Gisteren nog eens meegedaan aan de Ekiden. Als ik mijn blog moet geloven is dat van 2006 geleden, zou dat echt zo lang geleden zijn? Enfin, een wedstrijd, dat vraagt om een wedstrijdverslagje hé.

Peter moest werken, de kindertjes mochten dus meegaan. En die zagen dat zitten, want ik had Janne verteld dat er twee grote meisjes waren die op hen gingen letten terwijl ik ging lopen. Janne is dol op grote meisjes :-)

De Stax-tent stond zeer strategisch opgesteld naast de speeltuin, een winner dus. We waren daar nog geen tien minuten denk ik, kinderen op de speeltuin en ik heb gelijk 30 seconden niet naar de speeltuin gekeken (flesje water uit mijn tas halen). En Sien was al vermist. Janne wist haar niet zijn, op de speeltuin zat ze niet. Meteen aan mijn teamgenoten het signalement doorgegeven en iedereen aan het zoeken. In paniek was ik niet echt: veel ouders met kinderen daar, iemand zou dat wel opmerken en haar terugbrengen zeker? Er was een grachtje een beetje verder, maar dat zou ook iedereen zien als ze daar zou ingesukkeld zijn. Bovendien was ik wel zo voorzienig geweest om haar een armbandje aan te doen met haar naam en mijn telefoonnummer op (ik ken haar een beetje, dikke pluim voor mezelf). Enfin, anderhalve minuut later werd er al omgeroepen dat er een klein meisje gevonden was. Ze zat op de arm van een madam, ze had geweend zei ze maar dat was al over. Klein dramaatje dus maar. Bon, de babysitters van dienst waren meteen al gewaarschuwd voor mijn rappe kleine :-)

De kindjes nog wat bezig gehouden met een ijsje van K3 (lippenstift!) en tegen een uur of 5 was het mijn beurt. Van opwarmen was er niet veel in huis gekomen, dus die eerste kilometer is het dan altijd afzien. Leuk was wel dat ik meteen aanmoediging kreeg van club en kindjes. En eens op dreef heb ik eigenlijk wel genoten. Gewoon eigen tempo gelopen, al kan ik eigenlijk wel rapper denk ik. Maar ik werd gehinderd door a. mijn ferm ingekorte teennagels door de podoloog wegens teenschimmels (heel de zomer geen nagellak, tedju), b. mijn linkerarm, zo stijf als iets wegens een tetanosprik de dag ervoor (neen ge hebt uw armen niet echt nodig om te lopen en toch kan dat hinderlijk zijn) c. een opsmijtende maag. Geen idee hoe dat kwam, pasta met gegrilde groentjes gegeten.

Enfin, het was toch leutig. Binnen gekomen op 43:39, gemiddelde snelheid van 6:04 per km. Niet slecht, maar dat loop ik tegenwoordig ook vaak op training.

En daarna met zijn allen gaan eten in mijn straatje, ook gezellig.

Ik heb even getwijfeld, of ik echt wel ging gaan lopen deze middag. En ik ging voor het eerst terug gaan lopen met loopmaatje Lieve, maar zij zag het toch niet echt zitten. Ik heb nog wel eens gelopen als het gesneeuwd had, maar nog nooit dat er zoveel sneeuw lag. Een paar bedenkingen.

• Sneeuw is eigenlijk wel leutig in te lopen. Behalve als het nog sneeuwt, want dan vliegen er sneeuwvlokken in je ogen en dat is niet echt aangenaam te noemen.
• Sneeuw zelf is niet glad om in te lopen. Maar echt niet hé, integendeel, dat loopt best stevig. Wel glad zijn de wegen, waar auto’s de sneeuw goed aangestampt hebben tot een ijspiste.
• Het moeilijkste was eigenlijk inschatten waar je moest lopen. De sneeuw lag zo dik dat ik vaak niet kon inschatten waar het voetpad eindigde en begon.
• Koud had ik niet, ondanks de wind. Ik had enkel een lange broek aan, een t-shirtje met lange mouwen en één met korte mouwen. Geen muts, geen handschoenen, neen. Een heel verschil met Ruth toch :-). Ik heb een ingebouwd thermostaatje.
• Ik had wel beter mijn buff opgezet, enkel en alleen om het haar uit mijn ogen te houden, want zo zag ik nog minder waar ik moest lopen.
• Het meest last had ik eigenlijk van de zon op de sneeuw, ik had beter een zonnebril opgezet. :-)
• Ja, de mensen kijken wel raar als ge dan loopt in dat weer. Terwijl zij eigenlijk enkel proberen overeind te blijven en vooruit te geraken.
• Eén loper tegengekomen. Breed grijnzen naar elkaar en onze duim opsteken!
• Intervallen zat er niet in en mijn snelheid lag historisch laag. Maar het deed wel deugd!

Maar bon, van mij mag het nu ook echt lente worden hoor. Dat ik mijn terras nog eens zie.

Eind juli al, maar ik had nog een paar fotookes beloofd. Manlief heeft trouwens nog veel fotootjes staan op zijn toestel, maar de tijd om ze er af te halen ontbreekt nog een beetje. Maar ooit hé, ooit, komen hier nog andere foto’s op. Ondertussen krijgt u een paar telefoonfoto’s.

Kijken naar het openluchttheater:

En een beetje later naar de Sprookjesboom. Daar waren ze zo van onder de indruk dat we ondertussen een dvd ervan gekocht hebben.

Sjjj… Doornroosje slaapt…

Sien, niet bang van vreemde mannetjes die daar rondlopen. In tegenstelling tot de grote zus dan :-)

Sien, die is ook niet bang van een zwiermolen. Daarna wou ze op de grote.

