Mijn ma was hier vorige week. Voor het eerst sedert haar vreselijke ziekte in juni durfde ze het aan om weer met haar autootje tot hier te komen. We deden een grote wandeling door de stad en door de regen en het was allemaal heel gezellig.

Dat op zich is natuurlijk al vreed goed nieuws. Nog beter nieuws is dat ze een worst mee had. Niet zo maar een worst, maar een droge worst van Vriezekes, gelijk wij wel eens plegen te zeggen. Ik was zo blij dat ik er zelf een foto van genomen heb.

Mijn pa at ze met hopen. Mijn broer en ik hebben de gewoonte om als we in onze ouderlijke woonst gaan eerst de snoeppot te consulteren (we moeten daar ook eerlijk in zijn) om dan naar de brooddoos te lopen. Want als er droge worst in huis is, dan ligt die daar. Dan pakken wij een mes, dan snijden wij daar een stukske van, houden dat onder de kraan (dan gaat het velleke er beter af), halen het velleke er af, en dan verorberen we dat stukske worst. De traditie wordt hier trouwens al verder gezet: mijn kinders zijn er ook dol op.

Ik woon nu al euhm 16 jaar in Gent, en nog nooit heb ik hier droge worst gekocht. De vrees op een ontgoocheling is te groot. Onlangs heb ik me daarover gezet en ergens een droog worstje gekocht, maar slecht! “Eikebakkevies”, zou Kaatje zeggen.

Wat we gaan doen als Vriezekens niet meer bestaat, dat weten wij eigenlijk ook niet zo goed.

Maar ondertussen: waar in Gent kan ik lekkere droge worst vinden? En welke specialiteiten wil je enkel kopen in de gemeente waar ge opgegroeid zijt?

Voor ne keer dat ik foto’s neem van mijn eten. OK, voor de schone foto’s van eten moet ge op andere blogs zijn. Moussaka zonder aubergines, want ik ben daar niet zo zot van!

Een ui, een teentje look, een courgette en een half bakje champignons. En wat kerstomaatjes ertussen. Kruiden naar smaak.

Gehakt, rul gebakken en een beetje tomatenpuree eronder gemengd.

Patatjes, een beetje voorgekookt. Of doe gelijk mij: koop een zakje voorgekookte krielpatatjes in uw supermarkt. Huisvrouwen met weinig tijd, weetwel.

Een lek kaassaus erover.

En een beetje geraspte kaas.

Oven in, tot het warm is en er een schoon korstje op is.

Njam!

Voor de mama’s: Janne, Sientje, Aphrodite en Blanche hebben goed gegeten!

Mijn vader zaliger, die zou eens vreed met zijn ogen draaien als hij onderstaand bericht zou lezen. En dan zou hij beginnen gniffelen, op een manier zoals alleen mijn pa dat kon. En mijn moeder, die zal al net zo verbijsterd reageren.

Het zit zo, ik lust al heel mijn leven geen pompoen. Ik ben geen moeilijke eter, ik eet veel, maar pompoen, dat moest ik niet hebben. Mijn pa smokkelde altijd wel pompoen in de soep om dan te zeggen: “Ziedet wel dat ge da wel lust!” (maar dan in het Westvlaams). Enleutig dat hij dat vond!

Edoch. Een paar jaar geleden passeerde ik eens voorbij i; haar huis, toen dat ze nog in mijn buurt woonde. Het was rond etenstijd, ik zag haar en H., ze gingen net eten, en zoals gewoonlijk zwaaide ik nekeer. Waarop ik meteen binnengeroepen werd, of ik honger had, want ze hadden véél te veel. I., die kan goed koken, dus daar moest ik niet lang over nadenken. Kreeg ik toch wel een pasta met pompoen voorgeschoteld zeker. Maar ik ben een beleefd meiske, en ik heb alles opgegeten, en ik vond het zelfs lekker. (i. kunt ge mij daar ook eens een receptje van bezorgen?)

Toch voelde ik me nog niet geroepen tot de pompoen. Tot een week of twee geleden, toen we gingen eten in de Per Bacco. Ik kreeg er een pompoenlasagne met ricotta voorgeschoteld, zowaar één van de lekkerste dingen die ik ooit gegeten heb. Waarop ik dat vertelde aan i, die dat meteen uitprobeerde en het recept neerpende op haar blog. Eens proberen en zien of het even lekker is als in de Per Bacco, want daar wilden ze me het recept niet meegeven.

