Den Otto

De auto. We hebben er maar één en dat volstaat ruimschoots. Ik rij daar eigenlijk niet vaak mee, ‘t is vooral de man zijn rommelbak om hem op de meest onmogelijke uren naar de VRT te brengen, om hem van daar overal te lande te brengen om daar reportages van allerlei aard te laten maken. En we gaan daar mee op weekend en we gaan daar één keer per jaar mee op reis.

Een Skoda Octavia. Hij kwam in ons leven gerold, helemaal toevallig. Vijf weken voor Sien haar uitgerekende datum deed Peter een slippertje in de sneeuw en de auto was perte totale. Gelukkig woonde ik nog niet al te ver van de kraamkliniek, maar het toeval wou dat goede vriend Dimi op dat moment zijn twee jaar oude Skoda Octavia weg deed. We mochten die lenen voor de tijd dat we geen auto hadden en die beviel ons zo dat we die gewoon gekocht hebben. Vreed content van, echt. Comfortabele auto, zuinig in verbruik en een megakoffer. Vooral met twee kleine kinderen is dat heel handig.

Maar nu zijn we dus 5 jaar en een pak kilometers verder (we zitten aan 270.000 ). We zouden er graag nog een jaar langer mee rijden, maar we moeten toch stilaan eens beginnen naar een andere auto. Ik ken niks van auto’s, dus daarom schakel ik graag het internet in.

  • Ik zou graag een milieuvriendelijke auto hebben. Ik weet begot niet wat de mogelijkheden allemaal zijn, maar ik hoor dingen als hybride en zo… Moeten we tegenwoordig diesel of benzine nemen? Of is LPG beter? Of electriciteit? Of weet ik veel wat?
  • Hij moet wel geschikt zijn voor grote afstanden: we hebben er maar één, hij rijdt zowat dagelijks naar Brussel en we gaan er mee op reis. Manlief rijdt hier zo’n 40.000 km per jaar, peisk.
  • Klein maar belangrijk detail: we hebben een bijzonder smalle garage. Met onze Skoda Octavia lukt dat uitstekend juistekens, maar breder moet hij toch echt niet zijn. Dus het mag geen grote, brede bak zijn. We hebben al een paar grote monovolumes in ons garage gehad, maar dat is echt niet praktisch. (oké, het zou ook helpen als die mannen van Eandis hun stomme, intelligente meter niet om de allerslechtst mogelijke plaats hadden gehangen)
  • Een ruime auto is gemakkelijk, maar het moet precies ook geen “break” meer zijn. Hmm, hoewel dat eigenlijk wel mega handig is. Maar bon, als we op reis gaan moeten we geen babybedjes en buggy’s meer meenemen, dus een gewone auto is best goed.
  • Ook belangrijk: we geven niet graag veel geld uit aan auto’s. Het moet doen wat het moet doen en meer niet.
  • Oh ja, en als ge der zelf ook niks van kent omdat uw man/vrouw/vader/moeder/zoon/dochter daarover beslist omdat die daar alles van weet: roep die daar dan eens bij?

    Goede voornemens voor 2015

    Sporten
    Goed gelopen in 2014, we moeten daar niet onnozel over doen: 716 kilometer, dat is meer dan twee keer zo veel dan vorig jaar. En meer dan 200 km meer dan het doel dat ik gesteld had, dat haalde ik al in juni. OK, het had nog meer kunnen zijn, en de 750 km was bijna een feit. Als ik niet geblesseerd zou geweest zijn en als ik eerder was herbegonnen (had gekund hoor, teveel gelanterfant), dan had ik wellicht 800 of 900 km kunnen lopen. Maar bon, we zijn content. We willen voor dit jaar iets meer, al wil ik ook niet te veel, het moet leuk en haalbaar blijven. Doel: 750 km in 2015. De eerste 5 werden daarnet (aan een slakkentempo) gelopen.

