Staakte.

Ja ik heb gestaakt maandag. Ik ga daar niet veel woorden meer aan vuil maken want er is genoeg over geschreven op het internet. Zoals bij Ilse.Of anders hier.

Ik kende behoorlijk wat stakers, deze keer. Veel mensen die voor de eerste keer staakten. Daarnaast kende ik ook behoorlijk wat mensen die weliswaar niet staakten, maar zich evengoed veel zorgen maken. Zoals deze mens (die ik niet ken). En daarnaast ken ik ook genoeg mensen die wel zouden willen staken, maar dat echt niet kunnen maken om verschillende redenen, ook al is dat hun goed recht. Maar bon, voor die mensen staakte ik ook een beetje mee.

Als ik staak, zit ik daarom niet op mijn lui gat thuis. Hoewel stakers volgens de heersende opinie ofwel lui ofwel geweldadige vandalen zijn. Ha neen, ik ben even naar het VAC Gent geweest, uit solidariteit, het gebouw afsluiten. Heel vredelievend uiteraard, ik had de kindjes ook mee.
Daarna gingen we naar de Vooruit, afgesproken met een paar mensen, waardoor het best gezellig was. Ware het niet dat mijn dochters een beetje in zeurmodus zijn de laatste dagen. Ziet, een boze staker in de Vooruit.

Maar bon, ik staakte dus omdat ik iedere dag, als ik het nieuws hoor, een beetje misselijk word van wat ze nu weer beslist hebben. Omdat ik dan denk: “Maar echt? Menen ze dat nu? Serieus?” Omdat ik, net als Margo Van Landeghem, aanvoel dat de maatschappij aan het verzieken en het polariseren is. En dat ik dat allemaal zo erg vind. In die zin zelfs dat ik soms overweeg om het nieuws niet meer te volgen, maar ik kan dat niet, ik ben een nieuwsbeestje, altijd al geweest, zal altijd zo zijn. Ik zie de toekomst niet zo positief in momenteel. Het werkt echt op mijn systeem.

Maar bon. Nu heb ik er toch weer te veel over gezegd zeker? Ik hoop op een snelle val van de regering, echt. (of misschien ook niet, want dat zou de leider ook goed uitkomen) Want ik kan en wil niet geloven dat dit beleid het beleid is waar de meerderheid van de Vlamingen voor gekozen heeft. Ik geloof ondanks alles nog in de goedheid van de mensen.

Een beetje deprimerend hé, zo voor het einde van het jaar?

Zotte zaterdag.

Zaterdag liep ik mee in de Urban Trail Mechelen.

Na een zot dagje eigenlijk. Allez, het was de avond voordien al begonnen, op een feestje van Nike ter ere van haar 23ste verjaardag. Of zo. Laat genoeg en wijn genoeg en toen we thuis kwamen moesten we nog van Sinterklaasje spelen.

Uiteraard stonden een paar uur later twee enthousiaste kindjes aan ons bed. Eurgh. Sinttijd. Bon, eens ze goed geïnstalleerd waren begon ik dan maar de WC te schilderen. Een mens moet iets doen hé.

Om tien uur vertrokken naar de begrafenis van Luc De Vos. Was me dat indrukwekkend zeg. Zoveel volk, die muziek.


Voor ons was het ook wel eens de moeite om Peter aan het werk te zien want hoewel ik hem genoeg op de radio hoor, had ik nog nooit gezien hoe dat eraan toegaat. Zo live gaan van op een plein, zonder uitgeschreven tekst, ik zou toch wel redelijk sterven van de zenuwen denk ik.

In de namiddag was er dan de jaarlijkse sinterklaasdate in Grimbergen. Pannekoeken en lawaaierige kindjes :-)

Om daarna met de drie andere mannen van het gezelschap naar Mechelen te vertrekken. Hans en ik zaten in wave 3, Mikaël en Stijn in wave 5. Leuk, konden die ons inhalen. Hans liep deze keer samen met mij, heel gezellig. Vooral toen Hans de supporters aanmoedigde. We genoten van iedere stap, zagen mooie gebouwen (Vleeshal! oud ziekenhuis! Bimsem of zo!) en kozen voor de brouwerij ipv de fastlane (wel goed gezien, de rappe konden doorlopen, de genieters konden efkes bijkomen)

Uitslag: 1:04:57 maar ik denk dat we bijna 5 minuten verloren zijn aan de brouwerij. En mijn TomTom gaf maar 9.34 km aan, het zullen toch weer ver van volledige 10 km zijn. Maar dat is niet erg. Het was plezant, dat telt.

