Gent is een beetje loopgek momenteel. En dat door Marathonman, die iedere dag een marathon gaat lopen dit jaar. Ik weet niet of hij het gaat volhouden, dat lijkt me nogal heel straf. Maar hij heeft nu al 17 marathons na mekaar gelopen en dat op zich is al een bijzonder ferme prestatie. Waarom hij het doet? Om mensen aan te zetten om meer te bewegen, meer te gaan sporten. En daar lukt ie precies wel in: hij heeft nog geen meter alleen gelopen, lopers komen van heinde en verre om mee te lopen en ik hoor nogal wat mensen die van plan zijn om ook wat te trainen zodat ze ook eens een rondje kunnen meelopen.

In de schaduw daarvan loopt mijn fractiegenoot Guy Reynebeau ook iedere dag 5 kilometer. Veel minder, slechts een half uurtje lopen. Maar ik ken de agenda van een gemeenteraadslid én fulltime werkende mens: die agenda zit iedere dag stampvol. Daar een half uurtje (reken maar op een uur met verkleden, douchen en verplaatsen bij) aftrekken: dat is op zijn minst een even straffe prestatie. Guy gaat soms lopen om 5, 6 uur ’s morgens, omdat daarna een dagtaak wacht met daarna een lange commissie of gemeenteraad. Waarom doet Guy het? Guy loopt tegen armoede in eigen stad: hij verzamelt bijdragen voor de Gentse Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen.

En ik? Ik waggel momenteel! :-)
M’enfin, ik probeer nog eens te gaan supporteren voor Marathonman één dezer dagen. Als ik er geraak (lees: als ik een auto heb want te voet is te ver en met de fiets gaat zo niet meer). Na mijn bevalling hou ik drie maand rust, op advies van mijn kinesisten. Te vroeg herbeginnen is nergens goed voor, zeggen ze me. Te weten dat één van die kinesistes de vaste begeleidster is van Marathonman en de vorige keer mijn postnatale gedaan heeft: ze weet wel wat van bevallen en lopen.

Maar zo ergens in de zomer hoop ik een rondje van 5 kilometer mee te lopen met Marathonman en Guy Reynebeau.

Ondertussen: loopt ze, mannen!

Giften in het kader van de “365 dagen run tegen Armoede ” kunnen gestort worden op rekening 068-2022293-64 van de Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen vzw, Nieuwebosstraat 3, 9000 Gent, met vermelding *”gift 365 dagen”*.
Elke bijdrage heeft belang.
Voor giften vanaf 30 euro ontvangt u van de vzw Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen een fiscaal attest. (Rechtspersonen vermelden hun BTW-nummer).

Een goede maand terug wist Lien te vertellen dat ze van Nike een SportBand mocht testen: een mooie witte met roze armband. Ik zette mijn mannelijke trots opzij, want ik wil ook wel eens met zo’n SportBand lopen. Ook als is wit-roze een kleurencombinatie waar ik niet bijzonder veel mee uitpak. En ook al heb ik geen Nike loopschoenen…

Blijkbaar waren ze bij Nike blij verrast met de reacties op Liens oproep, want ze kreeg prompt ook een herenexemplaar opgestuurd om te laten testen.

Op een bewolkte zomeravond in augustus kreeg ik dat zwart-gele exemplaar overhandigd.

De verpakking oogde alvast mooi en het ding aan de praat krijgen bleek vlot te verlopen. Software downloaden, inpluggen in de USB-poort om de batterij te laden, nog even de instellingen aanpassen en je staat klaar om te vertrekken.

Op de Nike+ SportBand kun je niet alleen zien hoe lang je al loopt, maar ook de afstand, het tempo per kilometer en de verbrande calorieën. Nee, de hartslag meet hij niet, maar dit lijkt me al variatie genoeg. In mijn persoonlijk geval zelfs misschien teveel. Vooral dat tempo per kilometer werkt als een magneet op mij. Leuk om te zien welke impact een versnelling heeft, maar als je puur op uithouding traint, kijk je er toch best niet teveel naar om niet in de verleiding te komen van sneller te gaan lopen.

De Nike+ SportBand werkt zonder iPod. Prima voor mij, want ik loop nooit met muziek. Hoofd leeg en draven maar is de boodschap.