    Zwemmen
    Heel goed begonnen, maar compleet stilgevallen ergens om het niet terug op te pikken. Voornemen voor dit jaar: zwemles volgen, “start to crawl”. Wie weet is dat meer iets voor mij. En ondertussen proberen regelmatig eens te zwemmen.

    Koken
    In 2014 ben ik meer en meer beginnen koken. Enerzijds door de vegetarische kookstudio. Anderzijds ook door veel volk op bezoek te krijgen en meer te experimenteren. En op het eind van het jaar ook door Smartmat waardoor er nog meer nieuwe recepten geprobeerd worden en er ook al eens in de week gekookt wordt. En ik vind het zalig allemaal. Muziekje op de achtergrond en maar bezig zijn. Van de man kreeg ik ook een fantastisch jaarcadeau: met de Magimix zal er ongetwijfeld nog veel meer gekookt worden. Liefst zo gezond en gevarieerd mogelijk. Ook in de hoop om de kinderen wat meer te laten proeven, maar dat valt nog af te wachten.

    Naaien
    Heel veel genaaid dit jaar eigenlijk, weinig over geblogd. Dit jaar op het programma: een hemdje. Ik wil al heel lang eens een hemdje naaien maar ik durf er maar niet aan te beginnen. Kandidaten genoeg hoor anders. Petekindje Milo, neefje Jonas, of de zonen van Lies of Nike om maar iets te zeggen.

    Lezen
    Weer veel te weinig gelezen eigenlijk, 7 boeken maar. Dit jaar een nieuwe poging voor 10 boeken. De eerste is alvast uit (oké, begonnen in 2014 maar toch). Met “Kom hier dat ik u kus” van Griet Op de Beeck is het jaar alvast goed gestart.

    Internet
    Minder Facebook. Misschien wel geen meer, dat ben ik nog aan het bekijken. Ik heb het alleszins niet gemist die ene week. Ik heb zelfs niet eens in Facebook-statussen gedacht. Er is maar één ding waar ik mee zit: een aantal (geheime) groepen en een aantal pagina’s (bv ballet, school…) wil ik blijven volgen en ik ben er nog niet aan uit hoe ik dat kan opvangen. Meer bloggen, dat dan weer wel, en ook terug meer blogs lezen.

    Haken
    Geen speciale doelen eigenlijk. We zien wel. Niet veel gehaakt de laatste maanden.

    Gewicht
    Ondanks alle gesport in 2014 zal ik in totaal nikske afgevallen zijn. Ik eet te graag en te veel. Zucht. Hopelijk krijgen we dat dit jaar eens onder controle. Dit artikel is zoooo van toepassing op mij. Maar bon, we onthouden “Bewegen is gezonder dan stilzitten, ongeacht wat het precies voor je gewicht doet.” en “Je kunt voor je gezondheid beter te dik zijn en actief dan een normaal gewicht hebben en inactief zijn.”

    Prikkels. Prikkels. Prikkels.

    Overal prikkels. Op de computer, op de telefoon. Dat is voor een deel mijn eigen schuld natuurlijk. Ge stelt dat zo in en ge wordt daar verslaafd aan, zonder dat je het goed en wel door hebt.

    Maar dan komt het moment dat het allemaal een beetje te wordt. Het heeft voor een deel te maken met die polariserende samenleving. Te veel verzuurde reacties. Het leidt me te veel af van echte dingen, van leuke, warme dingen. Maar op den duur heb je het gevoel dat je altijd overal maar aan het lezen en aan het kijken bent, dat je amper nog tijd hebt voor eigen hersenspinsels, voor eigen mijmeringen.

    Dus gaan we een beetje afkicken. Ik ben begonnen met mijn Facebook-notificaties af te zetten. Niet lang daarna gevolgd door de app van Facebook van mijn telefoon te smijten. Je kan dan Facebook nog altijd raadplegen via de browser maar je doet het toch al minder vaak en de Messenger stoort je niet te pas en te onpas.

