Tien jaar – veertig jaar.

Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

Loperke

Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

  • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
  • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
  • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
  • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
  • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
  • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!

Over Sneeuwwitje en Heimlich

Ons Sien, die speelt al graag eens van Sneeuwwitje, maar gisterenmorgen gebeurde dat toch net iets te veel om goed te zijn. Ze kreeg een stuk appel bij het ontbijt en ze verslikte er zich in. Verkeerd woord: ze stikte er in. Ik stond net in de keuken, hoorde wat gruwelgeluiden achter mij. Toen ik omkeek zag ik een kind met angst, neen paniek in haar ogen, volledig verkrampt. Ze kreeg geen adem meer, dat was duidelijk. Ik wist dat het ernstig was en dat ik moest ingrijpen.

Op zo’n momenten blijf ik uitermatig koelbloedig, dat heb ik genoeg gezien bij mijn mama. Die blijft in zo’n situaties ook kalm, rationeel en koelbloedig. Emoties komen later wel. Als de man er bij zou geweest zijn zou die zeker en vast in paniek geschoten zijn. Een paar jaar geleden volgde ik een EHBO-cursus voor kinderen en ik deed wat ik me er nog van herinnerde. Iets wat op een Heimlich beweging voor kinderen leek afgewisseld met vlakke slagen op de rug tussen de schouderbladen. Het lukte niet meteen en dat was echt héél eng, want Sien had echt géén adem meer. Verschrikkelijk is dat. Ik wist ook niet of ik alles nog wel helemaal juist deed. Maar ik had ook onthouden dat ge in zo’n geval beter is om iets te doen dan om niets te doen. Ondertussen zei ik tegen Janne die er op stond te kijken dat ze papa moest gaan halen die nog lag te slapen. Enerzijds omdat ik haar er niet bij wilde hebben (omdat Sien wel eens blauw zou kunnen worden nu), anderzijds omdat Peter de ambulance zou kunnen bellen. Maar net dan vloog er een stuk appel op de grond. En kon Sien weer brullen. Brullen is een goed teken, zei mijn moeder altijd, da’s het teken dat ze nog kunnen ademen.

Alles OK gekomen, maar wel stevig geschrokken uiteraard.

Het besef kwam eigenlijk maar een paar uur later. Dat ge de zotste dingen doet in uw leven. Dat ge op reis gaat overal, dat ge door de stad rijdt met uw fiets dag in, dag uit. Maar dat ge kunt doodgaan door een stom stuk appel. Een besef dat wij hier maar al te goed kennen, want mijn zus is gestorven door een stuk brood in haar keel. Alleen was er bij haar niemand in de buurt. Dus ook niemand die een Heimlich manoeuvre of een slag op de rug kon uitvoeren. Door dat besef was ik een paar uur later helemaal van de kaart was.

Wat me deed beseffen dat ik beter die EHBO-cursus nog eens ga opfrissen. Want nu is het goedgekomen, maar ik mag er niet aan denken wat er nog allemaal kan gebeuren. Per jaar sterven er in Vlaanderen een hondertal mensen door verstikking in iets, dus het kan iedereen overkomen. Hup, allemaal op EHBO-cursus, want daar leer je nog veel meer.

Of het slijt?

Drie jaar al moet ik het doen zonder mijn vader. Of dat slijt? Goh.

Als ik terugdenk aan die dagen, die weken, dat jaar 2010. Dan voel ik ze nog, die rauwe, harde pijn. Die mokerslagen eigenlijk. Hoe ge rechtop blijft, maar eigenlijk ook niet meer weet hoe en wat. Omdat ze precies de poten vanonder uw stoel zagen.

Natuurlijk denk ik daar niet hele dagen aan. Maar soms komt dat, zomaar, vanuit het niets. Iemand zien die op mijn vader of zus lijkt. Een verhaal horen dat lijkt op dat van mijn metekindje. Een liedje horen dat u doet denken aan die periode. Ja, soms zijn dat stomme K3-liedjes waarvan ik op slag begin te bleiten (“Opa” bijvoorbeeld). Heel vaak is dat in de auto, niet toevallig de plaats waar ik het meest naar de radio luister. Als ze dan “Con te partiro” of zo spelen, dan zie ik mijn pa dirigeren (hij speelde graag dirigentje) en meezingen. Dan moet ik de tranen wegvegen, of ik kan niet meer rijden.

