Als kleine, lokale politica ben je precies al een magneet. Alle wereldproblemen, klein of groot, ze worden allemaal aan je voorgelegd. Mensen klagen steen en been. Alsof ik overal een mening moet over hebben en meer nog, alsof ik overal een pasklaar antwoord moet voor hebben. Niet dus. Ik begrijp dat wel hoor, Mensen worden mondiger met de dag en zeker niet altijd onterecht. Sommige mensen worden zwaar getroffen door de maatregels van de nieuwe regering. Alsof ik het overal mee eens ben, met wat de regering beslist. Omdat ik nu eenmaal lid ben van een partij die in de regering zit. Niet dus. Meestal wel, maar niet altijd.

Maar dan is er een groep mensen die het niet eens is met de maatregelen van die nieuwe regering. Maar die groep mensen neemt het heft in handen, pikt het niet langer, en gaat staken. Meestal zijn dat net die mensen die al het meest te lijden hebben. Voor wie extra besparingen echt niet haalbaar zijn. En dan klaagt iedereen opnieuw steen en been. Want er wordt gestaakt. De treinen rijden niet, er zijn files en de scholen staken.

Ik heb eigenlijk niet veel te klagen: ik ben Vlaams ambtenaar en we brengen het er niet zo bekaaid vanaf. Maar ik ga maandag – voor het eerst in mijn leven – staken. Voor de mensen die willen staken, maar het niet kunnen. Voor de mensen die klagen en zagen, maar niet durven, of die liever in hun luie zetel zitten, want het zal toch allemaal niks helpen.
Maar ik ga vooral staken voor de vele mensen die in armoede leven, die geen biefstuk kunnen kopen als ze dat willen, en die met de nieuwe maatregelen nog meer getroffen worden. Als gemeenteraadslid zie ik ze iedere maand passeren, in het LAC, mensen die moeten kiezen tussen eten voor hun kinderen of hun facturen voor water betalen. Mensen die al die stijgende rekeningen echt niet meer kunnen betalen. Mensen waarvoor nog iets afdoen van hun kleine maandelijkse budget gewoonweg onmogelijk is. Schrijnend.
En ik ga ook staken omdat staken een fundamenteel basisrecht is, iets waarvoor we lang gestreden hebben en waar sommige mensen tegenwoordig blijkbaar aan twijfelen.

Net als i. begrijp ik het, dat niet iedereen kan gaan staken. Het kan niet want het zijn examens. Het kan niet omdat je anders misschien je job verliest. Het kan niet omdat je misschien gewoonweg geen werk hebt. Het kan niet omdat je anders een groep mensen in de steek laat die je nodig hebben. Zelfs dat het niet kan omdat je een deadline te halen hebt. Voor hen ga ik ook staken, omdat ze wel willen, maar niet kunnen.

En als u zegt dat het allemaal toch niets uithaalt, dat kan best zijn. Maar dan kan ik zeggen dat ik het tenminste geprobeerd heb. Dat ik niet zomaar over me heen heb laten lopen. Dat ik niet zomaar in mijn luie zetel ben blijven zitten. Ik word een beetje lastig van dat passief gedoe.

En als u denkt dat ik het zie als een lekker dagje verlof, zet het maar meteen uit uw hoofd. Ik ga om 7 uur wat pikketten gaan versterken. En tegen 15 uur ga ik naar de Vrijdagmarkt en ik neem mijn kinderen mee. Zodat ze vroeg genoeg leren wat solidariteit is. Want daar draait het voor mij namelijk om.

(Deze mens verwoordt het trouwens ook schoon)

We hebben al een paar dingen geprobeerd. De grote alwetende meester op tinternet aangesproken. Die haalde er een stukske code uit die er niet thuishoorde. De template eens veranderd. Een andere slimme meneer die veel weet van computers aangesproken. Allemaal maar tijdelijke oplossingen, vrees ik.

Niet iedereen krijgt de vrouwelijke schonen te zien. Wij hebben ze nog nooit gezien bv, mijn slimme helpers ook niet.

Ik weet begot niet wat ik hiermee moet doen. Daarom dat ik jullie aanspreek. Veranderen van hostingbedrijf? Veranderen van templates, nog eens? Suggesties welkom.