    Gevolgd door het deleten van Twitter (deed ik toch amper iets mee) en Foursquare/Swarm (nooit goed begrepen wat daar nu eigenlijk aan was).

    En ook dat ik de laatste tijd ga lopen zonder muziek. Dat is iets heel anders, maar eigenlijk is dat ook heel bevrijdend, gaan lopen zonder te moeten nadenken over muziek. Gewoon uw lijf en de omstandigheden. En de muizenissen in uw hoofd. Dan heb je eindelijk tijd om daar eens mee bezig te zijn.

    Volledig stoppen met Facebook zoals Tales from the crib ga ik voorlopig niet doen. Al wordt daar wel soms over nagedacht. Maar toen kwam het idee van Nadine om tussen Kerst en Nieuw volledig offline te gaan voor een week. En dat gaan we dus doen. Geen Facebook, geen blogs, geen Instagram, geen Pinterest, geen Endomondo, geen Runkeeper, enz… Wel nieuws want dat kan ook via de radio en TV. De internetverbinding van mijn foon gaat voor een week uit en die zal enkel nog gebruikt worden als gewone GSM: bellen en sms’en kan wel.

    Daarna komen we terug online. Maar of het op Facebook zal zijn of niet, dat weet ik nog niet, dat zal afhangen van die week. Maar dingen als Instagram, Endomondo en Pinterest dat weet ik nu al, die kan en wil ik niet missen, wegens te leuk.

    Voor zolang mag ik deze telefoon lenen. Dus wel bereikbaar op telefoon en sms! (zou ik dat nog kunnen met zo’n toetsenbordje?)

    Prettige feestdagen!

    Ik had deze klaargezet voor 26 december maar er is iets mis gegaan en ik was al te offline om dit te controleren, vandaar de latere publicatie! :-)

    Midwinternachtsloop Gent 2014

  • Midwinternachtloop na een weekendje schilderen bij de buren/goede vrienden die binnenkort verhuizen. Goed plan, ahum.
  • * Het is niet dat ik weinig getraind heb de laatste tijd, maar trainen op snelheid doe ik voorlopig nog niet wegens dat de lies dan weer wat pijn deed. Na Nieuwjaar nog eens proberen.
  • Mensen die meedoen aan stadslopen/grote evenementen om snelle tijden te lopen, wel, die dwalen. Loop dat nu eens gewoon mee voor de gezelligheid en voor de sfeer. En om de stad op een andere manier te zien. Tien jaar geleden kon dat misschien nog (ik kan dat zeggen ja, ik doe er al zolang mee) maar nu doet er overal zoveel volk mee dat het sowieso altijd wel drummen is. Het is in die jaren wel verbeterd omdat tegenwoordig uw tijd maar begint te lopen eens je over de streep bent. Drummen bij vertrek heeft dan ook geen enkele zin.
  • Het was bij momenten een smal parcours en van mij mocht het zandlopertje bij de start nog smaller zijn maar ja, dan hadden ze misschien in waves moeten werken. Iets om over na te denken voor de volgende keer.
  • Dat Elz dat prima gedaan heeft op haar eerste 5 km. Dit jaar begonnen met lopen en ik was haar grote inspiratiebron, zegt ze. Leuk dat ik haar dan kon opwachten aan de aankomst. Proficiat, Elz! (al blijft ge een lui wijf :-) )
  • Het was een leuk parcours, eens weg van de gewone paden. Ja, soms wel smallere stukken dus, maar dan komt een mens ook al eens op de mooiere plekken zoals bijvoorbeeld het Astridpark.
  • Ja, er waren kasseien ja. Gent = kasseien. Als ge als loper niet graag op kasseien loopt, blijf dan weg uit Gent. What’s next: coureurs die klagen over kasseien in Parijs-Roubaix? Oké ja, ik ben gewoon om te trainen op kasseien, dus ik heb daar weinig problemen mee.
  • Wel vaak aan deze gedacht. Driekwart van het parcours passeer ik dagelijks of wekelijks.
  • Dat mijn haas te snel was en ik te traag. Dju toch, die goeie vorm van het voorjaar is nog verre van terug. Daarvoor zal ik toch wat gerichter moeten trainen weer. Lees: versnellingen lopen.
  • Dat ik vreed afgezien heb, vooral de eerste ronde. De tweede ronde minder, want dan wist ik goed wat er kwam en kon ik echt aftellen. En de opstoppingen waren goed om een beetje op adem te komen.
  • De statistiekjes: 9,6 km (dju toch, weer geen 10 km, blijkbaar toch moeilijk op te meten) in 1:01:36. In goeie tijden kan ik dat onder het uur, nu heb ik vreed afgezien voor deze tijd. Maar toch best tevreden over tijd, ik weet dat onder het uur duiken weer mogelijk is. Gemiddelde hartslag: 181! En 745 calorieën verbruikt.
  • Dat de man weer mocht presenteren. En dat ik na de eerste ronde van 5 km, toen ik eigenlijk al 4 km stikkapot zat, hoorde van hem “en we verwachten nu ook dadelijk de eerste lopers, die ieder moment kunnen aankomen.” Niet echt de mentale opkikker die ik nodig had. Hij maakte dat gelukkig goed door toen ik aankwam eens mijn naam te vermelden. Ha!
  • Dat we bijna een serie’je kunnen vormen.
  • Nu op zoek naar een volgend doel!
  • Zotte zaterdag.

