Van ons allevier!

Onze kerstkaartjes van dit jaar. We konden niet kiezen, vandaar twee versies. Met veel dank aan Kleine die de foto’s kwam nemen!

Eergisteren de Mexicaanse griepprik gehad. De dagen ervoor werd een mens om de oren geslagen met de mogelijke bijwerkingen. Het leek wel of ge zieker zou zijn van de prik dan van de griep zelf. Ik kan jullie dus geruststellen, lieve leesbuiskindertjes: 48 uur na de prik voel ik me nog steeds kiplekker. Op een beetje een stijve arm na. OK, ik weet ook wel dat er mensen zijn die er een dag of twee wat grieperig van zijn of zo, maar dat is dus niet noodzakelijk het geval. Tenzij dat nu nog zou komen, maar na 48 uur zou me dat toch een beetje laat lijken.

De bijwerkingen van de vaccinatie zijn sowieso klein bier tegenover een echte griep, tenminste als ge risicopatiënt zijt. Want hoewel ik dus pro vaccinatie ben voor riscicogroepen, weet ik niet wat ik zou doen als ik geen risicopatiënt zou zijn. Maar dan zou de vraag zich ook nog niet stellen, natuurlijk.

Serieus, er zou eens een bijsluiter gemaakt moeten worden van een zwangerschap. Geen enkel normaal mens zou zich dan nog zwanger laten maken als hij alle mogelijke bijwerkingen en gevaren daarvan zou lezen. :-)

Ik kijk altijd uit naar een leuk trouwfeestje. We hebben veel vrienden en ongeveer de helft is getrouwd, dus dat wil zeggen dat de andere helft nog kan trouwen. Joehoew!

Alleszins, naar het trouwfeest van gisteren keek ik nog een tikkeltje meer uit dan anders. Het was namelijk in de zaal waar we zelf vier jaar geleden getrouwd zijn. Toen K. en P. aankondigden dat ze gingen trouwen, kwamen ze ons ook vragen waar we getrouwd waren. We vertelden, toonden foto’s, ze gingen zelf kijken en ze kozen voor dezelfde zaal. En vier jaar later zouden wij ook nog steeds voor dezelfde locatie kiezen. Een fantastische, warme, gezellige locatie.

Het was een fantastisch feest. Het koppel zag er schitterend uit, een schoon, liefdevol koppel. Sterren van de avond waren ongetwijfeld de zwaar zieke vader van de bruidegom die toch aanwezig kon zijn. En de 85-jarige grootvader van de bruid, die niet alleen de schitterende menukaarten getekend had, maar die ook de hele zaal ontroerde met een dans met zijn pas gehuwde kleindochter. De halve zaal zat een traantje weg te pinken (ik ook uiteraard).

Het eten was bijzonder lekker. Tijdens het eten speelde er een groepke muziek. Het is een wonder dat die gasten nog niet bekender zijn, gelijk dat meiske kon zingen en die gasten konden spelen. Aan tafel allemaal leuke mensen, bekenden en onbekenden. Een schone openingsdans, op hetzelfde nummer waar hij en zij ook getrouwd zijn.

En de hele avond door veel herinneringen. Mooie herinneringen aan wat voor ons ook een fantastische dag was in 2005!

Bij i. geweest en zwangerschapskledij en babykledij uitgewisseld. En quiche gegeten van onze favoriete winkel. En met de dochters gelachen. Het zijn nogal showbeesten, die dochters van ons.

Vriendjes ontvangen voor een laat verjaardagsfeestje voor Janne. Taart uitgeprobeerd van een nieuwe taartenwinkel vlakbij. Banaan-chocolade, hmmm. Janne was heel erg blij met haar nieuwe bus!

