Hou ouder ik word, hoe wijver ik word, zeg ik weleens. Ik draag bijna altijd kleedjes, zonder hakken voel ik me een boerin en ik heb zelfs oorringen tegenwoordig. Een heel collectie, eigenlijk.

Dus als ik een leutig voorstel in mijn mailbox krijg om te wunchen (=wijven die lunchen), dan moet ik daar ook gelijk maar twee seconden over nadenken. Verslagen kunt u al hier, hier, hier en natuurlijk ook hier lezen. Om toch nog een lijstje te geven: we hadden het over

• Bevallingsverhalen, dat Lillith nooit kan zeggen dat ze het niet geweten heeft
• Mannen, en dat de perfecte man niet bestaat, maar dat weten we natuurlijk al lang
• Kinders, en dat we ze graag zien, maar dat we zo graag eens zonder kinders zijn en dat er zeker en vast GEEN wunch komt met kinders bij
• Geek talk, maar dat hebben we zeer beperkt gehouden
• Eten, uiteraard
• Lastige Lezers: u weze gewaarschuwd

Meteen na de lunch ging ik verder naar de Runner Service, want sedert een week of twee wordt hier weer deftig gelopen, kwestie van de kilo’s die er het laatste jaar ongemerkt bijgekomen zijn terug af te lopen. Maar mijn schoenen, ik weet niet hoeveel kilometertjes die er al opzitten hebben (normaal moet je om de 1000km vervangen), maar ze zagen er alleszins al versleten uit. Ze zijn dan ook al drie jaar oud en ook al heb ik niet continu gelopen, ze waren toch eens aan vervanging toe.

Ik in mijn kleedske en nylons (haja, wunch) naar de winkel dus. Maar ik had ook sportsokken en mijn oude schoenen mee want daar kunnen ze veel uit afleiden, zeggen ze.

In het verleden al met Nike’s gelopen en met Asics. Eigenlijk was ik van alletwee best tevreden. En ik kreeg de keuze tussen twee paar. Toen ik de blauwe asics had, deed mijn hart wel een klein sprongetje. Zo wijs, blauwe sportschoenen. Belangrijkste is natuurlijk dat ze goed bevonden worden voor uw voet en dat was zo. Alsook de Nikes. Ik mocht dus gewoon kiezen ik. De prijs was ook ongeveer hetzelfde (130 voor Asics, 120 voor de Nikes). Twijfel. En wat doen we dan? Facebook inschakelen.

Het merendeel van de stemmen ging naar de blauwe schoenen. Maar ondertussen dacht mijn hoofd verder. Dat blauw met dat geel en roze, ging dat wel passen op mijn loopoutfits? Het vocht alleszins al gruwelijk met mijn nieuwe appelblauwzeegroene t-shirt dat ik net gekocht had in de solden. En met rood is het ook niet mooi. Bovendien, de Asics schoen is wat smaller, de Nike wat breder en robuuster. Onderstaande heeft een breed voetje en slaat nogal eens gemakkelijk haar poten om, een robuuste loopschoen is dus een voordeel. Het zijn dus de witte geworden. Al kan ik niet zeggen dat dat zonder spijt in het hart is.

Maar als ik een écht, écht wijf zou zijn, dan kocht ik ze allebei dus. Ik verjaar binnenkort. Maar ik heb al een waslijst aan mogelijke verjaardagscadeaus. Hmm.

Dus wat denkt ge, als ik zo halverwege zit, zo aan 500 km, dan mag ik toch een tweede paar loopschoenen kopen? Voor in Brussel?

Het is hier een beetje stillekes geweest hé?

Dat komt omdat we een beetje weg waren met oudejaar. In de Ardennen. Waar het ook stormachtig was. Maar we vertoefden er in uitstekend gezelschap en dat maakt altijd alles goed.

En daarna hadden we het druk met babybezoekjes. Mijn loopmaatje van helemaal in het begin, Sofie, is zowaar mama geworden van een prachtig zoontje, Matthias. En dan zagen we nog een mooi meisje, Lisa. En ook een bezoekje van een ander gewezen loopmaatje, Griet, die ik nu zowaar ook overtuigd heb om oorringen te laten schieten, ha!

