Het recept van de bananenchocoladecake. Opgevraagd bij Rozebril want was mee ter ziele gegaan met haar blog. Dus geef ik het opnieuw een plaatsje op het internet!

3 bananen, geplet
185 g rietsuiker
185 g zelfrijzende bloem, gezeefd
3 eetlepels melk
3 eetlepels olijfolie
2 eieren, geklutst
100 g zwarte chocolade, in stukjes gehakt
eventueel nog wat gehakte walnoten

Bananen met suiker mengen, bloem erdoor mengen, melk en olie erdoor en op het einde de eieren en chocolade. Goed mengen. Cakevorm invetten en onderaan bakpapier leggen. Dan 55 minuten bakken op 180 graden.

Verder vind ik kerstcadeautjes wel leuk. Ik vind het altijd een uitdaging om op zoek te gaan naar leuke dingen, naar dingen waar de mensen echt tevreden mee zullen zijn. En ik denk dat ik daar dit jaar wel weer in geslaagd ben. Trouwens: omgekeerd was dat ook het geval. Ik vond een “Vivabox pasta” in een pakje (altijd dol op pasta!), een mooie rode waterkoker (onze oude was kapot en het was behelpen met mijn waterkokertje van 0,5 liter uit mijn studententijd), het nieuwste boek van Tom Naegels, een Mme Zsa Zsa-pakket. Ook Janne mag niet klagen, ze kreeg een halve nieuwe garderobe (de komende maanden zult u hier weer veel leuke dingen zien) en een Kaatje en Kamiel-eetset. Ook Jip kreeg al één en ander voor in zijn of haar kast.

Kerstbomen: Het heeft lang geduurd, maar dit jaar ben ik gesneuveld. Alles voor het kind, nietwaar.

Kerstmarkten en ijspistes: Dat zijn dingen waar ik me echt niet durf te begeven. De drukte, de kitsch, de gruwel.

Kerstkaartjes: Een paar jaar geleden deden we daar niet meer aan mee. Weet wel, met internet en al. Maar eigenlijk krijgen we best veel kerstkaartjes en dan schrijf ik toch liefst iets terug. Ons kerstkaartjesconcept is simpel: gewoon een foto van onszelf (zonder kerstbomen of kerstmutsen) en we maken daar kaartjes van. Note to self: volgend jaar een standaardtekstje afdrukken en er op kleven. Zo geïnspireerd ben ik nu ook weer niet dat ik voor iedereen een persoonlijke boodschap weet te verzinnen. Er zijn er al massa’s op de post maar de postbodes hebben veel werk, want ze zijn precies nog bijna nergens aangekomen.

Kerstavond: De laatste twee jaar hadden wij zowaar niks te doen en daarmee zijn we zowat tegenovergesteld aan zowat de rest van de wereld. Niet dat we dat erg vonden. Ons scenario: om vijf voor zes de Delhaize instormen, ons zot kopen in allerlei lekker uitziende hapjes en op de valreep betalen. Er hangt een speciale sfeer in de winkel op dat moment eigenlijk. Veel volk is er niet meer, tenzij om nog iets noodzakelijks te komen halen. Dan uitgebreid aperitieven, Janne in bed steken, ons bereide eten opwarmen in de microgolfoven en lekker eten samen. In de zetel kruipen onder onder ons dekentje en iets na 22 uur lagen we al te slapen. Serieus zeg. :-) We zijn nooit zo uitgerust aan de feesttafel verschenen.

Kerstfeest: Vroeger verplichte kost maar sedert mijn broer en ik kindjes hebben vind ik dat echt wijs. De laatste jaren slagen we er zelfs in allemaal op het feest te zijn en met een kok en een sportjournalist in de familie is dat echt niet zo evident. Mijn zusje was er zelfs nog eens bij, en dat is ook niet altijd het geval. Er wordt lekker gekookt en er is steevast veel te veel eten. We gaan nooit met honger naar huis. Er worden heel veel cadeautjes uitgedeeld. De kinders zetten het kot op stelten. Ze communiceren steeds meer met mekaar waardoor het ook leuker wordt. Wijs :-)

Oudejaarsavond vieren we met de vriendjes en op Nieuwjaarsdag worden wij ook nergens meer verwacht, de eerste dag van het jaar moet een dag zijn zonder verplichtingen, vind ik. Dus ook dat worden rustige dagen.