Later die avond gaan eten naar een restaurantje waar we al heel lang gaan en eigenlijk altijd wel content van zijn. Daarna een feestje voor de wederhelft zijn verjaardag. Veel en leuke vriendjes, maar om één uur hield ik het toch maar voor bekeken. Manlief hield het iets langer uit. :-)

Zondag dan met de Ardèchegangers samen gekomen voor een Indische maaltijd en een taart van diezelfde winkel (de chocoladetaart deze keer). Oude avonturen en mogelijke nieuwe avonturen besproken.

En toen was het weekend voorbij. Maar volgend weekend belooft ook wijs te worden!

Een veel gehoorde vraag: “Dat bloggen, ge moet daar toch veel tijd in steken?”.

Wel neen, beste mensen. In mijn geval is dat niet zo. “Bloggen is mijn leven”, antwoord ik dat wel eens. Ofte: ik leef bloggend. Ik blog al meer dan 5 jaar, dat zal ook wel helpen. Ervaring en al. Ge leeft, ge kijkt rond, ge beleeft, ge ziet vanalles. Ik zie de stukjes voor mijn ogen verschijnen. Automatisch. Ze vormen zich in mijn hoofd, op de trein, op de fiets, onderweg, altijd. Eens ik aan mijn computer zit, moet ik de woorden gewoon neerpennen. Twee minuten per stukje zeg ik wel eens. Soms is dat wat meer, als er foto’s instaan. Of als het langere stukjes zijn of stukjes die meer nuance nodig hebben.

Sommige stukjes halen nooit het internet, omdat ze gewoon niet geschikt zijn voor alle lezers. Niet iedereen moet alles lezen. Mijn diepste ik verschijnt niet op het internet, dat is voor de intimi.

Ik blog vooral voor mezelf: omdat ik het leuk vind. Omdat ik het handig vind: het is een archief van mijn leven. Zonder mijn diepste gevoelens neer te pennen. Zo deed ik het vroeger ook: ik schreef neer in mijn dagboeken wat ik gedaan heb en door dat te herlezen weet ik nog precies wat ik daar mee bedoelde. Het grootste deel van mijn leven is neergepend in dagboeken of op deze blog.

Ik blog ook voor mijn lezers en dat is tweerichtingsverkeer. Soms helpen zij mij: in de tijd van de borstvoedingsperikelen haalde ik veel steun uit de reacties van anderen. Soms help ik hen, door tips te geven of mijn ervaringen weer te geven. En zo helpen we mekaar, als dat niet schoon is. :-)

En af en toe krijg ik leuke, hartverwarmende mailtjes van stille meelezers. Dat ik een leuke blog heb en zo. En dan moet ik heel hard blozen. :-)

Ze zeggen dat bloggen over zijn hoogtepunt heen is. Dat Facebook en Twitter dat zullen vervangen. Maar Facebook en Twitter: dat is zo vluchtig, zo oppervlakkig, daar kan je niks in kwijt, daar kan je niks in nuanceren.

Neen neen, ik blijf bloggen!

Vorige week, na een nachtje slecht slapen, kreeg ik een mailtje. Een marktonderzoeksbureau was op zoek naar

• actieve vrouwen die een druk leven leiden
• tussen de 30 en 45 jaar die
• minstens 1 keer per week slecht slapen

Op mijn lijf geschreven dus. Ik doe dat wel graag eens, zo meedoen aan groepsgesprekken voor marktonderzoek. Ik heb zo ook al eens kant-en-klaarmaaltijden van Iglo mogen uittesten. Niet dat ik veel tijd heb om deel te nemen aan zulke onderzoeken, maar in de vakantie lukt dat nog wel eens. In een vorig leven deed ik dat zelf, zo van die groepsgesprekken voor marktonderzoek. Op zich vond ik dat eigenlijk heel leuk om te doen, die groepsgesprekken. Helaas pindakaas, toen kwam er een collega bij met 15 jaar meer ervaring in groepsgesprekken en mocht ik alleen nog koffie zetten en verslagen schrijven, dan was de fun er wat vanaf.

