Het 5:2 dieet. Vasten én feesten. Een boek!

  • Omdat ik zo enthousiast ben over het dieet/levenswijze
  • Omdat ik nog geen enkel ander dieet/levenswijze zo lang met succes volhield
  • Omdat ik er maar niet over uitgepraat raak op mijn blog
  • Omdat ik zie dat het bij anderen ook werkt
  • Omdat ik één en ander nog meer wou uitdiepen daarover
  • Omdat ik geloof in de veel andere (gezondheids-)voordelen van 5:2
  • Omdat ik het gevoel had dat ik er gemakkelijk een boek kon over schrijven

Daarom trok ik mijn stoute schoenen aan en mailde naar Lannoo. Niet zo heel veel later was het geregeld en ondertussen is het boek bijna geschreven. Met nog veel meer tips, recepten, en ervaringen. In het najaar ligt het in de winkel!

Maar ondertussen is er al een groep én een pagina!

Mom runs the city

Een oproep van Mom runs the city, dat ze met andere mama’s andere plekken in Vlaanderen wou verkennen. Dat zag ik dus wel zitten. Ze moest wel even wachten tot na de marathon, want een gewoon loopje, dat kreeg ik niet in mijn schema geregeld.

Lien en Karin

Klein toertje gedaan maar, maar wel eentje waar ik dol op ben. Driekwart van mijn trainingen beginnen en eindigen langs daar. Met een klein omwegje door het centrum, ik loop ook ook al graag eens dwars door het centrum.

Napoleonbrug

Karin kent Gent goed, dus veel uitleg moest ik niet geven.

Achtervisserij

We stopten regelmatig, om foto’s te nemen. Maar dat vond ik wel leuk, zo heb ik ook eens deftige loopfoto’s van op mijn dagelijks parcours.

Jachthaven

Een loopfotograaf, dat zou ik eigenlijk nog wel eens willen. Eén die zo’n mooie foto’s maakt van u, alsof ze net geplukt zijn uit een Nike reclame. Meestal sta ik nogal erg slecht op de wedstrijdfoto’s :-)

Veermanplein

Waarna we lekker gingen eten in de Franz Gustav. Geslaagde loopdate!

Het volledige verslag lees je hier.

Veelgestelde vragen over 5:2

Ha! Sedert mijn outing over 5:2 al veel vragen en reacties gekregen. Meestal zeer goeie. Zo heb ik ondertussen nog veel ervaringen gelezen van mensen die er ook al een tijd mee bezig zijn, al veel afgevallen zijn en dit gemakkelijk kunnen aanhouden. Maar ook een aantal veel terugkerende vragen:

Word je niet ontzettend knorrig van zo’n dag weinig eten?
Laten we zeggen: meestal niet. Om maar te zeggen: ik deed het al een jaar en niemand heeft het ooit gemerkt alleszins. In het begin vond ik ze wel lastig, die vastendagen, maar je wordt er bedreven in. Je weet dat het telkens maar voor één dagje is, en niet voor maanden lang. Wat niet wegneemt dat het de ene dag al wat gemakkelijker gaat dan de andere. Eens je merkt dat het vasten aanslaat, en dat die lang vastgeroeste kilo’s eindelijk wegsmelten, gaat het vasten nog gemakkelijker.

Mijn weekends zijn meestal gevuld met nogal wat sociale activiteiten. Die uiteraard altijd gepaard gaan met lekker eten en drinken. Ik geniet daarvan, echt. Maar na zo’n weekend zie ik dan weer echt uit naar een vastendag. Het is niet toevallig dat nogal wat vasters hun eerste dag op maandag leggen.

En oh ja, er zijn zo van die dagen dat het echt niet gaat. Zoals vandaag. Dat het de hele dag regent en alles tegenzit en dat ik alleen maar troost kan vinden in een bord lekker eten. Niks mis me. Niks verloren ook. Je kan de dag erna gewoon een nieuwe dag inlassen. Flexibel. Maar vandaag heb ik het toch flink bij soep gehouden :-)

Pedagogische studiedag. Regendag. Opkuisdag. Vastendag. Soepdag. #52diet

Hoe doe je het eigenlijk, zo lang mogelijk uitstellen van eten?
Om te beginnen: dat moet niet hé, dat uitstellen van eten. Je mag evengoed ’s morgens uw 500 cal opeten. Of verdelen over de dag. Je mag daar in kiezen, het is in het begin een beetje zoeken wat voor jou het beste werkt. Veel mensen geven aan dat ze ’s morgens meteen honger hebben. Dan kun je je afvragen: is het goesting, of is het honger? (altijd een goeie vraag bij honger!!) Meestal drink ik een paar koffies en dan is dat over. Verder drink ik koffie, thee, bouillon. Een potje havermout en af en toe een hapje. Een grote pot magere soep. Maken dat je continu iets te doen hebt en afleiding zoeken. Wandelingetje maken. Denken aan morgen, want dan mag je wel eens eten van datgeen waar je nu zo’n zin in hebt. En herhalen dat je geen honger hebt tot je het zelf gelooft. En dan kan je ’s avonds nog lekker eten. Vroeg gaan slapen, dan heb je geen honger meer en ben je meteen ook uitgeslapen, ook mooi meegenomen!

