Brugge Urban Trail 2015

Wat we moeten onthouden van de Brugse Urban Trail van dit jaar…

Het was -vermoed ik – op de laatste zomerdag van dit jaar. Wat een zalig weerke zeg. In de zon lopen was zelfs te warm.

Dat ik in keigoed gezelschap was. En speciaal voor hen had ik mijn mooiste t-shirt aangetrokken :-) Niet te koop trouwens, het dateert nog van de NikePlus challenges
.
Klaar voor de start ! #urbantrail #brugge

Zonder al te veel voorbereiding. Niet zo heel veel getraind door die verrekte blessure. Nog altijd weinig last van, komt goed dus.

De eerste kilometer liepen we wat onnozel te doen, vanaf dan werd er elk op eigen tempo gelopen.

Dat ge zowat om de 100 meter gefotografeerd wordt tijdens de Urban Trail. Foto’s genomen tijdens het lopen zijn maar zelden flatterende foto’s. Alleszins, ge kunt dat kopen, maar ik was dat gelijk niet van plan. Ik vraag me altijd af of dat opbrengt, die foto’s.

Maar! Dat ik dol ben op Urban Trails! Heerlijke sfeer, heerlijke manier om eens op een andere manier een stad te verkennen. Ik wil er eens andere ook meedoen! En ik wil er één in Gent ook!
Geen competitiegedrum. Ik heb er maar één tegengekomen die per sé de hele tijd PARDON liep te roepen omdat ie toch door wou op een smalle passage. Onnozelaar.
Maar wat een parcours. Benieuwd naar Mikaël zijn fotoverslag, die heeft de toerist lopen uithangen.

Op de vierde verjaardag van mijn metekindje Victoria. Dat ze er wel bij was, die dag.
Vandaag loopt Victoria met me mee. #4jaar #urbantrail

Alleen spijtig van mijn teennagels. De ene was blauw van die oncomfortabele sneeuwwandeling. Maar die was al half uitgegroeid. Door de Urban trail gaat die nu terug blauw worden. En de andere kant ook. Nochtans dezelfde schoenen als waarmee ik al honderden kilometers liep en eerder dit jaar Brussel liep en toen kreeg ik geen blauwe teennagels. Hoe komt dat toch?

Oh en ook. Note to self: volgende keer goed opletten dat ik mijn achternaam niet in het veldje voornaam schrijf, want anders kunnen de mensen niet supporteren voor u. (Op het borstnummer staat de voornaam, maar bij mij stond er dus een familienaam.

500 km lopen en de blessure

In juni werd er nog gelopen, edoch al strak minder dan de rest: 60 kilometer, goed voor een goeie helft van de maanden ervoor. Hoe dat kwam? Post-Brussel-syndroom en juni, dat is ook gewoon altijd zot druk. Op het werk, op school, overal. Wel een groots moment in juni: op 15 juni liep ik mijn 500ste km, waardoor ik meteen begon te dromen van 1000 km dit jaar. Een mens moet doelen stellen in het leven.

In juli werd er nog minder gelopen: 23 kilometer. Maar toen begon ik last te krijgen aan een pees in mijn lies. Heel vervelend, heel pijnlijk. Lopen zat er niet meer in, rusten was het beste. Twee dagen voor ik op reis vertrok naar de dokter geweest: peesontsteking. Te laat om aan kine te beginnen, dan maar pijnstilling. De dag voor de reis had ik zo lopen over en weer hollen (valiezen maken en uw kot aan de kant doen, ge kent dat) dat ik ‘s avonds lag te bleiten van de pijn in de zetel. Gelukkig was stilzitten in een auto en rijden deugddoend voor mijn pezeke. Veel afgezien op reis en ik had zelfs assistentie nodig om mijn sletsen met riempjes aan te doen.

Teruggekomen, terug dokter, nu wel aan de kine begonnen. Bij ons aller Karine, wie anders. Iemand die Gentloopt organiseert, die mag een loperke wel helpen. :-) Enfin, drie sessies later was de ergste pijn weg, maar zeker niet alles. Het was een kwestie van een scheef bekken en een vaste heup. En dus verwees ze me door naar de ostheopaat.

