het niet goed was.

Ze had kanker en had daar gedurende 9 maanden ongeveer zwaar tegen gestreden. Zware chemo’s, waar ze telkens heel erg ziek van was. In juni was ze stabiel verklaard. De tumor was zo klein als mogelijk, genezen was onmogelijk, maar we hoopten op nog een paar mooie jaren. Maar die droom werd dus meteen aan diggelen geslagen, na de eerste opvolgcontrole, totaal onverwacht.

Die avond nog besliste ze nog om haar niet meer te laten behandelen. Het was te veel geweest, te zwaar, geen kwaliteitsvol leven. De volgende dag ging ik haar oppikken, een mens moet niet alleen zitten op zo’n momenten, voor een weekendje Gent. Het was net Janne haar verjaardag en het werd een heerlijk weekend met Dora en vrienden.

De maanden erna probeerden we haar zoveel mogelijk bij alles te betrekken, maar dat was niet altijd gemakkelijk, want Dora bleef Dora: graag op zichzelf en al even koppig als haar teckel :-). Maar we hadden nog mooie momenten, zo bleef ze met Kerst nog vier dagen bij ons logeren. Meteen ook de laatste keer dat het bij ons was.

Vanaf eind februari ging het stevig achteruit. Er was nog een korte heropflakkering, maar op 5 mei werd ze opgenomen op de palliatieve eenheid. Op 16 mei besloot ze zelf dat het genoeg geweest was, waardig, sereen. Omringd door Peter, mij en haar broers. Haar laatste woorden: “bedankt voor alle liefde”.

We deden een afscheidsdienst, zonder lichaam, want dat heeft ze afgestaan aan de wetenschap. Een dienst, niet in een kerk, niet in een crematorium, maar in een gewone zaal. Waar we achteraf eens goed konden trakteren, want dat wou ze. Een mooie dienst, waar we zelf zegden wat we te vertellen hadden, op ons eigen manier. Het was een zalige zonnige dag, omringd door familie en vrienden, en we hebben heel vaak gedacht dat het spijtig was dat ze er niet meer bij kon zijn.

Weer iemand die we moeten missen. Het wordt een lange rij.

Een heel schooljaar

Mijn laatste post dateert van 7 september.

We zijn nu 28 juni.

Dat wil zeggen dat ik zowat een heel schooljaar niet geblogd heb.

Hoe dat komt? Ik weet het niet goed. Genoeg inspiratie, maar geen zin om het neer te typen zeker.

Al mis ik het ook soms wel. Mijn blog is ook mijn archief van mijn leven. Heel gemakkelijk soms.

Dus ik ga de komende weken toch wat inspanning doen om eens wat dingen van het afgelopen jaar neer te pennen.

Want er is veel gebeurd, dat wel.

Hieronder zie je Sien, die gisteren al een dagje mocht gaan testen in het derde leerjaar. Het derde, begot!

Knopendoorhaktijd

De knoop is doorgehakt. Ik loop de marathon van Gent NIET mee. De redenen op een rijtje.

1. ik heb niet genoeg getraind deze zomer. Eerst was ik ziek, dan liep ik een paar weken goed, dan ging ik op reis.
2. Het ziet er niet naar uit dat ik de komende weken meer ga kunnen trainen. Het is zowat de drukste maand op het werk en ook privé is het nogal druk.
3. Ik zou kunnen meelopen en desnoods wandelen als het niet meer gaat. En er 4:30 of meer over doen. Maar dat zie ik niet zitten. Het moet niet iedere keer een PR zijn, maar als ik iets doe, doe ik het liefst wel zo goed mogelijk. En als dat niet lukt, dan begin ik er liever niet aan.
4. Ik heb twee keer de marathon vrij comfortabel uitgelopen. Omdat ik goed getraind en goed voorbereid was. De man van de hamer heb ik nog niet gezien. En ik zou dat graag zo houden.
5. Ik hou van een trainingsschema. Ik werk de trainingen zo goed mogelijk af en dat geeft me een goed gevoel. Het geeft zelfzekerheid, dat ik het wel ga kunnen. Als het me dan niet zou lukken, dan ligt dat aan omstandigheden, maar zeker niet aan te weinig trainingsarbeid. Het feit dat ik nu dat schema niet goed kan volgen ontneemt me die zekerheid.
6. Daardoor krijg ik dus momenteel stress van het schema, en dat is niet de bedoeling van lopen. Het ontneemt me momenteel alle plezier in lopen, waar het schema me normaal gezien plezier brengt: ik volg het schema en ik voel mezelf beter worden.
7. Ik heb geen zin om me te weinig getraind een blessure te lopen.