In de tijd, lang lang geleden, toen wij nog jong en gip waren, gingen wij wel eens vaker naar de Limonada. Niet zo heel vaak, want ge weet wel cocktails zijn duur en ge hebt daar ook niet altijd zin in. Maar altijd hele lekkere cocktails gedronken.

Eergisteren waren we met drie vrouwen op stap. We gingen eerst eten naar A food affair, toch nog altijd een restaurant dat hoog in mijn favorietenlijstje staat. En daarna gingen we doorzakken, mwoehaha. Voor zover doorzakken met twee zwangere vrouwen mogelijk is.

Een maand geleden had ik met i. en D. de Limonada herontdekt na een workshopje EHBO bij baby’s en peuters. Het viel me toen goed mee dus ik de andere twee dames overtuigd om naar daar te gaan. Wat een meevaller alweer.

Eén: de cocktails zijn er bijzonder lekker. Meer nog: bij de alcoholvrije cocktails mist ge de alcohol zelfs niet eens. Meestal heb ik daarvan het idee dat ze daar maar eens wat fruitsap samengekapt hebben. Serieus, ge moet de Virgin Mojito daar eens gaan drinken. Zalig! We hebben ze bijna allemaal geprobeerd en ze waren allemaal heerlijk! Een verademing als niet-alcoholdrinkende mens. Echt waar, een hele avond op water en fruitsap steekt al snel tegen.

Twee: ge moogt daar dus niet roken. Op het eerste zicht. Maar als ge goed kijkt, dan ziet ge dat er boven wel gerookt mag worden. Daar hangen echter stevige afzuigkappen boven zodanig dat je daar beneden echt niets van merkt. Serieus, op café gaan en niet na twee uur weg moeten vluchten door tranerige ogen: het kan terug!. Of ook: op café gaan en de volgende dag uw kleren niet in de was moeten gooien omdat ze stinken naar de rook: het kan terug!

Drie: de muziek staat er op een aanvaardbaar niveau, een mens kan er nog een deftig gesprekske voeren. Dansen is toch niet aan mij besteed.

Eén minpuntje misschien: mijn rug deed na een tijdje wel pijn op dat bankje zonder leuningske. Maar dat kan ook aan mijn zwangere lijf liggen natuurlijk.

En ik vraag me af of ik nu van een hippe, lounge cocktailbar nu een plaats voor saaie, zwangere, dertigers ga maken. :-)

Ingrediënten
* 1 kilo rundvlees, in blokjes
* 30 gram bloem, gemengd met zout en peper
* 1 eetlepel olie
* 150 gram spek (het liefst mager gerookt)
* 8 lente uitjes, stengels in stukjes van 2 cm.
* 200 gram champignons
* 5 deciliter rode wijn
* 2 eetlepels tomatenpuree
* 5 deciliter runderboiullon
* 1 bouquet garni

Bereidingswijze
Wentel het rundvlees door de bloem tot het gelijkmatig bedekt is. Schud het overtolige er af) Verhit de olie in een grote pan op een hoog vuur, bak het vlees in drie porties en bak elke portie 3 minuten. Totdat het vlees goed bruin is, voeg indien nodig olie toe. Haal het vlees uit de pan. Doe de spek in de pan en bak 2 minuten, of dat het bruin is. Haal het uit de pan en doe bij de rundvlees. Voeg de lente uitjes toe en de champignons en laat alles 5 minuten bakken of tot de ui bruin is, zorg ervoor dat het niet aanbrand. Schep dan alles in een grote kom.
Giet vervolgens in dezelfde pan de rode wijn en schraap het aanbaksel met een houten pollepel los dan de bodem. Roer de tomatenpuree en de bouillon er door. Doe het bouquet garni, rundvlees, spek en eventueel het vleesnat weer in de pan. Breng alles aan de kook en draai het vuur laag en laat de stoofschotel minstens 45 minuten sudderen. Voeg dan de lenteui en de champignons weer toe en laat alles dan nog 1 uur koken of tot het vlees heel mals is. (zoek het hoogste sudderpunt op zodat het net niet kookt) en de saus lekker glanst. Serveer met gestoomde aardappels of een pittige aardappelpuree.