Enfin, de cadeautjes zijn uitgedeeld, de vakantie zit er bijna op en dan trekken we die loopschoenen nog eens aan. Om hopelijk een heerlijk jaar in te lopen!

Een gelukkig 2012 allemaal!

Ik wacht een beetje op fotootjes om hier te tonen, foto’s van een heerlijk weekend op dé camping en foto’s van twee verjaardagsfeestjes voor Janne, want die is vier geworden. Dus hou ik jullie ondertussen met iets anders bezig.

Gisteren was het sportdag voor ambtenaren. Ik hou wel van de sportdag, leuk sfeertje is dat altijd. Zeker ook onder de lopers, allemaal de bus op om een schoon parcourske te lopen. De vorige keer was drie jaar geleden, maar nu zagen Leen en ik het weer helemaal zitten. Het is te zeggen, we hadden de laatste maanden niet of nauwelijks getraind (twee keer maar), en toch besloten we het parcours van 11 kilometer te doen. Het is een bosloop, geen wedstrijd, en we hadden de hele dag tijd hé. Het weer zat mee, het parcours is echt prachtig en Leen en ik hebben altijd wel iets tegen elkaar te vertellen. Ook al liepen we behoorlijk traag, de kilometers vlogen voorbij. Oké, de laatste hellingen waren er een beetje te veel aan. Volgend jaar weer!

En dan. Een dekentje te geef.
We hadden Anne, Nele, Julie, Anneke, Eefje, Kathleen, Lalalizzie en Petra. (Hier, op facebook en hier) . Els ook, maar voor Els maak ik al een ander dekentje, dus zij mag hier niet meer meedoen.

Het plan was om alle namen op een briefje te schrijven en in een potje te doen. En dan de jarige een briefje te laten trekken. Maar dat is er dus niet van gekomen. Dus lieten we random.org een nummerke trekken. En het nummer was twee. Het dekentje gaat dus naar Nele!

Mijn nieuwe outfit dus. Ik had ze al gezien twee jaar geleden, de looprokjes. Maar toen wou ik een tweede kind en ik heb de aankoop van zo’n rokje dan maar eventjes uitgesteld.
Maar nu was er geen houden meer aan, ik moest en zou zo’n hardlooprokje hebben. In het echte leven draag ik ook graag rokjes, dus waarom niet eens om te lopen? Het is niet omdat we lopen, dat we er niet goed mogen uitzien hé.

Bij Looprokjes.nl vind je een heel assortiment. De verzendingskosten waren wel wat aan de hoge kant: 10 euro. Maar ik vond gelukkig meteen drie loop- en rokgekke dames die wel mee wilden bestellen. En ook, de verzendingskosten naar België zijn ondertussen al wat gedaald naar 6,95 euro, een geste van de site naar de Belgische klanten.

Het rokje was er bijzonder snel: op dinsdag besteld, op donderdag in de bus. Ruim op tijd om aan te doen voor de Stadsloop de week nadien dus.

En schoon! We kozen dus wel voor een rokje met een shortje onder. Er bestaan ook rokjes met een gewoon broekje onder. Maar voor ons een shortje om twee redenen. Eén: wij zijn van het type vrouw wiens billen wel eens tegen mekaar schuren en zonder shortje levert dat schone brandwonden op en dat willen we uiteraard liever vermijden. Twee: in het shortje zitten twee zakjes: één voor mijn muziekding (allez, smartphone in mijn geval) en één voor mijn sleutels. Ideaal, want in de shortjes die ik nu heb, zitten gewoonweg géén zakjes. Er zit ook een gaatje in om de draad van uw muziekding naar uw oren te leiden. Handig, maar niet noodzakelijk, het lukt zo ook wel.

Even getwijfeld over knalroze, maar we speelden toch allemaal op veilig en kozen voor zwart. Dat past overal op, hé!