Ik vind het een beetje sneu voor Johan, want ik had het hem beloofd. Maar anderzijds: ik kan nu zijn madam Griet begeleiden op de halve marathon. Want die ga ik wel lopen.

En in het voorjaar zijn er wel meer marathons. In de winter trainen is veel leuker dan in de zomer.

Hopelijk krijg ik hier geen spijt van morgen. #supertramp

En ondertussen heb ik eens iets anders gedaan: supertramp. Minder lastig dan ik dacht (het zit dus nog wel goed met mijn conditie) maar meer coördinatie dan ik dacht. Dju toch. En coördinatie is echt niet mijn beste punt!

Lopen op reis. Het blijft een moeilijke combi.

Een weekje terug van een heerlijke vakantie van drie weken in Italië.

Ik had mijn loopkleding mee, want met een marathon in het verschiet en een strak trainingschema op mijn bureau is dat eigenlijk wel de bedoeling.

Maat het is weer niet gelukt. Het is te zeggen: ik heb drie keer gelopen. Op drie weken tijd.Terwijl ik normaal gezien drie of vier keer keer per week loop.

Lopen op reis en ik: het gaat niet goed samen. Mijn excuses deze keer:

Dag 1: Gent-Vesoul: lopen was niet van nodig, want ik had de dag ervoor nog 20 km gelopen. Recuperatie dus.

Dag 2: Vesoul-Como. Als ik slim geweest was, dan had ik ’s morgens in Vesoul gelopen. Maar dat is er niet van gekomen. Aangekomen in Como (Brunate eerder) was het 37 graden en zaten we op een hele steile berg. Ik had nog maar net de stress overleefd van daar op te rijden. Steile haarspeldbochten en een break: niet altijd een eenvoudige combinatie.

Dag 3: doorgereden naar Lucca. En daar heb ik gelopen. Ha ja, dat stond hoog op mijn wishlist. In mijn herinneringen heb ik daar nooit gelopen, maar als ik zoek op mijn blog staat er dat ik daar wel degelijk gelopen heb op huwelijksreis. Alleszins: ik moest en ik zou lopen op die stadswallen. Geweldige ervaring! Ik denk niet dat je daar ooit genoeg van kunt krijgen. Ik deed er twee rondjes en liep nog eens over de arena om mooi af te sluiten.

Untitled

Dag 5-20 ongeveer verbleven we in Villa Badia. Geweldig huis, geweldige plek, echt, ik kan het iedereen aanraden. Comfortabel huis en een zwembad met een fantastisch uitzicht. Het was de tweede keer dat we er verbleven maar ooit keer ik er nog eens terug. Maar: de hel om te lopen. Of toch zeker als je niet houdt van trail, zoals ik. De eerste kilometer gaat het door een bos waar er horden, maar echt horden dazen en ander vliegend gespuis op u afkomen. Ik had een petje mee en liep als een waanzinnige te meppen naar dat ongedierte. Gelukkig kon niemand me zien. Dan ging het steil bergaf. Maar echt steil. Zo steil dat het niet meer plezant was. Dan een stukje mooi vlak en dan een heel stuk vlak, maar langs een drukke weg. Vreselijk vind ik dat. Enfin, ik was dan beneden, ik ben dan maar eens doorgelopen naar het begin van de brandhaard (dat vertel ik dan nog wel eens). En dan weer terug. De berg op. Zo steil dat lopen niet ging. En dan kom je weer in dat bos met die verdomde beest. Aaarghh. Trail. Het is dus echt niets voor mij, dat is dan weer duidelijk. Meteen besloten dat ik dat geen twee keer ging doen en veel andere opties waren er niet. Het was er bloedheet en op vakantie zet ik niet graag mijn wekker om dan voor dag en dauw op te staan. En dan zou ik moeten rijden hebben naar een plek waar vlak lopen op rustige wegen wel kon en geen idee hoe ver ik daarvoor zou moeten rijden.

