Bon, het is hier dus een beetje veranderd. Vooral omdat nogal wat mensen me de melding geven dat mijn RSS kapot was waardoor ik onleesbaar ben in Google Reader (voor zolang het nog bestaat), Feedly en whatever. Dus probeerden we eens een nieuw thema. Dat mocht toch wel al eens, na ik denk gelijk 7 jaar hetzelfde thema. Een eeuwigheid in internetland!

Ik vind het wel proper eigenlijk, veel strakker. En jullie?
En veel leuker, ik kan er veel meer mee prutsen. Op het vorige thema werkten er geen widgets.

Enige probleem is: mijn RSS is nog altijd kapot. Iemand die weet hoe je een RSS moet maken?
Feed Validator zegt dat het OK is. Hmmm.
Blijf ondertussen komen, hé!

Om de zoveel tijd verandert Facebook eens van look. Ik heb dat al vaker gemerkt, dat ik altijd van de eerste ben die overschakelt op de nieuwe look. Iedereen begint dan te zagen over de nieuwe look als ik dat al wéken gewoon ben.

Ik weet ook niet hoe dat komt. Misschien omdat ik één van de eerste Belgen op facebook was? De eerste vrouw zelfs, samen met i. hé, heel toevallig wellicht, ha. (Oké, dit lijstje is misschien niet volledig. Maar aangezien het de enige bron is gaan we daar van uit)

Maar bon. Een beetje rondvraag in de vriendenkring leert me dat een groot deel pas dit weekend de – voor mij – vorige look kreeg. Deze week kreeg ik een heel ander zicht op mijn computerke. Voor mensen die een smartphone of een tablet hebben, zal het meteen duidelijk zijn: het lijkt er nogal op. (klik op de foto om te vergroten)

Grootste veranderingen:

• De grote zwarte balk links waar ge vrienden, groepen en vanalles ziet.
• De meldingen staan opnieuw rechts, na eerst eens links te hebben gestaan.
• De foto’s: de titel en de beschrijving staan nu in de foto. Ik vind het eigenlijk wel schoon. Mijn collega maakt schone kroontjes voor haar jarige kindjes. Proficiat Nienke!
• Meer reclame links onderaan. Daar valt niet meer aan te ontsnappen op Facebook. Ik zie precies wel geen reclame meer in mijn tijdslijn, al zal dat maar tijdelijk zijn, vrees ik.

Profielpagina:

Bij deze: u bent allemaal gewaarschuwd en u kan er al maar beter aan wennen.

Nog eentje:

En u, hebt u deze nieuwe Facebook-look al?

Ik verkoop mijn autootje alweer. Nu al, hoor ik u denken? Mja, het is toch al iets meer dan twee jaar (nov 2010) dat ik hem heb, hoor. En ge waart er toch zo verliefd op? Boh ja, maar de omstandigheden zijn veranderd: manlief werkt nog maar zelden in het weekend, dus ik heb niet meer het gevoel vast te zitten in huis. We zijn verhuisd en de garage is kleiner. Er kunnen nog wel twee auto’s in, maar ik zou die plaats liever houden voor fietsen en zo. En ik rijd er echt niet veel mee, hij staat soms 3 tot 4 weken binnen. In de stad zijn er mogelijkheden zat, zoals Margay zegt. Het beestje heeft 7200 kilometer en het zijn dan nog valse: vrienden hebben er eens een week mee rondgereden wachtende op hun nieuwe wagen, goed voor 500 km. En voor wat de auto dan kost, kan ik beter weer gaan cambio’en. Specificaties: Peugeot 107, naft, rood, 7200 kilometer op de teller.

Oh ja, en die verzorgingstafel ga ik bij nader inzien toch niet meer naar boven sleuren. Prijs onderhandelbaar!

Ook nog steeds te koop: een travel cot voor peuters.

Geef maar een gil als je in iets geïnteresseerd bent!

Twee weken geleden stond ik met mijn moeder op de rommelmarkt in Eeklo, samen met mijn moeder. En ik moest hier nog altijd een paar impressies zetten.

