Ik zou het zelf zijn vergeten, maar door de blog van Tales from the crib is het me ingevallen: het is mijn blogverjaardag vandaag. Negen jaar blog ik al vandaag. Juij. Exact één dag minder lang dan Lilith. En ook hier vanalles gebeurd: gelopen, getrouw, moeder geworden, in de politiek gezeten zijn en mensen verloren waar ik veel om gaf. De stompen die ge krijgt in uw maag als ge eens begint te herlezen en op een comment van uw pa botst zijn hier dan ook zeer herkenbaar.

Maar de laatste jaren is die blogverjaardag al helemaal in mineur. Mijn zusje was namelijk ook jarig op 29 april. Verjaardagen van geliefden die er niet meer zijn: het blijven dagen die u een dikke knoop in uw maag bezorgen. Dan denk ik ook aan die eerste verjaardag van haar dat ze er niet meer was. Dat we in de tuin zaten bij mijn ouders. En dat we wisten dat mijn papa ook niet lang meer zou leven. En hoe we toch probeerden onszelf wat recht te houden die dag.

Vrolijk wordt een mens er allemaal niet van.

Drie jaar geleden hadden we net slecht nieuws gekregen over mijn vader, kanker. Peter en ik zuchtten eens diep in de auto. Dat we eigenlijk nog geluk hadden, en nog niemand van écht dichtbij verloren waren.

Op dat eigenste moment was mijn zus al gestorven. Maar het nieuws was nog niet tot bij ons geraakt. De klap volgde pas een paar uur later.

Bij de verhuis vond ik een kaarsje, gemaakt door het kaarsenatelier Oranje, waar mijn zus vele jaren gelukkig is geweest. Ik steek het aan voor haar vanavond…

Zulke dagen blijven op u inbeuken.

Vanavond opening van het Filmfestival. Mijn laatste keer dat ik zal mogen gaan als gemeenteraadslid. Maar geen enkele keer had ik er zo’n sterke gevoelens bij. Heeft alles te maken met de film natuurlijk: “The broken circle breakdown”

Ik zag het stuk, in 2009. Ik was toen een maand of zes zwanger van Sien en had vreselijk moeten lopen om net op tijd in het theater te geraken. Ik was – als één van de weinigen niet echt overtuigd – en dat had dan vooral met de actrice te maken. Ik geloofde haar niet. In die zin vind ik het niet erg dat ze vervangen werd door Veerle Baetens. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het er gaat vanaf brengen. Maar op zich vond ik het stuk wel fantastisch. En Johan Heldenbergh zeker en vast.

De film is van Felix van Groeningen, die een paar jaar geleden ook al het filmfestival mocht openen met de fel bejubelde film “De helaasheid der dingen”. Kan bijna niet mis gaan dus. Daarna mag hij anders ook eens Massis verfilmen, ook al met Johan Heldenbergh.

Over die Johan Heldenbergh. Ik vind die fantastisch. Toen ik hem gisteren bezig zag in Reyers laat, aan het vertellen over wat kunst gedaan had met zijn dorp, dan wil ik hem eens goed vastpakken en knuffelen. En als Termont geen burgemeester zou worden (wat hij wel gaat doen hoor), dan mag Johan altijd burgemeester worden, vind ik. Johan Heldenbergh, dat is een held, mijn held.

Maar sedert ik het stuk gezien heb is er hier veel gebeurd. Ik ben drie mensen verloren die ik doodgraag zag, en daarover gaat de film natuurlijk ook, over verlies. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe mijn beste vrienden hun kindje, mijn metekindje verloren. Het zal dus confronterend worden. En daar ben ik wel een beetje bang voor.

Maar ik kijk ernaar uit. Ik ben verheugd dat ik mag gaan kijken. Ik heb me nooit meer vereerd gevoeld dat ik naar de opening van het filmfestival mag gaan. Maar ik ben ook een beetje bang. Ik hou mijn hart vast. En mijn zakdoek. En de waterafstotende mascara. Maar wellicht treft u me na de film aan met rode oogskens.

Twee jaar geleden moesten we afscheid nemen van mijn vader. Vorig jaar was ik gelijk nog te veel in shock van het drama met mijn ma, die toen ternauwernood aan de dood ontsnapte. Waardoor het vandaag een paar keer meer serieus in mijn gezicht gekletst is zeker?

Maar anyway, we gaan het vrolijk houden. Met alweer een zalige herinnering. Mijn pa, die was net als ik, altijd wel te vinden voor een beetje onnozelheid. Daarin waren we perfect op elkaar afgestemd.