Daarna was het kwestie van warm te blijven (brrr) en frieten te vinden (niet gelukt).

Volgende op de loopagenda: de Gentse midwinternachtloop.

Een ondertussentje

Gingen we eens op weekend met een hele bende in de buurt van Maastricht. Topweekend, topvriendjes. En topstad ook, Maastricht daar wil ik nog eens naartoe!

Transit. Maastricht.

Hadden we een bijzonder fijne zondagnamiddag/dag met de oude studentenvrienden. Heerlijk is dat, als je mensen misschien niet vaak ziet, maar dat het toch weer direct tsjakka is. En dat ons doet besluiten dat we mekaar veel vaker moeten zien.

En morgen gaan ze spierpijn hebben. #voetbal

Aten we een winters gerechtje op een zonnige eerste november. Buiten. Niet vaak eerder gebeurd. Tarte tatin met bataat en witloof, een lievelingsgerechtje van mij. Moet ge echt eens klaarmaken.

Tarte tatin van witloof en bataat. Topgerechtje #veggie

Werd de mama nog eens geopereerd. Altijd spannend, maar het is oké. Ze is weer thuis sedert gisteren en kan weer op krachten komen nu.

Zo. Dat hebben we ook weer ach de rug. #allesok

Moet Sien voor de derde keer buisjes krijgen. Ze kreeg er al in september vorig jaar en in april van dit jaar. Gewone buisjes blijven een half jaar tot een jaar zitten, bij Sien minder lang. Dat zou niet erg zijn als ze er geen last zou van hebben. Maar ze heeft regelmatig pijn, dan wordt ze ‘s nachts wakker en roept ze “Oortje pijn!”, zielig hoor. En ook: ze hoort echt niet goed. Dat was ons al opgevallen, dat was de school al opgevallen. Na meting blijkt ze een verlies van meer dan 50% te hebben. Straf dus. Ze krijgt nu nieuwe buisjes, grotere met weerhaakjes, die langer blijven zitten. En ondertussen gaan ze ook haar poliepjes opkuisen want ze heeft continu een neusverkoudheid en praat nogal nasaal.

Boot met sien

Heb ik me ongelooflijk druk gemaakt in de reacties op de betoging: 120.000 mensen die op een vreedzame manier hun stem willen laten horen tegen het besparingsbeleid van deze regering. Maar de aandacht wordt afgeleid door een paar honderd idioten. Spijtig, bijzonder spijtig. Edoch mensen, laten we een fundamenteel basisrecht hierom niet in twijfel trekken.

10440993_10152876040368223_1919651176427852271_n

Ik had me die eerste schooldag gelijk wel anders voorgesteld.

Ik weet het, ja, ‘t is waar, tis miserabel lang geleden. Maar we zijn eerst op reis geweest. Dat was fantastisch, daarover later meer.

Daarna hadden we nog een paar mooie dagen, maar sinds 21 augustus rond een uur of 5 worden onze gedachten zowat beheerst over de school van onze kinderen.

Kort geschetst: Francois Laurentinstituut, centrumschool, mooie mix van leerlingen en kleurtjes, fantastische juffen, veel opvang, ook in de vakantie. Kleuterschool aan de ene kant van de Onderstraat van Gent, lagere school aan de andere kant. Naast de kleuterschool is een enorme werf voor het nieuwe winkelcentrum. Een beetje te groot blijkbaar want sedert de eerste week van de vakantie waren er scheuren in het gebouw. Scheuren werden barsten, barsten werden gaten. Vlak voor de Gentse Feesten werd duidelijk dat het gebouw niet meer gebruikt ging kunnen worden op 2 september, voor onbepaalde tijd. En er werd bij gezegd dat de oudste leerlingen van de lagere school verhuisd gingen worden en de kleuters, de opvang en het eerste en tweede leerjaar gingen blijven. Dus waren wij er gerust op met eentje in het eerste kleuter en eentje in het eerste leerjaar.