Opmerking:
deze stoofschotel moet wel lang op het vuur staan, maar vergt weinig voorbereiding en het resultaat is altijd erg lekker. Men kan ook de aardappelen vervangen voor een lichte rijst of pasta.
Een lekkere wijn hierbij is een rose.

Lien: ik heb er nog een paar wortels bijgedraaid, altijd lekker.

Vriendjes ontvangen voor een laat verjaardagsfeestje voor Janne. Taart uitgeprobeerd van een nieuwe taartenwinkel vlakbij. Banaan-chocolade, hmmm. Janne was heel erg blij met haar nieuwe bus!

Later die avond gaan eten naar een restaurantje waar we al heel lang gaan en eigenlijk altijd wel content van zijn. Daarna een feestje voor de wederhelft zijn verjaardag. Veel en leuke vriendjes, maar om één uur hield ik het toch maar voor bekeken. Manlief hield het iets langer uit. :-)

Zondag dan met de Ardèchegangers samen gekomen voor een Indische maaltijd en een taart van diezelfde winkel (de chocoladetaart deze keer). Oude avonturen en mogelijke nieuwe avonturen besproken.

En toen was het weekend voorbij. Maar volgend weekend belooft ook wijs te worden!

Ik vind het maar niks eigenlijk. En het is niet dat ik nog niet naar een echte, deftige Japanner geweest ben hé. Een paar weken geleden gingen we naar Amatsu in Gent. Volgens onze vrienden die regelmatig Japans gingen eten een hele goeie. Een heel gezellig restaurant en de bediening is ook fantastisch. Daar hoor je me niks verkeerd van zeggen.

We kozen het sushi/sashimi-menu. Maar dat eten is dus niet aan mij besteed hé. Ik vind het allemaal wat flets, wat gewoon. Zeewierdinges, brr. Ik stel me ook vragen bij die rauwe vis. Dat is blijkbaar op een heel speciale manier gesneden en ze moeten daar jaren op oefenen. En dan denk ik: “wat maakt mij dat nu uit hoe die vis gesneden is, rauwe vis is rauwe vis. Als de kwaliteit maar goed is en als hij maar vers is.” Heelder discussies al over gevoerd met kenners vanJapans eten, maar ze krijgen het er niet ingestampt bij mij dat die manier van snijden iets doet aan de smaak van het eten.

Enfin, en dan hebt ge nog de stokjes. Heel zenuwachtig werd ik daarvan. En ik ben dan veel te trots om gewoon bestek te vragen hé. Ha neen, madam gaat Japans gaan eten en dan zal ze met stokskes eten. Halverwege had ik er genoeg van en heb ik de strijd gestaakt. Best dat onze tafelgenoot veel honger had en de rest opgegeten heeft.

En voor de prijs moet je het ook al niet doen. 150 euro per koppel. Slik! Als ik het écht lekker en de moeite waard vind, dan geef ik dat graag, maar dat heb ik met Japans dus niet.

En komt nu niet af met: “Ja maar, ga eens naar nen écht goeie Jappanner” om mij vervolgens en adreske te aan te smeren. Het gaat niet meer pakken, vrees ik. Geen liefde voor Japanners.

Wat ik wel heel lekker vind, is sojasaus bij rijst. Dat wel. Maar verder niks boven nen lekkeren Italiaan. De keuken hé, niet de kok!

Vorige week was de fles de zoveelste keer leeg en dan ga ik meteen nieuwe kopen. Overal gaan zoeken. 5, 6 winkels gedaan en overal lege rekken. Zo populair? Of wat was er aan de hand? Navraag gedaan in mijn vertrouwde Spar. Chocodelice uit de handel genomen wegens productiefoutje.