Wel jammer dat er toch regelmatig verschil zit op de gemeten afstanden, hoewel ik voor telkens voor hetzelfde parcours (of een iets langere variant kiest). Misschien heeft dat te maken met het feit dat de sensor niet in de zool van mijn schoen zit, maar gewoon los in een plastic zak (om vochtinsijpeling te vermijden) in mijn loopschoen.

Prettig is dan weer dat je haast niet voelt dat je de SportBand draagt. Dat is bij mijn Polar hartslagmeter wel anders. Dat verfijnde design betekent anderzijds wel dat het niet altijd even praktisch is om het display af te lezen. In tegenstelling tot bij een gewoon polshorloge staan de cijfers hier dwars op je arm en moet je je onderarm in een wat onnatuurlijke positie draaien om je statistieken te raadplegen.

Over statistieken gesproken: ik vind het absoluut geweldig dat je de gegevens van de Nike+ SportBand via de USB-poort en de widget naar je persoonlijke profiel op de Nike website kunt uploaden. Daar kun je alles delen met je Nike vrienden, meedoen aan een van de challenges of een coach je laten helpen. Delen kan trouwens ook via sociale netwerksites als Facebook of via een embed-code voor je eigen website.

Om speciaal voor dit product over te schakelen op Nike loopschoenen is me een stap te ver, maar het kan voor veel mensen wel een mooie trigger zijn om aan de loopuitdaging te beginnen.

(klik om groter te zien)

Goed. Allez, in de mate dat het met haar goed kan zijn natuurlijk.

Na een paar maanden in de psychiatrie zijn ze er achter gekomen dat er toch niet veel aan haar toestand te verbeteren was. We moeten ook niet echt meer verbetering meer verwachten, het zal alleen maar verder achteruit gaan. Iets wat wij al jaren wisten en ook rekening mee houden, maar allez, het is nog eens professioneel vastgesteld.

Bon, ze mocht dus terug naar haar gewone verblijfplaats. Gisteren was de grote verhuis. Nogal chaotisch verlopen, volgens dat ik gehoord heb. Ze zou het grootste deel van het jaar daar verblijven maar tijdens de zomermaanden teruggaan naar de psychiatrie. En ook op momenten dat het daar te zwaar wordt voor hen. Ze zou ook niet meer ieder weekend naar huis gaan, maar om de twee weken of om de maand, dat is gelijk nog niet helemaal duidelijk.

Meer kan ik niet schrijven. Op naar een nieuw, fris begin!

Ha! Een paar weken geleden riep ik op of er nog gegadigden waren om de Nike+sportband uit te testen. Ik kreeg zoveel reacties dat Nike besloot om me er nog twee extra op te sturen. Drie mensen zijn em nu aan het testen (ééntje krijgt hem voorlopig niet aan de praat) en Lime was de eerste die voor een verslagje zorgde. (Bruno ook trouwens) Als er nog gegadigde testers zijn: roep maar!

Hier het verslagje van Lime:

Soms worden de kadootjes gewoon in je schoot geworpen. De week dat ik mijn garmin forerunner besteld had kreeg ik van Lien te horen dat ik één van de gelukkigen was om de nike+ sportsband uit te proberen. Daar zeg ik geen nee tegen natuurlijk. En doordat ik een dag later mijn garmin aankreeg kon ik de twee zelfs tegelijk uitproberen. Al was dat wel een grappig zicht, de eerder logge garmin rond mijn pols en aan mijn andere pols het ultravrouwelijke roze-met wit bandje van nike+…

De sportband doet eigenlijk net hetzelfde als wat je met je nike+ en iPod kan doen: het meet je gelopen afstand dmv de sensor die je in je schoen steekt (of aan je schoen hangt als je geen nike-schoenen hebt), het meet de snelheid en je verbrandde caloriën. Nu ben je enkel niet meer verplicht om de hele iPod mee te nemen. Wat wel handig is als je – zoals mij – ook heel vaak zònder muziek wilt lopen.

Iedereen weet dat een gps correctere resultaten weergeeft dan een footpod, maar iedereen weet ook dat een gps meestal ook een pak duurder is. Dit is hier ook het geval. Als je niet echt superfanatiek bezig bent met lopen is de nike+ echt wel leuk. Een kleine vergelijking tussen de garmin en de nike+:

Nike + zegt dus dat ik 12,66 k gelopen heb in 1:23′55” en dat ik een 878 calorieën verband heb.