    Zaterdag liep ik mee in de Urban Trail Mechelen.

    Na een zot dagje eigenlijk. Allez, het was de avond voordien al begonnen, op een feestje van Nike ter ere van haar 23ste verjaardag. Of zo. Laat genoeg en wijn genoeg en toen we thuis kwamen moesten we nog van Sinterklaasje spelen.

    Uiteraard stonden een paar uur later twee enthousiaste kindjes aan ons bed. Eurgh. Sinttijd. Bon, eens ze goed geïnstalleerd waren begon ik dan maar de WC te schilderen. Een mens moet iets doen hé.

    Om tien uur vertrokken naar de begrafenis van Luc De Vos. Was me dat indrukwekkend zeg. Zoveel volk, die muziek.


    Voor ons was het ook wel eens de moeite om Peter aan het werk te zien want hoewel ik hem genoeg op de radio hoor, had ik nog nooit gezien hoe dat eraan toegaat. Zo live gaan van op een plein, zonder uitgeschreven tekst, ik zou toch wel redelijk sterven van de zenuwen denk ik.

    In de namiddag was er dan de jaarlijkse sinterklaasdate in Grimbergen. Pannekoeken en lawaaierige kindjes :-)

    Om daarna met de drie andere mannen van het gezelschap naar Mechelen te vertrekken. Hans en ik zaten in wave 3, Mikaël en Stijn in wave 5. Leuk, konden die ons inhalen. Hans liep deze keer samen met mij, heel gezellig. Vooral toen Hans de supporters aanmoedigde. We genoten van iedere stap, zagen mooie gebouwen (Vleeshal! oud ziekenhuis! Bimsem of zo!) en kozen voor de brouwerij ipv de fastlane (wel goed gezien, de rappe konden doorlopen, de genieters konden efkes bijkomen)

    Uitslag: 1:04:57 maar ik denk dat we bijna 5 minuten verloren zijn aan de brouwerij. En mijn TomTom gaf maar 9.34 km aan, het zullen toch weer ver van volledige 10 km zijn. Maar dat is niet erg. Het was plezant, dat telt.

    Daarna was het kwestie van warm te blijven (brrr) en frieten te vinden (niet gelukt).

    Volgende op de loopagenda: de Gentse midwinternachtloop.

    Brugge Urban Trail 2015

    Wat we moeten onthouden van de Brugse Urban Trail van dit jaar…

    Het was -vermoed ik – op de laatste zomerdag van dit jaar. Wat een zalig weerke zeg. In de zon lopen was zelfs te warm.