• Dat half vijf echt vroeg is om op te staan op een vrije zondag. Maar dat ik eigenlijk toch al wakker lag wegens weer wat insomnia perikelen de laatste weken.
• Dat het zot is dat ge om half vijf al een klein beetje file hebt richting Eeklo. Ik denk dat dat alleen maar op Rommelmarktdag gebeurt.
• Dat het grappig is dat ge uw auto eens moogt parkeren op de school waar ge heel uw jeugd gesleten hebt. Op een paar meter van de fietsenstalling waar ge met i. altijd sigaretten ging gaan paffen in de pauze.
• Dat drie lopende meter een beetje op het kleinste was voor de rommel van mijn moeder en ik samen. En dan hadden we nog niet eens alles mee.
• Dat er om 6 uur echt wel al kopers rondlopen ja. Vooral op zoek naar alles wat tin en koper is, voor de metaalwaarde dan. Of echte antiekjagers, dat ook.
• Dat ge de stomste dingen vaak het eerst verkoopt. Zo verkocht mijn moeder eerst en vooral een spuuglelijk beeldeke van het heilig Trezeke. Voor twee euro!!
• Dat het leutig was dat er een fotograaf van Het Nieuwsblad passeerde die deze schone foto nam van ons:



• Dat het best was dat we goed weer hadden, al hebben we ‘s morgens echt bijzonder veel kou gehad hebben. Maar in de namiddag was het heerlijk in het zonnetje. We hadden het weerbericht in de gaten gehouden, bij regen zouden we niet gegaan zijn.
• Dat ge het niet moet doen voor het groot geld. Een kleine 100 euro verdiend die dag. Maar anderzijds: zeker twee dozen rommel uit mijn garage weg en een hoop spullen die dus nu een tweede leven kunnen krijgen!
• Dat ik dat eens leutig vind, zo’n rommelmarktje. Niet voor iedere week, maar voor één à twee keer per jaar, boja. Zeker ook in het gezelschap van Elze en Ben!

Maar deze, deze hebben we niet verkocht. Dat waren de originele boeken, en die zijn voor mij! Bedankt mama!

Op 6 oktober ga ik op de Rommelmarkt staan in Eeklo. De grootste rommelmarkt van Vlaanderen, zowaar. Goed gek, denk ik wel eens. Want ik heb er al eens gestaan, lang lang geleden, en ben er nog altijd semi-getraumatiseerd door. Dat kwam zo: we moesten veel te vroeg opstaan (dat zal nu weer zo zijn) en rechtover ons zat een mens met een draaiorgelke. De hele dag door: draaiorgelke. We (mijn broer, mijn zus en ik) werden er helemaal tureluurs van. Edoch, nu krijg ik het gezelschap van een paar toffe mensen, dus het komt wel goed.

Maar bon, omdat u mijn favoriete lezer bent krijgt u als eerste kans op al hetgeen weg moet. En dan moet ik dat niet meer in mijn auto steken. Waardoor ik dan plaats heb voor andere rommel.

• Handy sitt: Meeneembaar stoeltje. Heel handig, maar Sien wil daar niet meer opzitten, ze vindt zichzelf daar veel te groot voor. Met zwart kussentje.
• Dreamtubes: om niet uit hun bed te vallen. Handig, ook om mee te nemen op reis. Maar Sien valt niet uit haar bed.
• Slaaptentje Travel cot: weegt een fractie van het gewicht van een bedje, en neemt ook maar een derde van de plaats daarvan in uw koffer. Meteen ook bescherming voor de muggen en al. Met matrasje en slaapzakje inbegrepen!
• Verzorgingstafel: verhuist ook niet mee naar het nieuwe huis
• Traphekjes: één dat vanzelf toevalt, één dat je moet sluiten.
• Zeteltje: kinderzeteltje. De hoes is wel al een beetje versleten, maar creatief als u bent maakt u gewoon een nieuwe hoes voor het zeteltje, toch?
• Een buggy Mc Claren met voetenzak
• Een hoop kinderkleertjes: kom gerust eens graven
• Twee baby/peuterzonnehoedjes van Kik Kid

Van een klein deeltje heb ik foto’s genomen, die kan je hier zien.

Geïnteresseerd in iets? Mail me en dan spreken we een prijs af!

