We zijn verhuisd, met onze blogs. Naar een ander hosting. In de hoop dat de beestjes onderweg gesneuveld zijn. Laat het ons weten, want als de beestjes toch nog niet helemaal weg zijn gaan de mensen van de nieuwe hosting er eens naar kijken.
Met alweer eeuwige dank aan Bert overigens, want ik ben niet zo goed in het technische gedeelte der blogs. Ik ben daarentegen wel goed in het verzinnen van leuke cadeautjes en binnenkort wordt daar voor gezorgd. Want ge moet dat soigneren, de mensen die u helpen.

Ondertussen krijgen jullie hier een paar fotookes van het geboortebos, een maand of wat geleden. Ik vond dat altijd spijtig dat ze pas het jaar na Janne met het geboortebos begonnen zijn. Maar als je laat genoeg op de middag gaat, dan zijn er bomen over. En dan moet de groendienst die zelf planten. En dan laten ze u alrap twee bomen planten, kwestie van ervan af te zijn. Nu hebben wij een Janne-boom en een Sien-boom.

Goeie materiaalkeuze.

Janne was prinses die dag, ja.

En de boom zal nog veel moeten groeien.

Vandaag is mijn mama jarig. En gezien de gebeurtenissen ergens in juni, zijn we dit jaar extra blij dat we haar verjaardag kunnen vieren. Hoera mama! Proficiat!

En naar aanleiding daarvan zal ik hier eens iets schrijven wat ik al lang eens ging schrijven, ergens in het voorjaar al. Dat ik eigenlijk best trots ben op mijn ma. Dat ze zich goed herpakt heeft, zo na vorig jaar. Het is niet niks hé, uw oudste dochter én uw man verliezen in amper 5 maanden tijd. Bovendien is ze daardoor nu écht alleen gevallen. Het is te zeggen, ze heeft mij en mijn broer nog. En ze heeft nog een fantastische zus, andere familie en een hoop goeie vrienden, allemaal fantastische mensen, stuk voor stuk. Maar toch, ze woont wel alleen in dat grote huis. Maar ze gaat op elk voorstel in. Een spoedbabysit nodig? Ze laat alles vallen, ze springt in haar auto en ze rijdt naar Gent. Meegaan naar het schoolfeest, meegaan op stap in Gent, meegaan met mijn broer naar Plopsaland, meegaan met haar zus op reis: ze gaat op elke uitnodiging in.

Tot in juni natuurlijk, de grote klap, dan kon ze plots even niks meer. Maar toch, nu vier maanden na datum, ben ik opnieuw trots op haar. Hoe ze terug haar boontjes weet te doppen. Hoe ze het toch maar allemaal doet. Ook al zit niet altijd alles mee en wil vooral die arm niet doen wat ze zegt. En dat hoofd is ook nog niet gelijk het zou moeten. Ze is daar soms wat gefrustreerd over, dat het allemaal nog niet gaat gelijk ervoor, en dat ze dat wel zou willen. Ze is namelijk niet zo graag afhankelijk van andere mensen, en dat is iets wat ik heel goed kan begrijpen want ik ben ook zo. Maar ze doet dat goed, echt waar.

En daarom mogen jullie haar eens allemaal proficiat zeggen zie! :-)

Ik liep eens door ons huis en stelde vast dat er hier veel weg moet

Te geef:

• Zwangerschapskussen
• Vierkante metalen voetjes om palen in te zetten om pakweg een muurke te maken op uw terras. Weet ge wat ik bedoel? Neen? Hmm, ik vreesde er al voor.
• Een hele hoop babykleertjes
• Een babybadzitje
• babyhangstoeltje

Te koop voor een spotprijsje. Ook wel p.o.t.k.

• Senseo, zwart, twee jaar oud, goede staat. Mag weg wegens espressomachine.
• Senseo-blikken van Brabantia: vier kleurtjes. Mag weg wegens geen Senseo meer.
• Stofzuiger Bosch, twee jaar oud, zonder zak. Mag weg wegens momenteel 4 stofzuigers in huis.
• Kruimeldief Bosch: één jaar oud, mag weg wegens beter gerief.
• Maxi-Cosi, rood, met voetenzak. Mag weg wegens geen kinders meer op komst.
• Een peuterstoeltje voor in een fietskar
• twee regisseursstoelkes met leer

Geïnteresseerd in iets? Geef maar een gil. Dan geef ik meer info en al.

