Waarom ik mijn trouwring aan mijn middelvinger draag

De mensen die me begin dit jaar gezien hebben, zullen het verschil wel gezien hebben. Ha ja, de meesten zeggen het me dan ook. Ik ben serieus wat kilo’s kwijt. En dat valt nogal op ja.

In januari woog ik het zwaarste ooit, in niet-zwangere toestand dan toch. Mijn BMI was 27, dat is dus te hoog, goed voor code rood hier. Ik weet dat ik op tijd moet ingrijpen, of ik weeg binnen de kortste keren 100 kilo. Momenteel weeg ik 13 kilo minder, goed voor een BMI van 22,3. Perfect gezond dus.

Mijn meter en ik #mia #latergram
Foto een jaar geleden, met mijn lieve meter.

“Ha ja”, zegt iedereen, “dat is door al dat lopen natuurlijk”.
“Goh ja”, zeg ik, “dat zal natuurlijk wel geholpen hebben, maar van lopen alleen vermager je niet. OK ja, dat zijn een hele hoop calorieën die je verbruikt maar als je kijkt wat een maaltijd geeft van calorieën dan moet je al heel veel lopen om daarop te vermageren. Je moet nog altijd wel je voeding aanpassen. Maar goed: bij mijn werkt dat nogal systematisch: lopen = gezonder eten. Niet lopen = me smijten op alles wat ongezond en veel is.”

Gezond eten dus. En porties aanpassen. Ik zal daar nog eens een aparte post over schrijven, over hoe ik mijn voeding aangepast hebt. Maar waar ik tot nog toe het meest trots ben is op dat ik volhoud. In mei al woog ik tien kilo minder en toen heb ik het wat losgelaten, naar de zomer toe. Na de zomer was ik 2, 3 kilo bij. Vroeger zou ik die gerelativeerd hebben en gedacht hebben dat het nog wel meeviel. Nu ben ik direct weer in actie geschoten om die 2, 3 kilo er af te krijgen. En het zijn er dan wat meer geworden.

Het is wel OK nu, dat gewicht. Al zou ik er graag naar de marathon nog een stuk of 2, 3 willen afkrijgen, niet meer dan dat. Gewoon omdat iedere kilo die je extra moet meeslepen, er eentje is die je blijkbaar wel voelt.

Van gewicht zit ik nu op mijn trouwgewicht, zodat ik dus ook weer in mijn trouwkleed kan. Niet dat dat nu per sé nodig was, maar toch, wel leutig. Maar hoe komt het dan dat die trouwring aan een andere vinger moet? Hij valt gewoon los van mijn ringvinger, dat mag ik echt niet meer riskeren.

Waarom ik mijn trouwring tegenwoordig aan mijn middelvinger draag. Link in bio. #lienweb
Ik denk dat dat te maken heeft met mijn vetpercentage. Heel zeker weet ik dat niet, want ik heb geen cijfers van toen, maar ik denk dat mijn vetpercentage een stuk lager is dan ten tijde van mijn trouw. Meer spieren. Vet op andere plaatsen. Zoiets.

Sedert de zomer doe ik ook heel geregeld aan krachttraining. Puur ter ondersteuning van het lopen vooral. Core stability. Eerst met schema’s en zo, nu doe ik gewoon maar wat. Niet dagelijks, meer tussendoor een beetje. Niet genoeg wel, eigenlijk, maar toch, meer dan niks.

Waardoor je dus ziet dat dat vetpercentage ook goed gezakt is. Wel met een korreltje zout te nemen, dat is gemeten met zo’n
weegschaal met bio-impedantie , en heel nauwkeurig is dat allemaal niet, maar goed, het geeft toch een trend aan, denk ik dan.

2015
Paars=gewicht, geel= vetpercentage

Het is nu niet zo dat ik al last had van mijn zwaarlijvigheid, zo zwaar was ik nog niet en eigenlijk leefde ik wel vrij gezond: gezond eten (meestal, maar altijd te veel) en sporten deed ik wel al. Maar toch zijn er heel wat voordelen aan dat vermageren.