Ondertussen kan ik u een goeie feedreader als Google Reader of zo aanraden. Dan ziet u die niet. En bied ik u mijn excuses aan voor al dat bloot, tsjjj!

Nu moet ik vakantie nemen omdat crèche en opvang gesloten zijn. Geen probleem voor mij, ik heb de luxe van schandalig dicht bij de Feestenzone te wonen zonder overlast te hebben. Dus ik ga wanneer ik wil, na het dutje van Sien. Een beetje rondstruinen, zien waar je uitkomt, genieten van onverwacht spektakel: leuk vind ik dat. Maar nu is er geen fun aan. Een mens moet altijd voorbereid zijn op regen. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel regen.

‘s Avonds ga ik ook nog wel eens, als ik opvang heb voor de kindjes. Zoals woensdagavond, de vooravond van de Nationale feestdag. Normaal kan je dan over de koppen lopen. Nu konden we zomaar overal door, we moesten zelfs nauwelijks slalommen.

Andere jaren ergerde ik me wel eens aan de massa, aan het teveel volk. Nu bloedt mijn hart. Veel te weinig volk. Niet goed voor de organisatoren. Niet goed voor de stad. Tien dagen regen, daar is niemand tegen gewapend, het zal zware gevolgen hebben voor de Feesten.

Het enige voordeel is dat de Feesten voor één keer weer echt van de Gentenaars lijken te zijn. Ze bekijken de hemel en komen buiten zodra het droog is. Maar toch, dat is niet genoeg.

Straks gaan we naar Pierke. Ik deed dat als kind en vond dat heel erg tof. Hopelijk de dochters ook. Vanavond gaan de kindjes nog eens op logement en zetten we nog eens een stapje op de Feesten. Hopelijk met ons véééél ander volk.

Kom mensen, trotseer de regen, en kom toch eens naar de Feesten!

Dat het ellendig is, zo afscheid nemen voor een operatie. Omdat ge weet dat het de laatste keer kan zijn dat ge tegen uw moeder spreekt. Want dat de situatie wel heel ernstig is. Wat zegt ge dan op zo’n moment? Maar dat ge haar tegelijkertijd ook wel wat moed wilt inspreken. Niet gemakkelijk. Understatement van het jaar.

Dat de dokter verschoot dat ik het woord “septische shock” kende. Of ik in het vak zat? Nope, maar we kenden dus al iemand die het gehad had. Ik kreeg wel vaker de vraag of ik in de sector zat. Waarop ik gewoon moest toegeven dat ik teveel ziekenhuisseries kijk. Maar dat ik helaas geen McDreamy gezien heb in het ziekenhuis. Dju toch.

Dat Peter en ik zondagavond een hele avond zwijgend naast elkaar gezeten hebben. Want dat de dokters ons op het ergste voorbereid hadden. Ze hadden er zelf geen goed oog op, ze hadden de hoop bijna opgegeven. Dat ik maandag opstond met het idee dat dit wel eens de dag kon zijn dat ik geen ouders meer zou hebben. En dat ik dus besef dat er een half mirakel gebeurd is dat dat niet gebeurd is.

Dat we die maandagmiddag terug een sprankeltje hoop kregen, terwijl op hetzelfde moment in het bed naast mijn ma een veel te jonge vrouw lag met veel te jonge kinderen die het helaas niet gehaald heeft. En dat ge uzelf dan een dikke gelukzak vindt.

Maar dat het eigenlijk zwaar overdreven is, zoveel miserie dat wij nu al gehad hebben het laatste anderhalf jaar. Bijna lachwekkend zelfs hoeveel. Als het niet allemaal zo intriest zou zijn natuurlijk. Serieus, als dat uw favoriete personage in uw favoriete soap zou overkomen zoudt ge dat toch zwaar overdreven vinden van de scenaristen?

Dat er ook grappige anecdotes zijn: dat ze aan de vooravond van operatie drie de slaapmedicatie aan het verminderen waren en dat mijn broer en ik aan het lachen waren met haar favoriete soap “Mooi en Meedogenloos”. En dat ze plots een beetje bewoog met haar lippen en oogleden en dat haar bloeddruk ferm naar omhoog ging dan.

Dat ik er zwaar van overtuigd ben dat ze in een ander ziekenhuis dan het UZ het niet gehaald zou hebben.