Ga je de volgende dagen niet overcompenseren?
Wel, dat is het enige grote gevaar natuurlijk. De bedoeling is wel dat je de andere 5 dagen niet alles gaat opvreten wat je tegenkomt, anders gaat het ook niet werken. Ik probeer het zo te doen dat ik de andere dagen ook zo gezond mogelijk eet, laat ons zeggen 80% van de tijd. En 20% van de tijd eet ik dan wel minder gezonde dingen. Want het leven is meer dan gezonde dingen alleen :-)

mouton

Kun je vasten combineren met sporten?
Wel euh. Zoals jullie weten heb ik 6 weken geleden een marathon gelopen en ik vast al meer dan een jaar. Ik trainde 4 keer per week en 2 dagen per week vasten, soms vielen die dagen samen ja. Ik kan daar nog een heel hoofdstuk over schrijven over hoe en wat (wat ik zeker nog zal doen) maar voorlopig hou ik het op: gebruik gewoon je gezond verstand. Reken uw sportdrank niet mee in de 500 (of 600) cal. Doe geen extreme inspanningen, geen zware intervaltrainingen. Voel je lichaam aan en ga niet over de grens. Een koolhydraatarm dieet is eigenlijk veel slechter voor sporters dan vasten, vind ik. Het laatste wat ik wil is roofbouw plegen op mijn lichaam!

Word je niet ongelukkig van die vastendagen?
Nope. Ik word ongelukkig van maandenlang aan een stuk mezelf alles te ontzeggen. Van me schuldig te voelen omdat ik iets eet wat eigenlijk niet mag. Van hele voedingsgroepen systematisch uit te sluiten. Van dure producten te moeten kopen die slecht smaken als vervangingsmaaltijd. Aargh echt. Ik hou terug oprecht van eten sedert ik het 5:2 dieet doe, ervoor was het meer een haat-liefdeverhouding :-).

Kan iedereen vasten?
Wel, ik zou het zeker niet aanraden aan jongeren, zwangere vrouwen, mensen die borstvoeding geven en mensen die ziek zijn. Omdat dat gewoon momenten zijn in je leven dat je je lijf niks moet ontzeggen.
En verder: ik weet niet of iedereen het aankan, dat is waar. Er is op vastendagen een zeker karakter en doorzettingsvermogen nodig. Maar toch. Ik ken al heel wat mensen (waaronder mezelve, haha) die op voorhand zeiden “ZOT! Dat zou ik nooit kunnen! Ik zou zot worden!”, die er aan begonnen zijn. En die toegeven dat het gemakkelijker is dan gedacht.

Tel je dan de hele tijd calorieën?
Niet meer. Ik ben in de loop der jaren een wandelende calorieënencyclopedie geworden. Ik weet van de meeste dingen hoeveel cal het ongeveer bevat. Maar de meeste mensen zijn daar minder bedreven in natuurlijk, en ik ben niet altijd in de buurt, die kan ik apps/websites als fitnesspall of fatsecret aanraden. Op vastendagen weeg ik bepaalde dingen (havermout, yoghurt) wel af omdat ik nog altijd niet kan schatten hoeveel gram dat nu eigenlijk precies is. Op andere dagen weeg ik pasta en rijst ook af trouwens, anders moet ik telkens een hele week rijst/pasta eten.

Tot slot.
Patrick Mullie moet er een beetje mee lachen, want hij vindt het niet de oplossing voor ons obesitasprobleem. Mja, dat zou ik inderdaad ook niet durven beweren :-) Maar wat dan wel? Ik zou het ook niet weten. Maar als 5:2 voor een aantal mensen de oplossing kan zijn, dat ze daar mee afvallen en op gewicht mee blijven, dan is dat toch gewoon prima?

En voila, hij geeft verder wel opnieuw toe dat het zeker niet ongezond is en dat een paar sobere dagen inlassen een gezonde reflex is. Dat is bij andere diëten wel iets anders… (meer in De Standaard, waar ik ook in vermeld sta)

En ook: als je ook maar een klein beetje nieuwsgierig be,t

Een woordje meer uitleg over de 5:2 levenswijze.

Bon. Eergisteren mocht ik op Radio1 meer uitleg geven over 5:2 en Sofie in het VTM-nieuws. Allebei werden we geconfronteerd met een voedingsdeskundige. Allebei hadden ze duidelijk nog niet veel gehoord of gelezen over het vastendieet. Vreemd vind ik dat, het is echt niet zo nieuw hoor… Ik kan daar eigenlijk echt niet bij. In Angelsaksische landen is daar anders al behoorlijk wat onderzoek naar gedaan waar ze dan niet van op de hoogte zijn. Maar goed, ze wisten allebei te vertellen dat het zeker niet ongezond was om regelmatig te vasten en allebei twijfelden ze of het wel een goed idee is omdat ze zich afvroegen of het wel vol te houden valt. Maar wetenschappelijke argumenten konden ze daar zeker niet voor aanbrengen, het was ook alleen maar hun gevoel. Daarop kan ik, als ervaringsdeskundige, dus voluit JA antwoorden. Het is het gemakkelijkste dieet om vol te houden. Daarom noem ik het eigenlijk liever levenswijze dan dieet.

Maar goed, u kan het fragment hier herbeluisteren.

Mocht het ook eens gaan uitleggen bij radio1. #52diet

Maar goed, wat is het?

Je eet 5 dagen normaal en 2 dagen vast je. Zo simpel is dat.

  • Op de twee vastendagen eet je maximum 500 cal, mannen mogen 600 calorieën.
  • Doe geen twee vastendagen na elkaar. Dan ga je jezelf uithongeren en dat is niet de bedoeling.
  • Probeer de andere dagen niet te overcompenseren.
  • Eet gezonde dingen

In principe mag je eten wat je wil. Je zou ook 500 cal ongezonde dingen kunnen eten. Maar dat raad ik niemand aan. Kies voor gezonde dingen, en als je een beetje uitkijkt kan je daarvan ook veel eten. In de week probeer ik heel gezond te eten, daarover zal ik nog eens wat tips geven in een andere post. In het weekend drink ik al eens een meerdere glaasjes of eet ik al eens frietjes en zo.