Denkt dat het waar is, dat van die scheuren zo groot dat ge er uw arm kunt doorsteken #oeie

Maar op 21 augustus kregen we dus plots het bericht dat de kleuters wél gingen verhuizen en het lagere bleef waar ze zaten. Nieuwe locatie: Abeelstraat. Concreet gevolg voor ons: twee kinderen op twee locaties. Bekijk Sleepstraat-Gent Sint-Pieters en Onderstraat op de kaart en stel vast dat de school dan mooi onderweg is. Zet daar nog eens Abeelstraat bij en zie dat dat volledig “uit de smete” ligt. Probleem dus, dat is gemakkelijk een extra kwartier in de ochtend en avondspits. Kwartieren die dan zeer schaars zijn en liever nuttig besteed worden. En we moeten allebei op tijd op ons werk geraken, in Brussel, nietwaar.

Dus gingen we preventief op zoek naar andere scholen, waar we wel op één plaats terecht kunnen. Plaatsjes zijn schaars in Gent, maar op Sint-Barbara of op Sint-Bavo konden we wel terecht. Maar veranderen voelt niet zo goed. Ik ben tevreden van de huidige school, de juffen zijn er top en voor hen is dat nu ook een drama. En de eventuele nieuwe scholen voelen wel oké aan, maar niet zo top. En ook moeilijk te organiseren wegens veel minder opvang.

Maar ondertussen gaan er veel kindjes weg. Ja, ook Janne haar goede vriendje Tristan, gisteren nog samen op de schoolbanken, vandaag niet meer. Sans rancune overigens, Nike en ik (en mannen) hebben afgelopen weken samen een emotioneel pad gevolgd.

Eerste leerjaar, samen met Tristan van @nikeblogt ...

En wij twijfelen ook. Vanmorgen hebben we echt getwijfeld tot kwart voor acht naar welke school we ze gingen voeren. Heel stresserend, ik kan het u verzekeren. Er wordt hier nog amper geslapen.

We willen blijven, maar niet als iedereen weggaat. Ondertussen zijn er gelukkig ook al de eerste terugkomers. En ondertussen schrijven wij brieven naar de burgemeester en de schepenen, om aan te dringen op een goede mobiliteitsoplossing. Heel vervelend was dat ze die pas tegen vrijdag beloven te geven, wat voor veel mensen te laat was.

En Janne? Die vond de eerste dag in het eerste leerjaar geweldig. Ze was meteen dol op juf Loes. Ze had ook al geleerd dat ze twee vaders heeft, eentje hier en eentje in de hemel. Haar eerste les godsdienst. En ook al zijn nu al haar vriendjes weg uit haar klas (Aphrodite zit nog in de andere klas), ze wou persé terug naar juf Loes vandaag. Sientje had het lastig gisterenmorgen, maar haar grote vriendin Finneke was er, en die had zich ook rot geamuseerd.

Randinfo:
* Op vrijdag werd de school leeggehaald en hebben ze anderhalf uur moeten stilleggen wegens dreigend gevaar. Daarna mocht enkel de brandweer nog binnen.
* Er mocht enkel verhuisd worden indien de werken ernaast stilgelegd werden. De aannemer zag dat niet zitten eerst en vond dat we maar in het weekend moesten verhuizen. Alsof het niet allemaal zijn schuld was (daar zal natuurlijk over geprocedeerd worden) en alsof we nog wat tijd op overschot hadden voor het nieuwe schooljaar.
* Ondertussen was ik samen met een paar andere mama’s de nieuwe lokalen aan het schilderen
* Zaterdag hebben ze dan de nieuwe klassen ingericht. Een huzarenstukje, toch wel.
* De bouwput is nu 12 meter diep vlak naast de school, hij moet nog 5 meter dieper. Dat was misschien wel een beetje om problemen vragen. Hopelijk wordt er ook gedacht aan de veiligheid van de arbeiders die die put moeten graven.