Umbrië wordt wakker #badiaprut #running #veeltesteil #veelteveelbeesten #geenmooieweg #welmooiuitzicht

Dag 21. De laatste dag, op terugrit naar huis. Overnachting in Mulhouse. Het is er plat en er was water om langs te lopen. Raar dat daar zo weinig volk liep. Maar goed, ik heb er ondertussen mijn kilometertjes toch gedaan.

Hardlopen in Mulhouse. Vlak en niet te warm. Echt zoals ik het graag heb. Wel een rare stad. Maar bon. Vanaf nu weer tandje bijsteken. #marathongent #mulhouse #badiaprut #running

En ondertussen thuis toch al een paar trainingen met wisselend succes afgewerkt. De lange van 24 km ging goed, de 10 km training in zone 3 was een ramp.

Mja, marathon 3. Het wordt sowieso al de marathon met de minst goeie voorbereiding…

30 dagen zonder alcohol

Zoals jullie wellicht wel weten dronk ik voor de Verdi-marathon 4 maanden geen alcohol. In het begin was dat lastig, maar na een tijd ging dat vlotjes.

Zo vlotjes, dat ik daar wel wat inspiratie uit wist te halen. Voor een nieuw boek. Ik mailde naar Lannoo en zij vonden het meteen een goed idee. Ik nam contact op met Tournée Minerale en ook zij zagen een samenwerking wel zitten. Dus begon ik te schrijven.

Wat valt daar nu over te zeggen? 30 dagen zonder alcohol, dat is toch gemakkelijk? Gewoon stoppen, klaar!
Voor veel mensen wel. Veel mensen die het geprobeerd hebben schrikken toch wel van het aantal gelegenheden dat er alcohol wordt aangeboden en dat alternatieven niet altijd voorhanden zijn. Dus maakte ik lijstjes met tips. Manieren om het anders te bekijken en aan te pakken. Mindsetting.

Ik sprak met andere mensen die radicaal gestopt waren met alcohol of die meegedaan hadden aan Tournée Minerale. Zij gaven me nieuwe inzichten en inspiratie.

Ik zocht naar alternatieven. Van dingen die je heel eenvoudig zelf kunt maken over dingen die je in de winkel kunt kopen naar de moeilijkere mocktailrecepten. Ik kreeg hiervoor zelfs recepten van de beste cocktailbar ter wereld: Jigger’s. Ook zij gaan steeds meer op zoek naar alcoholvrije recepten omdat er steeds meer vraag naar is.

Er staan ook argumenten in om het met minder of zonder alcohol te proberen. Zonder met het vingertje te willen wijzen. Vooral dat eigenlijk. Alcohol drinken is een keuze die je maakt. Daar is op zich niet veel mis mee (zolang je niet overdrijft) maar het is wel goed om te weten dat het meer nadelen heeft dan alleen maar een kater.

Deze keer was er iets meer tijd maar de deadline viel samen nét in de eerste weken dat ik veranderde van werk. En dat was een zeer lastige combi. Gelukkig was er opnieuw Femke, die de redactie voor haar deel nam (ge weet wel, die van de marathon ook). En was er Katrien die alweer zorgde voor een bijzonder knappe vormgeving. En was er ook Wim, die die Shutterstock-foto’s van de vorige keer maar niks vond en op een paar dagen tijd de hele fotografie opnieuw deed. Waardoor het een bijzonder knap boek geworden is. Zowel inhoudelijk als qua vormgeving. Bedankt allemaal!

Zeker kopen dus! Oh ja, het is ook goed om te weten dat er voor elk verkocht boek één euro naar de Stichting tegen kanker gaat.

En zelf? Zelf begon ik na mij verjaardag terug wat alcohol te drinken. Minder vaak dan ervoor. Bewuster ook. Ik zoek spontaan overal naar alle mogelijke alternatieven. Net drie weken in Italië gezeten en er heerlijke dingen zien passeren. En nu moet ik er weer invliegen voor de Marathon Van Gent. Dus ga ik dat zonder alcohol doen, want dat gaat net iets beter dan. En dan zien we wel weer verder.

Vanaf vrijdag te koop: hier of in de boekhandel.

Oh ja: er is ook een facebookpagina!

Gentse Feesten

Je bent er zot van, of je bent er helemaal niet voor. Of je valt ergens tussenin. Zoals ik.