Bon, ik stop er ook mee, met mijn 366-projectje. De laatste tijd is het hier heel erg druk, ik heb amper vrije avonden. Eén en ander heeft te maken met het kopen en het verkopen van huizen, dat doen wij hier tegenwoordig. En als ik dan eens een vrije avond heb, zit ik de hele avond aan de computer een inhaalraceke te doen. En daar heb ik vaak geen zin meer in. Ik wil andere dingen doen. Lezen, haken, naaien, lopen. Niets doen.

Het is te veel van moetens en te weinig van willens. En aangezien ge in het leven zoveel mogelijk de dingen moet doen die ge echt graag doet, stop ik er voor eventjes mee. Misschien herneem ik ooit wel eens zo’n dagelijks iets. Nu ga ik gewoon schrijven over de dingen die ik wil schrijven. Niet dagelijks, wel een paar keer per week.

Eigenlijk schrijf ik dit bericht op 12 juli, wat wil zeggen dat ik al tien dagen achter sta met mijn projectje. Het is te veel nu om in te halen. Maar ik ga nog wel een paar dingetjes schrijven over de voorbije tien dagen, dat wel.

Anderhalve maand geleden schreef ik iets over een soapblog en Annava. Het vervolg daarop was heel onverwacht, maar zeer aangenaam. Ik kreeg een mail van Annava, die natuurlijk niet echt Annava heet, maar laat ons voor het gemak Annava zeggen.

En sedertdien heb ik dus contact met Annava. Die geen moeder is van een stuk of zes kinderen, geen dertig jaar is en ook geen architecte. Maar wel een lief meisje van vlees en bloed. Die er bijzonder veel spijt van heeft dat ze ons allemaal een paar jaar in het ootje heeft genomen. Ze weet zelf niet helemaal precies hoe ze het gedaan heeft, maar wel waarom: het was een vlucht uit het echte leven dat niet altijd even rooskleurig was voor haar. Ze hoopt dat ze niemand echt gekwetst heeft en dat we niet meer kwaad zijn op haar. Ze heeft hulp gezocht en gevonden, en het gaat nu best goed met haar.

Ik ben eigenlijk nooit kwaad op haar geweest, ik vond het eerder bijzonder grappig. De risico’s van het internet zeker? En vooral, ze heeft nooit verhalen/foto’s/teksten gepikt. OK, een aantal van ons hebben vertrouwelijke mails gestuurd met haar en haar dingen toevertrouwd (ik ook ja). Maar bon, wij hebben daaruit geleerd dat we beter zeker weten met wie we mailen.

En u, hoe hebt u de historie Annava ervaren? Ze leest hier zeker mee, dus het is uwe moment om eens flagrant uw gedacht te zeggen tegen haar.

Misschien gaat ze ooit terug bloggen. Misschien ook niet. Misschien begint ze wel met een soapblog maar dan zal ze het wel aanduiden als pure fictie. Ik ben precies niet de enige die dat wel leutig zou vinden :-)

Maar alleszins: ik ga der nog eens mee op café gaan, want ze heeft nog een paar rosékes van mij te goed.

De vader van mijn kinderen werd anders ook goed verwend voor zijn vaderkesdag. Een Sonoske. Stond hier al een tijdje op het verlanglijstje na er over gehoord te hebben van Goya en Michel.

Met een Sonos kan je muziek vanop je computer, internet, radio, rechtstreeks op die box spelen. En bedienen vanop je PC of telefoon. Leutig vind ik dat.

OK, niet goedkoop, een schone vaderkesdag. Maar het scheelt dat ik dat zelf ook graag wou. Omdat de wederhelft dan misschien minder CD’s gaat kopen , want de kast zit vol:-). Of omdat het gemakkelijk is, zeker in tijden van Spotify. Ook voor de kinderen later, dat we pakweg de CD’s van Justin Bieber niet moeten kopen. En we gingen dat toch sowieso kopen. Ik koop het dan liever ter gelegenheid van iets, ha!

Momenteel verstaan Janne en Sien er nog niks van. Dat we door met onze telefoon te prutsen plots het “plapliedje” (dixit Sien) of klapliedje (Janne) kunnen laten spelen.

Het plapliedje, dat wij hier inmiddels kotsbeu gehoord zijn. Maar vooral Sien nog niet. Ze vraagt er tien keer per dag naar en als ze het hoort doet ze haar kleren uit, begint in de zetel te springen en te klappen in haar handen. We moeten daar toch eens een filmpje van draaien. :-)