Drie sessies bij de ostheopaat gedaan en de pijn is zo goed als weg. Nog niet helemaal. Maar de mens heeft mijn bekken rechtgezet en mijn heup terug losgetrokken en dat werkt dus wel. De ontstoken pees, die het gevolg was daarvan, voel ik nog wel wat, maar dat is iets wat heel traag geneest en het is stukken beter dan het was.

Ik heb al een paar keer gelopen en dat gaat goed. Nu weer dat lopen terug in de agenda krijgen. Het zal moeten want binnenkort doe ik mee aan de Urban Trail in Brugge!

Maar ik ga het wel kalmaan doen. Voorlopig enkel 5 à 10 kilometer en geen versnellingen.

Dus bon, ja, door twee maanden geen training en nu wat op het gemak trainen zal 1000 kilometer wel niet meer lukken. We gaan voor 750 dan maar. Ik zit nu op 550, dus nog 200 te gaan, moet lukken!

Kraaak… piep… PLOP!

* kraak piep krrrrrrrr prrrrt ….. PLOP! *

Efkes wat werk om deze blog weer op gang te schoppen na een lange, zalige zomerstop.

Maar ‘t is dringend tijd dat ik hier weer het één en het ander blog.

Ik beloof u in de komende dagen en weken

  • een verslag van Boedapest
  • een verslag van een geweldig verblijf in Umbrië
  • een wijn- en bier recensie van op het LWW
  • een verslag van de start van het nieuwe schooljaar
  • mijn hardnekkige peesontsteking die me voorlopig belet om ook maar een beetje richting 1000 km te lopen
  • misschien nog iets over de Gentse Feesten en Janne haar scoutskamp
  • misschien nog iets over die keer dat we opgesloten zaten in de péage van Milaan

Ik weet alleen nog niet of ik die nu chronologisch of gewoon volgens goesting ga schrijven. Ik denk dat laatste. Maar het was een lange, zalige vakantie. Met fantastische kindjes. Jullie krijgen nu alvast al wat sfeerbeelden!

Aandoenlijk

Gekruld en gevlinderd

Terug van scoutscamp!

Vlechtjes

De dottenclub!

Drie nieuwe Trappenhuizertjes #1september

Ja, af en toe maak ik nog eens iets ja.

OK OK, hier wordt niet echt veel geblogd maar hier gebeurt wel veel. Ik moet nog een wijnverslag schrijven, ik moet nog een verslag schrijven over onze citytrip naar Budapest.

Maar laten we beginnen met een paar producties van de laatste maanden. In willekeurige volgorde.

Een verjaardagskleedje voor mijn metekindje Emelie. Uit Stof voor durf het zelvers. Leek me een heel simpel kleedje maar djeezes wat heb ik er op gevloekt! Maar: prima modelletje en stofkeuze voor het metekind, vind ik persoonlijk.
Aan gezwoegd en gezweet aan dat kleed. Maar het metekind staat er goed mee! #svdhz

Geen verjaardag zonder kroon uiteraard. Zes jaar is die al zeg.
Jarig metekind

Vier zwierrokjes maakte ik ook. Vier dezelfde ja. Eerst enkel voor Sam en voor Janne. Dan bleek er nog genoeg stof over te zijn om er eentje te maken voor Sien en voor Finn ook. En zwieren doen ze. Niet dat ge er voor de rest veel van ziet maar kom.
Zwierrrrrokken!

Ah, op deze wandelfoto zie je het iets beter:
Jacht

Een nieuwe broek voor de Milo want die groeit er rapper uit dan ik ze kan maken. En Jacob broekjes, die zijn eigenlijk puur ontworpen voor de Milo.

Milo en Jacob #zonen09

Er werd ook gehaakt: een dekentje voor Maira.
Dekentje voor baby M

Een dekentje voor Samuel. Vorig jaar al gemaakt nu pas afgewerkt.
Dekentje voor baby S

Een jasje voor Elmer. Die daar volgens mij volgende week al gaat uitgegroeid zijn (hij is nu twee weken) wegens ieniemienie klein. Maar het is wel schoon. :-)

Jasje voor de buikbaby

En een dekentje voor Lars. Dat op de post ging zonder postzegels, terugkeerde en uiteindelijk veilig bij de verse baby aankwam.