De eerste dagen vond ik het fantastisch: onze hele stad getransformeerd tot een gigantische feestenzone. Met 1001 activiteiten, voor elk wat wils. Ik maakte er werk van om met mijn kinderen zoveel mogelijk verschillende, leuke dingen te doen. En ze genoten met volle teugen.

We gingen naar de opening van de Gentse Feesten en aten een beetje vettigheid. Want dat hoort er toch een beetje bij. :-)

De sleutel is doorgegeven, de fanfare liep door de straten, de eerste vettigheid is binnen. De Gentse Feesten zijn begonnen! #gf2017 #janne1709 #sien90210

De kinderen liepen dansten ook mee in de Kleurenstoet met balletschool Favole. Sien mocht het zelfs uitleggen op AVS. Vonden ze wel leuk denk ik, maar was wel vermoeiend.

Untitled

We gingen naar “Forever, happily” van Collectif Malunés. Heerlijke voorstelling op een fantastische locatie. Houtdok ken ik goed omdat ik er regelmatig passeer op mijn looptochten. Ik heb het al veel zien evolueren maar de komende jaren zal het er nog veel mooier worden. Alleszins: nu met de circustent was het op zich al een magische plek. De voorstelling: mixed-up sprookjes, veel acrobatie en wondermooie belichting.

Geniaal! Collectif Malune! @houtdok

De avond nadien gingen we naar Tipping Point van Ockham’s Razor. Ook acrobatie, maar helemaal anders. Bijna wiskundig. Mooi lijnenspel, minimalistisch. Op het puntje van onze stoel met onze mond open zaten we te kijken.

Dag 4. Kinderen in een voorstelling van Pierke droppen en zelf gaan shoppen. Boos zitten wezen op MiraMiro (Sien dan toch, omdat de biochips niet lekker was). Topvoorstelling gezien, alweer. Afscheid van de Gentse Feesten voor Janne, op de Vlasmarkt. Frie

Dat waren de twee voorstellingen die we op voorhand hadden geboekt en maar goed ook, want ze waren snel uitverkocht. Een mens moet soms zijn huiswerk goed doen.

We gingen ook naar Datakamp, Baudelo, gewoon een beetje rondlopen. Het vuurwerk.

En dan vertrok Janne op scoutskamp en hadden Sien (en ik) het een beetje gehad met de Gentse Feesten. Al gingen we nog wel hier en daar naar toe, maar nooit lang. Aangezien ik (verplicht) verlof heb tijdens de Gentse Feesten werd er dan maar veel geklust in huis. Ramen schilderen en zo. Ik deed nog wel een paar dingen, zoals het optreden van collega Tijs.

En toen ging Sien ook op kamp en ging ik de laatste 2 avonden nog eens naar de Feesten. Niet laat, want daar kan ik toch niet tegen. En er moest ook gelopen worden, een kleine 25 km op zondagochtend.

En vanmorgen ging ik werken en moest ik me een weg banen tussen de zatte mensen, de vuiligheid en de mensen die aan het opkramen is. Nog heel even en de stad is terug van ons. En een beetje dood voor een paar weken. Maar dat is niet erg. Want het is goed geweest. Tot volgend jaar!

Het is maar materie

“Ik heb mijn living opnieuw laten schilderen en behangen”, vertrouwde Tante Magda me toe daar in Italië. “En dat was lastig, want de vorige keer dat de living gedaan werd, heeft Raf dat gedaan. Stom hé. Maar ik had het daar moeilijk mee.”

Ik begreep haar volledig. Niet stom. Toen ik de laatste keer in ons vorige huis kwam, kon ik daarna urenlang niet meer stoppen met wenen. Afscheid nemen van het vele werk dat we daar samen gedaan hebben.

7 jaar is het al vandaag, dat mijn vader gestorven is. En mijn zus dus 7 jaar en 5 maanden. 7 jaar. Lang hé.

In het begin word je door elk voorwerp dat je ziet wel aan hen herinnerd. De spullen die er nog liggen. Maar die worden opgeruimd. Weggedaan. Herverdeeld. Zo heb ik nog altijd een paar t-shirts liggen die van mijn zus geweest zijn. Een regenjas. Ik draag ze niet vaak. Maar ik kan ze niet wegdoen ook.