Ik hoor je al denken! “OMG: maar 500 cal! Dat moet wel een uithongeringsdieet zijn!”. Wel neen. Van één keer een dagje minder te eten, ben je jezelf nog niet aan het uithongeren. Het is pas als je meerdere dagen na elkaar zo weinig gaat eten dat je in uithongeringsmode gaat. Dat zou ik dan ook aan niemand aanraden. Niet doen, hé!

Wat eet ik dan?
Niet veel hé :-) Om te beginnen eet ik zo lang mogelijk niet. Geen ontbijt dus. Liefst ook geen lunch. Ik hoor u al steigeren: “het ontbijt overslaan! Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag!”. Wel euh. Daar is al veel over geschreven. Ik geloof daar niet zo in, dat je door ontbijten minder gaat snaaien. Ik ontbijt nooit van de honger, maar als ik ontbeten heb, krijg ik wel terug honger tegen 12, 13 uur. Als ik niet ontbeten heb, heb ik dan evengoed pas honger om 12, 13 uur. Het is alsof mijn hongermodus pas aanschiet nadat ik gegeten heb. Dus ontbijt overslaan is gewoon een methode om honger te vermijden én calorieën te vermijden.
Interessante links ivm ontbijten die eens een ander verhaal vertellen: hier, hier en zeker ook deze

Maar goed. Meestal heb ik een potteke havermout staan. 20 gram havermout, wat amandelmelk, chiazaad (voor het volume!). Als ik honger begin te krijgen, ergens na de middag, dan eet ik daar een paar happen van. Om het potje weer te sluiten. En daar na een uur nog eens een paar happen van te doen. Ja, ik kan dat ja.

Ik drink veel water, koffie, thee en ook af en toe een bouillonneke als ik zin heb in iets hartigs. Ik heb nogal de neiging om kouder te hebben op vastendagen, dus dan is een warm drankje welkom. En een extra trui. :-)

’s Avonds eet ik een berg groenten, met een stukje ei bij, of wat noten, of wat magere vis of vlees. Favorieten op vastendag: courgetti, bloemkoolcouscous, gegrilde groenten met hummus. Héél vrolijk word ik daarvan, echt. En meestal is er nog plaats voor een klein stukje pure chocolade erna.

Gezond, snel én lekker. #hummus #gegrildegroenten #venkel #radijs

En als ik ’s avonds nog honger zou krijgen ga ik gewoon vroeg slapen. Dat is dan ook mooi meegenomen, ben ik tenminste eens uitgeslapen.

Vind ik dat lastig?
Meestal niet neen. De eerste vastendag was de ergste, daarna gaat het telkens beter. Het leuke is dat je weet dat het telkens maar voor een dagje is. Dat je morgen weer normaal mag eten. Dat je in het weekend eens mag teveel eten, teveel drinken, zonder dat daar weer meteen een dikke vette plus op die weegschaal gekomen is. Op vastendagen geniet ik eigenlijk nog het meest van al van mijn eten. Dan is dat niet schranzen, maar echt genieten. En na een weekend met veel eten ben ik eigenlijk op maandag echt opgelucht dat ik mag vasten.

Echt, ik zie eten nog veel liever sedert ik met vasten begonnen ben. Ik kan een hele bak chips leegvreten, eens frietjes eten zonder dat ik me daar schuldig om hoef te voelen. Je mag dat alleen niet te veel doen. Ik ga gewoon véél bewuster om met wat ik eet. En ik geniet ervan.

Heel vaak gehoorde quote ook: “oh! Ik zou de middag niet halen!”. Ik zou zeggen: wel probeer het eens. Je zou er nog van verschieten. Sofie zei dat ook en is nu nogal zwaar overtuigd :-)

Eet je dan de andere dagen echt alles?
Wel euh het is te zeggen. Ik ben op gewicht, ik moet niet meer afvallen. In principe kan je dan overschakelen naar 6:1, maar één vastendag per week. Maar ik eet de andere dagen soms nogal veel (understatement). Ik kan daar werkelijk ook gigantisch van genieten. Eigenlijk heb ik drie soorten dagen: de vastendagen, de opletdagen en de schransdagen. Die laatste moet je sowieso een beetje beperkt houden. In het weekend kan ik me volledig laten gaan. Maar in de week let ik op. En op vastendagen vast ik. Het is kwestie van het juiste evenwicht te vinden tussen vastendagen, opletdagen en schransdagen :-).

Ach wat, vasten, dat is iets wat veel dunne mensen eigenlijk uit zichzelf doen: compenseren als ze een zwaar weekend gehad hebben. Er zijn er al een paar die me dat toevertrouwd hebben, dat ze dat eigenlijk van nature uit doen. Wel euh, laat me zeggen dat ik dat niet vanzelf deed :-)

Een schoontje om mee af te sluiten: tien mythes over vasten.

De 5:2-levenswijze. Ofte de heilige graal.

Dus. Nu ga ik jullie iets tonen wat ik nog nooit eerder heb durven tonen. Mijn gewichtscurve van de laatste 5 jaar. Hoe ik aan zo’n schone grafiek kom? Ik was wellicht de allereerste freak in België die me een slimme weegschaal (Withings) kocht. Ik heb daar indertijd hemel en aarde voor moeten bewegen, om dat ding tot in België te krijgen, maar ik ben daar dus nog altijd blij mee, onder andere voor deze grafiek (klik om te vergroten).