    Dat ik in keigoed gezelschap was. En speciaal voor hen had ik mijn mooiste t-shirt aangetrokken :-) Niet te koop trouwens, het dateert nog van de NikePlus challenges
    .
    Klaar voor de start ! #urbantrail #brugge

    Zonder al te veel voorbereiding. Niet zo heel veel getraind door die verrekte blessure. Nog altijd weinig last van, komt goed dus.

    De eerste kilometer liepen we wat onnozel te doen, vanaf dan werd er elk op eigen tempo gelopen.

    Dat ge zowat om de 100 meter gefotografeerd wordt tijdens de Urban Trail. Foto’s genomen tijdens het lopen zijn maar zelden flatterende foto’s. Alleszins, ge kunt dat kopen, maar ik was dat gelijk niet van plan. Ik vraag me altijd af of dat opbrengt, die foto’s.

    Maar! Dat ik dol ben op Urban Trails! Heerlijke sfeer, heerlijke manier om eens op een andere manier een stad te verkennen. Ik wil er eens andere ook meedoen! En ik wil er één in Gent ook!
    Geen competitiegedrum. Ik heb er maar één tegengekomen die per sé de hele tijd PARDON liep te roepen omdat ie toch door wou op een smalle passage. Onnozelaar.
    Maar wat een parcours. Benieuwd naar Mikaël zijn fotoverslag, die heeft de toerist lopen uithangen.

    Op de vierde verjaardag van mijn metekindje Victoria. Dat ze er wel bij was, die dag.
    Vandaag loopt Victoria met me mee. #4jaar #urbantrail

    Alleen spijtig van mijn teennagels. De ene was blauw van die oncomfortabele sneeuwwandeling. Maar die was al half uitgegroeid. Door de Urban trail gaat die nu terug blauw worden. En de andere kant ook. Nochtans dezelfde schoenen als waarmee ik al honderden kilometers liep en eerder dit jaar Brussel liep en toen kreeg ik geen blauwe teennagels. Hoe komt dat toch?

    Oh en ook. Note to self: volgende keer goed opletten dat ik mijn achternaam niet in het veldje voornaam schrijf, want anders kunnen de mensen niet supporteren voor u. (Op het borstnummer staat de voornaam, maar bij mij stond er dus een familienaam.

    500 km lopen en de blessure

    In juni werd er nog gelopen, edoch al strak minder dan de rest: 60 kilometer, goed voor een goeie helft van de maanden ervoor. Hoe dat kwam? Post-Brussel-syndroom en juni, dat is ook gewoon altijd zot druk. Op het werk, op school, overal. Wel een groots moment in juni: op 15 juni liep ik mijn 500ste km, waardoor ik meteen begon te dromen van 1000 km dit jaar. Een mens moet doelen stellen in het leven.

    In juli werd er nog minder gelopen: 23 kilometer. Maar toen begon ik last te krijgen aan een pees in mijn lies. Heel vervelend, heel pijnlijk. Lopen zat er niet meer in, rusten was het beste. Twee dagen voor ik op reis vertrok naar de dokter geweest: peesontsteking. Te laat om aan kine te beginnen, dan maar pijnstilling. De dag voor de reis had ik zo lopen over en weer hollen (valiezen maken en uw kot aan de kant doen, ge kent dat) dat ik ‘s avonds lag te bleiten van de pijn in de zetel. Gelukkig was stilzitten in een auto en rijden deugddoend voor mijn pezeke. Veel afgezien op reis en ik had zelfs assistentie nodig om mijn sletsen met riempjes aan te doen.

    Teruggekomen, terug dokter, nu wel aan de kine begonnen. Bij ons aller Karine, wie anders. Iemand die Gentloopt organiseert, die mag een loperke wel helpen. :-) Enfin, drie sessies later was de ergste pijn weg, maar zeker niet alles. Het was een kwestie van een scheef bekken en een vaste heup. En dus verwees ze me door naar de ostheopaat.