Voordelen

    * Ik voel me veel beter in mijn vel, veel zelfzekerder. Ik voel me gewoon beter in mijn vel met minder vetrolletjes.
    * ik kan dragen wat ik wil: skinny jeans, loszittende truien: ik durf het allemaal aan tegenwoordig.
    * ik loop veel sneller: ik denk toch wel dat mijn forse prestaties daar iets mee te maken hebben.

Nadelen van af te vallen

    * Geen borsten meer. ’t Is echt triest gesteld daar :-)
    * In mijn gezicht ben ik nu ook wel genoeg afgevallen. Helaas wel nog steeds een stevige vetlaag op de dijen, ook wel de bilbulten genoemd. Ach ja, een mens heeft altijd werkpuntjes hé.
    * mijn trouwring zit op een andere vinger. Na 10 jaar op mijn ringvinger doet dat raar en per dag schiet ik gelijk 4 keer in paniek “waar is mijn trouwring!” :-)

Bourgoyen love #bourgoyen #keeponrunning #running #15km #runfie
Foto tien dagen geleden, tijdens een zalige 15 km loop in Bourgoyen.

Postje geschreven voor de dekselse lumbago, die me nog steeds aan de kant houdt. Momenteel zoek ik een evenwicht tussen rust en voorzichtig bewegen. Maar ben ik behoorlijk gefrustreerd en toch wel wat bang, dus smijt ik me op troosteten. Niet goed. Er zal dus wel al weer een kilo bij zijn. ZUCHT. Dit kan maar beter niet te lang duren.

Moi chez toi. Ook bij u?

Mijn broerke, dat is een beetje mijn held. Toen we klein waren, waren we geen beste vriendjes, maar toen we een jaar of 15, 16 werden, hadden we door dat samenspannen tegen ons ouders interessanter was dan onderling ruzie maken, zoals dat meestal gaat. En sedertdien zijn we beste vriendjes. Niet dat we elkaars deur plat lopen, maar we zijn er altijd voor mekaar.

2015_03_08_132

En mijn broer is dus een kok. Een hele goeie. Hij weet al sedert zijn kleutertijd dat hij kok wil worden en hij is nooit afgeweken van dat plan. Hij ging naar de Groene Poorte en liep stage bij verschillende sterrenrestaurants, onder andere bij Roger Souvereyns van het “Scholteshof” en ook in “Het Konvent”. Daarna werkte hij op cruiseboten, in de Pastorale (waar hij zijn vrouw leerde kennen) en daarna heel lang in “Salons Mimosa”, de bekendste feestzaal van Eeklo en omstreken.

Momenteel werkt hij op een school omdat dat beter te combineren is met zijn gezinsleven, en mijn broer, dat is een echte family man. Maar daarnaast heeft hij nu in bijberoep zijn eigen traiteurzaak opgericht: Moi chez toi. Hij was daar al een tijdje langer mee bezig, maar sedert het voorjaar heeft hij zijn garage verbouwd tot een indrukwekkende professionele keuken met inbouwfrigo. Zotjes :-)

Hij verzorgt al uw feestjes, groot en klein. Van een vrij klein (ik geloof 16 mensen) familiefeestje tot een grote barbecue (hij heeft een immense meeneembare barbecue) of een receptie van een paar 100 man. Van een gewone receptie over een barbecue tot een chic vijfgangenmenu en al. Al dan niet met personeel.

Met de feestdagen doet hij het anders: hij heeft een aantal menu’s en het enige wat je moet doen, is ze afhalen. Keihandig. Geen gepieker over het menu, geen hele dag in de keuken slijten en geen gestress over het al dan niet (mis)lukken van uw bechamelsaus. Op het menu onder meer: kalkoen, varkenshaasje, victoriabaars & hert.

Het hele menu kan je hier bekijken. En ook alle contactgegevens en zo.
brochure eindejaar 2015

Je kan nu bestellen! De eerste die bestelt en als code “Lien” doorgeeft, krijgt een fles cava bij!

Een veggie in het gezelschap? Je kan altijd een alternatief vragen aan mijn broer.

Oh ja. En ik moet eens werken aan deftige foto’s van de keuken van mijn broer en zijn hapjes en al. En een Facebookpagina. Maar daarvoor heb ik meer foto’s nodig. Komt er aan.