Hoewel ik me niet zo vaak aan materie hecht, merk ik dat ik het wel lastig heb als iets van die stukken kapot gaat. Want dat gebeurt regelmatig. En zo schiet er hoe langer hoe minder over van hen.

Zo maakte mijn pa in zijn laatste zomer bloembakken uit resthout voor op ons dakterras. Loodzwaar waren ze maar toch moesten ze mee verhuisd worden naar de Sleepstraat. 7 jaar later kun je maar beter ze niet meer verschuiven, want dan gaan ze helemaal uit elkaar vallen, vrees ik. Of de schommel, die hij in de Moestuinstraat ophing in de garage. Hij vond dat we een schommel moesten hebben. Die is mee verhuisd, maar de touwen zijn doorgeschoten. En toch kan ik het schommelzitje niet weggooien.

Van mijn zus kreeg ik die laatste noodlottige Kerst een waterkoker cadeau. En nu merk ik dat hij af en toe begint te lekken. Ik vrees de dag dat ik hem echt ga moeten weggooien. Ik ben daar nog niet klaar voor.

Het is maar een waterkoker, het is maar hout, het is maar verf. Het is maar materie. Maar toch. Het zijn de herinneringen die er aan vast hangen.

Untitled

Gelukkig zijn er nog stukken die niet kunnen kapot gaan. En die ik dagelijks tegenkom. Het visje dat mijn zus gemaakt heeft in de keuken. “De denker” die mijn pa kocht in zijn studentenjaren en parmantig bij ons kwam neerplanten in ons huis, op een vensterbank aan de voordeur, “Omdat hij daar beter uitkomt dan thuis”.

Untitled

En gelukkig blijven de herinneringen in mijn hoofd. Die gaan niet kapot.

Vrijdag

Vrijdag veranderde ik van job. Voorlopig geen gependel naar Brussel naar mij, ik ga aan de slag bij Annelies Storms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. Een job die me inhoudelijk ook véél beter ligt. Het belooft heavy te worden, maar ik heb er ongelooflijk veel zin in.

Met heel veel goesting vlieg ik er in! Vanaf vandaag werk ik in het stadhuis van Gent. Pers & communicatie voor @anneliesstorms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. #trots #blij

’s Middags meteen mee naar een school hier in de buurt, waar ze een kunstproject gedaan hebben met de kinderen. Schrijfster Laila Koubaa ging er gedurende enkele maanden wekelijks aan de slag met de kinderen. Och och wat is het mooi om mensen met zoveel bezieling aan de slag te zien gaan met kinderen.

Het plezier van lezen, schrijven, kunst en cultuur overbrengen naar leerlingen die het zelf niet altijd gemakkelijk hebben. Ik mocht meteen kennis maken met een heel mooi initiatief van Laïla Koubaa in de Sassepoort.

Later die avond ging ik naar West-Vlaanderen. Koen wou die nacht de Nacht van West-Vlaanderen lopen, de 100 km. Ik heb daar ooit eens de 42 km gewandeld, en het jaar erna opgegeven op 25 km. 100 km lopen, ik vond dat wel een dapper projectje en ergens op een schoolfeest opperde ik dat ik misschien een stukje kon meelopen. We organiseerden hiervoor zelfs een echte brainstormavond.

Plan was dat ik later in de wedstrijd zou instappen, want die eerste kilometers kon hij wel alleen. Er waren ook twee fietsers mee, een plooifiets en een driewieler. Dat leek op voorhand een fantastisch plan, maar we hadden geen rekening gehouden met het parcours: dat was een wandelparcours, niet geschikt om te fietsen. Daardoor bleek ook dat de vooropgestelde tijden niet haalbaar waren om te lopen en dat ik een uurtje langer moest wachten vooraleer ik kon vertrekken. Klokslag 12 uur begon ik mee te lopen, op km 28 ongeveer. De fietsers lieten we achter, wegens te donker en te moeilijke wegen. Hoewel ik me in de loop van de avond meermaals had afgevraagd waar ik nu weer aan begonnen was vond ik het heerlijk. Gewoon lopen in de pikkedonker (met dank aan de hoofdlamp van de fietsers die ik vergeten was). Pijltjes zoeken en ervoor zorgen dat we niet vielen was onze voornaamste bekommernis.

