Dat ik vorige zaterdag toen ik het postje schreef dacht dat het ergste wel gepasseerd was. Maar dat de medicatie niet aansloeg en dat mijn oor begon zeer te doen en dat ik dan toch maar gestart ben met antibiotica (moet van in mijn puberjaren geleden zijn). En dat ik vervolgens een keiharde oorontsteking kreeg. Met een loopoor. En dat ik nu, 5 dagen later, nog altijd niet zonder pijnstillers kan en dat ik potdoof ben aan de linkerkant. Een bezoek aan de KNO-arts dringt zich op, maar ge geraakt daar allemaal nog zo gemakkelijk niet binnen.
Dat Peter helemaal anders ziek is dan ik. Het moment dat Peter het ziekst was, lag ie hele dagen te slapen. Op de momenten dat ik het ziekst was sliep ik ongeveer niet. Pijn aan sinussen en oren, dat kan mij wakker houden ja.
Dat wij mogen stoefen met ons dochtertjes. Want dat die kindjes echt rekening hielden met hun zieke oudertjes en zo schoon samen speelden. Een medaille voor die twee!
Dat een oorontsteking echt mega veel zeer doet. Veel mama’s vragen mij dat nu, omdat hun koters dat wel al eens meemaken. Ewel, gruwelijk veel zeer dus. Als uw kind regelmatig oorontstekingen heeft: niet twijfelen om buiskes te laten steken. Serieus, zo’n ingreep is niets in vergelijking met één oorontsteking. Mieljaar zeg.
Dat, als ge ziek zijt, het huishouden toch min of meer moet blijven draaien. En dat dan nog in een periode dat mijn poetsvrouw twee weken niet kon komen, tedju toch. Het valt mee, de chaos in huis. Maar die mand strijk, daar kan ik bijna niet meer over kijken.
Oh en ook: wist ge, dat als ge een knoert van een oorontsteking en ook nog een sinusitis hebt, ge dan beter niet het vliegtuig kunt stappen? Werktrip naar Oslo dus afgelast op doktersadvies. Spijtig voor de interessante meeting. Maar ik had toch geen tijd om de stad te gaan bezichtigen, dus tot daar aan toe.
Maar genoeg gezeurd nu. ‘t Is bijna weekend. Hoera!