Mijn mama kreeg dit gedicht op een kaart toegestuurd. En we vonden het allebei heel erg mooi. Vandaar. Voor alle mensen die het, om welke reden dan ook, een beetje moeilijk hebben.

Ze zeggen dat
moeilijke tijden
ons sterker maken…

Maar ik zou wensen dat
alles niet zo
moeilijk voor je hoefde te zijn.

Ik zou willen dat er iets
was wat ik kon doen
om alles gemakkelijker
voor je te maken,

Maar ik weet dat je een
sterke persoon bent.
Deze uitdaging zal je op
een positieve manier veranderen,
Een manier waaraan je zelf nooit
gedacht zou hebben.

Je zult merken dat je sterker bent
dan je ooit geweten hebt.
Je zult merken dat er van jouw gehouden
en om je gegeven wordt
En alles in orde zal komen,
zelfs als dat onmogelijk lijkt.

Je zult merken dat zelfs
De moeilijkste tijden voorbij gaan.

In tussentijd….
Weet je dat ik aan je denk
En je het allerbeste toewens.

Je bent sterk… je bent sterk… je bent sterk…

Liefste lezers,

Vele mensen kregen de afgelopen jaren al een mail van mij, met de vraag of jullie wijn wilden kopen voor de instelling waar mijn zus verbleef: “De Okkernoot”. Jarenlang waren wij met ons gezin één van de grootste wijnverkopers van “De Okkernoot”.

We schreven onze hele vriendenkring aan, die bestelden naar eigen vermogen en goesting in wijn. Mijn ma deed de bestellingen, mijn pa voerde wijn rond naar iedereen.

Toen mijn zus in januari plots gestorven is, zag mijn vader het heel duidelijk: nog één keer wou hij een grote wijnverkoop doen. Dit jaar zou hij nog eens alles uit de kast halen om zoveel mogelijk wijn te verkopen. Als eerbetoon aan zijn overleden dochter.

Maar zoals jullie weten heeft het niet mogen zijn. Ook mijn papa is veel te vroeg gestorven dit jaar.

Als eerbetoon aan mijn zus en mijn vader willen wij dus zijn laatste wens respecteren. Nog één keer zoveel mogelijk wijn verkopen. Willen jullie ons daarbij helpen? Het is de laatste keer dat ik jullie dat zal vragen. En wij willen daar desnoods heel Vlaanderen voor rondrijden. Wij, dat is ook Jo, een kameraad van mij wiens zoon daar regelmatig verbleef.

Wijn bestellen kan bij ons. In bijlage vinden jullie een formulier met daarop de wijnen en een beschrijving ervan. De ervaring leert ons dat het allemaal goeie wijnen zijn. En de porto is hemels!

Bestellen kan per doos, maar ook per fles. Gewoon doorgeven naar mij wat je wil. En het juiste bedrag overschrijven op rekeningnummer 735-0055409-10. Bestellen kan tot eind november, dus nog één week. Levering zal in de loop van december zij, vóór de feestdagen. Maar ge moet u nu ook niet verplicht voelen, hé.

Bedankt!

Lien en Jo

Overzicht wijn. Meer info hier.
1. Alsace Tokay pinot gris Stangenberg 2009 wit (karton 6 fl.): € 54,00
2. Mâcon-Chardonnay 2009 wit (karton 6 fl.): € 51,00
3. Château de Brossay 2008 rosé (karton 6 fl.): € 42,00
4. Château Treytins 2007 rood (houten kist 3fl.) : 43,50
5. Château La Croix de Guillot 2008 rood (karton 6 fl.): € 48,00
6. TaraPaca Chili 2010 wit (karton 6 fl.): € 51,00
7. Vino Nobile di Montepulciano 2008 rood (karton 6 fl.): € 63,00
8. Porto Niepoort Tawny (per fles): € 11,50
9. Mengpakket (karton 6 fl.): € 60,00

o Alsace Tokay pinot gris Stangenberg 2009 wit
o Château Treytins 2007 rood
o Château La Croix de Guillot 2008 rood
o Mâcon-Chardonnay 2009 wit
o TaraPaca Chili 2010 wit
o Vino Nobile di Montepulciano 2008 rood

… ging het plots niet meer zo goed met mijn kersvers metekindje Victoria. Ze ligt nu in een couveuse, verbonden aan allerlei draadjes. Er is nog niet duidelijk wat er is, en die onzekerheid weegt zwaar bij de ouders… We duimen ons te pletter en we hopen dat het allemaal snel goedkomt!