Volgens Garmin echter heb ik een 11,42 km gelopen in (ongeveer) diezelfde tijd (ik kon natuurlijk niet beide knoppen tegelijk induwen). En zij beweren dat ik slechts een 753 calorieën verbrand heb hiermee.

‘t Is dus duidelijk: ik loop voortaan met de nike+ ;) Zij zeggen dat ik verder loop èn dat ik meer calorieën verbrand ;) Ik moet hier wel bij vermelden dat ik de nike+ niet eerst gekalibreerd had. Zonder kalibratie zou hij 90% accuraat zijn stond er in de handleiding, als je dat wilt verhogen moet je hem zelf nog eerst even kalibreren.

Het blijft natuurlijk leuk dat je met je garmin kan zien waar je gelopen hebt.

Valt het op dat ik op de piste gelopen heb ? ;)

En toch vind ik de nike+ ook een leuk ’speeltje’. De challenges die je kan volgen zijn ongelofelijk tof om te doen en werken enorm motiverend: vrouwen versus mannen, vrouwelijke bloggers versus mannelijke bloggers, om ter eerste dit of om ter eerste dat, om ter meeste dit of om ter meeste dat. Momenteel doe ik niet mee aan een challenge, maar als jullie nog een leuke weten, laat het me even weten, dan schrijf ik me meteen in!

En toegegeven, het nike+ bandje is wel een stuk eleganter èn minder opvallend dan een grote logge gps rond je armen…

Ik was het nochtans van plan deze keer, om te blijven lopen tijdens de zwangerschap. Maar ik was vergeten hoeveel energie een beginnende zwangerschap van je lijf vergt. Ieder moment dat ik niets moest doen, ging ik gewoon liggen om te slapen. Geen haar op mijn hoofd dat er toen aan dacht om mijn loopschoenen aan te trekken en een toerke te gaan doen. Hoed af voor diegenen die het wel doen. Nu gaat dat beter met die vermoeidheid, maar nu herbeginnen, daar heb ik geen goesting meer voor.

Maar toen ik vorige week een mailtje kreeg van Nikeplus om hun nieuwe sportband te testen dacht ik “Jaaaa! Die wil ik wel!” Meteen teruggestuurd dat ik een beetje zwanger ben en dat lopen er niet echt meer inzit. Maar dat ik het ding wel wandelend wil uittesten. En doorgeven aan andere lopende bloggers om te testen. Als ge u geroepen voelt: roep maar!

Vrijdag dus een mooie pakketje in de bus. Iemand was me voor geweest en had het pakket volledig opengescheurd om te piepen wat er in zat. De post had het weer helemaal dichtgeplakt en de inhoud bleek gelukkig nog aanwezig én intact te zijn.

Puur theoretisch zijn er voor mij een heel aantal voordelen aan zo’n sportband:

• Het is goedkoper in aankoop: voor 60 euro heb je de band + sensor. Als je een iPod nodig hebt zit je meteen aan 29 (sensor) + 139 euro (iPod Nano)
• Niet iedereen heeft de behoefte om met muziek te lopen. Ik loop graag met muziek, maar als ik gezelschap heb loop ik uiteraard zonder muziek. Dat kan met de iPod, maar dan zeul je hem wel mee.
• Het is nog altijd veel compacter dan een iPod en makkelijker leesbaar. Denk ik, omdat hij op je pols zit.

Voor mezelf is het wel handig: de sportband voor op het werk want dan loop ik altijd in gezelschap en heb ik geen muziek nodig. Zo kan ik ook een paar loopschoenen met sensor op het werk laten staan, dat bespaart me een hoop over en weer gezeul. Thuis loop ik vaker alleen, dus daar is de iPod super handig. Maar da’s dus pas voor over een klein jaar of zo.

Bijkomend voordeel: je kan de gaatjes van die armband afstemmen op heel kleine polsjes. Ja, zelfs peuterpolsjes. Janne is er alvast dol op. Wat wil je, een mooie wit met roze armband! :-) Misschien moet ik maar eens de sensor op haar gele schoentjes bevestigen en zo eens kijken hoeveel kilometer dat kind op een dag aflegt. :-)

Tot hier de theorie dus. Binnenkort trek ik de loopschoenen aan om eens te gaan wandelen. En smijt ik het ding door. Wie vangt?