Dat ze nu misschien wel wakker is, maar dat het heel moeilijk is om haar te zien. Ze ziet af en ze kan niet communiceren. Vreselijk moet dat zijn.

Dat ik haar mis. Dat ik normaal gezien om de paar dagen bel naar mijn mama, om haar vanalles te vertellen, de stomste dingen eerst. Over de kinderen, over het werk, over vanalles. Deze week al een paar keer gedacht: “Ik moet dan eens naar mijn ma bellen”. En datzelfde aan een ziekenhuisbed vertellen, zonder weerwoord, dat is het toch niet.

Dat ik me nu afvraag of we deze week heel veel pech gehad hebben, of net heel veel geluk. Ik hou het gewoon op dat laatste. Maar dat ik toch denk dat het nu het moment is dat het allemaal eens mag gaan keren. Dat ik eens ongelooflijk veel sjans ga hebben. Dat ik de Lotto ga winnen of zo. Kweetniet.

Vanmiddag:
Uiterlijk zie je nog niet zo heel veel verschil: ze slaapt nog altijd, ze ligt nog altijd aan de beademing en ze ligt nog steeds aan pakt 100 medicijnen vast. Maar toch. De medicatie om de bloeddruk op peil te houden zijn afgebouwd. De slaapmedicatie wordt ook langzaam afgebouwd zodat ze in de komende uren of dagen weer zelf kan gaan ademen en langzaam wakker worden. Af en toe geeft ze al een teken van bewustzijn. Zo waren we eerder deze week aan het lachen met haar favoriete soap “Mooi en meedogenloos” en toen knipperde ze met haar oogleden en bewoog ze met haar lippen.

Vanavond:
Slaapmedicatie volledig afgebouwd en toen we wat tegen haar aan het praten waren deed ze haar ogen open. Ik kan u verzekeren dat dat een bijzonder moment was! Ze reageerde ook op een aantal vragen. En ze kende ons nog, oef :-)

Niet dat alles nu OK is. De kritieke toestand blijft nog wel eventjes en er zijn nog een aantal dingen die voor wat ongerustheid zorgen en die onderzocht moeten worden. Maar toch. Langzaamaan. Iedere dag een paar kleine stapjes. En we komen er wel. Dat hopen we. Dat moet gewoon!

Momenteel ervaren wij zelf hoe het is. Zaterdagmorgen kreeg mijn mama zware buikpijn. Ze belde me een paar keer en ik was heel bezorgd. Na de middag ging ze met haar zus naar de kliniek in Eeklo. Na een scan bleek dat er een obstructie was in haar darmen. De dokter durfde er niet aan te beginnen, hij was nog “maar” 15 jaar chirurg, zei hij. Ondertussen waren mijn broer en ik ook aangekomen. Mijn mama naar het UZ, wij mee. Zaterdagavond is ze er geopereerd, waarna ze in een zware septische shock is gegaan. Ze is heel kritiek en gisteren was ze ook zeer onstabiel. Vanmorgen ging ze een tweede keer onder het mes, woensdag volgt een derde keer. En ondertussen proberen ze met een hele batterij medicijnen de septische shock te onderdrukken. Ze wordt beademd en in een kunstmatige coma gehouden. Ondertussen lijkt het een klein beetje de goede richting uit te gaan: de tweede operatie was OK en haar algemene toestand lijkt lichtjes te verbeteren. Maar het blijft heel kritiek allemaal.

Maar voor ons is het bang afwachten. Zaterdag namen we heel kort afscheid, alweer. Hopelijk was het geen definitief afscheid. Dat hebben we hier al te veel moeten doen. En neen, dat went niet, nooit. Komaan, mama!

Bedankt aan alle mensen die al hun steun betuigd hebben… Is hartverwarmend!

Vaderdag zal nooit meer hetzelfde zijn zonder mijn vader. Ook al ga ik natuurlijk wel de vader van mijn twee prachtige dochters eren dan. Maar dit jaar is het toch vooral herinneringen, denken aan die laatste emotionele vaderdag.

We wisten dat hij niet lang meer zou leven. Hij lag in de kliniek op dat moment. Ik wou nog iets geven, maar wat geef je eigenlijk aan iemand die nooit veel om cadeaus gaf en die bovendien terminaal was?