En nu hopen we op een afdoende opmossing. Of we gaan toch verhuizen van school…

Nog meer over ziek zijn

Dat ik vorige zaterdag toen ik het postje schreef dacht dat het ergste wel gepasseerd was. Maar dat de medicatie niet aansloeg en dat mijn oor begon zeer te doen en dat ik dan toch maar gestart ben met antibiotica (moet van in mijn puberjaren geleden zijn). En dat ik vervolgens een keiharde oorontsteking kreeg. Met een loopoor. En dat ik nu, 5 dagen later, nog altijd niet zonder pijnstillers kan en dat ik potdoof ben aan de linkerkant. Een bezoek aan de KNO-arts dringt zich op, maar ge geraakt daar allemaal nog zo gemakkelijk niet binnen.

Dat Peter helemaal anders ziek is dan ik. Het moment dat Peter het ziekst was, lag ie hele dagen te slapen. Op de momenten dat ik het ziekst was sliep ik ongeveer niet. Pijn aan sinussen en oren, dat kan mij wakker houden ja.

Dat wij mogen stoefen met ons dochtertjes. Want dat die kindjes echt rekening hielden met hun zieke oudertjes en zo schoon samen speelden. Een medaille voor die twee!

Dat een oorontsteking echt mega veel zeer doet. Veel mama’s vragen mij dat nu, omdat hun koters dat wel al eens meemaken. Ewel, gruwelijk veel zeer dus. Als uw kind regelmatig oorontstekingen heeft: niet twijfelen om buiskes te laten steken. Serieus, zo’n ingreep is niets in vergelijking met één oorontsteking. Mieljaar zeg.

Dat, als ge ziek zijt, het huishouden toch min of meer moet blijven draaien. En dat dan nog in een periode dat mijn poetsvrouw twee weken niet kon komen, tedju toch. Het valt mee, de chaos in huis. Maar die mand strijk, daar kan ik bijna niet meer over kijken.

Oh en ook: wist ge, dat als ge een knoert van een oorontsteking en ook nog een sinusitis hebt, ge dan beter niet het vliegtuig kunt stappen? Werktrip naar Oslo dus afgelast op doktersadvies. Spijtig voor de interessante meeting. Maar ik had toch geen tijd om de stad te gaan bezichtigen, dus tot daar aan toe.

Maar genoeg gezeurd nu. ‘t Is bijna weekend. Hoera!

Wat een week, wat een week

Peter en ik slapen al de hele week niet samen. Peter slaapt in de zetel, ik in bed. We zijn bijna 17 jaar samen en we hebben nog nooit zo’n slechte week meegemaakt. Neen, we hebben geen ruzie. Daar hebben we de kracht niet voor. We zijn ziek.

Het is begonnen bij Peter, anderhalve week geleden, en een paar dagen later is het overgeslagen naar mij. Meestal zijn wij niet zo rap ziek en duurt het niet zo lang, maar het zijn stevige beestjes blijkbaar deze keer. En dan nog tegelijkertijd.

Onze week bestond uit zetelliggen, bedliggen, dokters- en apothekersbezoekjes. En heel veel dingen afzeggen. En dat voor de herfstvakantie.

Maar al een chance dat wij goeie vriendjes hebben die zich een paar dagen over Janne en Sien ontfermden en die ons eten bezorgden. En dank aan de nana die Janne enkele uren Halloween-plezier kon bezorgen. En voor de mama die haar eigen gezondheid op het spel zette door ons een pot versgemaakte hutsepot te brengen. Vanillepap met speculaas, daar zorgde ik nog net zelf voor.

Vanillepudding met speculaas moet voor beterschap zorgen #ziek

Allerheiligen: het graf van mijn zus en vader, daar ben ik nog niet geraakt. Volgt later wel eens.

Peter zijn medicijnencollectie:

Skyline

Voorlopig voor mij vandaag een triest hoogtepunt met een hel van een nacht gevolgd door een bezoekje aan de dokter van wacht. Mijn neus en sinussen zitten onwaarschijnlijk dicht. Ik heb goesting om twee gaten in mijn gezicht te boren bij momenten. Dit is dan ook het beeld van de dag.