Ieder jaar gaan wij op weekend met de Lunatics. Allez ‘t is te zeggen: in 2006 ben ik niet meegeweest (campagne) en in 2007 ook niet (hoogzwanger en aan het bevallen). Maar voor de rest: altijd!

We weten nooit waarheen we gaan. Het enige wat we weten is dat we op vrijdagavond vertrekken en ergens op zondagmiddag terugkomen. Het nachtspel is wel al geschrapt wegens dat we geen 3*7 meer zijn en de werkende mens in het weekend een beetje slaap nodig heeft.

Waarom deze uitleg? Bekijk deze link. En dan begrijpt ge waarom ik er al weer helemaal naar uitzie!

O ja, betalen op het rekeningnummer heeft geen zin, ‘t is echt enkel voor Lunatics.

Neen, ik heb niet meegedaan aan de 20 kilometer van Brussel. Ik mocht nochtans gratis en zelfs als VIP meelopen door de bloggersactie van Nike. VIP of niet, die 20 kilometer moest ik wel zelf lopen en daarvoor moest getraind worden. Trainingen die tijd vragen. Drie trainingen per week en regelmatig langere trainingen van twee uur: dat haal ik niet. Bovendien (en misschien wel de belangrijkste reden) vind ik lopen vooral leuk het eerste uur. Na een uur begin ik me te vervelen. En 20 kilometer lopen in minder dan een uur, euh, dat zal me wel nooit lukken! :-)

Gisteren naar de Zoo in Antwerpen geweest met een toffe bende.

Foto van bij Nike
De groep was een plezier, maar de zoo was me iets te druk. En eigenlijk hou ik niet zo van beestjes in kooitjes. Hoe groot die kooien ook zijn, ik vind ze altijd te klein in vergelijking met het oerwoud/oceaan/… waar ze eigenlijk recht op hebben.
Het was wel een uitdaging, zo met kindjes die eigenlijk een middagdutje nodig hebben. Sommige kindjes sliepen in de Beco (talrijk aanwezig) of de buggy, maar Janne besloot haar schoonheidsslaapje over te slaan en dat ging eigenlijk best goed. Tot we in Gent-Dampoort aankwamen, toen sliep ze :-)

Ik was in 20 jaar niet in de Zoo geweest denk ik en eigenlijk werd ik daar vandaag weer verwacht voor de ledendag van de SP.a. Twee keer Zoo op evenveel dagen dat is me toch teveel van het goede. En daarbij ik moet vandaag nog gaan shoppen.

En veel belangrijker: ik moet nog twee presentaties in mekaar boksen. Want ik moet deze week naar Kopenhagen voor mijn werk, een congres van de WHO bijwonen. Over BMI bij kindjes. In het begin was ik heel blij dat ik daar naar toe mocht. Door de organisatie van het congres moet ik er drie nachten blijven dus heb ik gevraagd om me vrijdag een latere vlucht te boeken, zodat ik nog wat door de stad kan lopen. Maar ik zal mijn tsjolpartner missen, zo alleen door een onbekende stad lopen is toch ook maar alleen.

Om nog maar te zwijgen over Janneke. Vier volle dagen zal ik haar niet zien. En dat is de eerste keer in haar jonge leventje. Ze zal omringd worden door goede zorgen, daar niet van, maar ik, hoe ga ik dat redden?

Weinig geblogd, veel gedaan de laatste dagen:

* Een vergadering bijgewoond van Eandis over slimme meters.
* Naar Ikea geweest en één en ander gekocht. Deze keer met de auto, zodat ik meer kon meenemen.
* Meiavond gevierd in de Brugse Poort. Onderwijl eens i. haar living goedgekeurd.
* Meegewandeld in de 1 mei-optocht en de Internationale gezongen. Toch altijd goed voor een beetje kippenvel.
* Meegelopen in de Ekiden van Evergem met de Stax. Het was warm, maar wijs: 5 kilometer gelopen in ongeveer 28′30″. Onder het half uur, olé, maar nog ver verwijderd van mijn toptijd van 26.15 van 5 jaar geleden. Ik word een beetje ouder, niewaar. Misschien een beetje trainen op snelheid, want afstand, daar heb ik toch geen tijd voor.
* Gaan eten bij Lies en Bert en gezellig in de tuin gezeten (een werftuin, maar dat geeft niet). De lekkerste appeltaart ooit gegeten. Dat recept wil ik!
* Een werkbank ineen gedraaid en gezien dat ze net past. Schoon gerief, dat wel. Een stoel ineen gedraaid. Een mandenhouder ineen gedraaid en gezien dat het dat is wat ik wou.
* Een kledingbon opgesoupeerd, kwestie dat die binnenkort vervalt. Nog een jasje gekocht voor Janne en ook een zomerbroekje. Ik zou dat kind altijd kleedjes kopen, maar ze moet ook een broekje hebben om haar leuke t-shirts op te dragen, nietwaar?
* De koekjeshype van Annelyse gevolgd en koekjes gebakken. Ik hou van simpele receptjes die toch lekker zijn: een aanrader!

Ik mag dit misschien niet overnemen. Maar ik doe het toch. Omdat het zo schoon is.

Marathon
door Bernard Dewulf

Ze zijn onder de vier uur geraakt. Sneller dan vorig jaar.
Ik sta aan de aankomst. In burger. Om mij heen overal synthetische broekjes die oranje sportdrankjes drinken. Ingepakt in zilverpapier: braadkippen die niet mogen afkoelen. Medailles om hun nahijgende nekken.
Met zes rijpere vrouwen hebben ze de hele marathon uitgelopen. Eindelijk onder vier uur. Hun vreugde is navenant. Glimmend vergelijken ze minuten en seconden.
Ik kijk het allemaal rustig aan.
Tot voor kort zou ik mijn schampere schouders hebben opgehaald: dat hopeloze gehypete geloop tegen de tijd.
Bovendien: langlopers – veel pees, weinig vlees. Geef mij maar basketballers. Beweeglijke beuken. Of volleybalsters: een marathon per been.
Ten Miles per dij.
Maar ik moet het uiteindelijk toch toegeven: er schuilt een hogere schoonheid in hun dispuut met de minuten.
Zes onherroepelijk opschietende vrouwen die lopen tegen het tegenlicht van hun leeftijd. Elkaar aflossend op het parcours van hun stille verzet. Tegen zwellend vet, tegen de groeiende grijns van de spiegel, tegen de takelwagen van de dagen.
Was ik de tijd, ik gaf hun het voordeel van de twijfel.
Sommigen gebruiken woorden, anderen verf, weer anderen laten veranderingen aansnijden en opvullen.
Zij lopen.
Het is allemaal even hopeloos. Maar na de aankomst, na hun saamhorige wedloop, zie ik zes gevorderde vrouwen even weer glunderen en giechelen als meisjes.
Ze vallen elkaar als jonge zwanen om de halzen. Weer vier uur later in hun bestaan zijn ze onder vier uur geraakt. Iets in hen is opgeschoten. Maar in welke richting?
Misschien hebben ze toch gelijk. Misschien moesten we allemaal, mondiaal, globaal, massaal gaan lopen. De hele planeet tegen de tegenwind van de eeuwenoude wijzerzin in.
Even, misschien, zou hij dan opkijken, de tijd: ‘Tiens, waar komt dat zuchtje vandaan?’

Bernard Dewulf

Gisteren in De Morgen

Haha, ik had het gelijk niet meer zo goed opgevolgd, maar we hebben dus alsnog nipt gewonnen met de dames!

Blijkbaar zijn er op het laatst een paar mannen veranderd van gedacht wat ik alleen maar kan toejuichen uiteraard.

Zelf liep ik maar een schamele 34 kilometer voor deze challenge, veel te weinig, maar al dat garageke verbouwen zorgde voor voldoende fysische inspanning.

Deze week twee keer gelopen, twee keer over de middag, twee keer met Karolien en Leen en twee keer echt zalig! Lopen is de max als het schoon weer hebt en ge een leuke babbelpartner hebt (de loopjes zijn nog niet opgeladen en het ene werd ook niet geregistreerd wegens iPod niet mee).

Ondertussen zoek ik nog naarstig naar een loopje, maar die van Runningtour passen echt niet hé. Altijd wel iets. Ik probeer nog op de volgende Nike-training te geraken in Brussel (3 mei). Dat dan toch.