Over Tonio

Ik heb “Tonio” uitgelezen. Voor de mensen die niet weten waarover ik het heb: Tonio was de enige zoon van A.F.Th. Van der Heijden, die in mei 2010 om het leven kwam bij een ongeval.

Ik had gedacht dat het een boek ging zijn waarbij ik veel ging wenen. Maar dat was het niet. Ik heb eigenlijk maar één keer een traantje gelaten en dat was toen het boek uit was. Omdat het toen echt gedaan was met Tonio.

Het ding is: het is echt gebeurd. Ik kon mezelf dus niet troosten met de idee dat het maar fictie was. Of hopen dat ik mee de dood van Tonio kon vermijden. Want dat kon niet meer, Tonio is dood.

Ik vond het bij momenten een zeer herkenbaar boek voor mensen die al geliefden verloren heb. Zoals ikzelf dus. Ik heb nogal wat fragmenten aangemerkt omdat dingen uit zijn rouwproces zo herkenbaar vond.

Het enige ding was: het is een taai boek, het is geen vrolijk boek. Ik had er niet altijd zin in. Als je aan het zwembad in Frankrijk ligt, lees je liever geen droevig boek. Dus ik moest er me soms aanzetten om verder te lezen. Ik heb er dan ook ruim 3 maanden over gedaan om hem uit te lezen. Maar het is schoon. Het mooiste eerbetoon dat hij aan zijn overleden zoon kon geven.

Een paar zinnen uit het boek die me geraakt hebben:

  • “Dat de cirkel van mijn leven die van Tonio’s leven bleek te kunnen omsluiten, dat maakte er voor de rest van de wiskundige eeuwigheid een besmette meetkundige figuur van.”
  • Volgens Van Dale is kruipolie een ‘dunne olie van bijzondere samenstelling, die door capillaire werking tot moeilijk bereikbare plaatsen kan doordringen, en vooral wordt gebezigd om vastgeroeste delen los te krijgen’. De afgelopen weken heb ik mijn verdriet als een soort kruipolie leren kennen. Het dringt door tot in de haarvaten van mijn emotionele systeem, als dat bestaat, en weekt daar de geringste details van Tonio’s voorbije leven los, elke vergeten en halfvergeten herinnering. Alles lost troebel op tot heimwee en melancholie.
  • ‘Ik bedacht net… mijn vader is nu zevenennegentig,’ zei ze, en haar ogen blonken alweer. ‘Ik ben vijftig. Ik lijk op hem. Stel, ik word ook zevenennegentig, of nog ietsje ouder… dan moet ik nog zevenenveertig jaar zonder Tonio verder leven. Een halve eeuw. Dat is toch een ondraaglijke gedachte?’

En waarom doet ge uzelf dat aan, hoor ik u misschien denken. Zulke boeken lezen, zulke films bekijken. Ik hoor de laatste dagen nogal wat mensen die “The Broken Circle Breakdown” niet willen zien, omdat ze daar niet tegen kunnen, kindjes die doodgaan. Om te beginnen: de film gaat over véél en véél meer dan een kindje dat doodgaat. Maar die emoties net eens opzoeken, ze niet altijd uit de weg gaan, dat helpt me eigenlijk juist wel. Het is niet omdat je gevoelens vermijdt dat ze niet bestaan. Het is ze opzoeken of ze opkroppen. Dan liever dat eerste. Eens goed bleiten, dat kan deugd doen, van tijd tot tijd. Om dan te beseffen dat we eigenlijk best veel geluk hebben ook.

Maar wel, nu graag een vrolijk, luchtig boekje!

Dag 124: Een koffertje vol dromen

Stond ik gisteren in de Fnac om wat boeken te kopen voor de juf. Man man, ge moogt mij ook niet te lang alleen laten in een boekenwinkel hoor, al dat schoon papier. Leesboeken kopen doe ik niet meer, daarvoor heb ik de Kindle, maar kookboeken en kinderboeken, ik zou ze allemaal kopen.

Ik had het gezelschap van Janne en die was al even gefascineerd door al dat moois dan ik. Ze wou ze ook allemaal kopen. Enfin, daar kan ik dan helemaal niet aan weerstaan. Ze koos het sprookjesboek van Kaatje. We hebben een groot sprookjesboek, een heel mooie uitgave. Maar de verhaaltjes zijn soms wat lang uitgeschreven, te lang om voor te lezen soms. Meer geschikt voor als ze zelf kan lezen, denk ik. Maar dus kreeg ze van mij het sprookjesboek van Kaatje, die zijn inderdaad een stuk korter en meer geschikt voor kleuters.

Maar mijn oog viel op dit boek. Ooooooooohhhhh…..

Terug naar vroeger

Een koffertje vol dromen, van Mariette Vanhalewijn, met tekeningen van Jaklien Moerman. Flashback naar mijn jeugd.