De reacties zijn soms een beetje verbaasd. “Een looprokje??? En waarom is dat nodig?” Ewel ja, omdat het mooi is, mag dat dan niet? En dan knikken ze instemmend want ze vinden het wel mooi. En als we er dan nog op wijzen dat in het shortje twee ultrapraktische zakjes zitten, knikt iedereen opnieuw instemmend want dat is handig. En mijn man, die vond het alleszins heel mooi. Een beetje tennisrokje, maar dan om te lopen.

Het is in het begin wel wat wennen, dat flapperend gevoel vooraan. Maar dat ben je snel gewoon. En het is niet alsof het je prestaties belemmert: integendeel, ik loop véééééél sneller sinds ik dat rokje heb. Al kan dat ook toeval zijn. :-)

O, ze verkopen ook t-shirts (lange mouwen, korte mouwen, geen mouwen). En spinning- en wielrennersrokjes (met lange of korte benen onder). En mooist van al: hardloopjurkjes! En dat is het volgende wat ik voor u ga uitproberen, zie! Hoe cool is dat niet! :-)

De laatste weken werd hier weer duchtig getraind en zo want zondag was het stadsloop. Ha ja, en ik wou nog eens onder het uur lopen, want dat was al weer van voor de geboorte van mijn twee dochters geleden. In december was ik goed aan het trainen daarvoor, edoch, een paar gekneusde ribben zorgden ervoor dat ik dat toen mocht vergeten. In die zin ben ik trouwens wel fan van de geasfalteerde Belfortstraat.

Maar dus. Vroeger trainde ik met een schema van MyAsics en ik vond die wel goed. Maar in het begin van het jaar hebben ze hun site totaal omgesmeten en vind ik er mijn draai niet meer op. Dus zat ik zelf maar wat trainingen te verzinnen met versnellingen en zo, heel amateuristisch. En tot twee weken geleden had ik het gevoel dat ik steeds langzamer begon te lopen, in plaats van sneller. Mensen die me een trainingsschema kunnen bezorgen, mogen zich in de reacties aanmelden trouwens. Ik kan altijd rokskes maken voor uw kinders in ruil :)

Manlief ging ook weer meedoen, maar maakte van uitstel iedere keer afstel, en zo werd er nauwelijks of niet getraind en zo kreeg ie dus een stadsloopverbod van mij :-)

En zo stond ik zondag alleen aan de start. In een volledig nieuwe outfit, waarover later meer. Alleen is ook geen waar: ik had het gezelschap van twee collega’s, Leen en Karolien. Normaal gezien zijn zij de snellere lopers, maar deze keer had ik veel getraind en zij niet, dus ik heb ze van bij de start al achter mij gelaten, awoert voor mezelf! Maar bon, ik was in topvorm, ik voelde me super, ik was zelfs niet zo zenuwachtig als anders, dus ik wou er voor gaan!

Het parcours was omgedraaid dit jaar, dus direct steil naar beneden, richting Coupure. Magisch toch, zo’n bende lopers zien. Best drukjes wel, maar als je alleen loopt kun je wel overal door. Tenzij die clubjes (meestal dames toch wel, sorry) , die liefst met 4 of 5 naast elkaar lopen. En zo de hele weg versperren. En dan boos zijn dat ge er tussen springt. Ik versta dat niet zo goed. Ik weet wel dat dat best gezellig is, maar hé, de stadsloop is toch niet van jullie alleen?

Maar bon, halverwege het parcours ging dat ook alweer beter. En daar stonden dan Peter, Janneke en Sientje! Ze wisten duidelijk niet goed wat er aan het gebeuren was en hebben me dan ook amper gezien. Maar ik hen wel natuurlijk, samen met de talrijke andere supporters aan de brug (zo wijs, de stadsloop die bijna aan uw voordeur passeert). Waardoor ik weer vleugels kreeg. Ook op de rest van het parcours wel wat supporters gezien, leuk!