PhotoGrid_1403725526704

En tot slot een testkleed. Uit La Maison Victor. Het Candy jurkje dat je eerder ook al bij Meisjesmama kon zien. Eerlijk: het jurkje was me niet eerder opgevallen wegens zijn ongelooflijk eenvoud. Maar wat een heerlijk jurkje! Met een poes op geflockt met glitterflock uit de Hema. Een testkleed dat eigenlijk bijzonder goed geslaagd is. Er zitten kleine foutjes in, maar die ga ik u niet vertellen, want het is maar een testkleed. Maar een testkleed dat minstens evenveel gedragen zal worden als de andere versie, denk ik nu al.

Content met het poezenkleed #lamaisonvictor #lmv #candy

Ge ziet dat ik eigenlijk geen tijd heb om te bloggen hé. En ik bedenk me dat ik nog een heel schoon kleedje heb gemaakt voor Janne waar nog geen foto’s van bestaan, tsss!

De luiewijven testen eten, drinken en lekker ruiken (Part I)

(Ik ging opnieuw op LWW ofte Luiewijvenweekend. Sofie deed een emotionele oproep om ons te sponsoren en daar kwam nogal massaal reactie op. In overeenstemming met Sofinesse neem ik deze post over, want we hebben de meningen verzameld en samengelegd, en twee keer iets anders schrijven over hetzelfde is nogal moeilijk)

De ‘lui’ kreeg dit jaar een iets andere betekenis, want voor een keer moest er ook gewerkt worden op ons luiewijvenweekend. Al die sponsors verwachten natuurlijk een gedetailleerd verslag van al hun giften. Geen probleem voor het professionele testpanel: 8 vrouwen tussen 30 en 40, allemaal met kinders, allemaal fabulous, allemaal wassend en etend op regelmatige basis. Het ideale testpubliek dus!

We hadden maar liefst drie badkamers in ons vakantieverblijf, die waren alle drie gevuld met smeersel voor lijf en haar. We hadden evengoed drie keukens, met drie goedgevulde frigo’s. En acht fantastische vrouwen om dit alles te testen. Een topcombinatie.

Danone

We hadden drie aaneengrenzende huisjes, waarvan eentje de Danone-frigo had. Zij hadden namelijk zoveel gerief meegegeven dat we het bijna niet in één koelkast kregen. Er waren heel wat dingen die ons geweldig konden bekoren, anderen dan weer iets minder.

Danonefrigo

De toppers waren absoluut de Greek volle yoghurt natuur (waar B. heerlijke tatziki mee gemaakt heeft) en de Roeryoghurt (waar iedereen enthousiast over was). De Activia vezels muesli was best lekker, maar heeft ons mij niet bepaald een vlotter darmtransit bezorgd. De Breakfast-yoghurt was ons een beetje onduidelijk. We kregen de natuurversie, want die bestaat ook met aardbei en mango. Te lopend om te gebruiken als yoghurt, niet lekker genoeg als drinkyoghurt. En volgens sommigen ook veel te gesuikerd. Ik heb het een dag later in mijn puree gegooid, omdat ik geen melk meer had. Dat gaf een lekker zure smaak aan het geheel. Over de Danio Cheescake kunnen we ook kort zijn. Goed gevonden, maar echte cheesecake is veel lekkerder. En niet eens zoveel meer caloriën.

Maar dat we met smaak heel veel yoghurt gegeten hebben. Woo-oow.

Aveve

Aveve had ons wat Cakes in a Cup meegegeven. Daarin zit een zakje, een kopje, instructies en de belofte van een moelleux. Ik weet het, ongeveer het moeilijkste dessert ever. Wij konden dan ook niet wachten om ermee aan de slag te gaan. Onze eerste poging was – zacht uitgedrukt – mislukt. We maakten ons al zorgen hoe we dat aan Aveve gingen uitleggen. Maar een goed afgestelde microgolf is blijkbaar belangrijk, dus we hebben het daarna nog eens geprobeerd. We dachten het ook beter te weten en hebben daarom drie variaties gemaakt: met water (zoals op de instructies), met melk (waarvan wij dachten dat het beter ging zijn) en met yoghurt (experimentje!). Twee vrouwen hebben zich op het klaarmaken gestort, de rest mocht blind proeven. (De hamsters zaten er ter herkenning).