Terug naar vroeger

We waren ten huize Braeckeveltjes fan, grote fan. Ook al omdat mijn pa bij Lannoo werkte, die de boeken uitgaf. Mijn pa bracht altijd resten papier mee van de drukkerij, waar we konden op tekenen en mee knutselen. Maar evengoed vellen vol Jaklientjes, zeiden wij dan. Prentjes, proefdrukken of mislukte vellen. Leuk dat dat was!

Untitled

De helft van de klas had wellicht een communieprentje van Jaklien. Ziet die tekeningen… Heerlijk toch!

Untitled

Er is nog een boek van trouwens, dat staat uiteraard ook op mijn verlanglijstje.

Untitled

Eigenlijk heb ik zonder nadenken het boek gekocht. Ik moest en ik zou het hebben. Maar eigenlijk denk ik dat mijn mama het origineel nog wel liggen heeft. Dan ga ik eens lief in haar oogskens kijken en vragen of ik het mag hebben… :-)

Vreemde vertrekpuntboeken

Ik hou van boeken met een vreemd vertrekpunt. “Vreemde vertrekpuntboeken”, misschien bestaat daar wel een beter titelke voor, voor zo’n soort boeken, maar ik weet het niet. Maar als je het weet, dan mag je het me vertellen.

Wat ik bedoel met dat vreemd vertrekpunt is iets wat eigenlijk wel zou kunnen, maar waar ge eigenlijk nog niet over gedacht heb. Of iets wat eigenlijk niet kan, maar toch een interessant vertrekpunt vormt. En wat dan ook nog alle richtingen uit kan. Neen, niks met geesten en spoken en trollen graag, het moet wel met echte mensen zijn. Duidelijk? Neen zeker? Wacht, een voorbeeld.

Momenteel lees ik “Voor ik ga slapen“. Het gaat over een vrouw, die een vreemde vorm van geheugenverlies heeft: iedere nacht wordt haar geheugen gewist en moet ze weer compleet opnieuw beginnen. Raar. En het kan alle kanten uit. Ik zit nu halverwege en het boek is echt zeer meeslepend. Iedere keer wil je voort lezen.

De marathon“, van Stephen King, is er ook zo eentje, over jongens die deelnemen aan een soort loopwedstrijd. Ik citeer Wikipedia:

De regels zijn simpel: hou zo lang mogelijk een tempo van 4 mijl per uur aan. Wie onder de minimumsnelheid zakt of een andere regel overtreedt (bijvoorbeeld een andere deelnemer of het publiek lastigvallen, of van de route afwijken) krijgt een waarschuwing. Als de deelnemer drie waarschuwingen heeft gekregen en opnieuw een overtreding begaat, ‘heeft hij het gehad’ en zit de marathon er voor hem op. De term ‘het gehad hebben’ (‘buying a ticket’) wordt aanvankelijk vaag gehouden, maar uiteindelijk blijkt het te betekenen dat de afvallers worden doodgeschoten door de soldaten die de deelnemers voortdurend begeleiden en in de gaten houden vanaf een halfrupsvoertuig.

Al twee keer gelezen, moet ik dringend eens herlezen want het is al van 2005 geleden.

In datzelfde genre staan ook nog de boeken van “De hongerspelen” te wachten. En wil ik ook “22-11-1963” van (alweer) Stephen King lezen. En als u nog zulke tips heeft voor mij: laat maar weten!

Lien leest, digitaal

Dames en heren, ik heb me een Kindle gekocht, een e-reader. Het is te zeggen, ik krijg er één voor mijn Kerst maar hij is eigenlijk al in gebruik.
Ik, dochter van een drukker van papieren boeken en papierliefhebber in het algemeen. Ik vraag me eigenlijk soms af wat hij daar zou over denken maar bon, een mens moet mee met zijn tijd.

Pas op, ik hou ook vreed van papier zulle, meer dan gemiddeld zelfs. Misschien ook net daarom dat ik er één gekocht heb. Er wordt al genoeg papier verspild en papier om erna gewoon in mijn boekenkast te zetten, het hoeft niet zo echt. Temeer omdat we een grote boekenkast hebben en dat die al behoorlijk gevuld staat.

Dat en het nieuwsgierig gadgetfreakske in mij. Michel, Bruno, Goya en Lilith waren daar al een tijdje zeer enthousiast over en mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld.

Dat en het feit dat ik weer wat meer boeken wil lezen. Ik ben een lezer, maar de laatste maanden zat ik wat in een dipje. Zo’n dingetjes kunnen me daar helemaal uithalen. Ik zou gelijk beter ook een leuk loopgadget kopen, zit ik me zo te bedenken. Maar boeken lezen als ge veel op pad zijt, is niet zo handig, dat was mijn excuus. Meenemen is vaak moeilijk als ge al vanalles mee te zeulen hebt.

Kindle

Maar dan was er nog een obstakel, ik wou er principieel wel maar 100 euro aan uitgeven. Via de Amazon.com zou me dat al snel op een 110 euro uitkomen, dus dat kon niet. Wreed hé, die principes somtijds. Amazon.fr die levert ze aan 99 euro, helaas niet in België. Gelukkig was er Daan, een studiegenootje van vroeger. Hij woont en werkt in Parijs (hoe wijs is dat niet?) en komt nog al eens terug naar Gent. En zo had ik een paar weken later (via een omweggetje) mijn Kindle (en Lies ook).