Ik heb gelopen zonder muziek en zonder Runkeeper-feedback. Zo loop ik het liefst op stadslopen: zonder iets, gewoon genieten, gewoon uw tempo lopen, en zien waar ge uitkomt. Op geen enkel moment wist ik dus of ik op schema zat voor mijn minder-dan-een-uur-project. Al voelde het wel prima aan. Ook al beweerden er snode lezers dat ik erg aan het afzien was op de 8 km. Ik was gewoon aan het lopen, ja, ik zie altijd af dan! :-)

Veel mensen vonden de Visserij het zwaarst, omdat daar geen einde leek aan te komen. Maar bon, dat is mijn vertrouwde loopparcours, ik ken dat als mijn broekzak, geen probleem dus voor mij. En dan de berg op. Bergop lopen, dat gaat me wel af. Ik kan dan nog een tandje bijsteken, wat wel fijn is, nog zo’n hoop kreunende mensen voorbijsteken :-)

Finishen en zien dat het minder is dan 59 minuten: 58:29, om precies te zijn. Missie geslaagd. Jeej! En vooral, dat het zo genieten was, van de eerste meter tot de laatste!

Gruute kuis gedaan vanmorgen! Sien loopt alle kanten uit behalve de richting die ze moet uitgaan, dus mijn taak bestond er vooral uit ervoor te zorgen dat Sientje zelf niet bij het zwerfafval terecht kwam. Maar Janne wou per se haar fee Fiorella-kleedje aandoen en toverde al het vuil weg.

En daarna was het schafttijd!

En eergisteren was er een feestje van Politeia voor oud-praesidiumleden. En Peter en ik zijn allebei oud-praesidiumleden en we zouden er een hoop volk van vroeger terugzien. En toen namen we deze mooie lintjesfoto :-)

Het was een leuk feestje al was het ook schrikken om M. terug te zien. M. zat bij mij in het praesidium maar heeft een paar jaar geleden een zeer zwaar ongeval gehad. Of hoe het leven dramatisch kan zijn…

En zonder foto, maar gisteren deed ik nog eens mee aan een 5 km-loopje, als onderdeel van de Ekiden Gent. Ik zat in een fameus team, met schepen Guy Reynebeau, Marathonman en acteur Daan Hugaert. Maar die laatste heb ik niet gezien, want ik was eerste loper en hij laatste. Maar bon, ik hoopte onder het half uur te lopen en zowaar, dat is gelukt! 28’47″ is mijn officiële tijd! Nu nog goed verder trainen voor de 10 kilometer van Gent, die wil ik ook weer in minder dan een uur kunnen. En mijn wederhelft wil ook weer meedoen dit jaar, dus dat is extra motiverend…

(foto’s met dank aan het ubercoole appke voor mijn GSM: Piczl)

Vrijdag een pamper eraf gedronken, het begin van een nieuwe traditie? Mannen doen dat alleen met drank, wij gingen eerst eten in de Marco Polo. Daarna naar de Video, waar we ingesneeuwd geraakten. Onze taxi deed er een uur over om er te geraken. En ja, ik liet met thuis afzetten ook al was het niet ver, het was toch onderweg met i. en ik blijf sowieso al niet goed overeind in de sneeuw en al zeker niet als ik een paar wijntjes gedronken heb. Die wijntjes bezorgden me de dag nadien trouwens de nodige hoofdpijn. Niet meer gewoon van uit te gaan, tsjj. En al dat volk op café zeg. Dé vraag van de avond was trouwens wat die jonge gasten van ons zouden denken. Zouden die ons meteen klasseren als “oninteressant want moederkes”? Zouden ze dat kunnen aflezen van ons? Enfin, op het einde van de avond hadden we precies toch touche, dus het valt nog mee met ons, durven we voorzichtig besluiten.

Zaterdag had ik trouwens de allerliefste dochterkes van de wereld in huis. Ze hadden alletwee een tophumeur. Janne, die slaapt niet meer ‘s middags, Sien wel, en ik wou een dutje doen in de zetel. Dat hoofd, weetwel. Janneke speelde ondertussen een uur heel rustig naast mij met haar popjes. Wat een schatje.

We hebben ook samen de kerstboom gezet. Daar was niet veel werk aan, want die is dit jaar wel heel erg klein uitgevallen. Een halve meter hoog is ie, schat ik. Nu ja, da’s goed, want zo kan ie op de kast staan, veilig weg voor de grijpgrage vingertjes van Sientje!

