Kerstkadootjes: Ge krijgt me niet gemakkelijk aan het shoppen dezer dagen. Ten eerste haat ik de drukte en ten tweede is dat echt geen wijs gedoe met dikke buik en kind. Een mens moet een hele tijd haar dikke buik lopen beschermen en het kind vindt wachten in een winkel niet wijs. Geheel terecht overigens. Als ik me dus al in het centrum begeef, dan is het tussen 10 en 12 uur. Het is dan nog best rustig in de stad trouwens. Ik wil u vooral niet op ideeën brengen.
Maar ik was er ook vroeg aan begonnen dit jaar: het eerste had ik al in september of begin oktober gekocht. Het stomme is dat ik dat cadeautje bijna vergeten was en dat de ochtend van Kerstdag nog moest inpakken. Verder kocht ik ook heel veel online, wat een gemak zeg. Volgend jaar wel eerst nakijken of de deurbel het wel doet, want nu kreeg ik elke keer een briefje in de bus van de postbode terwijl ik wel degelijk thuis was.

Verder vind ik kerstcadeautjes wel leuk. Ik vind het altijd een uitdaging om op zoek te gaan naar leuke dingen, naar dingen waar de mensen echt tevreden mee zullen zijn. En ik denk dat ik daar dit jaar wel weer in geslaagd ben. Trouwens: omgekeerd was dat ook het geval. Ik vond een “Vivabox pasta” in een pakje (altijd dol op pasta!), een mooie rode waterkoker (onze oude was kapot en het was behelpen met mijn waterkokertje van 0,5 liter uit mijn studententijd), het nieuwste boek van Tom Naegels, een Mme Zsa Zsa-pakket. Ook Janne mag niet klagen, ze kreeg een halve nieuwe garderobe (de komende maanden zult u hier weer veel leuke dingen zien) en een Kaatje en Kamiel-eetset. Ook Jip kreeg al één en ander voor in zijn of haar kast.

Kerstbomen: Het heeft lang geduurd, maar dit jaar ben ik gesneuveld. Alles voor het kind, nietwaar.

Kerstmarkten en ijspistes: Dat zijn dingen waar ik me echt niet durf te begeven. De drukte, de kitsch, de gruwel.

Kerstkaartjes: Een paar jaar geleden deden we daar niet meer aan mee. Weet wel, met internet en al. Maar eigenlijk krijgen we best veel kerstkaartjes en dan schrijf ik toch liefst iets terug. Ons kerstkaartjesconcept is simpel: gewoon een foto van onszelf (zonder kerstbomen of kerstmutsen) en we maken daar kaartjes van. Note to self: volgend jaar een standaardtekstje afdrukken en er op kleven. Zo geïnspireerd ben ik nu ook weer niet dat ik voor iedereen een persoonlijke boodschap weet te verzinnen. Er zijn er al massa’s op de post maar de postbodes hebben veel werk, want ze zijn precies nog bijna nergens aangekomen.

Kerstavond: De laatste twee jaar hadden wij zowaar niks te doen en daarmee zijn we zowat tegenovergesteld aan zowat de rest van de wereld. Niet dat we dat erg vonden. Ons scenario: om vijf voor zes de Delhaize instormen, ons zot kopen in allerlei lekker uitziende hapjes en op de valreep betalen. Er hangt een speciale sfeer in de winkel op dat moment eigenlijk. Veel volk is er niet meer, tenzij om nog iets noodzakelijks te komen halen. Dan uitgebreid aperitieven, Janne in bed steken, ons bereide eten opwarmen in de microgolfoven en lekker eten samen. In de zetel kruipen onder onder ons dekentje en iets na 22 uur lagen we al te slapen. Serieus zeg. :-) We zijn nooit zo uitgerust aan de feesttafel verschenen.

Kerstfeest: Vroeger verplichte kost maar sedert mijn broer en ik kindjes hebben vind ik dat echt wijs. De laatste jaren slagen we er zelfs in allemaal op het feest te zijn en met een kok en een sportjournalist in de familie is dat echt niet zo evident. Mijn zusje was er zelfs nog eens bij, en dat is ook niet altijd het geval. Er wordt lekker gekookt en er is steevast veel te veel eten. We gaan nooit met honger naar huis. Er worden heel veel cadeautjes uitgedeeld. De kinders zetten het kot op stelten. Ze communiceren steeds meer met mekaar waardoor het ook leuker wordt. Wijs :-)

Oudejaarsavond vieren we met de vriendjes en op Nieuwjaarsdag worden wij ook nergens meer verwacht, de eerste dag van het jaar moet een dag zijn zonder verplichtingen, vind ik. Dus ook dat worden rustige dagen.