    Drie sessies bij de ostheopaat gedaan en de pijn is zo goed als weg. Nog niet helemaal. Maar de mens heeft mijn bekken rechtgezet en mijn heup terug losgetrokken en dat werkt dus wel. De ontstoken pees, die het gevolg was daarvan, voel ik nog wel wat, maar dat is iets wat heel traag geneest en het is stukken beter dan het was.

    Ik heb al een paar keer gelopen en dat gaat goed. Nu weer dat lopen terug in de agenda krijgen. Het zal moeten want binnenkort doe ik mee aan de Urban Trail in Brugge!

    Maar ik ga het wel kalmaan doen. Voorlopig enkel 5 à 10 kilometer en geen versnellingen.

    Dus bon, ja, door twee maanden geen training en nu wat op het gemak trainen zal 1000 kilometer wel niet meer lukken. We gaan voor 750 dan maar. Ik zit nu op 550, dus nog 200 te gaan, moet lukken!

    Kraaak… piep… PLOP!

    * kraak piep krrrrrrrr prrrrt ….. PLOP! *

    Efkes wat werk om deze blog weer op gang te schoppen na een lange, zalige zomerstop.

    Maar ‘t is dringend tijd dat ik hier weer het één en het ander blog.

    Ik beloof u in de komende dagen en weken

    • een verslag van Boedapest
    • een verslag van een geweldig verblijf in Umbrië
    • een wijn- en bier recensie van op het LWW
    • een verslag van de start van het nieuwe schooljaar
    • mijn hardnekkige peesontsteking die me voorlopig belet om ook maar een beetje richting 1000 km te lopen
    • misschien nog iets over de Gentse Feesten en Janne haar scoutskamp
    • misschien nog iets over die keer dat we opgesloten zaten in de péage van Milaan

    Ik weet alleen nog niet of ik die nu chronologisch of gewoon volgens goesting ga schrijven. Ik denk dat laatste. Maar het was een lange, zalige vakantie. Met fantastische kindjes. Jullie krijgen nu alvast al wat sfeerbeelden!

    Aandoenlijk

    Gekruld en gevlinderd

    Terug van scoutscamp!

    Vlechtjes

    De dottenclub!

    Drie nieuwe Trappenhuizertjes #1september

    Ja, af en toe maak ik nog eens iets ja.

    OK OK, hier wordt niet echt veel geblogd maar hier gebeurt wel veel. Ik moet nog een wijnverslag schrijven, ik moet nog een verslag schrijven over onze citytrip naar Budapest.

    Maar laten we beginnen met een paar producties van de laatste maanden. In willekeurige volgorde.

    Een verjaardagskleedje voor mijn metekindje Emelie. Uit Stof voor durf het zelvers. Leek me een heel simpel kleedje maar djeezes wat heb ik er op gevloekt! Maar: prima modelletje en stofkeuze voor het metekind, vind ik persoonlijk.
    Aan gezwoegd en gezweet aan dat kleed. Maar het metekind staat er goed mee! #svdhz

    Geen verjaardag zonder kroon uiteraard. Zes jaar is die al zeg.
    Jarig metekind

    Vier zwierrokjes maakte ik ook. Vier dezelfde ja. Eerst enkel voor Sam en voor Janne. Dan bleek er nog genoeg stof over te zijn om er eentje te maken voor Sien en voor Finn ook. En zwieren doen ze. Niet dat ge er voor de rest veel van ziet maar kom.
    Zwierrrrrokken!

    Ah, op deze wandelfoto zie je het iets beter:
    Jacht

    Een nieuwe broek voor de Milo want die groeit er rapper uit dan ik ze kan maken. En Jacob broekjes, die zijn eigenlijk puur ontworpen voor de Milo.