chcoladehamsters

Water werd werd een duidelijke winnaar, maar de andere twee waren toch ook niet slecht. Het is geen topmoelleux, maar het gaat goed binnen. Bovendien is het heel spannend om te maken én krijg je er een mooi kopje bij. Bepaalde luiewijven hebben het daarna nog losgelaten op hun kroost als vieruurtje, groot succes. En schoon taskes, bonus!

cakeinacup

Vitaplus-brood

We hebben ook een weekend lang geen brood moeten kopen. We hadden namelijk zes vita-plusbroden meegekregen, die zelfs op zondagochtend nog altijd lekker smaakten. Voor een brood is drie dagen een redelijk bejaarde leeftijd, maar het was echt nog lekker. Bovendien vol granen en goed donker. De acht wijven waren unaniem: topbrood. Vrij duur bij de bakker, maar omdat je er zo lang van kan eten, zijn geld waard.

Fructis en Le Petit Marseillais

Via The Insiders hadden we een grote doos met staaltjes Fructis (voor het haar) en Le Petit Marseillais (voor het lijf) gekregen. Ik zou graag overlopen van enthousiasme, but not. We waren al sceptisch tegenover Fructis, maar helaas bleken onze vooroordelen ook te kloppen. Geen topper voor je hoofdhuid. Lees: jeuk. Lees ook: Hoe hard je ook wrijft op je hoofd, je hebt niet het gevoel dat het proper wordt.

fructispakket

Le Petit Marseillais is dan weer goed gerief, maar de geur moet je aanstaan. Wij liepen niet zot van lavendel, maar wel van de groene en witte. Ook een voordeel: je kan die bus perfect ondersteboven zetten. Ideaal voor het laatste restje!

petit
Dermalex

Ook Dermalex heeft ons een mooi pakketje bezorgd, met allemaal omega 6-producten met teunisbloemolie (wadde?). Een doos met staaltjes waar bijna om gevochten werd, want er was net niet genoeg voor iedereen. Vooral de doucholie was zeer populair (zo zalig om daarmee te douchen!), net als de bodylotion. Hier en daar commentaar dat die niet goed uitsmeerde, maar de truc is gewoon om zuinig te zijn. Dan gaat het perfect. Ik ben zelf niet wild van de geur, maar wel van het effect. Het doet zijn werk – “intensief herstel van de natuurlijke hydratie van de huid + jeukstillend + kalmerend” – prima. Het is ook niet dat ie stinkt, eigenlijk vrij neutraal. Maar ik ben wel een bodylotion mens, ik ruik gewoon graag lekker (wie niet?). De prijs liegt er natuurlijk niet om, het is alleen te verkrijgen bij de apotheker. Maar eerlijk is eerlijk, goed gerief.

Dermalexpakket

Conclusie

Voila, ons eerlijk en rechtvaardige oordeel. Er komt trouwens nog! Binnenkort nog een recensie over A Taste Affair (hmmm!), Nivea (zotte doos, ik ben fan!) en Duvel (dat zal voor de andere wijven zijn, want ik drink nog altijd niet.)

Met vriendelijke groeten van het leukste testpanel on earth.

500 km lopen: mei

113 km gelopen in mei. Een evenaring van maart. Niet meer, wat gerust gekund had als ik na de 20 kilometer van Brussel iets meer gelopen had. Maar bon, 113 kilometer per maand, ik vind dat best OK hoor.

Net geen 12 uur gelopen is dat ook, in 11 trainingen.

Snelheid gaat er wel weer iets op vooruit. Benieuwd of ik ooit eens op het gemak aan 10 kilometer per uur zou kunnen lopen.

LopenMei

Totaal na 5 maanden: 464 km. Ik kan alvast verklappen dat ik de 500 km gehaald heb :-)

Niet gezwommen, het is er weer niet van gekomen. Maar in juni ben ik wel al eens geweest!

Gewicht: status quo

Voor deze maand: opnieuw zwemmen, maar geen record lopen. Geen wedstrijden meer voorlopig en dat heb ik wel nodig om gemotiveerd te blijven. De Midzomernachtrun lukt helaas niet. Ik denk over de 20 kilometer van Brussel in het najaar en ik ben al zeker ingeschreven voor de Brugge Urban trail op 19 oktober. Ondertussen trainen we gewoon voort en dan gaan we eens beginnen met het 12 weken-schema van het UZ volledig te volgen. Benieuwd wat dat gaat brengen.

