Gruute kuis gedaan vanmorgen! Sien loopt alle kanten uit behalve de richting die ze moet uitgaan, dus mijn taak bestond er vooral uit ervoor te zorgen dat Sientje zelf niet bij het zwerfafval terecht kwam. Maar Janne wou per se haar fee Fiorella-kleedje aandoen en toverde al het vuil weg.

En daarna was het schafttijd!

En eergisteren was er een feestje van Politeia voor oud-praesidiumleden. En Peter en ik zijn allebei oud-praesidiumleden en we zouden er een hoop volk van vroeger terugzien. En toen namen we deze mooie lintjesfoto :-)

Het was een leuk feestje al was het ook schrikken om M. terug te zien. M. zat bij mij in het praesidium maar heeft een paar jaar geleden een zeer zwaar ongeval gehad. Of hoe het leven dramatisch kan zijn…

En zonder foto, maar gisteren deed ik nog eens mee aan een 5 km-loopje, als onderdeel van de Ekiden Gent. Ik zat in een fameus team, met schepen Guy Reynebeau, Marathonman en acteur Daan Hugaert. Maar die laatste heb ik niet gezien, want ik was eerste loper en hij laatste. Maar bon, ik hoopte onder het half uur te lopen en zowaar, dat is gelukt! 28’47″ is mijn officiële tijd! Nu nog goed verder trainen voor de 10 kilometer van Gent, die wil ik ook weer in minder dan een uur kunnen. En mijn wederhelft wil ook weer meedoen dit jaar, dus dat is extra motiverend…

(foto’s met dank aan het ubercoole appke voor mijn GSM: Piczl)

Vrijdag een pamper eraf gedronken, het begin van een nieuwe traditie? Mannen doen dat alleen met drank, wij gingen eerst eten in de Marco Polo. Daarna naar de Video, waar we ingesneeuwd geraakten. Onze taxi deed er een uur over om er te geraken. En ja, ik liet met thuis afzetten ook al was het niet ver, het was toch onderweg met i. en ik blijf sowieso al niet goed overeind in de sneeuw en al zeker niet als ik een paar wijntjes gedronken heb. Die wijntjes bezorgden me de dag nadien trouwens de nodige hoofdpijn. Niet meer gewoon van uit te gaan, tsjj. En al dat volk op café zeg. Dé vraag van de avond was trouwens wat die jonge gasten van ons zouden denken. Zouden die ons meteen klasseren als “oninteressant want moederkes”? Zouden ze dat kunnen aflezen van ons? Enfin, op het einde van de avond hadden we precies toch touche, dus het valt nog mee met ons, durven we voorzichtig besluiten.

Zaterdag had ik trouwens de allerliefste dochterkes van de wereld in huis. Ze hadden alletwee een tophumeur. Janne, die slaapt niet meer ‘s middags, Sien wel, en ik wou een dutje doen in de zetel. Dat hoofd, weetwel. Janneke speelde ondertussen een uur heel rustig naast mij met haar popjes. Wat een schatje.

We hebben ook samen de kerstboom gezet. Daar was niet veel werk aan, want die is dit jaar wel heel erg klein uitgevallen. Een halve meter hoog is ie, schat ik. Nu ja, da’s goed, want zo kan ie op de kast staan, veilig weg voor de grijpgrage vingertjes van Sientje!

Mijn Secret Santa-cadeautje is ook weg. Ik ben matig tevreden van mijn idee. Ik hoop dat de ontvangster het ook leuk vindt. En oh ja, het zit in Sinterklaaspapier. Ik had nog geen kerstpapier. Sorry hoor! :-)

Ik doe dat eigenlijk wel graag, zo cadeautjes zoeken. Ik zoek graag originele cadeautjes waarvan ik zeker ben dat de ontvanger ze leuk gaat vinden. Ik let vaak goed op in het jaar, en als ik iets hoor, dan noteer ik dat al eens. En koop ik dat voor verjaardagen of Kerst. En eerlijk gezegd denk ik wel dat ik daar vaak bij slaag, als ik de verraste gezichten van de ontvangers kan zien. Hopelijk ook zo voor mijn Secret Santa-ontvanger!