Mijn Secret Santa-cadeautje is ook weg. Ik ben matig tevreden van mijn idee. Ik hoop dat de ontvangster het ook leuk vindt. En oh ja, het zit in Sinterklaaspapier. Ik had nog geen kerstpapier. Sorry hoor! :-)

Ik doe dat eigenlijk wel graag, zo cadeautjes zoeken. Ik zoek graag originele cadeautjes waarvan ik zeker ben dat de ontvanger ze leuk gaat vinden. Ik let vaak goed op in het jaar, en als ik iets hoor, dan noteer ik dat al eens. En koop ik dat voor verjaardagen of Kerst. En eerlijk gezegd denk ik wel dat ik daar vaak bij slaag, als ik de verraste gezichten van de ontvangers kan zien. Hopelijk ook zo voor mijn Secret Santa-ontvanger!

Maar zoals iedereen krijg ik ook graag cadeautjes. Benieuwd wat er in mijn bus gaat vallen :-)

De ribbekes, die zijn nog niet wat ze zouden moeten zijn. Soms denk ik wel dat het al wat beter is. Maar ik heb stevige pijnstillers gekregen van de dokter. En zodra die uitgewerkt zijn, merk ik vanzelf wel dat ze nog nodig zijn. Hikken en gekneusde ribbekes, dat is trouwens ook geen goede combinatie. Voorlopig wordt er dus nog niet gelopen of gezwommen. En wordt er weer een stuk ongezonder gegeten, want bij mij gaat dat gelijk samen.

Zo, straks nog eens naar het metekindje Victoria, met de reisgenoten van in juni. Kijken wat de plannen zijn voor volgend jaar…

Omdat deze blog toch ooit gestart is als een loperkesblog, nog eens een update…

De mensen die me volgen op Facebook weten dat: er wordt hier ferm gelopen de laatste weken. Voornaamste reden is dat er nog wat kilo’s af moeten, ook al ben ik er al 6 kwijt! Haja! Het geheim? Veel lopen en weinig eten! Tweede reden: ik zou graag weer een beetje snelheid halen. Op 26 september liep ik 5 kilometer in 32 minuten. Ik wil dat graag weer kunnen in minder dan 30 minuten en bij uitbreiding wil ik 10 kilometer kunnen lopen in minder dan een uur.

Omdat trainen in een club én een personal trainer voorlopig niet tot mijn mogelijkheden behoren, gebruiken we maar wat andere dingen. Zo heeft Asics een trainingschema voor me opgesteld waar ik al een paar weken mee bezig ben. Doel: 10 kilometer lopen in minder dan een uur. Volgens het schema zou ik dat al moeten kunnen op 6 december, ik ben benieuwd. Het is ook de allereerste keer dat ik trouw mijn schema volg. Enfin, ik verschuif ze al eens met een dag, maar ik doe ze uiteindelijk wel.

Om die trainingen te kunnen doen, heb ik een appke op mijn GSM, Runkeeper. Heb veel appkes getest, maar vond Runkeeper toch de beste. Ook omdat ik daar het meeste vriendjes heb. :-)
Dat appke toont me waar ik gelopen heb en aan welke snelheid en hoeveel calorieën ik verbruikt heb. Onderweg geeft het ding me ook feedback en zegt het me wanneer ik moet lopen en wandelen. Heel handig is dat. Alleen nu nog een mogelijkheid om de hartslag te registreren, zou fantastisch zijn. Maar ze zijn ermee bezig, naar ‘t schijnt.

Of het gaat lukken, die 10 kilometer in minder dan een uur? Het zal alleszins niet op 6 december zijn, want dan is het werkendag en mijn middagpauze is nu ook niet zo lang rekbaar. En vandaag deed ik 8,6 kilometer in 52 minuten. Het zal dus nog ietske rapper moeten en ik moet dat ook nog ietske langer volhouden. We zien wel. Ik merk alleszins wel dat de intervaltrainingen opbrengen want mijn snelheid is toch serieus gestegen de laatste weken.