Vorige week geprobeerd en goedgekeurd: de groententaart met pompoen, alweer van i. Lekker, al moeten we eerlijk zijn: het zag er een beetje al gegeten uit. Pompoen te lang in de oven gelaten. En ik vond het vreed raar dat ik er geen ei moest over kieperen.

Gisteren middag in den Exki: pompoenlasagne, deze keer ook met tomatenblokjes en spekjes. Wederom zo lekker.

En het recept van de pompoenpannekoeken van Ivan ligt hier ook klaar. En Tessa had het over pompoenrisotto, ook te proberen.

Ik heb nog wat schade in te halen, mensen, op pompoengebied. Deel me uw favoriete pompoenrecept!

Voor Gentliefhebbers. Maar vooral ook: voor ajuinliefhebbers. Hmmmmm.
Ik vond het recept onlangs in een boekske, paste het wat aan (dat doe ik altijd). Dit weekend getest en goedgekeurd! Spijtig dat ik geen foto’ke getrokken heb.

Nodig:
3 uien, in ringen gesneden
80 gr Gandaham.*
1 eetlepel Tierenteyn mosterd
100 gram geraspte kaas ** (om het echt Gents te maken: Hinkelspelkaas)
3 eieren
100 ml room
Kruimeldeeg, zo’n voorverpakt ding hé

Verwarm de oven voor op 200 gr. Verhit de olijfolie in een pan. Stoof de uien gaar, zonder ze te laten kleuren. Zet het vuur uit en doe er de Gandaham en de mosterd bij, roeren. Kruid met peper en nootmuskaat.
Deeg in de vorm doen, gaatjes prikken in de bodem. Kluts uw eieren met de room.
Verdeel het mengsel over het deeg. Leg er de kaas op en giet er het roomeimengsel over.
Ongeveer een half uurtje in de oven zetten totdat de quiche een goudgeel korstje heeft.
Serveren met een fris slaatje.

* In het oorspronkelijke recept stond 150g, ik had maar één pakje van 80g en vond dat meer dan genoeg wegens al zout genoeg.
** In het oorspronkelijke recept stond 50g maar ge kunt nooit genoeg kaas in uw eten draaien.

Ik heb een nieuw lievelingsgerecht. Gruwelijk lekker en bovendien heel erg simpel. Met dank aan Licht in de duisternis. Ik vond het hier maar ik ben zo vrij het hier helemaal over te nemen.

Ingrediënten:

• * 400 g penne
• * 300 g prei (= ongeveer 1 stengel, wit en groen samen)
• * 2 el olijfolie
• * 300-400 g varkensgehakt
• * 1 dl droge witte wijn
• * zout en peper
• * 70 g Parmezaanse kaas

Kook de penne. Was en snij de prei in stukjes (wit én groen). Bak de prei 3 minuten in de olie op een halfhoog vuur. Roer vaak. Voeg het varkensgehakt toe en bak het goudbruin. Giet de wijn erbij en laat het vocht verdampen. Peper en zout toevoegen. Pasta erbij. Parmezaanse kaas overstrooien.

Uit ‘Kookschool. Pasta’.

Eerlijk gezegd heb ik het nog nooit met witte wijn gemaakt maar het is toch heerlijk. Met witte wijn moet het nog lekkerder zijn!

Maar vanavond aten we hier de pasta met worst en brocolli en al van ons i.. Want dat is hier ook een toppertje. Al doen we het hier zonder geitekaas want daar is manlief niet gek van. Maar hmmmmmm, heerlijk!

Jaja, er zal hier zeker ook nog gewoon geblogd worden, zonder paswoord, over 2011 of zo. Over allemaal leuke dingen. Over dat ik de Lotto ga winnen. Dat ik de tien kilometer van Gent ga lopen in minder dan 50 minuten. Over allemaal goede en aangename gebeurtenissen. En uiteraard een heleboel leuke dingen over de kindjes.