Maar zoals iedereen krijg ik ook graag cadeautjes. Benieuwd wat er in mijn bus gaat vallen :-)

De ribbekes, die zijn nog niet wat ze zouden moeten zijn. Soms denk ik wel dat het al wat beter is. Maar ik heb stevige pijnstillers gekregen van de dokter. En zodra die uitgewerkt zijn, merk ik vanzelf wel dat ze nog nodig zijn. Hikken en gekneusde ribbekes, dat is trouwens ook geen goede combinatie. Voorlopig wordt er dus nog niet gelopen of gezwommen. En wordt er weer een stuk ongezonder gegeten, want bij mij gaat dat gelijk samen.

Zo, straks nog eens naar het metekindje Victoria, met de reisgenoten van in juni. Kijken wat de plannen zijn voor volgend jaar…

Omdat deze blog toch ooit gestart is als een loperkesblog, nog eens een update…

De mensen die me volgen op Facebook weten dat: er wordt hier ferm gelopen de laatste weken. Voornaamste reden is dat er nog wat kilo’s af moeten, ook al ben ik er al 6 kwijt! Haja! Het geheim? Veel lopen en weinig eten! Tweede reden: ik zou graag weer een beetje snelheid halen. Op 26 september liep ik 5 kilometer in 32 minuten. Ik wil dat graag weer kunnen in minder dan 30 minuten en bij uitbreiding wil ik 10 kilometer kunnen lopen in minder dan een uur.

Omdat trainen in een club én een personal trainer voorlopig niet tot mijn mogelijkheden behoren, gebruiken we maar wat andere dingen. Zo heeft Asics een trainingschema voor me opgesteld waar ik al een paar weken mee bezig ben. Doel: 10 kilometer lopen in minder dan een uur. Volgens het schema zou ik dat al moeten kunnen op 6 december, ik ben benieuwd. Het is ook de allereerste keer dat ik trouw mijn schema volg. Enfin, ik verschuif ze al eens met een dag, maar ik doe ze uiteindelijk wel.

Om die trainingen te kunnen doen, heb ik een appke op mijn GSM, Runkeeper. Heb veel appkes getest, maar vond Runkeeper toch de beste. Ook omdat ik daar het meeste vriendjes heb. :-)
Dat appke toont me waar ik gelopen heb en aan welke snelheid en hoeveel calorieën ik verbruikt heb. Onderweg geeft het ding me ook feedback en zegt het me wanneer ik moet lopen en wandelen. Heel handig is dat. Alleen nu nog een mogelijkheid om de hartslag te registreren, zou fantastisch zijn. Maar ze zijn ermee bezig, naar ‘t schijnt.

Of het gaat lukken, die 10 kilometer in minder dan een uur? Het zal alleszins niet op 6 december zijn, want dan is het werkendag en mijn middagpauze is nu ook niet zo lang rekbaar. En vandaag deed ik 8,6 kilometer in 52 minuten. Het zal dus nog ietske rapper moeten en ik moet dat ook nog ietske langer volhouden. We zien wel. Ik merk alleszins wel dat de intervaltrainingen opbrengen want mijn snelheid is toch serieus gestegen de laatste weken.

En wanneer ik dat allemaal doe? Over de middag, met collega’s. Of op woensdagmorgen, dan werk ik niet en zijn de kindjes weg. Of als Peter thuis is en op de kindjes kan letten. Het is soms wat puzzelen, maar het lukt. Net. Ik probeer de winter lopend door te komen.

Misschien nog eens een wedstrijdje uitstekken…

Zo, we hebben ze weer gelopen. Geen 42 km, maar wel de 5 km. Het is te zeggen: het was bijna 5,5 km. Goed te zien op dit plannetje (leuk speelgoed toch, die GSM). De Watersportbaan is net 5 km, maar als ge dan nog eens de hele Topsporthal rond moet en dan binnen ook nog eens een ommetoerke moet maken, dan kom je aan net geen 5,5 km. Mijn tijd: 35:04 (gecorrigeerde tijd). Ik wou onder de 35 minuten blijven, maar voor de 5 km is dat ook wel gelukt (net geen 32 minuten). Best tevreden, maar in mijn jonge jaren was ik toch rapper :-)

Leuke wedstrijd. Nog paar beginnersfoutjes, maar allez. Genoeg volk, maar niet te veel. Heerlijk zonnetje. Bekend terrein. Volgend jaar doe ik zeker weer mee, maar hopelijk dan de 10 km!