Een spook in mijn huis!

Ik ben al blij als ik af en toe één neusgat heb waar ik door kan ademen. En woensdag moet ik naar Oslo voor het werk. Hopelijk tegen dan beter! Eén ding geluk: ons kinderen hebben er precies geen last van… Houden zo!

Dag 106: Brief van mijn vader

Vaderkesdag, da’s nog altijd in de eerste plaats denken aan mijn eigen vader. De vader van mijn eigen kinderen mocht trouwens ook niet klagen.

Mijn pa, dat was nogal een kieken. Iedere keer dat ik op kamp ging moest hij een brief schrijven naar mij. Een lange, lange brief, had ik gevraagd.

Op de laatste vaderdag met mijn vader gaf ik hem een lange brief, de moeilijkste die ik ooit geschreven heb. Die geef ik hier nog niet, maar de lange, lange brief die hij me stuurde op kamp in de hoge Rielen (hij zei consequent de hoge Brielen, flauwe mopjes waren mijn pa niet vreemd), die krijgt u wel. Dat ie zeker nooit verloren gaat.

Untitled

(Hoge Rielen, 1987)

Dag Lien,

U hebt mij gevraagd een hele lange brief te schrijven. U weet ook dat ik een hele brave zoete lieve papa ben. Ik doe dan zoals gij vraagt en ik probeer mijn best te doen om te geven wat gij vraagt. Een hele lange brief te schrijven. Natuurlijk is het moeilijk om dat te doen want het papier is soms te zwaar om in een envelop te steken. Ofwel is het te dik en dan zou ik een pakje moeten maken. U zou dan denken dat ik u een pak snoep achterna stuur. Dat doe ik natuurlijk lekker niet.

Tenslotte, wij hebben in huis geen briefpapier. Ik dacht eraan terwijl ik op het toilet zat, dat ik u schrijven moest. Dus nam ik de rol toiletpapier en begon te schrijven, zo snel als ik kon. Je hoeft er niet vies van te zijn, want dat papier is nog voor niets anders gebruikt dan alleen je brief op te schrijven. Ruikt maar eens, er is niets aan de hand. Het voordeel van deze brief is dat, wanneer je hem gelezen hebt, het papier kunt gebruiken waarvoor het werkelijk bestemd was. Je kunt nooit weten dat er daar in de hoge Brielen dergelijke dingen ontbreken. Dat je dat weeral vergeten waart in je valiezen te stoppen.

Ik denk ook dat de leidsters niet gelachen hebben als ze de wandelende valiezen zagen aankomen. Zij zullen denken: “ja, dat kindje zal zeker hier zowat enkele maanden verblijven. Het is buitengejaagd uit zijn huis en heeft al zijn kleren moeten meepakken.”

Ik hoop voor u dat u een goede reis gehad hebt naar de hoge Brielen. Dat je daar goed aangekomen bent. Maak veel lol en plezier maar blijf beleefd en verstandig. Dan zul je nog op kamp kunnen gaan. Dan kan ik nog zo’n schone brief schrijven zoals ik nu aan het doen ben.

Ik ben vandaag begonnen met in je bed te slapen, maar vanmiddag moest ik terug in mijn bed slapen. Het spookt er zo erg in je kamer, dat ik voortdurend wakker werd. U hebt uw kamer betoverd voor gij vertrok. U zijt toch een verschrikkelijk kind voor uwen lieven papa.

Voor de rest wens ik u het beste. Veel geluk en vrede een heel heel heel heel veel veel veel plezier.

Je lieve, braven, zoetsten, allerbesten, schoonsten, beminnelijksten papa.