(Eerder verschenen op Gentblogt)

In de tijd, lang lang geleden, toen wij nog jong en gip waren, gingen wij wel eens vaker naar de Limonada. Niet zo heel vaak, want ge weet wel cocktails zijn duur en ge hebt daar ook niet altijd zin in. Maar altijd hele lekkere cocktails gedronken.

Eergisteren waren we met drie vrouwen op stap. We gingen eerst eten naar A food affair, toch nog altijd een restaurant dat hoog in mijn favorietenlijstje staat. En daarna gingen we doorzakken, mwoehaha. Voor zover doorzakken met twee zwangere vrouwen mogelijk is.

Een maand geleden had ik met i. en D. de Limonada herontdekt na een workshopje EHBO bij baby’s en peuters. Het viel me toen goed mee dus ik de andere twee dames overtuigd om naar daar te gaan. Wat een meevaller alweer.

Eén: de cocktails zijn er bijzonder lekker. Meer nog: bij de alcoholvrije cocktails mist ge de alcohol zelfs niet eens. Meestal heb ik daarvan het idee dat ze daar maar eens wat fruitsap samengekapt hebben. Serieus, ge moet de Virgin Mojito daar eens gaan drinken. Zalig! We hebben ze bijna allemaal geprobeerd en ze waren allemaal heerlijk! Een verademing als niet-alcoholdrinkende mens. Echt waar, een hele avond op water en fruitsap steekt al snel tegen.

Twee: ge moogt daar dus niet roken. Op het eerste zicht. Maar als ge goed kijkt, dan ziet ge dat er boven wel gerookt mag worden. Daar hangen echter stevige afzuigkappen boven zodanig dat je daar beneden echt niets van merkt. Serieus, op café gaan en niet na twee uur weg moeten vluchten door tranerige ogen: het kan terug!. Of ook: op café gaan en de volgende dag uw kleren niet in de was moeten gooien omdat ze stinken naar de rook: het kan terug!

Drie: de muziek staat er op een aanvaardbaar niveau, een mens kan er nog een deftig gesprekske voeren. Dansen is toch niet aan mij besteed.

Eén minpuntje misschien: mijn rug deed na een tijdje wel pijn op dat bankje zonder leuningske. Maar dat kan ook aan mijn zwangere lijf liggen natuurlijk.

En ik vraag me af of ik nu van een hippe, lounge cocktailbar nu een plaats voor saaie, zwangere, dertigers ga maken. :-)

Gepikt van het internet, uitgetest en goedgekeurd. Goed voor mijn archief.

(Lees meer …)

Bij i. geweest en zwangerschapskledij en babykledij uitgewisseld. En quiche gegeten van onze favoriete winkel. En met de dochters gelachen. Het zijn nogal showbeesten, die dochters van ons.

Vriendjes ontvangen voor een laat verjaardagsfeestje voor Janne. Taart uitgeprobeerd van een nieuwe taartenwinkel vlakbij. Banaan-chocolade, hmmm. Janne was heel erg blij met haar nieuwe bus!

Later die avond gaan eten naar een restaurantje waar we al heel lang gaan en eigenlijk altijd wel content van zijn. Daarna een feestje voor de wederhelft zijn verjaardag. Veel en leuke vriendjes, maar om één uur hield ik het toch maar voor bekeken. Manlief hield het iets langer uit. :-)

Zondag dan met de Ardèchegangers samen gekomen voor een Indische maaltijd en een taart van diezelfde winkel (de chocoladetaart deze keer). Oude avonturen en mogelijke nieuwe avonturen besproken.

En toen was het weekend voorbij. Maar volgend weekend belooft ook wijs te worden!

Hoe smaken toch kunnen verschillen hé. Lies vertelde onlangs nog over haar eerste echte ervaring met Japans eten. Voor haar een absolute meevaller. En als ge de boekskes moogt geloven ook: Japans eten is momenteel hét van hét. Vorige week was er een heel deel van de Knack gewijd aan Japans eten.

Ik vind het maar niks eigenlijk. En het is niet dat ik nog niet naar een echte, deftige Japanner geweest ben hé. Een paar weken geleden gingen we naar Amatsu in Gent. Volgens onze vrienden die regelmatig Japans gingen eten een hele goeie. Een heel gezellig restaurant en de bediening is ook fantastisch. Daar hoor je me niks verkeerd van zeggen.