En de man en de Nana van Janne, die vonden de grote zwiermolen ook wel leuk.

En ja, er waren daar ook gekke mannetjes op een paddestoel.

Leuk, zo op den bots naar de Efteling gaan met de vriendjes. Probeer dat te plannen drie maanden op voorhand en dat lukt niet. Maar twee dagen ervoor afspreken, en dat lukt dan wel. Geestig!

We wonen hier nu net geen tien jaar. We waren meteen verliefd op dit huis toen we het voor de eerste keer zagen. En dat zijn we nu, tien jaar later nog steeds. Door gezinsuitbreiding zijn we eruit gegroeid, want anders waren we hier vast oud geworden.

De voorbije dagen al heel wat mensen op bezoek gehad. Vrienden van vrienden. Want enkel nog maar gedeeld via de sociale netwerken, en nogal massaal, waarvoor dank. Die vrienden van vrienden die, net als ons, verliefd worden op dit huis. Die zien dat we dit tien jaar lang met veel liefde onderhouden en verbouwd hebben.

De reacties waren werkelijk overweldigend. De eerste 24 uur dat het te koop stond, stond mijn telefoon nauwelijks stil. En heel veel leuke reacties over het huis en de inrichting in de mailbox ook. Doet deugd.

De meeste van de potentiële kopers zien de ingebouwde kasten, de badkamer, de living, het terras, en vinden dat wij dat heel goed gedaan hebben. We waren er eigenlijk zelf niet goed van. Iedereen vindt het een fantastisch huis, waarom verkopen we het dan? Vooral Peter had het er moeilijk mee. Ik weet dat we een ander fantastisch huis gevonden hebben, dat ik in mijn hoofd al helemaal aan het inrichten ben. Heerlijk toch, een huis weer opnieuw mogen inrichten? Ik heb er alvast een Pinterest-board voor aangemaakt.

Maar, we hebben zoveel liefde voor dit huis, dat we het graag aan toffe lieve mensen zouden verkopen. Die de charme van het huis aanvoelen. En het ziet er wel goed uit, want er komen alleen maar zulke mensen op bezoek.

Nu nog die wijnclausule insluiten in de verkoopsakte: één keer per jaar wijn komen drinken op het dakterras. :-)

Dag 98, pokkeweer, regen regen regen, maar nog steeds blotebenenmaand. Meer nog, we zijn nog maar begonnen. Maar ge weet dat ondertussen al van mij: ik ga door hé. Maar om toch geen koude voetjes te krijgen in huis doen we maar weer de winterpantoffels aan. Collegientjes. Gekocht voor de kinderen en een paar bij besteld voor mezelf, al ben vooral ik echt verslaafd.

Handig, omdat ze in de wasmachine kunnen. Veilig, omdat er een goeie rubberzool onder zit, antislip op onze parket. Schone, omdat ze ze hebben in ik denk wel 30 motiefkes. Als ge vier paar besteld zijn er gratis verzendingskosten. Moh, ze hebben daar ook lage sloefkes van zie ik nu, schattig! :-)

In juni trek ik trouwens niet alleen iedere dag een (al dan niet lelijke) foto van mijn benen. Ik neem ook een foto voor een ander projectje, iedere dag een opdracht. Waardoor u wel eens lege glazen of zo kunt zien passeren op mijn instagram/flickr/facebool/blog.

Na mijn postje over mijn loopdipje niet meer gelopen. Maar vandaag wel. Want ik heb ontdekt dat de 5 km eigenlijk ook vlak aan ons deur passeert. Allez, iets verder, maar nog niet ver. Kan Peter komen supporteren met de meisjes.

Vroeger zou geen haar op mijn hoofd eraan gedacht hebben om de 5 km te lopen. Vijf kilometer, da’s voor op training, voor minder doen we ons loopschoenen niet aan. Maar het is wat het is, en er is de laatste tijd veel te weinig getraind. Niet meelopen is ook een optie, maar dan ga ik me echt rot voelen. Want geen deftig excuus zoals zwangerschap of op reis of zo.

Dus zondag, tussen twee en half drie kun je me ergens door Gent zien lopen, tussen de troep. Supporters welkom, uiteraard!

En nichtje Leen loopt alvast mee, wiew!

Jaloers zijn klinkt als een slechte eigenschap, maar ik vind dat niet altijd een slechte eigenschap.

Ik zie bijvoorbeeld scheel van jaloezie als ik de broertjes Walschaerts aan het werk zie, beter gekend als Kommil Foo.

Hoe die gasten liedjes kunnen schrijven, verhalen opbouwen, instrumenten bespelen, iets op een podium zetten. Ronduit geniaal. En vooral, wat ik vaak mis bij andere artiesten: hoe zij een verhaal kunnen laten in mekaar passen, zodat op het einde alles schoon als een puzzelke in mekaar valt. Ik smul ervan.

Dus, ja, ik ben een beetje jaloers op al dat talent.

En waar ik ook een klein beetje jaloers op ben is die ontzettend stevige broederband die die twee moeten hebben. Pas op, ik heb niet te klagen hé, ik heb een eersteklasbroerke waar ik prima mee overeen kom. Maar zo al meer dan 20 jaar samen schrijven en optreden… dat moet toch op zijn minst héél speciaal zijn, toch?

Mich is trouwens de schattigste van de twee. Als ie zijn typische smoelke opzet, dan wil ik alleen maar in zijn kaakskes knijpen en van koetsjie-koetsjie-koetsjie doen. Zijn zoontje zit trouwens bij Sientje in de crèche en ik moedig een relatie tussen die twee stiekem aan.

Dus, daarom krijgt u van mij dit mooie liedje.