Koen was van plan om uit te stappen op 63 km. En ik moest een beetje rekening houden met de tijd: Peter had de vroege en moest om 5 uur ’s morgens vertrekken, dus ik wou wel op tijd thuis zijn. Dus ben ik gestopt op 21 km, zeker ook omdat ik de voorbije maanden geen lange duurlopen gedaan had. Ik had wat last van mijn hielen (dat ligt aan mijn schoenen, gelukkig staan er nieuwe klaar) en mijn schenen durfden ook wat zeuren. Vanaf daar namen de fietsers het weer over, ik hoop dat het toen weer beter ging. Maar op zich was het wel goed dat ik Koen kon begeleiden tijdens de donkerste uren van de nacht.

Goeiemorgen! En wat deed u vannacht? Ik liep een halve marathon, om @koen.de.meester die aan zijn eerste 100k bezig is een beetje te begeleiden. #zotjes #geenultravoormij #running

Maar ik had wel gezegd aan Koen dat hij pas mijn eeuwig respect ging hebben als hij de 100 km ging voltooien. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want hij heeft gewoon verder gedaan en die 100 uitgelopen! Proficiat, Koen!

De dingen die ik geleerd heb die nacht: 1. 42 km is ver genoeg voor mij. 2. trail is nog steeds niets voor mij. Héhé. Heftig dagje en nachtje wel.

Gelukkig kreeg ik die vrijdag ook nog dit boek in mijn bus om mijn leven goed te kunnen regelen!

Deze bullet journal komt eigenlijk net op tijd, zo met die nieuwe job! @lilithu #bulletjournal #bujo #hangmat

Lentefeest Sien

Net zoals Janne kreeg Sien ook haar eigen lentefeest. Concept: zelf uitnodigingen helpen maken, zelf menu bepalen. Dat werden frietjes, waar we voor de aardigheid ook stoverij bij gaven.

Het kleedje: dat was heel snel bepaald. Een paar keer per week fietsen wij voorbij de Sweet P op de Vrijdagsmarkt en ze zag daar een kleedje van Lovely Mariquita voor hangen. Dat hadden ze niet meer in haar maat, maar ze hadden wel veel andere jurkjes. Vijf minuten later stapten we de winkel uit met een doos met de perfecte jurk voor haar in.

Lentefeestkindje. #sien90210

Voor de kapsels heb ik me laten helpen. Ik kan wel wat invlechten, maar zo’n talent ben ik nu ook weer niet en ik ging me daar ontzettend zenuwachtig in maken. Dus afspraak bij kapper Kaprijke. Janne wou al lang eens krullen, dus die was super blij. Sien kreeg twee mooie vlechten. En er was nog wat tijd over dus liet ik mijn haar ook maar eens opsteken. Heel fijn eigenlijk, moet ik vaker eens doen.

2017-06-13_10-31-45

Het weer deed gelukkig voortreffelijk mee: heerlijk zonnetje, niet te heet.

Genodigden: familie, meter en peter en wat vriendjes. Sien heeft héél véél vriendjes en wou graag iedereen uitnodigen. Maar we wilden het ietwat beperkt houden en afronden op 40, dus we moesten een beetje selectief zijn :-)

20170610_678

Maar blij ook met de komst van meme Dora, die er na een stevig half jaar ziek zijn al weer veel beter uit ziet!

20170610_619

Locatie: dezelfde. We hadden het geluk dat we ons feestje opnieuw bij mijn broer en tante Marjan mochten laten doorgaan, waarvoor dank!

20170610_727

Ze had samen met haar papa een speech voorbereid en ze las die voortreffelijk voor.

2017-06-13_09-19-48

Minpuntje van de dag: al bijna op het einde, toen Sien haar vinger geplet werd tussen de go-cart en de trampoline. Het is nog altijd een beetje spannend afwachten hoe het met haar nagel gaat aflopen. Gelukkig kon ze haar verhaal kwijt bij Myrddin.

sienMyrddin

Maar verder: topfeest! Echt!

💛 #sien90210

Stadsloop met Janne en Sien. En ook over Brugge.

Ja veel wordt hier eigenlijk niet meer geblogd hé. Soms denk ik dat ik er maar helemaal moet mee stoppen, met dat bloggen. Maar anderzijds is het wel leuk als archief, zo af en toe een verslagje. Dat bloggen is iets van mezelf, maar jullie mogen allemaal meelezen. Maar of ik nu veel of weinig lezers heb, dat doet er eigenlijk niet toe. Dus laat ik het maar zo.