Gewicht

Maar goed. In 2011 had ik er net een kuur Herbalife opzitten. Ik zou dat werkelijk aan niemand aanraden. Ik was tien kilo afgevallen, ja, dat wel. Met slechte, dure producten en heel veel honger. Ik was er in februari 2011, toen ik de weegschaal kocht, een maand mee gestopt en ik was al twee kilo bij, jochei (62 kg)! Dat ging zo voort en exact een jaar later was ik alweer mijn tien kilo bij. Zucht. Toen begon het gevecht. Een paar kilo af, een paar kilo bij. Weight watchers en andere dingen geprobeerd. Zot werd ik, van dat punten tellen. Nooit, nooit meer geraakte ik onder die magische 65 kg-grens. Zelf de 68 kg-grens (die van een gezond BMI) was bijzonder moeilijk aan te houden.

Begin vorig jaar voelde ik me weer eens absoluut niet goed in mijn vel. Er bestaan mensen die daar geen probleem mee hebben, met een paar kilo te veel, maar ik dus wel. Ik voel elk vetrolletje priemen, mijn kleren spannen, ik moet allerlei trucen uitvoeren om er toch een beetje slanker uit te zien dan ik ben… Vreselijk vind ik dat. Dus begon ik nog maar eens aan een poging. Met de moed der wanhoop. Gezond eten en sporten. Want dat is uiteindelijk de basis. De kilo’s gingen er wel af, heel traag. Maar het was een processie van Echternach: in de week goed opletten, weinig en gezond eten. In het weekend een paar sociale activiteiten en het was weer allemaal om zeep. Zucht. Ik wou tegen de zomer 65 kilogram wegen en zo zou dat dus niet lukken.

Dus begon ik aan een dieet levenswijze die ik al een paar keer had zien voorbij passeren. Al een jaar spookte het door mijn hoofd, maar ik durfde er niet aan te beginnen wegens dat het op een aantal punten ingaat tegen de algemeen heersende opvattingen over eten en metabolisme en zo. Maar goed, als een mens wanhopig is doet hij al eens iets. In maart 2015 begon ik aan het 5:2-dieet. Vijf dagen normaal eten, 2 dagen 500 calorieën op één dag. Simpel als dat.

En het werkte. Het werkte wonderwel. Zes weken later zat ik al onder die 65 kilo-grens. Daar was ik superblij mee, dus gingen we verder naar het streefgewicht dat het UZ me ooit vooropgesteld had: 63 kilo, in juni van dat jaar. In de grote vakantie liet ik het wat varen en ging ik terug naar 65 kilo. In het najaar wilde ik het weer scherper stellen en dus begon ik weer. Met Ploegsteert kwam er heel wat geloop bij en kwam ik plots op 60 kilo uit. 60! Ik bedoel: 60! Dat was gelijk 100 jaar geleden dat ik zo weinig gewogen had! Voor de marathon zat ik maanden op 59 kilo, maar nu zit ik weer op 60, maar dat is OK.

Ik vertelde er over aan een paar mensen, maar de reacties waren telkens vreemd. Meesten vinden het maar iets raars precies. Ik ook eerst, daar niet van. In het najaar ontdekte ik dat ik iemand kende die het ook volgde en we begonnen tips uit te wisselen. En toen kwam Sofie dat te weten en nog een paar en begonnen we een Facebook-groepje… En daaruit blijkt dat het voor heel veel van die mensen werkt. Waar ik uiteraard super blij mee ben. Ook voor Kelly van Tales from the crib trouwens… (ja, ik ben de mysterieuze goeroe waar ze niet zo heel subtiel naar verwijzen :-))

Mij moet je niet meer overtuigen. Het is het enige dieet waar ik niet knorrig en ambetant van word omdat ik de hele tijd moet opletten wat ik doe en eet. Dat ik mijn sociaal leven kan houden zoals het is, met lekker eten en drinken. Mensen kijken soms al eens naar wat ik allemaal binnenspeel in het weekend. Ik word er gewoon echt blij van, omdat ik met minimale inspanning afval of op gewicht blijf. Ik voel me goed in mijn vel en durf al eens een bikinifoto posten ;-) Nooit gedacht dat ik ooit zoiets zou vinden: op gewicht kunnen blijven en toch genieten van het leven. Voor mij is 5:2 dan ook echt de Heilige Graal.

Zon. Bikini 👙. Genieten. Zalig. Nog van dat graag!

Enfin, de komende dagen/weken komt er nog meer over op deze blog, maar ondertussen moet je maar eens wat meer over opzoeken: vasten is echt gezond. Het heeft nog een pak andere voordelen dan enkel afvallen. Maar misschien kun je beginnen met de documentaire van Michael Mosley eens bekijken: Eat, fast en live longer. Lees de berichten van Sofie, de update van Sofie en Kelly.

Nog een paar andere voordelen: het is simpel! Het is gratis! Je moet geen slechte producten vreten! En het is de eerste keer dat ik van een dieet levenswijze denk: dit kan ik nu eens de rest van mijn leven volhouden, zie. Ik kan het iedereen aanraden. Echt.

Waarom ik mijn trouwring aan mijn middelvinger draag

De mensen die me begin dit jaar gezien hebben, zullen het verschil wel gezien hebben. Ha ja, de meesten zeggen het me dan ook. Ik ben serieus wat kilo’s kwijt. En dat valt nogal op ja.