En hier de reden. Sommige flessen stonden bol, een probleem van gisting. Volgens mij was dat de oorzaak van de onploffing bij Webpalet ipv een vriendelijke Meli-werknemer die de fles extra vol gedaan had… Nu ja, ze zijn er precies niet ziek van geworden daar. :-)

Hopelijk vinden ze snel een oplossing. We moeten het nu een paar maanden zonder Chocodelice doen. En ik lust geen speculoospasta.

In de tijd dat Janne wakker was heb ik een paar winkels gedaan. In de Hema een andere mama tegengekomen met haar drie maanden oude dochtertje. Met de mooie naam Janne. We lieten ons helemaal gaan en kochten nog wat Jip en Janneke-dingen.

Janne heeft eigenlijk geen knuffel. Het is te zeggen: ze heeft knuffelberen met hopen, maar ze heeft geen favoriet. Ze knuffelt eigenlijk met alles wat ze op haar weg tegenkomt. Een reserveknuffel kopen moet ik voorlopig dus nog niet doen.

Ik heb een cake gebakken en dat was jaren geleden. Hoe vaak ik Piet ook al horen zeggen heb: “Bij patisserie moet het zjuust zijn”, ik heb me daar niet veel van aangetrokken. Het is te zeggen: de ingrediënten waren juist afgewogen, dat wel. Maar in plaats van eerst eiwit stijf te kloppen volgens het recept heb ik heel de boel samengekapt en dan gemixt. Maar toch lekker, nem!

En aangezien de cake gelukt was en ik zin had om nog meer te bakken, ben ik nu bezig aan een broodpudding. Zo simpel dat dat is zeg. Dat ik dat niet eerder wist. En ik vind dat heel lekker. Nu te hopen dat die van mij ook lekker is :-)

Ik zorgde dit jaar voor het dessert. Chocoladefontein. Al twee keer op voorhand geprobeerd, al de professionele tips van mijn-broer-de-kok in acht genomen, maar het ding wou niet stromen gelijk het moest. Room, boter, olie en melk geprobeerd. Het was gewoon een brolfontein die ik gekocht heb, denk ik. Gelukkig: koekjes, fruit en warme chocolade: dat kan eigenlijk niet mis gaan. Al zal het de volgende keer gewoon chocoladefondue worden, zeker weten!

Nog eens voor ieder een fantastisch 2009!

Ik woog vanmorgen exact tien kilo minder als deze zomer, toen ik aan mijn dieet begon. Dat is gelijk meer dan ik zelf verhoopt had. In september (min zes kilo) vond ik het wel mooi, zo één kilo minder wegen dan voor mijn zwangerschap. Maar toen kwam er een parasietje en toen vlogen de kilo’s er weer af. Mijn kleinere jeans die ik gekocht had zakt nu ook af en mijn kleren van voor de zwangerschap zitten vaak te ruim. Solden!

Ondertussen zijn er al veel mensen die me gevraagd hebben naar dat parasietje, ze willen het ook wel eens. Een gemakkelijke methode om af te vallen. Ge zijt er maar eventjes heel erg mottig van. Maar het beest is dood nu, en als het terugkomt: de methode om het expres over te nemen is euh niet zo smakelijk. :-)

Terugblik op 2008: het was een leuk jaar. Het begon wat minder, met Peter zijn leukocytoplastische vasculitis (ik heb het moeten opzoeken want ik was het alweer vergeten). We hadden mooi reizen naar de Provence en de Bourgogne en ook een uitstap naar Zeeland. We hadden heerlijke momenten met Janne. Janne, die begin 2008 nog een klein hulpeloos baby’tje was die enkel op borstvoeding overleefde. Janne, die nu inmiddels alles eet (tot geitekaas, scampi’s en olijven toe), Janne die nu rondloopt en keer op keer ons hart verovert… Ik kreeg er een metekindje bij en vele vriendjes en vriendinnetjes voor Janne.

Hopelijk wordt 2009 een fantastisch jaar, voor iedereen! En hier ons virtueel feestkaartje!