We kozen het sushi/sashimi-menu. Maar dat eten is dus niet aan mij besteed hé. Ik vind het allemaal wat flets, wat gewoon. Zeewierdinges, brr. Ik stel me ook vragen bij die rauwe vis. Dat is blijkbaar op een heel speciale manier gesneden en ze moeten daar jaren op oefenen. En dan denk ik: “wat maakt mij dat nu uit hoe die vis gesneden is, rauwe vis is rauwe vis. Als de kwaliteit maar goed is en als hij maar vers is.” Heelder discussies al over gevoerd met kenners vanJapans eten, maar ze krijgen het er niet ingestampt bij mij dat die manier van snijden iets doet aan de smaak van het eten.

Enfin, en dan hebt ge nog de stokjes. Heel zenuwachtig werd ik daarvan. En ik ben dan veel te trots om gewoon bestek te vragen hé. Ha neen, madam gaat Japans gaan eten en dan zal ze met stokskes eten. Halverwege had ik er genoeg van en heb ik de strijd gestaakt. Best dat onze tafelgenoot veel honger had en de rest opgegeten heeft.

En voor de prijs moet je het ook al niet doen. 150 euro per koppel. Slik! Als ik het écht lekker en de moeite waard vind, dan geef ik dat graag, maar dat heb ik met Japans dus niet.

En komt nu niet af met: “Ja maar, ga eens naar nen écht goeie Jappanner” om mij vervolgens en adreske te aan te smeren. Het gaat niet meer pakken, vrees ik. Geen liefde voor Japanners.

Wat ik wel heel lekker vind, is sojasaus bij rijst. Dat wel. Maar verder niks boven nen lekkeren Italiaan. De keuken hé, niet de kok!

Door Nadine ben ik een Chocodelice-verslaafde geworden. En ik was niet alleen: ook Webpalet was er dol op.

Vorige week was de fles de zoveelste keer leeg en dan ga ik meteen nieuwe kopen. Overal gaan zoeken. 5, 6 winkels gedaan en overal lege rekken. Zo populair? Of wat was er aan de hand? Navraag gedaan in mijn vertrouwde Spar. Chocodelice uit de handel genomen wegens productiefoutje.

En hier de reden. Sommige flessen stonden bol, een probleem van gisting. Volgens mij was dat de oorzaak van de onploffing bij Webpalet ipv een vriendelijke Meli-werknemer die de fles extra vol gedaan had… Nu ja, ze zijn er precies niet ziek van geworden daar. :-)

Hopelijk vinden ze snel een oplossing. We moeten het nu een paar maanden zonder Chocodelice doen. En ik lust geen speculoospasta.

Janne had wat koorts gisterenavond, dus vandaag moest ik een halve dag thuis werken (terwijl ze sliep). Wat heb ik toch een flexibele job. Mijn over-de-middag-loopje schiet er wel bij in, maar wie weet zijn er straks nog mogelijkheden, als manlief thuis is.

In de tijd dat Janne wakker was heb ik een paar winkels gedaan. In de Hema een andere mama tegengekomen met haar drie maanden oude dochtertje. Met de mooie naam Janne. We lieten ons helemaal gaan en kochten nog wat Jip en Janneke-dingen.

Janne heeft eigenlijk geen knuffel. Het is te zeggen: ze heeft knuffelberen met hopen, maar ze heeft geen favoriet. Ze knuffelt eigenlijk met alles wat ze op haar weg tegenkomt. Een reserveknuffel kopen moet ik voorlopig dus nog niet doen.

Ik heb een cake gebakken en dat was jaren geleden. Hoe vaak ik Piet ook al horen zeggen heb: “Bij patisserie moet het zjuust zijn”, ik heb me daar niet veel van aangetrokken. Het is te zeggen: de ingrediënten waren juist afgewogen, dat wel. Maar in plaats van eerst eiwit stijf te kloppen volgens het recept heb ik heel de boel samengekapt en dan gemixt. Maar toch lekker, nem!

En aangezien de cake gelukt was en ik zin had om nog meer te bakken, ben ik nu bezig aan een broodpudding. Zo simpel dat dat is zeg. Dat ik dat niet eerder wist. En ik vind dat heel lekker. Nu te hopen dat die van mij ook lekker is :-)

Het jaar is goed ingezet. Het werd een leuk feestje in Grimbergen. Al het vierde jaar met dezelfde drie koppels, hetzelfde concept: ieder zorgt voor één gang, dan heeft niemand stress. En iedereen blijft slapen, dan mag er al eens iets gedronken worden. Door de uitbreiding met klein grut dreigt dat al wat moeilijker te worden. Volgend jaar bij ons. De bed & breakfast bij mijn buurvrouw is al gereserveerd!