Verkiezingsdag: loopdag, teldag.

Stadsloop 5 km en gaan tellen, dat gingen we combineren.

Ik moest me ongelooflijk haasten om te gaan lopen maar, kwam toch tijdig aan de start. Normaal gezien start ik comfortabel achterin, start op mijn gemak en steek de hele wedstrijd mensen voorbij. Maar omdat ik moest gaan tellen ging ik eens vooraan starten.

Waardoor ik dus héél snel startte, mijn motor opblies en 5 km aan een stuk afgezien heb. Echt geen leuke afstand eigenlijk, dat is echt 5 km alles geven, geen tijd om te genieten, bleh. Enfin, misschien wel eens goed dat ik eens in het rood moest gaan, want op mijn trainingen ben ik dat niet gewoon. En dju toch, als ik nu eens het parcours bekeken had op voorhand had ik geweten dat we eigenlijk heel dicht aan ons huis passeerden en had mijn mama met de kindjes komen supporteren. Enfin, bijten en gaan, op 27:54 was ik binnen. Ik deed ooit beter (26:15) maar toen was ik tien jaar jonger en deed ik eigenlijk enkel korte afstanden (begin loopcarrière). Maar een 5 km wedstrijd, ik ga dat dus niet te vaak meer doen hé. Geef mij maar een comfortabele tien of 20 km :-)

Snel de fiets op en door naar het telbureau een paar km verder. Elz en Veerle hadden er eigenlijk niet op gerekend dat ik daar op tijd ging zijn. OK, ik was een opvallende verschijning in het telbureau in loopoutfit en knalrood gezicht. Maar een opfrisbeurt later en een ander tenueke zag ik er al iets beter uit. OK ja, het was spijtig dat ik mijn reserveschoenen vergeten was waardoor ik de hele dag in jurkje en loopschoenen heb gezeten. Niet echt stijlvol.

Een goed bureau wij. Iedereen was aanwezig, we hebben er twee naar huis gestuurd die echt dankbaar waren dat ze mochten gaan. En dan hebben we er nog twee naar huis gestuurd die echt wilden blijven, maar ze mochten niet want de effectieven (wij) hadden voorrang. Haha, al dat gedoe over te weinig gemotiveerde mensen, die zaten allemaal bij ons jong :-)

Tellen dan. Hoe gaat dat?
Ge krijgt drie pakken stemmen, van drie verschillende stembureaus. Als ge geluk hebt, zoals in ons geval, dan heb je die meteen en kan je meteen aan het werk. Mijn collega had minder geluk en heeft anderhalf uur gewacht op de eerste pak.

Als ge slim zijt, dan telt ge die eerst per pak na. Op dat pak staat een aantal, maar ge kunt maar beter zeker zijn dat dat aantal klopt. Bij twee van de drie pakken was dat zo, één pak hebben we een keer of vier, vijf nageteld en dat klopte niet. Zou komen omdat er in de stembureaus niet nageteld wordt maar dat het cijfer door een berekening komt. Maar dat weet ik dus niet zeker.
Enfin, dan heb je dus uw totaal aantal biljetten. De pakken moeten nu door mekaar gesmeten worden, want de pakken komen uit drie verschillende buurten en ge moogt dat niet kunnen zien.

Biljetten openvouwen en op stapel leggen per partij. Stapels tellen. Cijfers optellen en als dat overeenkomt met uw totaal dan moogt ge bingo roepen. Van den eerste keer prijs, wiew!

Per partij vier stapels maken: één met enkel lijststemmen, één met voorkeurstemmen op effectieven, één met voorkeurstemmen op effectieven en opvolgers en één met voorkeurstemmen op opvolgers. Zeide nog mee? Samen tellen, als dat klopt met het totaal per partij moogt ge alweer bingo roepen.

Dan voorkeurstemmen tellen. Daarvoor zet ge u best met twee. De ene leest de nummerkes voor van de kandidaten, de andere trekt streepkes. Handig als ge met twee zijt, kunt ge mekaar in de gaten houden, want dat is soms goed opletten. Doorloop uw drie laatste stapelkes. Daar kunt ge wel niet op natellen, dus gewoon goed opletten met twee.