En wanneer ik dat allemaal doe? Over de middag, met collega’s. Of op woensdagmorgen, dan werk ik niet en zijn de kindjes weg. Of als Peter thuis is en op de kindjes kan letten. Het is soms wat puzzelen, maar het lukt. Net. Ik probeer de winter lopend door te komen.

Misschien nog eens een wedstrijdje uitstekken…

Zo, we hebben ze weer gelopen. Geen 42 km, maar wel de 5 km. Het is te zeggen: het was bijna 5,5 km. Goed te zien op dit plannetje (leuk speelgoed toch, die GSM). De Watersportbaan is net 5 km, maar als ge dan nog eens de hele Topsporthal rond moet en dan binnen ook nog eens een ommetoerke moet maken, dan kom je aan net geen 5,5 km. Mijn tijd: 35:04 (gecorrigeerde tijd). Ik wou onder de 35 minuten blijven, maar voor de 5 km is dat ook wel gelukt (net geen 32 minuten). Best tevreden, maar in mijn jonge jaren was ik toch rapper :-)

Leuke wedstrijd. Nog paar beginnersfoutjes, maar allez. Genoeg volk, maar niet te veel. Heerlijk zonnetje. Bekend terrein. Volgend jaar doe ik zeker weer mee, maar hopelijk dan de 10 km!

Wist je dat…

…Janneke geen nieuwe kleren en geen nieuwe schoenen wil aandoen? Als het aan haar zou liggen, zou ze de hele winter haar vlinderkleedje aandoen. Maar dat is een zomerkleedje en dat wordt te klein, dus dat kan natuurlijk niet. Vorige week met haar om schoenen geweest, een hele scène was dat. Nu ja, om haar een beetje goed te praten: het was wel op een uur dat ze normaal gezien in bed moest liggen (op woensdagnamiddag). Ze wil trouwens ook geen broekjes meer aandoen, alleen maar rokjes en kleedjes. Een echt meisje-meisje. Maar daar kunnen we nog in meegaan.

…Sien nu helemaal goed vertrokken is met de flessen en goed aan het eten is. En ze gaat graag naar de crèche. En wat een kwiek kindje. Stil zitten is niks voor haar. Rondkruipen en de wereld verkennen. Lachen met haar zus. Heerlijk! Die twee komen (voorlopig toch) geweldig goed overeen en doen niets liever dan elkaar aan het lachen brengen. En wij genieten van ieder moment!

…Ik de redenering eens omgedraaid heb: Sien sliep nog op ons kamer omdat ze nog niet doorsliep. Ik heb ze eens apart gelegd om te zien wat dat zou geven. En guess what: slapen dat dat kind doet! We horen haar niet meer!

…Ik terug aan het lopen geslagen ben. Ik doe mee aan de marathon van Gent. Het is te zeggen: aan de 5 kilometer. Alles minder dan 35 minuten zal ik een topprestatie vinden. Ik ben eens benieuwd! Supporters altijd welkom. Zondag 28 september om 14 uur!

…Ik een nieuwe GSM/speeltje heb. Ook wel “Het Ding” genaamd. Op basis van jullie suggesties. Eerst de HTC Wildfire, maar die gaf al snel de geest (gelukkig onder garantie!) en daarna heb ik voor de HTC Desire gekozen. Wijs ding. Duur Ddng ook wel. Edoch, als ge bedenkt dat ik nu geen tweede GPS voor mijn aankomend autooke moet kopen wegens GPS-functie. En als ge bedenkt dat ik nu geen Garmin Forerunner-horloge moet kopen wegens dat ie dat ook allemaal kan. Ja, dan valt het nog mee, hé. En volgens mij is het kwestie van tijd vooraleer er een hartslagmeterke bestaat dat kan praten met die toepassingen ook. Of bestaan ze al?

…Janne soms terug in de beco wil? Ze wou dat een hele tijd niet meer, maar nu ze er Sientje vaak ziet in zitten, wil ze dat ook wel weer eens. En leuk dat ze dat vindt!