    Milo en Jacob #zonen09

    Er werd ook gehaakt: een dekentje voor Maira.
    Dekentje voor baby M

    Een dekentje voor Samuel. Vorig jaar al gemaakt nu pas afgewerkt.
    Dekentje voor baby S

    Een jasje voor Elmer. Die daar volgens mij volgende week al gaat uitgegroeid zijn (hij is nu twee weken) wegens ieniemienie klein. Maar het is wel schoon. :-)

    Jasje voor de buikbaby

    En een dekentje voor Lars. Dat op de post ging zonder postzegels, terugkeerde en uiteindelijk veilig bij de verse baby aankwam.

    PhotoGrid_1403725526704

    En tot slot een testkleed. Uit La Maison Victor. Het Candy jurkje dat je eerder ook al bij Meisjesmama kon zien. Eerlijk: het jurkje was me niet eerder opgevallen wegens zijn ongelooflijk eenvoud. Maar wat een heerlijk jurkje! Met een poes op geflockt met glitterflock uit de Hema. Een testkleed dat eigenlijk bijzonder goed geslaagd is. Er zitten kleine foutjes in, maar die ga ik u niet vertellen, want het is maar een testkleed. Maar een testkleed dat minstens evenveel gedragen zal worden als de andere versie, denk ik nu al.

    Content met het poezenkleed #lamaisonvictor #lmv #candy

    Ge ziet dat ik eigenlijk geen tijd heb om te bloggen hé. En ik bedenk me dat ik nog een heel schoon kleedje heb gemaakt voor Janne waar nog geen foto’s van bestaan, tsss!

    De luiewijven testen eten, drinken en lekker ruiken (Part I)

    (Ik ging opnieuw op LWW ofte Luiewijvenweekend. Sofie deed een emotionele oproep om ons te sponsoren en daar kwam nogal massaal reactie op. In overeenstemming met Sofinesse neem ik deze post over, want we hebben de meningen verzameld en samengelegd, en twee keer iets anders schrijven over hetzelfde is nogal moeilijk)

    De ‘lui’ kreeg dit jaar een iets andere betekenis, want voor een keer moest er ook gewerkt worden op ons luiewijvenweekend. Al die sponsors verwachten natuurlijk een gedetailleerd verslag van al hun giften. Geen probleem voor het professionele testpanel: 8 vrouwen tussen 30 en 40, allemaal met kinders, allemaal fabulous, allemaal wassend en etend op regelmatige basis. Het ideale testpubliek dus!

    We hadden maar liefst drie badkamers in ons vakantieverblijf, die waren alle drie gevuld met smeersel voor lijf en haar. We hadden evengoed drie keukens, met drie goedgevulde frigo’s. En acht fantastische vrouwen om dit alles te testen. Een topcombinatie.

    Danone

    We hadden drie aaneengrenzende huisjes, waarvan eentje de Danone-frigo had. Zij hadden namelijk zoveel gerief meegegeven dat we het bijna niet in één koelkast kregen. Er waren heel wat dingen die ons geweldig konden bekoren, anderen dan weer iets minder.

    Danonefrigo

    De toppers waren absoluut de Greek volle yoghurt natuur (waar B. heerlijke tatziki mee gemaakt heeft) en de Roeryoghurt (waar iedereen enthousiast over was). De Activia vezels muesli was best lekker, maar heeft ons mij niet bepaald een vlotter darmtransit bezorgd. De Breakfast-yoghurt was ons een beetje onduidelijk. We kregen de natuurversie, want die bestaat ook met aardbei en mango. Te lopend om te gebruiken als yoghurt, niet lekker genoeg als drinkyoghurt. En volgens sommigen ook veel te gesuikerd. Ik heb het een dag later in mijn puree gegooid, omdat ik geen melk meer had. Dat gaf een lekker zure smaak aan het geheel. Over de Danio Cheescake kunnen we ook kort zijn. Goed gevonden, maar echte cheesecake is veel lekkerder. En niet eens zoveel meer caloriën.

    Maar dat we met smaak heel veel yoghurt gegeten hebben. Woo-oow.