Untitled

Heel grappig, die brief. Die u-vorm, die flauwe mopkes, zo helemaal mijn vader :-)

Dag 86: Einde van de soap, hoop ik

De hele dag een mankend Sientje. Stappen ging niet zo vlot, maar springen in de zetel wel. Heel veel last scheen ze er dus niet van te hebben, maar ze mankte wel, dus dat is niet zo best. Bovendien zag de teen er echt niet zo aangenaam uit. Ziet zelf maar hier. Ik laat het aan uzelf over als ge wilt kijken of niet, want niet iedereen vindt het een aangenaam beeld. :-)

Toch maar dokter dus, die kon niet meer voor die dag en raadde aan om naar de spoed te gaan. Ik kon eerlijk gezegd wel bleiten, wéér naar de dokter. Teen bekijken, foto trekken, geen breuk, wel een ontsteking. Nieuwe antibiotica dus, maar andere, kwestie van hopelijk geen neveneffecten te hebben.

Hop. En nu gedaan, hé!

Dag 85: Terug bij het begin?

Opstaan, zien dat het kind vrolijk is en goed eet en vooral ook goed drinkt want dat is het belangrijkste. Kind in bad steken, het kind naar TV’ke laten kijken (een tabletteke is toch handig met een peuter in het ziekenhuis) en de bagage maken. Tegen dan is de dokter er, onze eigen kinderarts, oef. En we mogen naar huis, wat we ook meteen doen, tegen 10 uur was ik thuis.

Untitled

Wat het was, vraagt iedereen. Heel precies zullen we dat wellicht nooit weten. Want geen echte uitslagen uit bloed, urine, stoelgang. Dus dan gaan ze van een virale infectie aan maag-darmen uit. Als ze maar beter wordt hé, da’s het enige dat telt.

Al ben ik er nog altijd niet 100% gerust in want
* Afwachten of ze niet herbegint overgeven. Het is nu 21 uur en tot nog toe heeft ze goed gegeten (al wil ze nog geen warm) en nog niks overgegeven. Jeej!
* Die verkoudheid, waar komt die hoest ineens vandaan?
* Dat teentje, dat ziet er echt nog niet zo gezellig uit eigenlijk. Die nagel is uitgevallen, had ik dat verteld? Ik zou hier een vieze foto kunnen zetten, maar ik ga dat niet doen.

Maar ze is blij dat we thuis zijn en ze stort zich op onze berg speelgoed alsof het allemaal nieuw is. Ze is een uur of twee thuis als ze een bak speelgoed op haar geabimeerde teen vallen. Krijsen! Teentje onder het water. Maar het teentje ziet er niet zo goed uit. Beetje paars, beetje gezwollen, … Is dat nu weer ontstoken of wat? Zalfje, verbandje en in de gaten houden. Wat wel zeker is: de rest van de dag heeft het kind gemankt, dus de kans dat we morgen terug bij de dokter staan met het kind is zeker niet onbestaande.

Ach, het geeft wel inspiratie voor een 365-projectje, zo’n ziekenhuisweekje.

Dag 83: Weinig te melden

Niet zo veel nieuws te melden eigenlijk. Een paar vaststellingen:

Aan het infuus kikkert ze duidelijk op. Hoewel ze de hele voormiddag een pokkehumeur had.

Het middagdutje lukt tot mijn verbazing vlot, zo in een verlichte kamer met mama erbij in slaap vallen. ‘s Avonds, dan is het wat anders, dan wil ze pas slapen als mama ook al haar activiteiten staakt. Ach, het is best eens verkwikkend, slapen vanaf 22 uur.

Eten doet ze enkel na haar slaapjes. Dus ontbijt en vieruurtje gingen vlot. Middagmaal en avondmaal, dat was niks. Vandaag gegeten: drie boterhammekes, een madeleine koekske en een yoghurtje.

Na haar middagdutje bleef ze nog zeker een uur stil rond liggen kijken. Terwijl ze anders altijd meteen wakker is. Het is nog niet je dat dus.

Zo'n kalm kindje, ik ben dat niet gewoon.

Iedereen zegt wel dat ze er beter uit ziet, maar zij kennen haar natuurlijk niet in normale doen. Ik vind haar nog steeds rustigjes. Kan ook zijn dat dat komt doordat ze niet kan rondlopen? Alleszins, ze zal wel moeten eten natuurlijk. En dat binnen houden ook, graag.

Tot slot wil ik u haar favoriete filmpje niet onthouden!