Nogal wat mensen vragen me waarom ik dan geen tablet kocht. Voor eens en altijd, een tablet en een e-reader, dat zijn twee totaal verschillende dingen, die je voor totaal verschillende doeleinden gebruikt. Een paar verschillen:

  • Op een tablet kan je ook boeken lezen ja, maar dan lees je nog altijd op een scherm. Na een hele dag op een scherm te zitten turen, verlangen mijn oogskens naar rust. Een Kindle of een e-reader, dat leest als papier, dat is geweldig voor uw oogskens. Mensen met slechte ogen vinden het trouwens heerlijk dat ze kunnen lezen zonder bril of lenzen: gewoon het lettertype groter zetten.
  • Mijn Kindle kan twee keer in een doorsnee tablet. In het begin dacht ik zelfs dat ik het te klein ging vinden. Nu vind ik het ronduit handig, boek vasthouden en bladeren met één hand.
  • Een e-reader dient enkel om te lezen, op een tablet kan je meer. Het hangt ervan af wat je wil doen hé. Ik wou enkel kunnen lezen, maar dan wel goed, dus een e-reader was evident. Voor de rest gebruik ik mijn smartphone of laptop wel.
  • Een e-reader kost dan ook veel minder dan een gemiddelde tablet (al beginnen ze daar tegenwoordig ook ferm mee te smijten, edoch, vooralsnog zie ik niet in waarvoor ik een tablet zou kunnen gebruiken).

De echte boekenliefhebbers, die kijken me dan weer min of meer geshockeerd aan. Bijna alsof ik een verrader ben. Geen echte boeken meer. Geen papier meer voelen of ruiken, geen bladzijden meer omslaan. Geen boeken meer om in de kast kunnen zetten… Maar mijn kast staat dus al vol. Ik droomde ook ooit van een kamer vol boeken, een zetelke en een tafelke voor mijn glas wijn. Ondertussen heb ik er me bij neergelegd dat ik beter tevreden kan zijn met mijn wand vol boeken. Als ik de mensen hoor die nu terugkomen van het boekenfestijn ben ik alleen maar blij dat ik voor die stapel boeken geen plaatske meer moet zoeken, mijn huis staat al vol genoeg. Boeken die je soms herleest, maar boeken die daar meestal maar gewoon staan te staan.

Ik was ook een beetje bang voor het gevoel, maar serieus, na drie bladzijden was ik helemaal verkocht. Ik kan Lilith alleen maar bijtreden, al die zogenaamde nadelen vallen meteen weg. Op een knopke duwen is even geestig als een blad omslaan. En een boek, dames en heren, ge moet serieus zijn, ge moet dat moet lezen, ge moet daar niet aan zitten ruiken en voelen. Dat is. Een boek, dat gaat em over de magie van de de woorden en de zinnen die er in staan, de magie van het verhaal. De drager, dat is ook maar de drager. Dan kunt ge het u beter maar zo gemakkelijk mogelijk maken, denk ik zo. En boeken, die gaan nu weer mee in mijn tas, want nu kan dat, geen overbodig gezeul meer. Het allerallergrootste voordeel. Ik heb hem altijd en overal mee. Ik kan altijd en overal een paar bladzijden lezen. Leutig!

Kindle

Oh ja, en ge kunt er ook nderlandstalige boeken op zetten ja. Ge koopt ze gewoon bij eboekenweb.be of e-boek.org of zo, ge haalt er de DRM af, ge zet het om in .mobi en hup op de Kindle. Of lees het na bij Goya. Ik lees alleen maar Nederlandstalige boeken dus, geloof me, het werkt. En Amazon denkt erover om samen te werken met boek.be voor Nederlandstalige boeken en Amazon gaat ook digitale boeken uitlenen, dus het komt nog helemaal goed.

En zo heb ik nu al tientallen boeken klaarstaan, die ik wil lezen, of herlezen. En zit ik nu tegenwoordig zelfs ook op Goodreads. Wie weet volgt er hier af en toe zelfs een boekbesprekingske.

Twee dingen die ik me nog afvraag:

  • Als ik een boek lees dat ik écht goed vind, zal ik dan nog een papieren editie kopen?
  • Als ik het boek niet vind digitaal, zal ik het dan op papier kopen? Tot nog toe alles gevonden wat ik wou lezen, alleen Amélie Nothomb niet.

De tijd zal het uitwijzen.

En de wederhelft, die komt iedere avond eens kijken als ik aan het lezen ben in bed. Wat trouwens ook fenomenaal veel gemakkelijker is dan een boek van 500 bladzijden in bed lezen. En dan hij: “Het is mooi. En het is knap en al. Maar het is toch geen écht boek.” Maar volgens mij is hij stiekem wat jaloers. Dat treft, want ik ben ook een beetje jaloers op zijn kerstcadeau :-)