Neen, dit is geen gesponsorde post. Du-uh. Hoewel. Bij mijn broer kom ik nooit iets tekort :-)

Nieuw schooljaar, nieuwe gewoontes

De focus gaat de laatste jaren steeds meer naar gezonde voeding, ook hier thuis. Voor mij geen enkel probleem, voor de huisgenoten is dat wat anders. Zoals ik al zei in een paar vorige posts, zijn mijn kinderen nu niet meteen de beste eters en er zijn tijden geweest dat ik al blij was dat ze gewoon iets aten.

Tot nog toe at ik warm op het werk. Wij kunnen op het werk dagelijks kiezen tussen vlees, vis, veggie, twee soorten pasta (veggie/vlees), nog wat grillschotels, koude schotels, saladebuffet en broodjes. Enfin, ik kan van héél ongezond (je kan er iedere dag frieten krijgen) naar echt behoorlijk gezond gaan. Het is kwestie van keuzes maken. De man kan ook dagelijks warm eten op het werk, al komt ie daar vaak niet aan toe zegt hij, of hij vindt het niet lekker, en dan eet hij brol. De kinderen konden warm eten op school. Ideaal, niet meer beginnen koken na een werkdag en vooral ook me niet meer ergeren in het niet-eten van de kinderen.

Want ik kan me daar gigantisch aan ergeren. Hoe traag dat die eten. Hoe die zeuren over de kleine portie groenten die ze krijgen. Mijn kinderen kunnen ook gewoon zo heel erg hard bezig zijn met samen spelen dat eten echt niet in hun op komt. Ik stoor dan al-tijd als ik zeg: “Kindjes, het eten is klaar”. Ik probeer me dat allemaal niet aan te trekken, maar eerlijk, op mijn gemak eten doe ik dan niet en laat eten voor mij nu net iets zijn waar ik liefst van al op mijn gemak van geniet.

Maar dus. Toen hoorde ik op school dat het eigenlijk zonde was dat wij moesten betalen voor dat eten want dat Janne toch eigenlijk wel bijzonder weinig eet. En toen begon Janne te zagen om boterhammen mee te krijgen naar school. En toen begon ik na te denken over dat schooleten. Dat wordt in vacuüm getrokken zakken dagelijks aangevoerd vanuit Limburg. Niks tegen Limburg, maar zo duurzaam kan dat toch al niet zijn en lekker ook al niet. Schijnt er altijd al eens gegeten uit te zien.

Dus zijn we begonnen met een proefproject: de kinderen eten twee keer per week warm op school, de dagen dat ze ook naar ballet gaan, dat is wel makkelijk dat ik daarna niet moet koken. Op dinsdag en donderdag krijgen ze boterhammen mee. Omdat ik op woensdag niet werk, wil dat dus zeggen dat ik kook op dinsdag-woensdag-donderdag. En zaterdag en zondag, afhankelijk van de weekendplannen.

Lekker! Mijn moeilijke eetkinderen waren minder overtuigd. #hellofresh

In de brooddoos krijgen ze wat vanalles bij maar ik steek er altijd een portie groenten bij (komkommer, tomaat, wortel, want dat is zowat het enige wat ze lusten) en de afspraak is dat die groenten op moeten zijn. En op school is het voor tienuurtje eigenlijk enkel fruitdag op maandag en woensdag maar we hebben afgesproken dat ze vanaf nu altijd groenten en fruit meekrijgen, zo hebben ze daar toch ook weer wat gezonde dingen mee. Ik vraag ook niet meer welk fruit ze mee willen, ik geef gewoon een mengeling mee, anders zeggen ze toch gewoon altijd: “appel”.