Maar soit. Donderdagavond dus. Ik had 6 zombies van vrouwen verwacht, allemaal met wallen onder de ogen en zo, maar dat viel gelijk nogal mee. Allemaal opgedirkte, stralende vrouwen. Tot ze begonnen te vertellen over hun slaapproblemen. Heel herkenbaar allemaal. Wat hebben we geleerd?

• Dat ik zeker eens zo’n slaaplabo moet laten doen. Twee dames hadden dat gedaan en konden daar toch interessante dingen over vertellen.
• Als ik denk dat ik een goede nacht heb gehad (omdat ik geen uren wakker gelegen heb), dat ik toch altijd minstens 5 keer wakker geworden ben ’s nachts. Blijkbaar is dat niet de definitie van goed slapen, want dan slaap ik blijkbaar te licht en haal ik onvoldoende diepe slaap.
• Dat ik ook eens zo’n ergonomisch kussen moet proberen. Diegenen die het hadden, zeiden dat dat toch wel hielp. En misschien is onze matras ook wel aan vervanging toe. Ze viert net haar tiende verjaardag.
• Dat sommige mensen gemakkelijker naar slaapmiddelen grijpen, terwijl anderen (ikke) daar liever ver vanaf blijven en zo veel mogelijk producten op plantaardige basis gebruiken. Met valeriaan en citroenmelisse. Al is iedereen doodsbang voor een verslaving aan slaapmiddelen.
• Dat hun nieuw product niet echt iets voor ons zou zijn, maar dat de reclamespotjes (nog op boards) er wel leuk uitzagen.

Als ik niet tevreden ben over een dienstverlening of een product dan laat ik dat weten. In eerste instantie aan de leverancier zelf, zodat ie er iets kan aan doen. Momenteel weer een klachtenprocedure lopen bij Mediamarkt. Voorlopig van één kant: ik stuur mails en ik krijg geen antwoord.

Maar bon, veel liever doe ik het omgekeerde. Vaak ben ik gewoon erg tevreden over een dienstverlening. Zoals nu met Partena die ervoor zorgden dat ik gedurende twee weken een fantastisch lieve en goede poetshulp kreeg. Dan stuur ik een mail naar hen, om te zeggen dat ze me snel en goed geholpen hebben. En dat de poetshulp een pluim verdient.
En dan krijg ik een mail terug dat ze dit heel erg waarderen. En dat maakt mijn dag veel beter dan zo te moeten lopen zagen en klagen.

En u, geeft u wel eens een complimentje als het goed gaat? Of gaat u ervan uit dat dat gewoon in de prijs inbegrepen moet zitten?

Mijn feesten zullen nog nooit zo kalm geweest zijn. Wat is er nog gebeurd?

Woensdag deed ik met een deel Gentbloggers de boottocht naar de Oude Dokken. Ik ben goed op de hoogte van de plannen, maar het is altijd wel eens wijs om dat te zien vanop het water. Janneke vond het minder wijs. Ik had de boottocht ook wat onderschat van duur en daardoor had ze honger en was ze moe. Maar met de hulp van twee ervaren moeders van vier konden we vermijden dat ze haar tut in het water smeet. ’s Avonds wilde ik nog naar Bataclan gaan met haar, maar door het slechte weer (de meest uitgeregende avond) kwam daar niks van.

Op donderdag, vrijdag en zaterdag zouden we volk over de vloer krijgen. Al ons graafpersoneel in de garage werd beloond met een etentje. Op donderdag een zeer leuke avond gehad. Maar op vrijdag alles af moeten gelasten want ik eindigde op de spoed. Niks ernstigs, wel even stevig schrikken en een paar daagjes rustig aan doen. Daarom werden de Gentse Feestenplannnen van vrijdag-zaterdag-zondag meteen geschrapt. Geen paar uurtjes Bataclan, geen Verborgen Terras, geen Boomtown, geen Middeleeuws ontbijt. Spijtig, maar niks aan te doen. Gelukkig hadden we zaterdag wel een hele leuke avond met Goya, Lies, Nike en Stefan en natuurlijk in de hoofdrollen die avond: Janne, Tristan en Ella. Beeldmateriaal volgt wel.