Bon en dan zijt ge in principe klaar. Ha neen, toch niet, ge moet nog wat lijsten invullen (voorzitter doet dat maar kan hulp gebruiken) en ge moet de stemformulieren per pakske in grote papieren/enveloppen steken. Voorzitter gaat naar beneden, wat goedkeuring en al, ze komen met grote zakken alle formulieren halen en ge moogt vertrekken.

Bij ons was dat al om 19 uur ja, net op tijd om nog iets te gaan eten en een terraske te doen. Ja, met loopschoenen aan onder een kleedje ja. Ik wou nog naar de bijeenkomst van de partij gaan, maar in die outfit durfde ik dat dus niet :-)

En neen, het is niet ons schuld dat het tellen zo lang geduurd heeft in Gent. Wij waren snel én nauwkeurig! Als alle bureaus waren geweest gelijk het onze hadden ze tegen 22 uur de volledige uitslag gehad.

En verder: de uitslag in ons verkiezingsbureau, ik zou die eigenlijk wel nationaal gewild hebben. Maar ik weet niet of ik die zo luid mag zeggen.

20 km van Brussel 2014

De Twintig km van Brussel. Er was/is weer veel rond te doen. Ik hem hem gelopen. Goed getraind en medisch gescreend. Genoeg water gedronken ervoor en tijdens. Zo heel veel meer kan een mens niet doen zeker?

Ik liep samen met Sofie Bracke, mijn loopmaatje van de Midzomernachtsrun van vorig jaar. Niet dat we ooit samen trainen (moeten we anders misschien wel eens doen, gezellig) maar we hebben ongeveer hetzelfde tempo, dus dat is wel leuk voor zo’n lange wedstrijd.
We vertrokken op ons gemakske en heel ontspannen vanuit het laatste vak, dus het was al bijna half elf tegen dat we konden starten. Maar dat geeft niks, we genoten van de sfeer en van het zonneke. Dat is toch wel een groot verschil met vroeger, toen was ik echt super nerveus voor iedere wedstrijd. Nu is dat gewoon een gezonde spanning.

We gingen gewoon om hem uit te lopen, tijd was van ondergeschikt belang. Sofie droomde stiekem wel van een tijd onder de twee uur want ze had de tien km gelopen in de Haven in 57 minuten, dus dat moest wel haalbaar zijn. Alleen was dat vlak, groot verschil met Brussel. Ik heb haar dus uitgebreid gewaarschuwd dat ze daar beter niet te veel op hoopte :-)

Ik liep ontspannen, hield soms zelf wat in om bij Sofie te blijven. Een paar keer heb ik haar gelost, want raar genoeg had zij het lastig bij de afdalingen. Bij de klimmetjes beende ze me dan weer bij. Kilometer na kilometer, de wedstrijd vloog voorbij vond ik zelf. Drinken, druivesuiker, drinken. Water bijhouden, niet wegsmijten want met die warmte kwam het altijd goed van pas. Ik had altijd nog overschot, behalve in de laatste klim misschien. We waren daar zowat de enigen die nog liepen, had ik soms de indruk. In de laatste km ben ik nog efkes doorgegaan en zo ben ik nog even voor Sofie geëindigd. In een tijd van 2:07:55. Niet onder de twee uur, maar dat had ik nu ook eens echt niet verwacht zie. Ter vergelijking: in 2006 liep ik 02:12:04, in 2005 liep ik 2:21:18. Ik word dus beter met de jaren kunnen we wel zeggen. Wie weet duik ik ooit wel eens onder die magische twee uur!

Een paar bedenkingen over heel de kwestie:

  • Om te beginnen: super erg voor die jongeman die gestorven is. Amper 28, tiende deelname. Ik veronderstel dus dat hij wel getraind was en meer liep dan één keer per jaar de 20 km van Brussel. Misschien had ie een afwijking, misschien niet, enfin: het kan iedereen overkomen, vrees ik. Net zoals iedereen kan verongelukken met de auto, volgens mij is dat niet zoveel meer risico.
  • Wat mij betreft mogen ze medische screenings verplicht maken. Dat is minder uitgebreid dan de test die ik gedaan heb. Maar toch, dan ga je er misschien wel een paar uithalen die daar beter niet kunnen aan beginnen. En misschien ga je er ook de last-minutes die meedoen voor een weddenschap of zo wel uithalen. De drempel zal hoger zijn, en daardoor misschien minder deelnames, maar behalve de organisatoren zal niemand dat echt erg vinden, denk ik.
  • Heel wat mensen onderschatten de 20 km van Brussel. En overschatten zichzelf. Ze denken dat wel even rustig af te haspelen. Maar zo gaat het dus niet. Veel volk op het parcours, en geen meter vlak. Dat is zwaar. Gecombineerd met niet/te weinig drinken en de hitte… Tja, ik kon ook op voorhand voorspellen dat er veel afgevoerd zouden worden.
  • Heel populair momenteel: doen alsof lopen ongezond is. Omdat er één dode gevallen is op 40.000 lopers. Dat er iedere dag doden vallen door obesitas en roken, daar kraait geen haan naar, want dat is minder rechtstreeks. Lopen is sport, en sport is nog altijd een zeer goede manier om gezond te leven en obesitas tegen te gaan. Als je altijd traag en op het gemak loopt is het al helemaal geen probleem. Die wedstrijden kunnen wel gevaarlijk zijn. Maar ja, die wedstrijden, ik vind dat toch ook leuk, iets om naar toe te leven en naar toe te trainen. Ik blijf erbij dat niet lopen (bewegen) ongezonder is dan wel lopen.
  • En ik vond het zelfs zo leuk dat ik zwaar overweeg om in oktober opnieuw mee te doen aan de halve marathon van Brussel. Of misschien wel een vlakke halve marathon in Gent, maar daarvoor wacht ik het programma van Gentloopt nog af.

    BrusselDiploma

    Wijs grafiekske… Tempo, hoogte en hartslag op één grafiekske!

    grafiekBrussel

    500 km per jaar: april

    Bon, ik had het precies een beetje voorspeld in mijn vorige post, maar in april gingen de prestaties dus een beetje achteruit.

    lopenapril2

    Dat was een beetje te verwachten want iedere dag sporten, dat is toch wel hoog gegrepen en moeilijk vol te houden met een gezin en een 70% job. Maar bon, slecht kunnen we het nog niet noemen. Vooral de andere sporten schoten er bij in: zwemmen: 0 keer (erg ja, ik weet het) en figuurtraining (2 keer). Vooral het zwemmen wil ik hernemen. Figuurtraining wat minder want als je wat in vorm bent is het daar iets te gemakkelijk.

    Focus op het lopen: ik ging 12 keer lopen, goed voor 111 kilometer. Dat is amper twee kilometer minder dan in maart dus heel slecht kunnen we dat niet noemen. In totaal zitten we voor 2014 al op 352 kilometer en daarmee hebben we het record van 2013 (318 kilometer) al ruimschoots overschreden.

    Mijn gemiddelde snelheid ging er ferm op vooruit: 9,4 km/u (tempo: 6’23”) tov net geen 9 km/u (tempo 6’4″0) in maart. We moeten daar niet flauw over doen: dat ligt grotendeels aan de Bike & Run op de Havenloop. Ik liep daar 10 kilometer aan een tempo van 5,24 per kilometer dus dat zal mijn gemiddelde wel wat vooruit helpen. Maar bon.

    LopenApril

    Gewicht: status quo. Niks af, niks bij. Spijtig, maar het is mijn eigen schuld :-)

    Samenvatting: niet dramatisch, maar kan beter. Blijven lopen gelijk ik bezig ben, maar één keer per week gaan zwemmen is de ambitie.

    Vooruitblik op Brussel: ik heb redelijk goed getraind, vind ik. Ik zou beter kunnen als ik eens het volledig schema van het UZ zou kunnen afwerken, maar dat kreeg ik nu te laat. Een uitdaging voor een volgende keer. Ondertussen train ik meer volgens het schema, wat me wel al een pijnlijk heupgewricht oplevert. De laatste trainingen heb ik dus maar op mijn oude, gezapige tempo afgewerkt. Geen moment voor een blessure nu. Op extrasportief vlak zou mijn voorbereiding nog veel beter kunnen. Een heel zwaar weekend voor de 20 kilometer van Brussel, ahum. En niet genoeg gelet op eten en drinken de laatste weken. Maar bon. We proberen uit te lopen en niet meer dan dat.