In januari woog ik het zwaarste ooit, in niet-zwangere toestand dan toch. Mijn BMI was 27, dat is dus te hoog, goed voor code rood hier. Ik weet dat ik op tijd moet ingrijpen, of ik weeg binnen de kortste keren 100 kilo. Momenteel weeg ik 13 kilo minder, goed voor een BMI van 22,3. Perfect gezond dus.

Mijn meter en ik #mia #latergram
Foto een jaar geleden, met mijn lieve meter.

“Ha ja”, zegt iedereen, “dat is door al dat lopen natuurlijk”.
“Goh ja”, zeg ik, “dat zal natuurlijk wel geholpen hebben, maar van lopen alleen vermager je niet. OK ja, dat zijn een hele hoop calorieën die je verbruikt maar als je kijkt wat een maaltijd geeft van calorieën dan moet je al heel veel lopen om daarop te vermageren. Je moet nog altijd wel je voeding aanpassen. Maar goed: bij mijn werkt dat nogal systematisch: lopen = gezonder eten. Niet lopen = me smijten op alles wat ongezond en veel is.”

Gezond eten dus. En porties aanpassen. Ik zal daar nog eens een aparte post over schrijven, over hoe ik mijn voeding aangepast hebt. Maar waar ik tot nog toe het meest trots ben is op dat ik volhoud. In mei al woog ik tien kilo minder en toen heb ik het wat losgelaten, naar de zomer toe. Na de zomer was ik 2, 3 kilo bij. Vroeger zou ik die gerelativeerd hebben en gedacht hebben dat het nog wel meeviel. Nu ben ik direct weer in actie geschoten om die 2, 3 kilo er af te krijgen. En het zijn er dan wat meer geworden.

Het is wel OK nu, dat gewicht. Al zou ik er graag naar de marathon nog een stuk of 2, 3 willen afkrijgen, niet meer dan dat. Gewoon omdat iedere kilo die je extra moet meeslepen, er eentje is die je blijkbaar wel voelt.

Van gewicht zit ik nu op mijn trouwgewicht, zodat ik dus ook weer in mijn trouwkleed kan. Niet dat dat nu per sé nodig was, maar toch, wel leutig. Maar hoe komt het dan dat die trouwring aan een andere vinger moet? Hij valt gewoon los van mijn ringvinger, dat mag ik echt niet meer riskeren.

Waarom ik mijn trouwring tegenwoordig aan mijn middelvinger draag. Link in bio. #lienweb
Ik denk dat dat te maken heeft met mijn vetpercentage. Heel zeker weet ik dat niet, want ik heb geen cijfers van toen, maar ik denk dat mijn vetpercentage een stuk lager is dan ten tijde van mijn trouw. Meer spieren. Vet op andere plaatsen. Zoiets.

Sedert de zomer doe ik ook heel geregeld aan krachttraining. Puur ter ondersteuning van het lopen vooral. Core stability. Eerst met schema’s en zo, nu doe ik gewoon maar wat. Niet dagelijks, meer tussendoor een beetje. Niet genoeg wel, eigenlijk, maar toch, meer dan niks.

Waardoor je dus ziet dat dat vetpercentage ook goed gezakt is. Wel met een korreltje zout te nemen, dat is gemeten met zo’n
weegschaal met bio-impedantie , en heel nauwkeurig is dat allemaal niet, maar goed, het geeft toch een trend aan, denk ik dan.

2015
Paars=gewicht, geel= vetpercentage

Het is nu niet zo dat ik al last had van mijn zwaarlijvigheid, zo zwaar was ik nog niet en eigenlijk leefde ik wel vrij gezond: gezond eten (meestal, maar altijd te veel) en sporten deed ik wel al. Maar toch zijn er heel wat voordelen aan dat vermageren.

Voordelen

    * Ik voel me veel beter in mijn vel, veel zelfzekerder. Ik voel me gewoon beter in mijn vel met minder vetrolletjes.
    * ik kan dragen wat ik wil: skinny jeans, loszittende truien: ik durf het allemaal aan tegenwoordig.
    * ik loop veel sneller: ik denk toch wel dat mijn forse prestaties daar iets mee te maken hebben.

Nadelen van af te vallen

    * Geen borsten meer. ’t Is echt triest gesteld daar :-)
    * In mijn gezicht ben ik nu ook wel genoeg afgevallen. Helaas wel nog steeds een stevige vetlaag op de dijen, ook wel de bilbulten genoemd. Ach ja, een mens heeft altijd werkpuntjes hé.
    * mijn trouwring zit op een andere vinger. Na 10 jaar op mijn ringvinger doet dat raar en per dag schiet ik gelijk 4 keer in paniek “waar is mijn trouwring!” :-)

Bourgoyen love #bourgoyen #keeponrunning #running #15km #runfie
Foto tien dagen geleden, tijdens een zalige 15 km loop in Bourgoyen.

Postje geschreven voor de dekselse lumbago, die me nog steeds aan de kant houdt. Momenteel zoek ik een evenwicht tussen rust en voorzichtig bewegen. Maar ben ik behoorlijk gefrustreerd en toch wel wat bang, dus smijt ik me op troosteten. Niet goed. Er zal dus wel al weer een kilo bij zijn. ZUCHT. Dit kan maar beter niet te lang duren.

Moi chez toi. Ook bij u?

Mijn broerke, dat is een beetje mijn held. Toen we klein waren, waren we geen beste vriendjes, maar toen we een jaar of 15, 16 werden, hadden we door dat samenspannen tegen ons ouders interessanter was dan onderling ruzie maken, zoals dat meestal gaat. En sedertdien zijn we beste vriendjes. Niet dat we elkaars deur plat lopen, maar we zijn er altijd voor mekaar.