En als iemand die ik ook maar een beetje ken zijn vader, moeder, broer of zus verliest, dan ben ik daar elke keer niet goed van. En als ze daarover iets zeggen/schrijven, dan is dat zo herkenbaar. Precies alsof we een clubje vormen. Een weinig benijdenswaardig clubje.

Het ergste moment het afgelopen jaar was wel toen we verhuisd waren. De verhuizers waren weg, het huis in de Moestuinstraat leeg. Ik moest er nog iets halen en was dus helemaal alleen in dat lege huis. Het huis waar mijn pa zoveel in gewerkt heeft, zoveel in geklust heeft. Ik was compleet over mijn toeren en het heeft een uur of twee geduurd eer ik weer een beetje mezelf was. De vermoeidheid en de emoties van de verhuis speelden uiteraard ook mee.

Maar dan denk ik aan mijn vader. Dat ik hem graag eens hier zou uitnodigen in de Sleepstraat. Om te vragen wat ie er van vindt. En dan zou ik hem vertellen wat ik allemaal geschilderd heb in huis en dan zou hij dat inspecteren en mij tips geven.

Dan zou ik graag hebben dat hij nog eens naar de kleinkinderen zou komen kijken. Sien was maar een kleine baby toen hij doodging, nu is het al een ferme kleuter. Het soort kleuter waar hij dol op zou zijn. “Hoe meer ge er mee moost, hoe liever ze het heeft” , zou hij over haar zeggen. En Janne een ferme madam. Janne praat nog veel over hem. Dat ze hem mist en dat ze zou willen dat hij terug kwam. Of dan zou ik hem de stukjes laten horen die Peter maakte over het Vaticaan. Mijn pa was een Vaticaankenner en heeft dat doorgegeven aan Peter.

Och, wat zou ik daar veel voor over hebben, dat hij nog eens zou kunnen komen piepen. Hij zou overlopen van trots, op ons en op zijn kleinkinderen, dat is zeker. En neen, ik geloof er niet in dat hij ergens van achter een wolkje zit mee te kijken.

Dus of het slijt? De harde, rauwe pijn is weg. Maar het gemis is er nog. Iedere dag.

Jarig. Bleh.

Ik zou het zelf zijn vergeten, maar door de blog van Tales from the crib is het me ingevallen: het is mijn blogverjaardag vandaag. Negen jaar blog ik al vandaag. Juij. Exact één dag minder lang dan Lilith. En ook hier vanalles gebeurd: gelopen, getrouw, moeder geworden, in de politiek gezeten zijn en mensen verloren waar ik veel om gaf. De stompen die ge krijgt in uw maag als ge eens begint te herlezen en op een comment van uw pa botst zijn hier dan ook zeer herkenbaar.

Maar de laatste jaren is die blogverjaardag al helemaal in mineur. Mijn zusje was namelijk ook jarig op 29 april. Verjaardagen van geliefden die er niet meer zijn: het blijven dagen die u een dikke knoop in uw maag bezorgen. Dan denk ik ook aan die eerste verjaardag van haar dat ze er niet meer was. Dat we in de tuin zaten bij mijn ouders. En dat we wisten dat mijn papa ook niet lang meer zou leven. En hoe we toch probeerden onszelf wat recht te houden die dag.

Vrolijk wordt een mens er allemaal niet van.

Oranje maandag

Drie jaar geleden hadden we net slecht nieuws gekregen over mijn vader, kanker. Peter en ik zuchtten eens diep in de auto. Dat we eigenlijk nog geluk hadden, en nog niemand van écht dichtbij verloren waren.

Op dat eigenste moment was mijn zus al gestorven. Maar het nieuws was nog niet tot bij ons geraakt. De klap volgde pas een paar uur later.

Bij de verhuis vond ik een kaarsje, gemaakt door het kaarsenatelier Oranje, waar mijn zus vele jaren gelukkig is geweest. Ik steek het aan voor haar vanavond…

Zulke dagen blijven op u inbeuken.

The broken circle: gemengde gevoelens

Vanavond opening van het Filmfestival. Mijn laatste keer dat ik zal mogen gaan als gemeenteraadslid. Maar geen enkele keer had ik er zo’n sterke gevoelens bij. Heeft alles te maken met de film natuurlijk: “The broken circle breakdown

Ik zag het stuk, in 2009. Ik was toen een maand of zes zwanger van Sien en had vreselijk moeten lopen om net op tijd in het theater te geraken. Ik was – als één van de weinigen niet echt overtuigd – en dat had dan vooral met de actrice te maken. Ik geloofde haar niet. In die zin vind ik het niet erg dat ze vervangen werd door Veerle Baetens. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het er gaat vanaf brengen. Maar op zich vond ik het stuk wel fantastisch. En Johan Heldenbergh zeker en vast.