… gingen we eten voor de verjaardag van mijn mama. In “Fou du Gout“, aangeraden door de meter van ons jongste. Die vandaag ook jarig is trouwens. Het was een zeer aangename avond met heel lekker eten. De volgende dag kreeg mijn mama nog een verrassingsfeestje met wat oud-collega’s en daar was ze erg blij mee.

… gingen we zwemmen met de hele bende. Het was leuk, maar het is wel nogal een gedoe he. Kindje uitkleden en aankleden, jezelf uitkleden en aankleden, een hoop materiaal meezeulen. Maar Janne vond het erg leuk, al was ze nog een beetje bang van de grote glijbaan. Sien, die keek haar ogen uit en die gaf geen kik. Met de beentjes spartelen in het water, rechtstaan aan de rand van het peuterbadje: ze vond het allemaal geweldig.

Oh ja. Ik doe ook mee.

Zo. Sien is de eerste babyspullen ontgroeid en aangezien wij hier geen derde koter meer plannen, kan ik al wat van die tweedehands babyspullen beginnen verkopen. De Mutsy-kinderwagen bijvoorbeeld. Janne zat er al niet veel in, Sien al helemaal niet, en dat heeft vooral met de fietskar te maken. Op de rommelmarkt was ie bijna weg. Ik heb hem al op Kapaza gezet, daar was ik vroeger fan van. Maar die hebben hun site veranderd en sedertdien is dat één groot kluwen, daar vind je niks meer op terug. Dus proberen we nog eens een andere site. Dus dan proberen we eens Aanbod

Het zoekertje plaatsen ging heel erg vlot, allemaal heel duidelijk. Met veel en duidelijke categorieën, oef! Al registreer ik me liever eerst, dan is dat al duidelijk. Nu kwam dat op het einde en wist ik pas zeker dat ik nu geregistreerd was door de bevestiging per mail. Wel goed: na het plaatsen van het zoekertje kon ik meteen het zoekertje plaatsen op Facebook (of Twitter of Netlog). En dat werkte ook heel vlot. Handig zo.

Oh, ze hebben ook een site Diensten.be. Daar moet ik ook maar eens gaan kijken. Nog een loodgieter en een elektricien nodig.

Nog één opmerking: ik zie wel dat ze een app hebben voor de iPhone. Als Android-gebruiker hoop ik dat ze er snel ééntje maken voor Android ook!

En nu hopen dat ik snel mijn Mutsy-kinderwagen verkocht krijg. Iemand geïnteresseerd?

Ik ben gesneuveld. Ik heb een autootje gekocht. Ik, die zolang geen tweede auto wilde. Ik, die in het centrum van de stad ging wonen om dat net te vermijden, ik heb een autootje gekocht.

Het zit namelijk zo: Peter werkt zo goed als ieder weekend. Soms de vroege, soms de late, soms de dag. Om op zijn werk te geraken, heeft hij echt wel onze auto nodig en dan zit ik dus thuis met de twee kindertjes. En dan voel ik me soms wat gegijzeld. Want ja, de korte afstanden kan ik met mijn fietskar doen. Maar zodra het iets verder is, moet ik afhaken. Of als het beestenweer is. En zoals jullie weten is mijn mama nu helemaal alleen gevallen. En dan wil ik wel al eens meer op bezoek gaan. Vroeger ging ik al eens met de trein naar Eeklo, alleen met Janne deed ik dat ook nog. Maar nu met een kleuter en een baby zie ik dat echt niet meer zitten. Het is nogal een gezeul. Mijn ouders brachten me toen trouwens meestal met de auto terug naar Gentn dus qua CO-uitstoot was dat geen voordeel. En dat geregel en dat gedoe altijd om eens aan de auto te geraken.

Ik heb ook een paar keer gecambiood. Maar da’s ook geen oplossing, want daar staan geen kinderstoelen in voor kindjes tussen 9 tot 15 kilogram. Heel vervelend dus, moet ik eerst met de kindjes tot daar, ze dan onbeveiligd tot bij ons rijden om er dan de kinderstoelen in te zetten. Ook wat.