2015_03_08_132

En mijn broer is dus een kok. Een hele goeie. Hij weet al sedert zijn kleutertijd dat hij kok wil worden en hij is nooit afgeweken van dat plan. Hij ging naar de Groene Poorte en liep stage bij verschillende sterrenrestaurants, onder andere bij Roger Souvereyns van het “Scholteshof” en ook in “Het Konvent”. Daarna werkte hij op cruiseboten, in de Pastorale (waar hij zijn vrouw leerde kennen) en daarna heel lang in “Salons Mimosa”, de bekendste feestzaal van Eeklo en omstreken.

Momenteel werkt hij op een school omdat dat beter te combineren is met zijn gezinsleven, en mijn broer, dat is een echte family man. Maar daarnaast heeft hij nu in bijberoep zijn eigen traiteurzaak opgericht: Moi chez toi. Hij was daar al een tijdje langer mee bezig, maar sedert het voorjaar heeft hij zijn garage verbouwd tot een indrukwekkende professionele keuken met inbouwfrigo. Zotjes :-)

Hij verzorgt al uw feestjes, groot en klein. Van een vrij klein (ik geloof 16 mensen) familiefeestje tot een grote barbecue (hij heeft een immense meeneembare barbecue) of een receptie van een paar 100 man. Van een gewone receptie over een barbecue tot een chic vijfgangenmenu en al. Al dan niet met personeel.

Met de feestdagen doet hij het anders: hij heeft een aantal menu’s en het enige wat je moet doen, is ze afhalen. Keihandig. Geen gepieker over het menu, geen hele dag in de keuken slijten en geen gestress over het al dan niet (mis)lukken van uw bechamelsaus. Op het menu onder meer: kalkoen, varkenshaasje, victoriabaars & hert.

Het hele menu kan je hier bekijken. En ook alle contactgegevens en zo.
brochure eindejaar 2015

Je kan nu bestellen! De eerste die bestelt en als code “Lien” doorgeeft, krijgt een fles cava bij!

Een veggie in het gezelschap? Je kan altijd een alternatief vragen aan mijn broer.

Oh ja. En ik moet eens werken aan deftige foto’s van de keuken van mijn broer en zijn hapjes en al. En een Facebookpagina. Maar daarvoor heb ik meer foto’s nodig. Komt er aan.

Neen, dit is geen gesponsorde post. Du-uh. Hoewel. Bij mijn broer kom ik nooit iets tekort :-)

Nieuw schooljaar, nieuwe gewoontes

De focus gaat de laatste jaren steeds meer naar gezonde voeding, ook hier thuis. Voor mij geen enkel probleem, voor de huisgenoten is dat wat anders. Zoals ik al zei in een paar vorige posts, zijn mijn kinderen nu niet meteen de beste eters en er zijn tijden geweest dat ik al blij was dat ze gewoon iets aten.

Tot nog toe at ik warm op het werk. Wij kunnen op het werk dagelijks kiezen tussen vlees, vis, veggie, twee soorten pasta (veggie/vlees), nog wat grillschotels, koude schotels, saladebuffet en broodjes. Enfin, ik kan van héél ongezond (je kan er iedere dag frieten krijgen) naar echt behoorlijk gezond gaan. Het is kwestie van keuzes maken. De man kan ook dagelijks warm eten op het werk, al komt ie daar vaak niet aan toe zegt hij, of hij vindt het niet lekker, en dan eet hij brol. De kinderen konden warm eten op school. Ideaal, niet meer beginnen koken na een werkdag en vooral ook me niet meer ergeren in het niet-eten van de kinderen.

Want ik kan me daar gigantisch aan ergeren. Hoe traag dat die eten. Hoe die zeuren over de kleine portie groenten die ze krijgen. Mijn kinderen kunnen ook gewoon zo heel erg hard bezig zijn met samen spelen dat eten echt niet in hun op komt. Ik stoor dan al-tijd als ik zeg: “Kindjes, het eten is klaar”. Ik probeer me dat allemaal niet aan te trekken, maar eerlijk, op mijn gemak eten doe ik dan niet en laat eten voor mij nu net iets zijn waar ik liefst van al op mijn gemak van geniet.

Maar dus. Toen hoorde ik op school dat het eigenlijk zonde was dat wij moesten betalen voor dat eten want dat Janne toch eigenlijk wel bijzonder weinig eet. En toen begon Janne te zagen om boterhammen mee te krijgen naar school. En toen begon ik na te denken over dat schooleten. Dat wordt in vacuüm getrokken zakken dagelijks aangevoerd vanuit Limburg. Niks tegen Limburg, maar zo duurzaam kan dat toch al niet zijn en lekker ook al niet. Schijnt er altijd al eens gegeten uit te zien.

Dus zijn we begonnen met een proefproject: de kinderen eten twee keer per week warm op school, de dagen dat ze ook naar ballet gaan, dat is wel makkelijk dat ik daarna niet moet koken. Op dinsdag en donderdag krijgen ze boterhammen mee. Omdat ik op woensdag niet werk, wil dat dus zeggen dat ik kook op dinsdag-woensdag-donderdag. En zaterdag en zondag, afhankelijk van de weekendplannen.

Lekker! Mijn moeilijke eetkinderen waren minder overtuigd. #hellofresh

In de brooddoos krijgen ze wat vanalles bij maar ik steek er altijd een portie groenten bij (komkommer, tomaat, wortel, want dat is zowat het enige wat ze lusten) en de afspraak is dat die groenten op moeten zijn. En op school is het voor tienuurtje eigenlijk enkel fruitdag op maandag en woensdag maar we hebben afgesproken dat ze vanaf nu altijd groenten en fruit meekrijgen, zo hebben ze daar toch ook weer wat gezonde dingen mee. Ik vraag ook niet meer welk fruit ze mee willen, ik geef gewoon een mengeling mee, anders zeggen ze toch gewoon altijd: “appel”.