Vandaag ga ik dat alsnog goedmaken met een paar uurtjes Bataclan. Regen of niet, naar buiten ga ik zodra Janneke wakker is. Al zal dat bezoek ook onderbroken worden door een doktersbezoek: zaterdagavond hebben een drietal muggen zich gezellig genesteld in de klamboe van Janneke. Zodra ze sliep, werden ze blijkbaar gefrustreerd door hun gevangenschap en hebben ze zich compleet uitgeleefd op Janneke. Het kind werd wakker met wel 50 muggenbeten op armpjes en gezichtje. Ze heeft slecht geslapen vannacht en een deel staat gezwollen, rood en voelen warm aan, dus de dokter vond het beter dat ik even langsga met haar.

Ondertussen zijn de beestjes uitgeroeid en staat de kamer vol citronelladinges ook. Vuile rotbeesten!

Ik zing heel graag, maar ik doe het niet vaak meer. Tenzij als ik alleen in de auto zit maar dat gebeurt erg weinig. Van mijn zesde tot mijn achttiende zat ik in een koor en zong ik veel. Ook nog een paar jaar notenleer en samenzang gedaan op de muziekschool. En dat vond ik allemaal heel erg leuk. Nu komt dat er zo niet meer van.

Omdat ik dat toch nog eens wat meer wou zingen besloot ik eens rond te kijken wat de mogelijkheden zijn. Iets op wekelijkse basis: dat krijg ik echt niet in mijn rooster ingebouwd. Iets in de vakantie dan. Wisper had meteen iets cool zitten: een weekend kennismaking a capella zingen. Twee namiddagen van 14u tot 17u, perfect. En ik vond al snel een gewillig slachtoffer dat mee wou zingen met mij, ook fijn!

En het was wijs. Het was niet allemaal makkelijk, maar dat maakte het net boeiend. Het leukste liedje was ongetwijfeld dat van Lady Linn “Don’t wanna dance” (ook al een cover maar allez). Maar we zongen ook “Let it be” (zaag zaag), “Lean on me”, “Shackles” en nog andere dinges.

Heel leuk. Voor herhaling vatbaar. Alsook het toffe weekend met lekker eten in een gezellig restaurantje en de leuke momenten op het dakterras.

Dit weekend nog eens bij mijn zusje geweest. Ze zag er vrij goed uit al leek ze weer fel vermagerd. Ze vertelde hier en daar wat en ik kon af en toe iets begrijpen. Dat vinden wij al een succes. Zo weet ik dat ze rijst gegeten heeft met vlees en dat ze miserie had met het vlees. Of dat Ria (?) vaak haar kamer binnenvalt en dat ze dat geen toffe vindt. Ze was blij om me te zien en gaf me een kus, zoveel liefde ben ik ook niet van haar gewoon. We dronken wat en maakten een wandeling over het domein, keken naar de vele konijntjes daar. Over wanneer ze terug mag naar haar woonplaats is nog geen duidelijkheid.

Daarna twee uur gedaan over de rit Mortsel-Gent. Ja, ge mocht gratis door de Liefkenshoektunnel, maar dan moet je al weten hoe je daar geraakt vanuit Mortsel en zonder kaart en een GPS waarop ik dat niet kon instellen is dat dus niet gelukt en ben ik midden in de file op de Antwerpse ring gesukkeld. Via de N49 dan maar naar Gent gereden, dan kon ik tenminste rijden. In de file staan in de brandende zon in een auto zonder airco: het zuigt de energie langzaam uit je! Niet echt mijn definitie van “genieten van het mooie weer”.

Bij deze een laat verslag van mijn weekend. :-)