Dus heb ik een autootje gekocht. En ik ga de nummerplaat van mijn pa overnemen. Niet zijn autootje, waar ik al een paar maanden mee rondtoer. In september vorig jaar had hij dat gekocht. Een Peugeot Partner, zijn klusautootje of ook wel zijn grote “alaambak” zoals hij dat noemde. Veel klussen heeft ie er niet meer mee gedaan. Maar met dat autootje ben ik niet veel, ik kan er namelijk maar één kindje in vervoeren. Achteraan is het laadruimte.

Het is een nieuw Peugeot 107‘tje geworden. Ik denk dat het het kleinste 5-deurske op de markt is, of het zal toch niet veel schelen. Dat moest, want kindjes vastgespen achteraan is handiger met 4 deuren. Er is een klein kofferke aan, daar kan net een klein buggy’tje en nog wat ander babyspul in. Iets groter dan mijn fietskar, allez :-)

Een nieuwke, want die zijn zuiniger en door de lage uitstoot krijg je nog een vette milieupremie (15%). Maar verder zonder opties: geen airco, geen centrale vergrendeling. Dat kost dan 7800 euro, ik vind dat niet veel geld voor een nieuwe auto. En dan heb ik liever een nieuwe dan een occasie, want met een occasie ben je nooit helemaal zeker wat er mee gebeurd is. Een Peugeotje omdat zij de auto van mijn vader meteen ook overnemen (geen gedoe daarmee). En omdat ik ze zo mooi vond ook wel.

Ik heb één optie gekozen: het is een rood autootje geworden. Wit of citrusgeel zag ik niet zitten.

Het bakske zal er ongeveer zo uitzien. Ik vond em megacute, eigenlijk. Een beetje gelijk de Fiat 500, maar dan de helft van de prijs.

Alleen spijtig dat ik nog twee maanden moet wachten. Maar dat zal nog wel lukken.

Volgende week begin ik terug te werken. Het zal zo’n 7,5 maand geleden zijn, 14 januari was mijn laatste werkdag.

Uiteraard zie ik er wat tegenop. Dit verlof is zo anders verlopen dan gepland. Toen ik pas zwanger was, wist ik meteen dat ik deze keer 6 maanden wou thuisblijven. Het plan was: genieten van de kindjes en wat dingen in huis doen. Tja. Na een week was die luchtbel wel doorprikt. Toen hoorden we van de kanker bij mijn vader en is mijn zus plots gestorven. Heel vreemd om dan een kindje op de wereld te zetten.

Het zal ook wennen zijn, zo met twee kindjes. Zeker omdat ze naar andere plaatsen moeten: Sien naar de crèche, Janne naar school. Peter zal mee mogen draaien in de ochtendspits.

En dan dat afhalen, twee kindjes op twee plaatsen. Maar hoe ik het ga doen als ik in Brussel werk, ik ze alletwee moet halen en om 7 uur op het stadhuis moet zijn: dat weet ik nog niet. Dan zal ik een hulplijn moeten bellen, peis ik.

Op woensdag blijf ik thuis. Het plan is om in de voormiddag dan eens te gaan lopen, boodschappen te doen en dan eten maken. Dan is het alweer tijd om Janne en Sien te halen. In de namiddag zien we wel wat er gebeurt.

Janne zal op andere dagen regelmatig in de opvang moeten blijven. Dat kan niet anders, maar dat is ook geen probleem, want ze gaat daar wel graag naartoe.

Ik zie er ook wel wat naar uit. Mijn collega’s terugzien en zo. En weet je wat ik ook gemist heb? Mijn trein. Op de trein zitten: dat is namelijk drie kwartier me-time. Ik kan niks anders doen dan me ontspannen. Langzaam wakker worden. Boterhammekes eten met een taske koffie. Kletsen met de vriendinnen. Krant/boek lezen. Beetje haken. Niet bezig zijn met uw werk (al kan dat wel), uw huishouden de kindjes. OK, de trein hoeft niet iedere dag (is ook niet het geval) en een halfuurtje zou ook wel volstaan. Maar ja, de trein is altijd een beetje reizen!