Zoals vrijdag. Janne naar school gebracht met buikpijn. Ik had toch nog wat getwijfeld, maar verdacht haar van aanstellerij. Niet dus, een half uurtje later belde de school al. De hele voormiddag zat Janne naast mij: lijkbleek, kronkelend, de ziel uit haar lijf kotsend. Megazielig. En toen, plots, rond de middag sprong ze recht en zei ze: “Mama ik ben genezen, ik ben niet meer ziek”. En inderdaad, de rest van de dag was ze vrolijk als altijd.

Gisterenmorgen was het mijn beurt om te liggen kronkelen van de buikpijn (dankuwel, Janne), gelukkig zonder andere verschijnselen. Tegen de middag ging het gelukkig wel weer. Gelukkig, want het plan was dat de kindjes gingen logeren bij mijn broer, en dat wij twee restaurantbezoekjes combineerden met een buurtreceptie en een uitgesteld eindejaarsfeest. Het eerste restaurant, niet van de minste: Auberge du Pecheur viel trouwens zwaar tegen. Al een geluk dat ik niet zelf de rekening moest betalen. De buurtreceptie was heel erg tof. En het etentje in de Vier Tafels was heel geslaagd. Als ge er eens komt, kan ik u de Gentse waterzooi met vis warm aanbevelen. Maar toen begon het buikgriepke precies toch weer op te spelen. Of was het de immense hoeveelheden eten? Anyway, ik heb “nieuwjaar” niet eens gehaald. Vroeg in mijn bed gekropen en geslapen tot ik van mezelf wakker werd, dat was anders ook wel zalig.

Sien, die is anders ook goed bezig. Ondanks de gigantische hoeveelheden snot die uit haar neus komen. Vanwaar blijft dat toch komen, hé. Haar grootste hobby’s: boterhammen eten (en die ook afpakken van Janne) en een bad nemen. Ze is niet te houden dan. De badring, daar blijft ze al lang niet meer inzitten. Ze klautert er uit en kruipt heel het bad rond. Af en toe gaat ze eens kopje onder, maar dan klautert ze vlug recht, knippert eens met haar ogen, slikt het water weg en doet verder waar ze mee bezig was. En vandaag zette ze heel aarzelend een paar pasjes alleen. Fel ding, dat!

Binnenkort nog eens foto’s publiceren van de kleintjes, het is al eventjes geleden.

Goede voornemens en lijstjes voor 2011 heb ik trouwens niet gemaakt. We zien wel waar we komen, denk ik dan. Het jaar 2011 zal sowieso nog een overgangsjaar worden, waarin we alle extreme emoties van vorig jaar nog eens herbeleven. Dus we maken er gewoon een zo goed mogelijk jaar van.

Zaterdag, dat was een dag om niet buiten te komen. We maakten er een gezellig pyamadagje van. Probleem was wel dat ik niet genoeg brood in huis had voor zowel zaterdagavond als zondagochtend. Dus dan moeten we creatief zijn. Pannekoeken was een optie. Maar toen dacht ik aan vroeger. Macaroni met bruine suiker. Mijn broer, zus en ik: we waren er alledrie dol op. Zelf had ik het nog nooit gemaakt. Jawel, eens een poging gedaan maar toen had ik geen vanillepoeder in huis, dus dat ging niet door. Nog eens gebeld naar mijn mama voor de juiste werkwijze. Een uniek recept, want ge vindt hier en daar wel recepten van macaroni met bruine suiker, maar nooit op deze manier. Lekker en héél snel klaar!

Juiste maten en gewichten, daar doen wij hier niet aan mee. Ge moet dat op het gevoel doen.

Ik nam een half dozeke macaroni van Soubry. Zo van die kortjes.
Kookpot eerst omspoelen met water, macaroni er in, melk er in. Dat omspoelen met water is omdat uwe melk niet zou aanplakken. Ik maakte dat de pasta goed onder de melk zat maar heb nog wel wat melk moeten toevoegen op het einde. Melk aan de kook brengen, en de hele tijd roeren. Of toch vaak. Een lepel of twee suiker in de melk doen. Blijven doorgaan tot de pasta zacht is. Als uw melk ver weggekookt is: doe er nog wat bij, want het moet toch een smeuiig geheel worden. Mijn macaroni was op het einde wat te droog: mijn fles melk was leeg en ik moest twee verdiepingen naar beneden om een nieuwe fles en dat ging niet goed komen.

Als de pasta zacht is: doe er een temperke bij van een vanillepoeder. Oftewel: een half zakske vanillepudding opgelost in een scheutje melk. Goed omroeren.