Ik maakte een t-shirtje voor Sien met daarop de tekst “Sien, Opa’s kleinste”. Hij was er meer dan dol op. Ik moest een foto nemen met zijn GSM en dat liet hij dan aan alle bezoekers en verpleegsters zien.

En ik gaf hem een lange brief. De moeilijkste brief die ik ooit in mijn leven geschreven heb. Vol herinneringen aan hem, aan dingen die we samen deden. En ik beloofde hem dat we goed voor elkaar gingen zorgen en dat we de herinnering aan hem levendig zouden houden. Wat we uiteraard doen. En we missen hem zo.

Deze foto is vorig jaar genomen op vaderdag. Niet de beste foto, maar ik koester hem, want het is de laatste foto die er van mij en mijn vader samen bestaat.

Pas op, in het gewone pakket van de sociologie gaf Koen Raes geen les. Maar ik hoorde zoveel goeds over de man en zijn lessen dat ik er een keuzevak bij volgde. Sociologie van de moraal, of zo. En het was waar, wat ze zeiden, dat Koen Raes een begenadigd lesgever was. Ik genoot van zijn lessen! Vreemd vond ik wel dat ik zowat de enige was die wel eens een vraag stelde, een kritische opmerking gaf of eens in discussie ging met de man. Maar hij had niet liever, natuurlijk.

Examens vond hij tijdsverspilling, volgens mij. Iedereen kreeg 8 minuten, en daarin moesten we hem maar overtuigen van ons kunnen. Bij mijn 8 minuten ging het iets anders: middenin het gesprek ging de telefoon. Hij excuseerde zich, duwde de wekker af en nam de telefoon op. Daarna werd er niet meer voort geëxamineerd, maar hadden we gewoon een boeiend gesprek. Wat me een 16 opleverde.

Vorige legislatuur was Koen Raes een tijdje gemeenteraadslid voor de SP.a in Gent en zo kwam ik hem wel eens tegen. Maar ik heb er nooit meer echt mee gepraat. Jammer, want ik had best wel graag nog eens een paar woordjes met hem gewisseld over het socialisme en de gemeenteraad. Dat zal dus niet meer kunnen. Spijtig!

Er bestaat dus nog wel degelijk burgerzin! Bedankt, onbekende meneer!

De man van Max Mobiel en die van NMBS waren heel vriendelijk en ik had snel mijn gemolesteerde fiets terug. Vanmorgen mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht want het slot was kapot en het stoeltje was er af gevezen en in stukken achtergelaten. Ik kon dan ook niet echt lachen met de cynische opmerking van de fietsenmaker. Of ik “zeker was dat de man van Max Mobiel mijn fiets niet gestolen had”? Ik weet wel, fietsenmakers zijn wellicht niet zo blij met de goedkope concurrentie van Max Mobiel, maar zulke verdachtmakingen slaan toch nergens op? Ik zal het maar houden op wat Michel zegt, “dat mensen in winkels zijn soms gelijk politiemensen als het op ironie en sarcasme aankomt. Zij hebben het alleenrecht, namelijk. Zelf iets in die zin doen, is een recept voor miserie.”

Ach, ik heb mijn fiets terug, en daar ben ik content mee.

Oudejaarsavond was confronterend. Ik had gedacht dat ik blij ging zijn met een nieuw jaar. Een nieuw begin, nieuwe kansen en zo. Terwijl ik een paar minuten voor 12 uur bijna een paniekaanval kreeg dat het jaar 2010 voorbij was. Een jaar waarin ik voor altijd drie mensen, die me zo dierbaar waren, moest achterlaten. En daar was ik niet op voorbereid. En dus bracht ik de overgang van oud naar nieuw in tranen door. We waren gelukkig omringd door goede vrienden die daar veel begrip konden voor opbrengen en me eens stevig vastpakten.

Het kan zijn dat het hier efkes stiller wordt. Want alles is zo futiel, zo stom om neer te schrijven. Of andere dingen zijn dat net niet, maar die horen dan weer niet op een blog thuis.

Want het gaat efkes niet zo goed met mij. Komt wel weer. Beetje tijd nodig.

Ik stop niet met bloggen, dat nooit. Maar het tempo zal misschien wat lager liggen. Of neen, dat was al zo, het afgelopen jaar.