Wist je dat…

…Janneke geen nieuwe kleren en geen nieuwe schoenen wil aandoen? Als het aan haar zou liggen, zou ze de hele winter haar vlinderkleedje aandoen. Maar dat is een zomerkleedje en dat wordt te klein, dus dat kan natuurlijk niet. Vorige week met haar om schoenen geweest, een hele scène was dat. Nu ja, om haar een beetje goed te praten: het was wel op een uur dat ze normaal gezien in bed moest liggen (op woensdagnamiddag). Ze wil trouwens ook geen broekjes meer aandoen, alleen maar rokjes en kleedjes. Een echt meisje-meisje. Maar daar kunnen we nog in meegaan.

…Sien nu helemaal goed vertrokken is met de flessen en goed aan het eten is. En ze gaat graag naar de crèche. En wat een kwiek kindje. Stil zitten is niks voor haar. Rondkruipen en de wereld verkennen. Lachen met haar zus. Heerlijk! Die twee komen (voorlopig toch) geweldig goed overeen en doen niets liever dan elkaar aan het lachen brengen. En wij genieten van ieder moment!

…Ik de redenering eens omgedraaid heb: Sien sliep nog op ons kamer omdat ze nog niet doorsliep. Ik heb ze eens apart gelegd om te zien wat dat zou geven. En guess what: slapen dat dat kind doet! We horen haar niet meer!

…Ik terug aan het lopen geslagen ben. Ik doe mee aan de marathon van Gent. Het is te zeggen: aan de 5 kilometer. Alles minder dan 35 minuten zal ik een topprestatie vinden. Ik ben eens benieuwd! Supporters altijd welkom. Zondag 28 september om 14 uur!

…Ik een nieuwe GSM/speeltje heb. Ook wel “Het Ding” genaamd. Op basis van jullie suggesties. Eerst de HTC Wildfire, maar die gaf al snel de geest (gelukkig onder garantie!) en daarna heb ik voor de HTC Desire gekozen. Wijs ding. Duur Ddng ook wel. Edoch, als ge bedenkt dat ik nu geen tweede GPS voor mijn aankomend autooke moet kopen wegens GPS-functie. En als ge bedenkt dat ik nu geen Garmin Forerunner-horloge moet kopen wegens dat ie dat ook allemaal kan. Ja, dan valt het nog mee, hé. En volgens mij is het kwestie van tijd vooraleer er een hartslagmeterke bestaat dat kan praten met die toepassingen ook. Of bestaan ze al?

…Janne soms terug in de beco wil? Ze wou dat een hele tijd niet meer, maar nu ze er Sientje vaak ziet in zitten, wil ze dat ook wel weer eens. En leuk dat ze dat vindt!

Het begon goed, maar het ging niet zo goed verder. Te veel lage rugpijn. Moet dringend beginnen aan mijn postnatale kine en eerst die rugspieren wat aansterken. En daarbij het is terug winter geworden. En ik loop niet graag in de winter.

Door die winter heb ik terug twee hoestende kindjes. Met de kleinste dan maar naar de babydokter geweest. Overbezorgde ziel hé. Gewoon een goeie verkoudheid, maar er moet niets ondernomen worden. En zo is ze ondertussen nog eens gemeten en gewogen. 4,7kg en 56 cm. Er zijn mensen die zo’n grote kinderen op de wereld zetten.

Ter vergelijking: Janne woog bij de geboorte een halve kilo meer maar woog op 13 weken (gelijk Sien nu) wel al 5,040kg. Raar hé. Maar Sien eet goed, plast en kakt goed, ontwikkelt goed, dus we moeten ons geen zorgen maken volgens de babydokter. We hebben gewoon weer een klein kindje. Er zijn nog zekerheden in het leven.

En ik wil ook communiefoto’s online zetten. Maar ik heb gene scanner. Maar mijn ouders wel. Ge zult dus nog een beetje moeten wachten!

Het kriebelde al langer om opnieuw te beginnen lopen. Dat mooi lentezonnetje zeker? Maar vanmorgen was ik echt niet meer te houden. Ik wou nochtans eerst beginnen met mijn postnatale kine, maar mijn kinesiste heeft het nog even te druk met Marathonman te begeleiden. Anyway, vrijdag beginnen we er toch aan.