Alles in een ovenschotel doen. Doe er een dikke laag bruine suiker op. Jaja, doe er maar genoeg op, het is geen dieetgerechtje hé. Een paar kleine klontjes boter verdelen over de pasta. Onder de grill zetten en tot de boter en de suiker gesmolten is.

Smullen maar. Hmmmmmm.

Oh ja. En koud is het minstens even lekker!

(met dank aan de mama voor het receptje)

Ik kom er niet vaak meer aan toe om iets te schrijven hier. Ik vind alles, euh, nogal triviaal na hetgeen ik meegemaakt heb dit jaar. Maar hier nog een paar weetjes.

Ja, we staan in de Flair. Met foto. Hier kun je het een beetje zien, maar voor het volledige artikel moet je de Flair kopen. Vandaag nog want morgen is er een andere. Ge kunt er mee op weekend gaan ook!

We hebben weer een paar dagen doorgebracht op de beste camping van het heelal. En het was weer schoon weer want ik was er (we denken dat dat er iets mee te maken heeft). Het was heel erg tof. Lies, Bert en Fien waren ons gezelschap dit jaar. Janne miste soms wel een speelkameraadje, maar dat maakten we goed door een bezoekje aan PlopsaCoo samen met de nana.

Er gaan wel geruchten over de camping. Dat ze een jacuzzi gaan zetten, hoera! Maar ook dat ze één van de twee caravans gaan weg doen. Dat vinden wij niet zo wijs want wij hebben nog voor de komende 7 jaar vriendjes die ons willen vergezellen naar de camping. In plaats van de caravan gaan ze een glamping-tent zetten. Ook wijs hoor: een grote tent maar met een echt bed in, echte kasten. Maar ge kunt er niet in met kindjes en al ons vrienden hebben kindjes. Actie dringt zich op! Behoud de caravans!

Zaterdagavond naar Leonard Cohen geweest. Zo goed zeg. Zo schoon. Het eerste nummer en ik zat al te janken. Niet alleen omdat het zo’n schoon nummer was (“Dance me to the end of love”). Ook omdat ik zo’n kranig oud ventje zag. Altijd gedacht dat mijn papa ook zo’n kranig oud ventje ging worden.

En gisteren deed ik dan een workshop cupcakes. Ik beschouw mezelf niet als de meest handige en de meest creatieve, maar ik wil zo’n dingen later ook wel doen met de kindjes erbij. En gelukkig waren er allerlei leuke uitsteekvormpjes. Ziehier mijn creaties. Ik ben er best trots op, ik vind ze bijna te schoon om op te eten!

Later meer, over Sien haar eerste crèchedag en mijn nakende terugkeer op de werkvloer!

Al een paar keer bananenchocoladecake gemaakt. Stond al lang op mijn verlanglijstje wegens verzot op bananen én chocolade. Al eens de chocoladekoek met banaan geproefd in de Panos? Eén van mijn favorieten!
Drie bananen nodig voor de bananenchocoladecake. Twee zeer rijpe bananen + één groene banaan= drie goeie bananen?
Alleszins: lekker, die bananenchocoladecake! Niet te doen!

Het recept van de bananenchocoladecake. Opgevraagd bij Rozebril want was mee ter ziele gegaan met haar blog. Dus geef ik het opnieuw een plaatsje op het internet!

3 bananen, geplet
185 g rietsuiker
185 g zelfrijzende bloem, gezeefd
3 eetlepels melk
3 eetlepels olijfolie
2 eieren, geklutst
100 g zwarte chocolade, in stukjes gehakt
eventueel nog wat gehakte walnoten

Bananen met suiker mengen, bloem erdoor mengen, melk en olie erdoor en op het einde de eieren en chocolade. Goed mengen. Cakevorm invetten en onderaan bakpapier leggen. Dan 55 minuten bakken op 180 graden.