De training voor de stadsloop met Janne was leuk, maar niet optimaal. Liever had ik iets vaker getraind nog met haar, maar het moet ook wel lukken. Zo zat er dan een vierdaagse tussen met de klas, een kamp met de scouts, een woensdag dat het veel te warm was om te lopen, andere activiteiten. Maar goed. De laatste training op donderdag was een ramp. Ze had net ervoor iets te veel rijstkoeken gegeten omdat ze honger had. Maar we hadden wel al vaker gemerkt dat ze dan steken kreeg in haar zij dus wellicht daaraan te wijten. Opletten dus met wat ik haar liet eten voor de wedstrijd.

Een witte pasta met tomatensaus hé. Twee uur op voorhand. En ze mocht zich niet overeten (voor de steken in de zij), want dat durft ze anders wel eens te doen als het spaghetti is.

En een uur later op de fiets, richting start. Eerst mocht Sien de kidsrun doen. Ze wou dat helemaal alleen doen, ook al stonden er kinderen genoeg in het startvak dat ze kende. Stoere! Slim ook wel van haar, gewoon haar eigen tempo lopen.

Haar eerste kidsrun! #sien90210 #stadsloop #running

Daarna met Janne de 5 kilometer. Op tijd samen in het startvak gestaan, niet vooraan, niet achteraan. Ze was helemaal niet zenuwachtig of zo. Start! Na 500 meter sprak ze wel van steken in haar zij (oh nee!) maar die leken al even snel weer weg als dat ze gekomen waren. Ik had haar op voorhand nog gezegd: “als het te lastig is, dan mag je altijd stoppen aan Miat hé, daar gaan mensen staan die we kennen”. Oogrol van haar kant en zeer overtuigend: “maar nee hé, mama, ik ga dat wel helemaal lopen hé, ik ga niet opgeven hé”. OK dan. Kind van haar moeder, dacht ik ook.

Photo

En ze gaf geen krimp onderweg. Ik vroeg regelmatig of alles goed was, of we niet te snel liepen. Ze wist dat het op het einde nog stevig bergop ging gaan, maar ze liep gewoon dapper verder. De blik in haar ogen… ik keek precies in een spiegel :-) Mooi uitgelopen in 34:59. Het was iets meer dan 5 kilometer (5,3 om precies te zijn), dus ik vond dit best een goeie tijd voor haar!

Waarna ik dan opnieuw naar de start ging en de 10 km liep. Door die trage (voor mij dan toch) 5 km raakte ik precies niet meer in mijn ritme en liep ik dus aan een pace van 5:45 ongeveer (marathonpace was 5:30), maar goed, het was plezant, ik ben veel volk tegengekomen, dus meer moet dat niet zijn. Tijd: 53:20

De week ervoor liep ik de 15 km van Brugge. Ik vind dat altijd een zalige wedstrijd. Sofie dacht daar anders over, maar dat lag vooral aan haarzelf natuurlijk. Ik hoop dat ze die volgend jaar een nieuwe kans geeft, want het is echt een leuke. Maar goed, daar liep ik ook mee puur om me te amuseren. De laatste maanden niet zo heel flink getraind, dus ik was zelf wel benieuwd wat het ging geven. Maar van bij het begin leek ik wel te zweven en liep ik zeer comfortabel aan een pace van 5:30. Wat neerkwam op net geen 1:20 bij de aankomst. (1:19:44)

Bij zo’n wedstrijden doet de eindtijd er voor mij zelden toe, omdat dat toch meestal er behoorlijk naast zit van afstand. Zo was Brugge volgens de meeste gps’en maar 14,5 km ipv 15. Gent was er 9,3 ipv 10 (9,6 volgens de organisatie). En 5,3 ipv 5. Ik kijk dus meer naar de pace die ik loop. Een eindtijd van 1:20 over 14,5 km zegt immers ook niet zo heel veel. En lopen in kilometer per uur doe ik al helemaal niet. Er zijn eigenlijk maar weinig lopers die dat nog doen.

Maar dat lopen met Janne, dat vonden we beiden voor herhaling vatbaar!