Ipod genomen en opgeladen. Me suf gezocht naar de Nike-ontvanger, maar niet gevonden. Waar heb ik dat dingetje nu gelaten? Niet getreurd, ik had nog een Nike-sportband die ik nog moest uittesten. In tegenstelling tot bij Annelies verliep de installatie werkelijk vlekkeloos. Ipod mee en mijn favoriete loopmuziek op (Esta Loco) en vertrokken.

En wat ik de hele tijd al aanvoel, dat lijkt ook zo te zijn. Ik ben fysiek veel minder uitgeput of veel sneller hersteld dan na de eerste zwangerschap. Toen ben ik pas beginnen lopen op 16 weken (nu 10 weken) en toen moest ik echt met Evy starten aan het schema van één minuutje lopen, één minuutje wandelen. Nu vertrok ik gewoon en ging wel zien hoe lang ik het uithield. Pas na 14 minuten was ik aan een minuutje wandelen toe. Dan nog eens een minuut of 13 gelopen en ik was terug thuis. Oké, wel aan een slakkentempo, maar daar trekken we ons niks van aan.

Het zonnetje was heerlijk zonder dat het te warm was. Ik voelde me goed en genoot echt. Het ging zo goed dat ik al een beetje dacht aan de Stadsloop van Gent. De 5 kilometer dan wel, die 10 kilometer is een beetje heel vroeg. Dacht altijd dat de 5 ook te hoog gegrepen zouden zijn, maar nu heb ik er eigenlijk wel zin in. Gewoon om mee te doen, ik wil er gerust 35 minuten over doen, dat geeft me niks… Mijn collega’s doen al mee… En daarna kan ik nog supporteren voor de lopers van de 10 kilometer want die passeren bijna aan mijn voordeur… Nog drie weken!

Gent is een beetje loopgek momenteel. En dat door Marathonman, die iedere dag een marathon gaat lopen dit jaar. Ik weet niet of hij het gaat volhouden, dat lijkt me nogal heel straf. Maar hij heeft nu al 17 marathons na mekaar gelopen en dat op zich is al een bijzonder ferme prestatie. Waarom hij het doet? Om mensen aan te zetten om meer te bewegen, meer te gaan sporten. En daar lukt ie precies wel in: hij heeft nog geen meter alleen gelopen, lopers komen van heinde en verre om mee te lopen en ik hoor nogal wat mensen die van plan zijn om ook wat te trainen zodat ze ook eens een rondje kunnen meelopen.

In de schaduw daarvan loopt mijn fractiegenoot Guy Reynebeau ook iedere dag 5 kilometer. Veel minder, slechts een half uurtje lopen. Maar ik ken de agenda van een gemeenteraadslid én fulltime werkende mens: die agenda zit iedere dag stampvol. Daar een half uurtje (reken maar op een uur met verkleden, douchen en verplaatsen bij) aftrekken: dat is op zijn minst een even straffe prestatie. Guy gaat soms lopen om 5, 6 uur ‘s morgens, omdat daarna een dagtaak wacht met daarna een lange commissie of gemeenteraad. Waarom doet Guy het? Guy loopt tegen armoede in eigen stad: hij verzamelt bijdragen voor de Gentse Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen.

En ik? Ik waggel momenteel! :-)
M’enfin, ik probeer nog eens te gaan supporteren voor Marathonman één dezer dagen. Als ik er geraak (lees: als ik een auto heb want te voet is te ver en met de fiets gaat zo niet meer). Na mijn bevalling hou ik drie maand rust, op advies van mijn kinesisten. Te vroeg herbeginnen is nergens goed voor, zeggen ze me. Te weten dat één van die kinesistes de vaste begeleidster is van Marathonman en de vorige keer mijn postnatale gedaan heeft: ze weet wel wat van bevallen en lopen.

Maar zo ergens in de zomer hoop ik een rondje van 5 kilometer mee te lopen met Marathonman en Guy Reynebeau.

Ondertussen: loopt ze, mannen!

Giften in het kader van de “365 dagen run tegen Armoede ” kunnen gestort worden op rekening 068-2022293-64 van de Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen vzw, Nieuwebosstraat 3, 9000 Gent, met vermelding *”gift 365 dagen”*.
Elke bijdrage heeft belang.
Voor giften vanaf 30 euro ontvangt u van de vzw Beweging van Mensen met Laag Inkomen en Kinderen een fiscaal attest. (Rechtspersonen vermelden hun BTW-nummer).