En nu, een goeie drie weken verder kan ik zeggen dat het voorlopig goed gaat. Het vergt wat planning. Niet alleen voor het warme eten, ook voor de boterhammen. Boterhammen en fruit/groenten worden ’s avonds al klaar gezet en in de frigo bewaard.
Warm eten: ik heb een lijstje met dingen die ik allemaal zitten heb en kan klaarmaken. Er zit een grote hoeveelheid spaghettisaus in mijn diepvries. Ongeveer eens per maand ga ik een Smartmat of Hellofresh-pakket bestellen, om me wat extra inspiratie te geven en om de kinderen wat nieuwe dingen te leren eten. In het verleden ook al gedaan en er zitten toch wel al een paar blijvertjes tussen. Ik bekijk echt op voorhand wat hun menu’s zijn en op basis daarvan bestel ik, dus geen abo of zo. Vaak restjes warm eten en die neem ik dan mee naar het werk. Ik ben dol op restjes, ik eet ze vaak nog liever de volgende dag koud op.
De afspraak is ook dat er over avondeten niet gezeurd wordt en dat ze alles moeten proeven. Gaat niet altijd even goed, maar valt toch mee.
Ja, extra werk en extra planning, waardoor de mama eigenlijk niet meer in de zetel ploft ’s avonds, maar rechtstreeks in haar bed. Maar ik heb het er wel voor over, want nu heb ik er tenminste zicht op, op wat ze binnen krijgen en wat niet. En zo hoop ik dat ze ooit een gezond eten gaan leren waarderen :-)

Ha. Einddatum proefproject: einde van het jaar. En dan evaluatie. Meer, minder, we zullen het zien.

Havermout voor kinderen

Ooh ja, ik ben nog steeds een grote havermoutfan. Instant havermoutzakjes koop ik al lang niet meer, al vind ik de cassonadeversie een prima versie voor havermoutbeginnelingen. Ik koop havermout tegenwoordig zowat in het groot, want er gaat geen dag voorbij zonder dat hier havermout gegeten wordt. Op alle mogelijke manieren, daar wordt nogal mee geëxperimenteerd hier. Nogal wat mensen eten havermout tegenwoordig, logisch, want havermout is heel gezond en heeft talrijke voordelen. Maar heel vaak hoor ik erbij: “maar aan mijn kinderen krijg ik het niet gesleten.” Nu, ge weet ondertussen al dat mijn kinderen niet de beste eters van de wereld zijn (understatement), maar inmiddels zijn ze dol op havermout. Drie manieren waarop ik havermout slijt aan mijn kinderen.

Havermoutkoekjes.

Daar zijn ze echt dol op en geef ik vaak mee naar school. Is eigenlijk gewoon het recept van Jeroen Meus, maar dan maar de helft van de hoeveelheid suiker die hij zegt. Serieus, hij doet daar veel te veel suiker in. Dat krijgen ze al genoeg binnen, dus met een beetje minder kan het ook wel. In een zotte bui draai ik er nog wel eens chocoladestukjes door (en dan doe ik er nog minder suiker in). Of rozijnen, dat zou ook kunnen, maar dan lusten mijn kinderen het weer niet meer.

  • 130 g havermout
  • 125 g zachte boter (op kamertemperatuur)
  • 100 g suiker (Jeroen zegt 210 g)
  • 100 g bloem
  • 1 vanillestokje. Of vanillesuiker of vanilledinges
  • 1 ei

Gooi alles samen en mix. Schep met een koffielepeltje kleine hoopjes op een bakpapier en druk plat. Bak een kwartiertje op 180 graden.

IMG_20150907_140637

Havermoutpannenkoeken

Niks leuker dan op een luie zondag opstaan en op het gemak pannenkoekjes beginnen bakken. Is eigenlijk gewoon het recept van op een Quaker doos. Mor lekker.

  • 50 gram havermout
  • 1,5 dl magere melk (ik gebruik amandelmelk)
  • 2 eieren
  • 100 gram griekse yoghurt 0% vet (of een andere yoghurt hé)
  • een snuifje zout
  • 30 gram tagatesse of 60 gram suiker. Of nikse en bijzoeten naar smaak op de pannenkoek, zo doe ik het.

Kap alles samen en mix fijn. Havermout moet fijn gemixt zijn. Laat een vijftal minuten rusten. Ondertussen laat ge uw panneke goed heet worden, beetje boter, bakken. Met dit recept maak je 4 pannenkoeken van het normale formaat, maar daar komen mijn kinders en ik niet mee toe, we gaan dus meestal voor twee keer dat. Liefst eet ik dat met een beetje griekse yoghurt (liefst die van Pur Natur, al is die niet bepaald mager te noemen, mor allez, het is wel de lekkerste van allemaal). En dan bosvruchten en een streepje honing. Een beter ontbijt dan dat heb ik nog niet gehad, echt. Voor de kindjes: met suiker of met choco :-)

Vakantie - ontbijt - buiten - zalig. En ook #healthy

3. Kindjeshavermout

Zelf uitgevonden eigenlijk. De kindjes zijn hier dol op chocomelk (Nesquick) dus ik dacht: we mengen het één bij het ander.