    Duim voor mij!

    Run&Bike: verslag

    Vorige zondag dus Run & Bike. Op het laatste moment toch een vestimentaire switch: als vrouw van de presentator (ikke) en als vrouw van de organistor (één van de organisatoren, allez)(Griet) voelden we ons min of meer verplicht om met het t-shirt van de Haven Gent te lopen.

    En op het laatste moment ook nog een fietsswitch want de band van de oefenfiets had het begeven. Maar helemaal klaar wel hoor, verder.

    De start verliep wat chaotisch. De fietsers moesten eerst starten en dat hadden we dus niet afgesproken. Maar ik stelde me iets verderop voorbij de start om te wachten. Maar waar ik vrees voor had gebeurde ook: in het pak lopers vond ik Griet niet meer terug. Gewacht tot alle lopers gepasseerd waren, hoewel ik wist dat ze vrij vooraan stond om te starten. En dan dus oprukken naar voor. Niet evident, tussen zo’n meute lopers. Ik brulde er dus maar op los, maar het duurde een hele tijd tot ik haar vond. Al 8 minuten aan het lopen en anderhalve km ver ongeveer. Ik heb dan maar onmiddellijk overgenomen om te lopen dan want Griet had haar al volledig gesmeten en was wel aan wat rust toe. Toen pas gemerkt dat ik mijn TomTom nog niet aangezet had in die start. Maar mijn Runkeeper app op de telefoon liep wel al. Ik heb dan ook eerst bijna 8 minuten gelopen tot aan de volgende biep. Maar vanaf toen waren we goed vertrokken.

    Onze wissels om de vijf minuten liepen heel gesmeerd, een mooie routine. Heel wat lopers keken daar echt van op. Bliepke ging af, fietser naar voor, afspringen, verder lopen met fiets, loper komt erbij, “GO” roepen en loper weg. Het maakte nogal indruk. Maar één keer een klein probleemje gehad. Die vijf minuten waren ook heel goed. Vijf minuten alles geven, dat is goed vol te houden. En dan vijf minuten recupereren.

    Je ziet dat ook heel goed aan mijn hartslag. Tijdens het lopen ging die ergens tussen de 160 en de 180. Op de fiets zakte die naar rond de 120 of lager.

    Run&Bike1

    Een overzicht in zones leverde het volgende op: 37% in easy en 12% in fat burn zone, dus dat is 49% van de tijd niet echt vermoeiend hé.

    Run&Bike2

    De meesten run & bikers wisselden minder vaak van fiets, tot zelfs maar om het half uur. Maar volgens ons konden we daar geen tijdswinst mee maken. En neen, met de overstap van fiets verloren wij geen tijd.

    Alleszins, we hebben enorm genoten van het parcours. Door de metershoge schroothopen (er lagen daar stukken trein in!), langs het water, begeleid door een boot. Langs reusachtige containers. Over de parking van de Honda. Maar vooral door de productiehal van Volvo. Dat was echt vree de moeite. Ik ben benieuwd naar de foto’s van daar.

    We kwamen aan in 1:46:24. Gemiddelde pace 5:08. Dat is ruim een minuut sneller dan ik anders loop. Griet en ik deden ongeveer hetzelfde tempo, zij was misschien iets sneller maar niet heel veel. We konden dat gedurende de wedstrijd mooi opvolgen door de Tom Tom Multisport die op het stuur gemonteerd stond.
    Die tijd, dat is bijna een half uurtje rapper dan dat ik die ooit liep in Brussel (2:12). We hadden het er ook regelmatig over: respect voor diegenen die een halve marathon aan dat tempo kunnen uitlopen, wij zouden het alvast niet kunnen.

    Oh, en weet je wat nog het strafste van alles is? We hebben zowaar de tweede plaats behaald bij de Run & Bike vrouwenteams! Oké, er waren wel maar 7 vrouwenteams, maar toch! Ik denk dat het zowel voor Griet als voor mij ons eerste (en laatste?) medaille ooit is. Enfin, niet dat er een ceremonie voorzien was hoor. Spijtig, want Peter deed de prijsuitreiking :-)

    Volgend jaar? Zeker opnieuw, zelfde team. En echt waar: ik kan jullie dat eens aanraden zo’n run & bike. Een heel apart avontuur.