Een goede maand terug wist Lien te vertellen dat ze van Nike een SportBand mocht testen: een mooie witte met roze armband. Ik zette mijn mannelijke trots opzij, want ik wil ook wel eens met zo’n SportBand lopen. Ook als is wit-roze een kleurencombinatie waar ik niet bijzonder veel mee uitpak. En ook al heb ik geen Nike loopschoenen…

Blijkbaar waren ze bij Nike blij verrast met de reacties op Liens oproep, want ze kreeg prompt ook een herenexemplaar opgestuurd om te laten testen.

Op een bewolkte zomeravond in augustus kreeg ik dat zwart-gele exemplaar overhandigd.

De verpakking oogde alvast mooi en het ding aan de praat krijgen bleek vlot te verlopen. Software downloaden, inpluggen in de USB-poort om de batterij te laden, nog even de instellingen aanpassen en je staat klaar om te vertrekken.

Op de Nike+ SportBand kun je niet alleen zien hoe lang je al loopt, maar ook de afstand, het tempo per kilometer en de verbrande calorieën. Nee, de hartslag meet hij niet, maar dit lijkt me al variatie genoeg. In mijn persoonlijk geval zelfs misschien teveel. Vooral dat tempo per kilometer werkt als een magneet op mij. Leuk om te zien welke impact een versnelling heeft, maar als je puur op uithouding traint, kijk je er toch best niet teveel naar om niet in de verleiding te komen van sneller te gaan lopen.

De Nike+ SportBand werkt zonder iPod. Prima voor mij, want ik loop nooit met muziek. Hoofd leeg en draven maar is de boodschap.

Wel jammer dat er toch regelmatig verschil zit op de gemeten afstanden, hoewel ik voor telkens voor hetzelfde parcours (of een iets langere variant kiest). Misschien heeft dat te maken met het feit dat de sensor niet in de zool van mijn schoen zit, maar gewoon los in een plastic zak (om vochtinsijpeling te vermijden) in mijn loopschoen.

Prettig is dan weer dat je haast niet voelt dat je de SportBand draagt. Dat is bij mijn Polar hartslagmeter wel anders. Dat verfijnde design betekent anderzijds wel dat het niet altijd even praktisch is om het display af te lezen. In tegenstelling tot bij een gewoon polshorloge staan de cijfers hier dwars op je arm en moet je je onderarm in een wat onnatuurlijke positie draaien om je statistieken te raadplegen.

Over statistieken gesproken: ik vind het absoluut geweldig dat je de gegevens van de Nike+ SportBand via de USB-poort en de widget naar je persoonlijke profiel op de Nike website kunt uploaden. Daar kun je alles delen met je Nike vrienden, meedoen aan een van de challenges of een coach je laten helpen. Delen kan trouwens ook via sociale netwerksites als Facebook of via een embed-code voor je eigen website.

Om speciaal voor dit product over te schakelen op Nike loopschoenen is me een stap te ver, maar het kan voor veel mensen wel een mooie trigger zijn om aan de loopuitdaging te beginnen.

(klik om groter te zien)

Goed. Allez, in de mate dat het met haar goed kan zijn natuurlijk.

Na een paar maanden in de psychiatrie zijn ze er achter gekomen dat er toch niet veel aan haar toestand te verbeteren was. We moeten ook niet echt meer verbetering meer verwachten, het zal alleen maar verder achteruit gaan. Iets wat wij al jaren wisten en ook rekening mee houden, maar allez, het is nog eens professioneel vastgesteld.

Bon, ze mocht dus terug naar haar gewone verblijfplaats. Gisteren was de grote verhuis. Nogal chaotisch verlopen, volgens dat ik gehoord heb. Ze zou het grootste deel van het jaar daar verblijven maar tijdens de zomermaanden teruggaan naar de psychiatrie. En ook op momenten dat het daar te zwaar wordt voor hen. Ze zou ook niet meer ieder weekend naar huis gaan, maar om de twee weken of om de maand, dat is gelijk nog niet helemaal duidelijk.

Meer kan ik niet schrijven. Op naar een nieuw, fris begin!