En nu, een goeie drie weken verder kan ik zeggen dat het voorlopig goed gaat. Het vergt wat planning. Niet alleen voor het warme eten, ook voor de boterhammen. Boterhammen en fruit/groenten worden ’s avonds al klaar gezet en in de frigo bewaard.
Warm eten: ik heb een lijstje met dingen die ik allemaal zitten heb en kan klaarmaken. Er zit een grote hoeveelheid spaghettisaus in mijn diepvries. Ongeveer eens per maand ga ik een Smartmat of Hellofresh-pakket bestellen, om me wat extra inspiratie te geven en om de kinderen wat nieuwe dingen te leren eten. In het verleden ook al gedaan en er zitten toch wel al een paar blijvertjes tussen. Ik bekijk echt op voorhand wat hun menu’s zijn en op basis daarvan bestel ik, dus geen abo of zo. Vaak restjes warm eten en die neem ik dan mee naar het werk. Ik ben dol op restjes, ik eet ze vaak nog liever de volgende dag koud op.
De afspraak is ook dat er over avondeten niet gezeurd wordt en dat ze alles moeten proeven. Gaat niet altijd even goed, maar valt toch mee.
Ja, extra werk en extra planning, waardoor de mama eigenlijk niet meer in de zetel ploft ’s avonds, maar rechtstreeks in haar bed. Maar ik heb het er wel voor over, want nu heb ik er tenminste zicht op, op wat ze binnen krijgen en wat niet. En zo hoop ik dat ze ooit een gezond eten gaan leren waarderen :-)

Ha. Einddatum proefproject: einde van het jaar. En dan evaluatie. Meer, minder, we zullen het zien.

Havermout voor kinderen

Ooh ja, ik ben nog steeds een grote havermoutfan. Instant havermoutzakjes koop ik al lang niet meer, al vind ik de cassonadeversie een prima versie voor havermoutbeginnelingen. Ik koop havermout tegenwoordig zowat in het groot, want er gaat geen dag voorbij zonder dat hier havermout gegeten wordt. Op alle mogelijke manieren, daar wordt nogal mee geëxperimenteerd hier. Nogal wat mensen eten havermout tegenwoordig, logisch, want havermout is heel gezond en heeft talrijke voordelen. Maar heel vaak hoor ik erbij: “maar aan mijn kinderen krijg ik het niet gesleten.” Nu, ge weet ondertussen al dat mijn kinderen niet de beste eters van de wereld zijn (understatement), maar inmiddels zijn ze dol op havermout. Drie manieren waarop ik havermout slijt aan mijn kinderen.

Havermoutkoekjes.

Daar zijn ze echt dol op en geef ik vaak mee naar school. Is eigenlijk gewoon het recept van Jeroen Meus, maar dan maar de helft van de hoeveelheid suiker die hij zegt. Serieus, hij doet daar veel te veel suiker in. Dat krijgen ze al genoeg binnen, dus met een beetje minder kan het ook wel. In een zotte bui draai ik er nog wel eens chocoladestukjes door (en dan doe ik er nog minder suiker in). Of rozijnen, dat zou ook kunnen, maar dan lusten mijn kinderen het weer niet meer.

  • 130 g havermout
  • 125 g zachte boter (op kamertemperatuur)
  • 100 g suiker (Jeroen zegt 210 g)
  • 100 g bloem
  • 1 vanillestokje. Of vanillesuiker of vanilledinges
  • 1 ei

Gooi alles samen en mix. Schep met een koffielepeltje kleine hoopjes op een bakpapier en druk plat. Bak een kwartiertje op 180 graden.

IMG_20150907_140637

Havermoutpannenkoeken

Niks leuker dan op een luie zondag opstaan en op het gemak pannenkoekjes beginnen bakken. Is eigenlijk gewoon het recept van op een Quaker doos. Mor lekker.

  • 50 gram havermout
  • 1,5 dl magere melk (ik gebruik amandelmelk)
  • 2 eieren
  • 100 gram griekse yoghurt 0% vet (of een andere yoghurt hé)
  • een snuifje zout
  • 30 gram tagatesse of 60 gram suiker. Of nikse en bijzoeten naar smaak op de pannenkoek, zo doe ik het.

Kap alles samen en mix fijn. Havermout moet fijn gemixt zijn. Laat een vijftal minuten rusten. Ondertussen laat ge uw panneke goed heet worden, beetje boter, bakken. Met dit recept maak je 4 pannenkoeken van het normale formaat, maar daar komen mijn kinders en ik niet mee toe, we gaan dus meestal voor twee keer dat. Liefst eet ik dat met een beetje griekse yoghurt (liefst die van Pur Natur, al is die niet bepaald mager te noemen, mor allez, het is wel de lekkerste van allemaal). En dan bosvruchten en een streepje honing. Een beter ontbijt dan dat heb ik nog niet gehad, echt. Voor de kindjes: met suiker of met choco :-)

Vakantie - ontbijt - buiten - zalig. En ook #healthy

3. Kindjeshavermout

Zelf uitgevonden eigenlijk. De kindjes zijn hier dol op chocomelk (Nesquick) dus ik dacht: we mengen het één bij het ander.