  • 20 gram havermout (zelf eet ik er 30 maar voor kinderen dus beperktere portie)
  • 150 ml melk (ik nam halfvolle melk omdat ze dat het lekkerste vinden, maar amandelmelk, soja, … kan uiteraard ook)
  • Nesquick naar smaak

Ik warm op in de microgolf met de helft van de melk ongeveer. Als het goed gekookt heeft, dan voeg ik er de rest van de melk aan toe zodat het niet te warm is voor de kinderen. Andere mogelijkheid is dat ik het de avond ervoor al overnight in de frigo zet en dan ’s morgens gewoon licht een beetje opwarm (ze hebben dat het liefst warm, maar koud opeten kan natuurlijk ook). Het belangrijkste is vooral dat de havermout goed zacht is, vandaar koken of overnight. Naar keuze afwerken met stukjes banaan door. Of nootjes. De iets gezondere versie maak je met cacao. Maar goed, ik vind deze met nesquick al een goeie instapversie en echt: hun kommetje is in no time leeg. Ideaal voor in de week!

Ik weet wel, door de toevoegingen zijn deze recepten ook weer niet zo super gezond. Maar wel een aangename afwisseling op altijd brood of koekjes uit een pakje waar veel meer suiker in zit. En zo krijgen ze toch al geen afkeer voor havermout en zijn ze de textuur al gewoon.

En nu ben ik nog op zoek naar een lekker havermoutbrood, zonder bananen in, want als ik iets bak met bananen in, dan moeten mijn kinderen er niks meer van hebben. Moeilijke eters, weetwel.

Leren lusten

“Ik lust dat niet, mama”, dat is een zinnetje waar ik echt niet tegen kan. Want meestal hebben ze het nog niet eens geproefd als ze het zeggen. En ze weten ondertussen ook wel al dat dat niet pakt bij mij. En dat ze moeten proeven, een hap die groot genoeg is om het te kunnen proeven.

Maar evengoed hoor ik veel volwassenen die dat niet zeggen. “Ik lust dat niet”, als excuus om gezonde dingen te laten liggen en over te schakelen naar alles wat gezond is.

Als ik dan vraag: “En heb je dat al ooit geproefd?” en “Hoe lang is het geleden dat je dat geproefd hebt?” dan is het antwoord vaak: “Heel lang geleden” of zelfs “Niet eigenlijk, nooit”.

Maar zoals misschien al geweten, kinderen moeten iets minstens 10 à 15 keer geproefd hebben vooraleer ze echt mogen zeggen dat ze het niet lusten. Dus hier pakt dat niet, niet lusten. Iedere keer moeten ze opnieuw proeven, er zit niks anders op. Pech.

Maar dat geldt evengoed voor mezelf. Weet je nog, dat ik bang was voor linzen en avocado’s? Door de dagen zonder vlees ben ik beginnen linzen eten, en ondertussen eet ik ze heel graag. Ik maak er vanalles mee, zoals heerlijke linzenpaté. Lekker!

Met avocado’s ging het wat moeilijker. Ik probeerde het regelmatig in een slaatje van receptjes van jullie, of van Pinterest. Ik vond het oké, maar zonder meer. En plots was er een klik. Ik vind ze heerlijk momenteel. Echt, ik zou er iedere dag eentje kunnen eten. In een slaatje, maar ook zo uit het vuistje.

Nieuw verslavingske. En zeggen dat ik dat vroeger niet lustte. #avocado #herbamare #healthy

Nog leren eten de afgelopen jaren: olijven, havermout, kikkererwten, quinoa, edamame bonen, zoete aardappel, pompoen, courgette … Sommige dingen waren nieuw, sommige dingen dacht ik niet te lusten. Tot ik ze nog eens proefde of op een andere wijze klaarmaakte.

Dus ja, ik ben er van overtuigd dat iedereen zichzelf alles kan leren eten. Als je er maar voor openstaat en het genoeg kansen geeft. Als je het niet opgeeft na één keer, maar er nog eens iets anders mee probeert.