Kerstkadootjes: Ge krijgt me niet gemakkelijk aan het shoppen dezer dagen. Ten eerste haat ik de drukte en ten tweede is dat echt geen wijs gedoe met dikke buik en kind. Een mens moet een hele tijd haar dikke buik lopen beschermen en het kind vindt wachten in een winkel niet wijs. Geheel terecht overigens. Als ik me dus al in het centrum begeef, dan is het tussen 10 en 12 uur. Het is dan nog best rustig in de stad trouwens. Ik wil u vooral niet op ideeën brengen.
Maar ik was er ook vroeg aan begonnen dit jaar: het eerste had ik al in september of begin oktober gekocht. Het stomme is dat ik dat cadeautje bijna vergeten was en dat de ochtend van Kerstdag nog moest inpakken. Verder kocht ik ook heel veel online, wat een gemak zeg. Volgend jaar wel eerst nakijken of de deurbel het wel doet, want nu kreeg ik elke keer een briefje in de bus van de postbode terwijl ik wel degelijk thuis was.

Verder vind ik kerstcadeautjes wel leuk. Ik vind het altijd een uitdaging om op zoek te gaan naar leuke dingen, naar dingen waar de mensen echt tevreden mee zullen zijn. En ik denk dat ik daar dit jaar wel weer in geslaagd ben. Trouwens: omgekeerd was dat ook het geval. Ik vond een “Vivabox pasta” in een pakje (altijd dol op pasta!), een mooie rode waterkoker (onze oude was kapot en het was behelpen met mijn waterkokertje van 0,5 liter uit mijn studententijd), het nieuwste boek van Tom Naegels, een Mme Zsa Zsa-pakket. Ook Janne mag niet klagen, ze kreeg een halve nieuwe garderobe (de komende maanden zult u hier weer veel leuke dingen zien) en een Kaatje en Kamiel-eetset. Ook Jip kreeg al één en ander voor in zijn of haar kast.

Kerstbomen: Het heeft lang geduurd, maar dit jaar ben ik gesneuveld. Alles voor het kind, nietwaar.

Kerstmarkten en ijspistes: Dat zijn dingen waar ik me echt niet durf te begeven. De drukte, de kitsch, de gruwel.

Kerstkaartjes: Een paar jaar geleden deden we daar niet meer aan mee. Weet wel, met internet en al. Maar eigenlijk krijgen we best veel kerstkaartjes en dan schrijf ik toch liefst iets terug. Ons kerstkaartjesconcept is simpel: gewoon een foto van onszelf (zonder kerstbomen of kerstmutsen) en we maken daar kaartjes van. Note to self: volgend jaar een standaardtekstje afdrukken en er op kleven. Zo geïnspireerd ben ik nu ook weer niet dat ik voor iedereen een persoonlijke boodschap weet te verzinnen. Er zijn er al massa’s op de post maar de postbodes hebben veel werk, want ze zijn precies nog bijna nergens aangekomen.

Kerstavond: De laatste twee jaar hadden wij zowaar niks te doen en daarmee zijn we zowat tegenovergesteld aan zowat de rest van de wereld. Niet dat we dat erg vonden. Ons scenario: om vijf voor zes de Delhaize instormen, ons zot kopen in allerlei lekker uitziende hapjes en op de valreep betalen. Er hangt een speciale sfeer in de winkel op dat moment eigenlijk. Veel volk is er niet meer, tenzij om nog iets noodzakelijks te komen halen. Dan uitgebreid aperitieven, Janne in bed steken, ons bereide eten opwarmen in de microgolfoven en lekker eten samen. In de zetel kruipen onder onder ons dekentje en iets na 22 uur lagen we al te slapen. Serieus zeg. :-) We zijn nooit zo uitgerust aan de feesttafel verschenen.

Kerstfeest: Vroeger verplichte kost maar sedert mijn broer en ik kindjes hebben vind ik dat echt wijs. De laatste jaren slagen we er zelfs in allemaal op het feest te zijn en met een kok en een sportjournalist in de familie is dat echt niet zo evident. Mijn zusje was er zelfs nog eens bij, en dat is ook niet altijd het geval. Er wordt lekker gekookt en er is steevast veel te veel eten. We gaan nooit met honger naar huis. Er worden heel veel cadeautjes uitgedeeld. De kinders zetten het kot op stelten. Ze communiceren steeds meer met mekaar waardoor het ook leuker wordt. Wijs :-)

Oudejaarsavond vieren we met de vriendjes en op Nieuwjaarsdag worden wij ook nergens meer verwacht, de eerste dag van het jaar moet een dag zijn zonder verplichtingen, vind ik. Dus ook dat worden rustige dagen.