De film is van Felix van Groeningen, die een paar jaar geleden ook al het filmfestival mocht openen met de fel bejubelde film “De helaasheid der dingen”. Kan bijna niet mis gaan dus. Daarna mag hij anders ook eens Massis verfilmen, ook al met Johan Heldenbergh.

Over die Johan Heldenbergh. Ik vind die fantastisch. Toen ik hem gisteren bezig zag in Reyers laat, aan het vertellen over wat kunst gedaan had met zijn dorp, dan wil ik hem eens goed vastpakken en knuffelen. En als Termont geen burgemeester zou worden (wat hij wel gaat doen hoor), dan mag Johan altijd burgemeester worden, vind ik. Johan Heldenbergh, dat is een held, mijn held.

Maar sedert ik het stuk gezien heb is er hier veel gebeurd. Ik ben drie mensen verloren die ik doodgraag zag, en daarover gaat de film natuurlijk ook, over verlies. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe mijn beste vrienden hun kindje, mijn metekindje verloren. Het zal dus confronterend worden. En daar ben ik wel een beetje bang voor.

Maar ik kijk ernaar uit. Ik ben verheugd dat ik mag gaan kijken. Ik heb me nooit meer vereerd gevoeld dat ik naar de opening van het filmfestival mag gaan. Maar ik ben ook een beetje bang. Ik hou mijn hart vast. En mijn zakdoek. En de waterafstotende mascara. Maar wellicht treft u me na de film aan met rode oogskens.

Dag 129: Mijn kappervader

Twee jaar geleden moesten we afscheid nemen van mijn vader. Vorig jaar was ik gelijk nog te veel in shock van het drama met mijn ma, die toen ternauwernood aan de dood ontsnapte. Waardoor het vandaag een paar keer meer serieus in mijn gezicht gekletst is zeker?

Maar anyway, we gaan het vrolijk houden. Met alweer een zalige herinnering. Mijn pa, die was net als ik, altijd wel te vinden voor een beetje onnozelheid. Daarin waren we perfect op elkaar afgestemd.

Iedere zaterdag rolde mijn pa het haar van mijn ma op krullekes. Ne permanent. Eigenlijk wel grappig toch, dat mijn pa dat deed. :-) En op een keer vroeg ik of hij dat eens bij mij wou doen, gewoon zomaar, voor de lol. Ja dus. Het resultaat ziet ge hieronder.

Untitled

Untitled

Verdorie zeg, ik herinner me nog goed hoeveel zeer dat deed!

Untitled

Untitled

Ik kan me zo het gniffellachje van mijn vader voorstellen als hij deze foto’s terug zou zien…

Dag 106: Brief van mijn vader

Vaderkesdag, da’s nog altijd in de eerste plaats denken aan mijn eigen vader. De vader van mijn eigen kinderen mocht trouwens ook niet klagen.

Mijn pa, dat was nogal een kieken. Iedere keer dat ik op kamp ging moest hij een brief schrijven naar mij. Een lange, lange brief, had ik gevraagd.

Op de laatste vaderdag met mijn vader gaf ik hem een lange brief, de moeilijkste die ik ooit geschreven heb. Die geef ik hier nog niet, maar de lange, lange brief die hij me stuurde op kamp in de hoge Rielen (hij zei consequent de hoge Brielen, flauwe mopjes waren mijn pa niet vreemd), die krijgt u wel. Dat ie zeker nooit verloren gaat.

Untitled

(Hoge Rielen, 1987)

Dag Lien,

U hebt mij gevraagd een hele lange brief te schrijven. U weet ook dat ik een hele brave zoete lieve papa ben. Ik doe dan zoals gij vraagt en ik probeer mijn best te doen om te geven wat gij vraagt. Een hele lange brief te schrijven. Natuurlijk is het moeilijk om dat te doen want het papier is soms te zwaar om in een envelop te steken. Ofwel is het te dik en dan zou ik een pakje moeten maken. U zou dan denken dat ik u een pak snoep achterna stuur. Dat doe ik natuurlijk lekker niet.