  • 20 gram havermout (zelf eet ik er 30 maar voor kinderen dus beperktere portie)
  • 150 ml melk (ik nam halfvolle melk omdat ze dat het lekkerste vinden, maar amandelmelk, soja, … kan uiteraard ook)
  • Nesquick naar smaak

Ik warm op in de microgolf met de helft van de melk ongeveer. Als het goed gekookt heeft, dan voeg ik er de rest van de melk aan toe zodat het niet te warm is voor de kinderen. Andere mogelijkheid is dat ik het de avond ervoor al overnight in de frigo zet en dan ’s morgens gewoon licht een beetje opwarm (ze hebben dat het liefst warm, maar koud opeten kan natuurlijk ook). Het belangrijkste is vooral dat de havermout goed zacht is, vandaar koken of overnight. Naar keuze afwerken met stukjes banaan door. Of nootjes. De iets gezondere versie maak je met cacao. Maar goed, ik vind deze met nesquick al een goeie instapversie en echt: hun kommetje is in no time leeg. Ideaal voor in de week!

Ik weet wel, door de toevoegingen zijn deze recepten ook weer niet zo super gezond. Maar wel een aangename afwisseling op altijd brood of koekjes uit een pakje waar veel meer suiker in zit. En zo krijgen ze toch al geen afkeer voor havermout en zijn ze de textuur al gewoon.

En nu ben ik nog op zoek naar een lekker havermoutbrood, zonder bananen in, want als ik iets bak met bananen in, dan moeten mijn kinderen er niks meer van hebben. Moeilijke eters, weetwel.

Leren lusten

“Ik lust dat niet, mama”, dat is een zinnetje waar ik echt niet tegen kan. Want meestal hebben ze het nog niet eens geproefd als ze het zeggen. En ze weten ondertussen ook wel al dat dat niet pakt bij mij. En dat ze moeten proeven, een hap die groot genoeg is om het te kunnen proeven.

Maar evengoed hoor ik veel volwassenen die dat niet zeggen. “Ik lust dat niet”, als excuus om gezonde dingen te laten liggen en over te schakelen naar alles wat gezond is.

Als ik dan vraag: “En heb je dat al ooit geproefd?” en “Hoe lang is het geleden dat je dat geproefd hebt?” dan is het antwoord vaak: “Heel lang geleden” of zelfs “Niet eigenlijk, nooit”.

Maar zoals misschien al geweten, kinderen moeten iets minstens 10 à 15 keer geproefd hebben vooraleer ze echt mogen zeggen dat ze het niet lusten. Dus hier pakt dat niet, niet lusten. Iedere keer moeten ze opnieuw proeven, er zit niks anders op. Pech.

Maar dat geldt evengoed voor mezelf. Weet je nog, dat ik bang was voor linzen en avocado’s? Door de dagen zonder vlees ben ik beginnen linzen eten, en ondertussen eet ik ze heel graag. Ik maak er vanalles mee, zoals heerlijke linzenpaté. Lekker!

Met avocado’s ging het wat moeilijker. Ik probeerde het regelmatig in een slaatje van receptjes van jullie, of van Pinterest. Ik vond het oké, maar zonder meer. En plots was er een klik. Ik vind ze heerlijk momenteel. Echt, ik zou er iedere dag eentje kunnen eten. In een slaatje, maar ook zo uit het vuistje.

Nieuw verslavingske. En zeggen dat ik dat vroeger niet lustte. #avocado #herbamare #healthy

Nog leren eten de afgelopen jaren: olijven, havermout, kikkererwten, quinoa, edamame bonen, zoete aardappel, pompoen, courgette … Sommige dingen waren nieuw, sommige dingen dacht ik niet te lusten. Tot ik ze nog eens proefde of op een andere wijze klaarmaakte.

Dus ja, ik ben er van overtuigd dat iedereen zichzelf alles kan leren eten. Als je er maar voor openstaat en het genoeg kansen geeft. Als je het niet opgeeft na één keer, maar er nog eens iets anders mee probeert.

En waarom zou je dat nu doen, nieuwe dingen leren lusten? Ha, dat is simpel hé. Ik wil enkel gezonde dingen leren lusten. Avocado’s duiken zowat in elk lijstje van gezond voedsel op, dus dat was er éne die hoog op mijn verlanglijstje stond om te leren lusten. Hetzelfde met havermout, kikkererwten, linzen. Als ik tegenwoordig in een groentewinkel sta, lijkt het wel alsof ik in een snoepwinkel sta. Ik wil alles meenemen, om alles te proeven, klaar te maken op een andere manier, combineren. Zoals onlangs deze bloemcoolcouscous met gegrilde groenten. Heerlijk!

Bloemkoolcouscous met geroosterde groenten. Topidee! #healthy

Er zijn maar eigenlijk dingen die ik niet (meer) lust: pompelmoes is zoiets wat ik nog wil leren eten. Voor de rest moet ik al eens goed nadenken. Koeitong heb ik nooit gelust, maar ik zie geen enkele goede reden waarom ik dat zou moeten leren lusten. En in de loop der jaren ben ik hoe langer hoe minder een zoetebek geworden. Zo zul je me bijvoorbeeld zelden of nooit met een ijsje zien. Ik eet dat gewoon niet graag. Veel te zoet. Ha, ook niet erg. Behalve dat ik soms vreemde blikken krijg daarvoor. M&M’s daarentegen lust ik nog altijd héél graag.

En vanmorgen zat Sientje op ons bed en zei zomaar vanuit het niets: “Mama, ik dacht vroeger dat ik enkel zwarte olijven lustte. Maar ik heb deze week groene olijven geproefd op school en ik vond dat lekker.” Ha!

En nu ga ik nu naar de winkel om een nieuwe lading avocado. Want ik zit zonder.