En waarom zou je dat nu doen, nieuwe dingen leren lusten? Ha, dat is simpel hé. Ik wil enkel gezonde dingen leren lusten. Avocado’s duiken zowat in elk lijstje van gezond voedsel op, dus dat was er éne die hoog op mijn verlanglijstje stond om te leren lusten. Hetzelfde met havermout, kikkererwten, linzen. Als ik tegenwoordig in een groentewinkel sta, lijkt het wel alsof ik in een snoepwinkel sta. Ik wil alles meenemen, om alles te proeven, klaar te maken op een andere manier, combineren. Zoals onlangs deze bloemcoolcouscous met gegrilde groenten. Heerlijk!

Bloemkoolcouscous met geroosterde groenten. Topidee! #healthy

Er zijn maar eigenlijk dingen die ik niet (meer) lust: pompelmoes is zoiets wat ik nog wil leren eten. Voor de rest moet ik al eens goed nadenken. Koeitong heb ik nooit gelust, maar ik zie geen enkele goede reden waarom ik dat zou moeten leren lusten. En in de loop der jaren ben ik hoe langer hoe minder een zoetebek geworden. Zo zul je me bijvoorbeeld zelden of nooit met een ijsje zien. Ik eet dat gewoon niet graag. Veel te zoet. Ha, ook niet erg. Behalve dat ik soms vreemde blikken krijg daarvoor. M&M’s daarentegen lust ik nog altijd héél graag.

En vanmorgen zat Sientje op ons bed en zei zomaar vanuit het niets: “Mama, ik dacht vroeger dat ik enkel zwarte olijven lustte. Maar ik heb deze week groene olijven geproefd op school en ik vond dat lekker.” Ha!

En nu ga ik nu naar de winkel om een nieuwe lading avocado. Want ik zit zonder.

Dagen zonder vlees versie 2015

Uiteraard doe ik terug mee. Dat is evident, toch? Dagen zonder vlees, wat ooit zo moeilijk was, is nu gewoon mijn tweede velletje geworden.

De rest van het jaar is mijn vleesgebruik beperkt, twee keer per week ongeveer. Maar in de DZV-periode zet ik dat altijd weer wat scherper. Gewoon, de ideale periode om weer eens op zoek te gaan naar nieuwe vegetarische recepten, combinaties, mogelijkheden. En zien dat in de winkels en op restaurant de veggie-keuze toch al een stuk uitgebreider geworden is in die paar jaar tijd.

Photo

Halverwege nu, makkie. Ik eet bergen groenten en peulvruchten en heb me nu ook op de quinoa gesmeten. En ik heb werkelijk nog geen honger gehad.

Eén keer heb ik vis gegeten, bij vrienden, op bezoek. Zeker ook omdat Thu sushi gemaakt had en daar kan je echt geen neen tegen zeggen. Maar ik vind dat niet erg. Het moet allemaal niet meer zo erg.

Dus zitten we nu aan zoiets.

DZV2015

Goed voor een besparing van 200 baden en 300 kilometer met de auto. En ik neem zelden een bad want ik ga liever in de douche. En ik rijd ook al weinig of niet met de auto…

Vegetarische kookstudio

Nike en ik, wij hebben een gedeelde hobby. Allez, eigenlijk twee, want zij loopt ook en ik ook, maar we doen dat eigenlijk zelden of nooit samen. Oh en we lezen ook allebei graag. En fietsen. En…

Maar wij gaan dolgraag gaan vegetarisch koken. Het is begonnen niet zo lang na de eerste editie van “Dagen Zonder Vlees” denk ik. Dat we eens wat meer wilden doen met vegetarisch koken. Zo’n lessenreeks van een jaar, dat zien wij niet zo zitten wegens dat dat teveel vraagt van ons, iedere week een vaste avond. Maar zo af en toe een leske, op uw eigen tempo en goesting, leutig is dat.

Dus zochten we wat rond en vonden al heel snel ons goesting bij de Vegetarische Kookstudio, in Sint-Amandsberg, op een boogscheut van Dampoort. Dat is van Miki Duerinck en Kristin Leybaert, ook wel gekend van hun vegetarische kookboeken. Tot nog toe heb ik enkel “Donderdag veggiedag” maar dat vind ik zo’n goed boek dat ik daar zo gelijk al alles uit klaargemaakt heb. En dat heb ik weinig met kookboeken.