Tenslotte, wij hebben in huis geen briefpapier. Ik dacht eraan terwijl ik op het toilet zat, dat ik u schrijven moest. Dus nam ik de rol toiletpapier en begon te schrijven, zo snel als ik kon. Je hoeft er niet vies van te zijn, want dat papier is nog voor niets anders gebruikt dan alleen je brief op te schrijven. Ruikt maar eens, er is niets aan de hand. Het voordeel van deze brief is dat, wanneer je hem gelezen hebt, het papier kunt gebruiken waarvoor het werkelijk bestemd was. Je kunt nooit weten dat er daar in de hoge Brielen dergelijke dingen ontbreken. Dat je dat weeral vergeten waart in je valiezen te stoppen.

Ik denk ook dat de leidsters niet gelachen hebben als ze de wandelende valiezen zagen aankomen. Zij zullen denken: “ja, dat kindje zal zeker hier zowat enkele maanden verblijven. Het is buitengejaagd uit zijn huis en heeft al zijn kleren moeten meepakken.”

Ik hoop voor u dat u een goede reis gehad hebt naar de hoge Brielen. Dat je daar goed aangekomen bent. Maak veel lol en plezier maar blijf beleefd en verstandig. Dan zul je nog op kamp kunnen gaan. Dan kan ik nog zo’n schone brief schrijven zoals ik nu aan het doen ben.

Ik ben vandaag begonnen met in je bed te slapen, maar vanmiddag moest ik terug in mijn bed slapen. Het spookt er zo erg in je kamer, dat ik voortdurend wakker werd. U hebt uw kamer betoverd voor gij vertrok. U zijt toch een verschrikkelijk kind voor uwen lieven papa.

Voor de rest wens ik u het beste. Veel geluk en vrede een heel heel heel heel veel veel veel plezier.

Je lieve, braven, zoetsten, allerbesten, schoonsten, beminnelijksten papa.

Untitled

Heel grappig, die brief. Die u-vorm, die flauwe mopkes, zo helemaal mijn vader :-)

Woorden uit het verleden

Onlangs zocht ik eens op mails die ik van mijn pa gekregen heb. Mijn pa had een emailadres, maar het was geen veelmailer, eigenlijk. Dus veel vond ik niet, behalve hier en daar een reactie op mijn blog. Ook best raar, eigenlijk.

En dan vond ik dit mailtje:

Vandaag ben ik met onze furie naar zee geweest. Stopplaats : Heist. Even door de bosjes gewandeld om daarna op het strand te wandelen. Heerlijk weertje, met onze voetjes in het water gewandeld tot aan de Lippenslaan en terug. Zalig was dat, doch er waren momenten dat het op gevaar van eigen leven was. Mochten Marjan en Lien dezelfde reacties gehad hebben, dan had ik ze gewoonweg in het water gegooid. Voor de rest een mooie namiddag.

Jullie pa

(16/09/06)

Misschien vinden jullie dit een vreemd mailtje. Maar het is gelijk het is: mijn zus was niet altijd een doetje (al was ze op andere momenten weer de grootste knuffelaar). En mijn pa, die zei het altijd zoals het was. Maar zo goed als ieder weekend trok mijn pa er op uit voor een lange wandeling met mijn zus. Door Eeklo, aan zee, gelijk waar, weg waren ze. Mijn pa eerst, mijn zus steevast een paar meter achter hem. En dan gingen ze samen iets drinken.

Mijn pa was een gebroken man, na de dood van zijn oudste dochter. Het is nooit meer goed gekomen met hem. Als dat al kan natuurlijk, na de dood van uw kind.

Ik vond dit een heel aandoenlijk mailtje. Ik lag enerzijds dubbel van het lachen, omdat ik het zo typerend vond, voor mijn pa, voor mijn zus, voor de situatie. Maar anderzijds zo hartverscheurend, om te weten dat ze er nu beiden niet meer zijn. Heel vreemd, om zijn woorden nu te herlezen.

Twee jaar geleden al

Twee jaar geleden al, beleefde ik zowat de ergst mogelijke 24 uur in mijn leven. Op woensdagavond hoorde ik dat er kwaadaardige cellen gevonden waren bij mijn vader, kanker dus. Nog zeer operabel op dat moment, maar toch. Op donderdagmiddag hoorde ik dat mijn zus plots overleden was. En dat op een moment dat ik een hele dikke buik was en alleen maar bezig was met voorbereidingen op de komende baby. Ik kan me dat gevoel van die dagen nog altijd zo voor de geest halen. Nog steeds hartverscheurend.

Lieve Elke, we zijn je nog niet vergeten.

Elke

Foto: Elke, met Janne als baby. Het doet me nog altijd pijn dat ze Sientje nooit heeft kunnen vasthouden want ze was dol op baby’s.