Iedere zaterdag rolde mijn pa het haar van mijn ma op krullekes. Ne permanent. Eigenlijk wel grappig toch, dat mijn pa dat deed. :-) En op een keer vroeg ik of hij dat eens bij mij wou doen, gewoon zomaar, voor de lol. Ja dus. Het resultaat ziet ge hieronder.

Verdorie zeg, ik herinner me nog goed hoeveel zeer dat deed!

Ik kan me zo het gniffellachje van mijn vader voorstellen als hij deze foto’s terug zou zien…

Vaderkesdag, da’s nog altijd in de eerste plaats denken aan mijn eigen vader. De vader van mijn eigen kinderen mocht trouwens ook niet klagen.

Mijn pa, dat was nogal een kieken. Iedere keer dat ik op kamp ging moest hij een brief schrijven naar mij. Een lange, lange brief, had ik gevraagd.

Op de laatste vaderdag met mijn vader gaf ik hem een lange brief, de moeilijkste die ik ooit geschreven heb. Die geef ik hier nog niet, maar de lange, lange brief die hij me stuurde op kamp in de hoge Rielen (hij zei consequent de hoge Brielen, flauwe mopjes waren mijn pa niet vreemd), die krijgt u wel. Dat ie zeker nooit verloren gaat.

Heel grappig, die brief. Die u-vorm, die flauwe mopkes, zo helemaal mijn vader :-)

Onlangs zocht ik eens op mails die ik van mijn pa gekregen heb. Mijn pa had een emailadres, maar het was geen veelmailer, eigenlijk. Dus veel vond ik niet, behalve hier en daar een reactie op mijn blog. Ook best raar, eigenlijk.

En dan vond ik dit mailtje:

Vandaag ben ik met onze furie naar zee geweest. Stopplaats : Heist. Even door de bosjes gewandeld om daarna op het strand te wandelen. Heerlijk weertje, met onze voetjes in het water gewandeld tot aan de Lippenslaan en terug. Zalig was dat, doch er waren momenten dat het op gevaar van eigen leven was. Mochten Marjan en Lien dezelfde reacties gehad hebben, dan had ik ze gewoonweg in het water gegooid. Voor de rest een mooie namiddag.

Jullie pa

(16/09/06)

Misschien vinden jullie dit een vreemd mailtje. Maar het is gelijk het is: mijn zus was niet altijd een doetje (al was ze op andere momenten weer de grootste knuffelaar). En mijn pa, die zei het altijd zoals het was. Maar zo goed als ieder weekend trok mijn pa er op uit voor een lange wandeling met mijn zus. Door Eeklo, aan zee, gelijk waar, weg waren ze. Mijn pa eerst, mijn zus steevast een paar meter achter hem. En dan gingen ze samen iets drinken.

Mijn pa was een gebroken man, na de dood van zijn oudste dochter. Het is nooit meer goed gekomen met hem. Als dat al kan natuurlijk, na de dood van uw kind.

Ik vond dit een heel aandoenlijk mailtje. Ik lag enerzijds dubbel van het lachen, omdat ik het zo typerend vond, voor mijn pa, voor mijn zus, voor de situatie. Maar anderzijds zo hartverscheurend, om te weten dat ze er nu beiden niet meer zijn. Heel vreemd, om zijn woorden nu te herlezen.

Twee jaar geleden al, beleefde ik zowat de ergst mogelijke 24 uur in mijn leven. Op woensdagavond hoorde ik dat er kwaadaardige cellen gevonden waren bij mijn vader, kanker dus. Nog zeer operabel op dat moment, maar toch. Op donderdagmiddag hoorde ik dat mijn zus plots overleden was. En dat op een moment dat ik een hele dikke buik was en alleen maar bezig was met voorbereidingen op de komende baby. Ik kan me dat gevoel van die dagen nog altijd zo voor de geest halen. Nog steeds hartverscheurend.

Lieve Elke, we zijn je nog niet vergeten.

Foto: Elke, met Janne als baby. Het doet me nog altijd pijn dat ze Sientje nooit heeft kunnen vasthouden want ze was dol op baby’s.

Ik zie het nog zo voor me. Ik had een rokje aan en zwarte schoentjes. Ik weet dat goed van die schoentjes, want ik was nog wat schuchter, en dan kijkt ge veel naar uw schoentjes. Ik was 6 jaar en ik ging voor het eerst naar het koor. Mijn pa zat in een koor en ik wou ook naar het koor. En dus bracht mijn papa me op een zondagmorgen naar het kinderkoor, daar in de winterkapel. Ik was nog een beetje op het jongste af, maar ik mocht het proberen. En ik was vertrokken, tot mijn achttiende. Eerst alleen, later met mijn zus. Opgegroeid tussen de koren.