We begonnen met een lessenreeks van 3: Vegetarisch voor beginners. Dat was drie keer op rij, maar dat konden we nog wel aan. Je komt er in een mooie keuken in een groepje van 10-12 mensen terecht. Je krijgt de recepten al enkele dagen van tevoren doorgestuurd. En dan begint ze eraan. Alle recepten worden samen gemaakt, dat heeft als enige nadeel dat het soms wat chaotisch is, maar als voordeel dat je echt wel alles te weten komt dan. Ook voordeel: als er iets véél geschild/gesneden moet worden, ben je ook met veel om dat werk te doen, dus het is direct klaar eigenlijk. Op het einde van de avond eet je alles op en de overschot mag je meenemen naar huis. De volgende dat heb ik dus meteen een lunch. Dat alles voor de zeer betaalbare prijs van 33 euro.

Veggie workshop #worldveggiedag

We vonden het zo leuk, dat we er meteen kind aan huis werden. De andere workshops werken volgens thema: wat ik nog gedaan heb: “snelle snacks en heerlijk broodbeleg”, “la cucina verde italiana”, “Vlaamse klassiekers”, “Oud en nieuw met wintergroenten”, “burgers en slaatjes”. En de volgende is “Thailand @ home” daar zie ik ook geweldig naar uit. En onlangs ook één die we zelf georganiseerd hadden, want dat kan dus ook. Dat was dan ook weer zo leuk dat ik dat ook nog eens ga doen.

En neen, het is niet geitenwollensok. En neen, ge moet niet vegetariër te zijn om die te mogen meedoen. Ik ben dat trouwens ook niet. De meeste mensen komen gewoon omdat ze de vegetarische keuken wat beter willen leren kennen. En dat is wat we daar doen, gewoon lekker koken, zonder vlees of vis.

Ondertussen zijn er al een hoop andere mensen meegekomen, die het ook allemaal de max vonden. Zo gaat mijn broer (die kok is) ook al graag eens mee, want ook hij kan daar nog veel van leren. En ook: het is altijd heel gezellig. Dus krijgt hij voor zijn verjaardag een workshop cadeau (de Thaise).

Ze doen nog andere dingen daar: je kan er ook gaan eten (Tables d’ amis) en je kan ook een vegetarische traiteurdienst bestellen.

In de laatste les leerden we deze kefta spiesjes maken en we vonden die allemaal zo lekker dat ik deze graag met jullie wil delen.

kefta

Materiaal:
8 houten spiesjes

Ingrediënten:
100 g courgette
1 teentje knoflook
2 koffielepels komijnzaad
1 koffielepel cardamom
80 g seitan
70 g ongepelde amandelen
1 eetlepel sesamzaadjes
2 pepertjes
75 g boekweitmeel
zout

Bereiding:
Kook de amandelen 5 minuten in water, giet ze af, pel ze en maal ze fijn.
Maal de seitan samen met de ontpitte pepertjes en de knoflook.
Rasp de courgette.
Vermeng de seitan met de amandelen, het sesamzaad, het boekweitmeel, het komijnzaad, de cardamom en de courgette. Kruid met zout en vermeng alles goed door te kneden.
Maak van het mengsel een worstje en duw het spiesje er in de lengte doorheen.
Ga zo door met de rest van het mengsel.
Verwarm het frituurvet tot 170°.
Laat het mandje zakken, leg de spiesjes erin en frituur ze tot ze goudgeel zijn.

En neen, dit is geen gesponsorde post. Ik schrijf dit gewoon omdat ik het er echt zo geweldig vind. Met als mogelijke bijwerking dat ik nu nooit meer een plaatsje ga kunnen reserveren omdat jullie alle plaatsjes inpalmen. :-)

Pinksterweekend

Heerlijk weekendje hoor.

Het begon met een avondje West-Vlaamse vrouwen die mochten komen Alpronista doen bij mij. Het concept: ge krijgt twee megazakken eten geleverd van Alpro, een fiche met het menu en de recepten voor die avond, en ge maakt dat samen klaar.