    Aveve

    Aveve had ons wat Cakes in a Cup meegegeven. Daarin zit een zakje, een kopje, instructies en de belofte van een moelleux. Ik weet het, ongeveer het moeilijkste dessert ever. Wij konden dan ook niet wachten om ermee aan de slag te gaan. Onze eerste poging was – zacht uitgedrukt – mislukt. We maakten ons al zorgen hoe we dat aan Aveve gingen uitleggen. Maar een goed afgestelde microgolf is blijkbaar belangrijk, dus we hebben het daarna nog eens geprobeerd. We dachten het ook beter te weten en hebben daarom drie variaties gemaakt: met water (zoals op de instructies), met melk (waarvan wij dachten dat het beter ging zijn) en met yoghurt (experimentje!). Twee vrouwen hebben zich op het klaarmaken gestort, de rest mocht blind proeven. (De hamsters zaten er ter herkenning).

    chcoladehamsters

    Water werd werd een duidelijke winnaar, maar de andere twee waren toch ook niet slecht. Het is geen topmoelleux, maar het gaat goed binnen. Bovendien is het heel spannend om te maken én krijg je er een mooi kopje bij. Bepaalde luiewijven hebben het daarna nog losgelaten op hun kroost als vieruurtje, groot succes. En schoon taskes, bonus!

    cakeinacup

    Vitaplus-brood

    We hebben ook een weekend lang geen brood moeten kopen. We hadden namelijk zes vita-plusbroden meegekregen, die zelfs op zondagochtend nog altijd lekker smaakten. Voor een brood is drie dagen een redelijk bejaarde leeftijd, maar het was echt nog lekker. Bovendien vol granen en goed donker. De acht wijven waren unaniem: topbrood. Vrij duur bij de bakker, maar omdat je er zo lang van kan eten, zijn geld waard.

    Fructis en Le Petit Marseillais

    Via The Insiders hadden we een grote doos met staaltjes Fructis (voor het haar) en Le Petit Marseillais (voor het lijf) gekregen. Ik zou graag overlopen van enthousiasme, but not. We waren al sceptisch tegenover Fructis, maar helaas bleken onze vooroordelen ook te kloppen. Geen topper voor je hoofdhuid. Lees: jeuk. Lees ook: Hoe hard je ook wrijft op je hoofd, je hebt niet het gevoel dat het proper wordt.

    fructispakket

    Le Petit Marseillais is dan weer goed gerief, maar de geur moet je aanstaan. Wij liepen niet zot van lavendel, maar wel van de groene en witte. Ook een voordeel: je kan die bus perfect ondersteboven zetten. Ideaal voor het laatste restje!

    petit
    Dermalex

    Ook Dermalex heeft ons een mooi pakketje bezorgd, met allemaal omega 6-producten met teunisbloemolie (wadde?). Een doos met staaltjes waar bijna om gevochten werd, want er was net niet genoeg voor iedereen. Vooral de doucholie was zeer populair (zo zalig om daarmee te douchen!), net als de bodylotion. Hier en daar commentaar dat die niet goed uitsmeerde, maar de truc is gewoon om zuinig te zijn. Dan gaat het perfect. Ik ben zelf niet wild van de geur, maar wel van het effect. Het doet zijn werk – “intensief herstel van de natuurlijke hydratie van de huid + jeukstillend + kalmerend” – prima. Het is ook niet dat ie stinkt, eigenlijk vrij neutraal. Maar ik ben wel een bodylotion mens, ik ruik gewoon graag lekker (wie niet?). De prijs liegt er natuurlijk niet om, het is alleen te verkrijgen bij de apotheker. Maar eerlijk is eerlijk, goed gerief.

    Dermalexpakket

    Conclusie

    Voila, ons eerlijk en rechtvaardige oordeel. Er komt trouwens nog! Binnenkort nog een recensie over A Taste Affair (hmmm!), Nivea (zotte doos, ik ben fan!) en Duvel (dat zal voor de andere wijven zijn, want ik drink nog altijd niet.)

    Met vriendelijke groeten van het leukste testpanel on earth.