Mijn pa, die zat in een mannenkoor, “De Welgezinden”. Zijn vaste afspraak op vrijdagavond. Er moest al veel gebeuren voor hij daar niet naar toe ging. Het waren zijn maten. “De Welgezinden”, ik ken ze al lang. Soms deden we al eens een concert samen, en leutig dat we dat vonden. “”De Welgezinden, er zijn wat onenigheden geweest waardoor het koor wat afgeslankt is, maar voor de rest is er niet veel veranderd, het zijn allemaal dezelfde mannen gebleven. Mannen, want vrouwen, dat was onmogelijk voor hen. Ondertussen zijn “De Welgezinden” dus een bende krasse knarren. Ik overdrijf niet als ik dat zeg, ze zijn nog met een stuk of 20 waarvan er 2 niet gepensioneerd zijn. Grijze, kalende hoofden. Maar ze zingen nog altijd met veel plezier.

Om de paar jaar geven ze wel eens een groter concert. Het laatste was drie jaar geleden, ik schreef er toen ook over. Waar mijn pa reageerde dat hij al van 1980 lid was van het koor (raar is dat, die reacties van mijn pa op mijn blog terug lezen). Nu was er dus weer een concert. Mijn ma ging gaan, en ik zei meteen dat ik mee zou gaan. Gisteren drong het pas echt tot me door. Een concert van “De Welgezinden”, zonder mijn pa. En ik hield het al niet meer droog. Kent ge dat? Dat ge u afvraagt waarom ge iets doet, waarom ge uzelf dat aandoet? Maar ge wéét anderzijds ook dat ge het moet doen.

Het concert. Ik dacht aan hoe mijn vader daar anders stond. Op de tweede rij, altijd een beetje weggestoken. Maar als hij mij zag, dan wipte hij een beetje omhoog, ging ie op zijn tenen staan. En dan trok hij een oogske naar mij. Wel honderd keer heb ik dat gezien, gisterenavond. Hij was altijd een beetje zenuwachtig voor het concert. En altijd hypertrots erna. En als hij zong, konden wij zijn diepe stem er zo uit halen. Maar gisteren dus niet meer, voor het eerst. Er moest maar iemand een goeiedag komen zeggen aan ons en ik kon het al niet meer houden, zo ontvlambaar emotioneel was ik. Ik had twee zakdoeken mee en ik heb ze allebei volgesnotterd, ge moet niet vragen.

Maar het concert was schoon. Ze zongen schoon. En het was een eerbetoon aan hun natuurlijke chef, Gilbert Verstraete, dé dirigent van “De Welgezinden”. Volgens mij heeft hij dat 50 jaar gedaan of zo. Gilbert, dat is het meest krasse oude mannetje van allemaal. Hij heeft het titelstuk geschreven waar ze het concert mee openden en sloten. Een nummer geschreven perfect op maat van “De Welgezinden”. Vorige keer leidde hij het concert nog. Hij is oud en ziek nu, maar hij was er wel. Hij kreeg een staande ovatie, wat voor nog meer tranen zorgde bij mij.

Maar het was schoon, dat wel.

Exact één jaar geleden werd ik voor de tweede keer meter van dit kleine meisje, Victoria. Ik had me niet echt kunnen voorbereiden, ik wist nog maar een paar dagen dat ik nog eens meter ging worden.

Deze foto werd genomen toen ze een paar uurtjes oud was. Een dolgelukkige meter en een dotje van een baby. Niets dat er op wees dat dit kindje niet kerngezond was. Helaas, het heeft niet mogen zijn.
We denken nog iedere dag aan je, Victoria!

Gisteren reed ik naar het stadhuis, het politiek jaar is weer begonnen. Ik moest me haasten, want ik was al te laat. Ik zag een man op een fiets. Die man op de fiets, die leek op het eerste zicht vrij goed op mijn pa.

Mijn hart maakte een oncontroleerbare sprong in mijn borstkas. Ik wou mijn fiets tegen de grond smijten, naar hem toe lopen, hem omhelzen en luid schreeuwen: “Papa! Eindelijk! Daar ben je! Ziedewel dat ge niet voor altijd weg zijt! Ik wist het! Ik wist dat ge ging terugkeren!”.

Maar dan, een fractie van een seconde later besefte ik het. Neen, dat kan niet. Mijn papa is dood, mijn papa komt nooit meer terug.

Ik keek nog eens naar de man op de fiets en hij leek toch niet zo goed op mijn papa. Totaal over mijn toeren ging ik het stadhuis binnen. Het rare gevoel is de hele avond blijven hangen.

En ja, dat gebeurt regelmatig. En als ik een groep mentaal gehandicapten zie, dan zie ik mijn zus. Dat went allemaal niet.