Ik zorgde dit jaar voor het dessert. Chocoladefontein. Al twee keer op voorhand geprobeerd, al de professionele tips van mijn-broer-de-kok in acht genomen, maar het ding wou niet stromen gelijk het moest. Room, boter, olie en melk geprobeerd. Het was gewoon een brolfontein die ik gekocht heb, denk ik. Gelukkig: koekjes, fruit en warme chocolade: dat kan eigenlijk niet mis gaan. Al zal het de volgende keer gewoon chocoladefondue worden, zeker weten!

Nog eens voor ieder een fantastisch 2009!

Twee dagen nichtje Emelie op bezoek gehad. Wat een heerlijk kindje! De hele tijd door lachen met Janne haar fratsen. Huilt alleen als ze honger heeft of moe is. Janne was ook voorbeeldig. Als Emelie huilde dan gaf Janne haar tutje of haar fles water aan haar. Of ze aaide over haar hoofdje. Cute! Alleen de maaltijden vond ik lastig. Je kan er maar eentje tegelijkertijd eten geven en als de ander dan ook net honger heeft: amai!
Wel raar terug zo’n kleintje. Ik ben er eentje gewoon dat ik gewoon ergens kan zetten of stellen en je hebt de neiging om dat te doen met het kleintje ook. Maar Emelie zit of staat nog niet, dus da’s moeilijk. Geen accidenten gehad gelukkig!

Ik woog vanmorgen exact tien kilo minder als deze zomer, toen ik aan mijn dieet begon. Dat is gelijk meer dan ik zelf verhoopt had. In september (min zes kilo) vond ik het wel mooi, zo één kilo minder wegen dan voor mijn zwangerschap. Maar toen kwam er een parasietje en toen vlogen de kilo’s er weer af. Mijn kleinere jeans die ik gekocht had zakt nu ook af en mijn kleren van voor de zwangerschap zitten vaak te ruim. Solden!

Ondertussen zijn er al veel mensen die me gevraagd hebben naar dat parasietje, ze willen het ook wel eens. Een gemakkelijke methode om af te vallen. Ge zijt er maar eventjes heel erg mottig van. Maar het beest is dood nu, en als het terugkomt: de methode om het expres over te nemen is euh niet zo smakelijk. :-)

Terugblik op 2008: het was een leuk jaar. Het begon wat minder, met Peter zijn leukocytoplastische vasculitis (ik heb het moeten opzoeken want ik was het alweer vergeten). We hadden mooi reizen naar de Provence en de Bourgogne en ook een uitstap naar Zeeland. We hadden heerlijke momenten met Janne. Janne, die begin 2008 nog een klein hulpeloos baby’tje was die enkel op borstvoeding overleefde. Janne, die nu inmiddels alles eet (tot geitekaas, scampi’s en olijven toe), Janne die nu rondloopt en keer op keer ons hart verovert… Ik kreeg er een metekindje bij en vele vriendjes en vriendinnetjes voor Janne.

Hopelijk wordt 2009 een fantastisch jaar, voor iedereen! En hier ons virtueel feestkaartje!

Een surrealistische kerstavond: overdag in Oostende rondgelopen en Janne op het strand laten dartelen (later foto’s!). Om vijf uur naar den Delhaize trekken om te kijken wat er nog restte. Dat viel goed mee. Er waren nog allerlei bakjes bereid eten. Het werd een trio van puree met erwtjes en worteltjes. Voor mij een gevulde tomaat en voor Peter een koninginnehapje. Ervoor zakouskis, erna de lekkerste chocoladecakejes ooit. Geen werk en allemaal lekker. Een hele avond wijn, Janneke en mekaar. Meer moest dat niet zijn.

Kerst: met de hele dichte familie. Het was fijn, heel fijn. Lekker eten, dat heb je met een broer die kok is en ouders die graag koken. Veel leuke cadeautjes gegeven, veel leuke cadeautjes gekregen. Van mijn allerliefste kreeg ik een “Zilveren lepel” (ja die had ik nog niet) en een Bongobon voor een weekendje Parijs. Je hoort me niet klagen!

Tweede kerst: een uitnodiging van de hoogzwangere meter van Janne om pannenkoeken te komen eten. Het was gewoon heel gezellig. Janne was eventjes lastig, maar ze had honger. Pannenkoeken met choco wou ze niet en op haar koekje was ook al chocolade. Ze is geen chocoladefreak (in tegenstelling tot de mama). Maar toen kwam de nana met een toverkoekje (een gemberkoekje zonder gember) en dat was de oplossing. Grappig om haar iedere keer de doos koekjes naar iemand te zien brengen om er nog een stukje van te vragen.

En morgen gaan we op babybezoek (bij Jules) en krijgen we vriendjes op bezoek. Ons verlof is er voor de vrienden en familie!