Er is natuurlijk geen Alpro-politie en omdat ik die reepjes niet zo geschikt vind om in een quiche te draaien, gingen wij helemaal freestyle met een wrapke. Lekker.

Zaterdag begon met een keisnel vaderdagmomentje. Wegens dat de oudste dochter vertrok naar Disneyland (daar leest u ongetwijfeld nog meer over) en wij gingen naar Plopsaland.

We hadden zon verwacht, we kregen regen. We hadden een superactieve Sien verwacht, maar tegen de middag was ze al toe aan een dutje.


De regen ging over en ruimde plaats voor zon en warmte en we hadden alsnog een heerlijke dag, met een Sien in volle form.

Echt druk was het niet, het aanschuiven viel best mee eigenlijk. Op het einde hebben we gewoon zelfs drie keer na mekaar de Draak gedaan omdat er niemand stond te wachten. En op het warmste van de dag Mayaland bezoeken was ook een topidee. Geen kans op zonneslag en geen wachtrijen.

Op zondag was er het verjaardagsfeestje van mijn metekindje Emelie. Ze was op haar verjaardag op haar nieuwe fiets tegen haar neus gegaan, tja.

En maandag was lekker rustig. Begonnen met een looptrainingske en een ontbijtje op het terras.

Om dan samen met Ilse en Mira de Colmar te gaan uittesten.

Nog!

Dagen zonder vlees 2014

Of ik terug mee doe aan de Dagen zonder vlees? Ik vind dat tegenwoordig gewoon de evidentie zelve.

In 2012 begon ik er aan en vond ik het bijna een quasi onmogelijke opdracht. In 2013 deed ik gewoon terug mee en ging het me al veel gemakkelijker af. En tegenwoordig eet ik zo weinig vlees dat het eigenlijk zelfs geen moeite kost.

Ik heb dus de dagen ervoor ook geen vleesbraspartij gehouden omdat ik erna 40 dagen geen vlees zou eten. Nope, ik was het zelfs vergeten, plots was het gewoon daar.

Het is al een week bezig, dus eigenlijk al te laat. Maar het is nooit te laat om te beginnen natuurlijk.

Eén goeie reden om eens mee te doen? (Al is het dan maar voor 30 dagen of zo.) Gewoon, omdat je dan wel verplicht bent om eens op zoek te gaan naar andere dingen, een andere keuken, dingen te proeven. En te merken dat dat ook allemaal lekker is. En te merken dat ge echt geen honger hoeft te lijden zonder vlees. Alleen al om eens meer variatie op uw bord te toveren kan ik je aanraden om dat eens een bepaalde periode te proberen. Echt wel. Smakelijk!

En volgend jaar weer met een echte campagne!

Kneutels

Het moet voorzeker 25 jaar geleden zijn dat ik ze gegeten heb. Of toch zeker 20 jaar geleden. Kneutels met vanillesaus. Hmmm!

Het doet me terugdenken aan koude winteravonden dat we bij mijn mémé op Veldekens aanschoven voor die heerlijke bollen. Mijn mémé is al een tijdje overleden, maar gelukkig heb ik nog een fantastische meter waarmee ik één keer per jaar een nieuwjaarsdate doe. Meestal vindt die pas in het najaar plaats maar daar malen we niet om. En deze keer had ze kneutels gemaakt, op mijn vraag.

Het is een beetje gelijk Jan-In-De-Zak, maar dan in verschillende bolletjes. De website legt het goed uit. Mijn meter kookte ze wel in water ipv melk. En ik ga het recept ook eens bij haar afchecken. Twee keer kneden, rijzen, bollekes maken, in water koken.

Kneutels

Ja, ik weet dat het er niet uitziet. Maar ’t is wel lekker!
Serveren vanillesaus en bruine suiker. Hmmmmm!

Kneutels!

Ik wil ze wel eens klaarmaken eigenlijk. Alleen zijn mijn kinderen nog niet zo’n vragende partij. Om dat nu alleen voor mezelf klaar te maken, dat is er wat over. Misschien moet ik Ann maar uitnodigen, die had er wel zin in. En Marie, om haar te overtuigen dat dat echt wél lekker is. Een kneutelavondje ja, lijkt me wel wat. Nog gegadigden?