Dat het goed was dat ik aan de vooravond van het hele gebeuren een hele toffe avond had, met 5 héle toffe mensen. Dat me dat de nodige energie gegeven heeft. Maar dat het ook goed was dat ik toen voor het slapengaan een half litertje Isostar binnen gegoten had. Of ik stond met bonzende hoofdpijn en een kater op de spoedafdeling.

Dat het ellendig is, zo afscheid nemen voor een operatie. Omdat ge weet dat het de laatste keer kan zijn dat ge tegen uw moeder spreekt. Want dat de situatie wel heel ernstig is. Wat zegt ge dan op zo’n moment? Maar dat ge haar tegelijkertijd ook wel wat moed wilt inspreken. Niet gemakkelijk. Understatement van het jaar.

Dat de dokter verschoot dat ik het woord “septische shock” kende. Of ik in het vak zat? Nope, maar we kenden dus al iemand die het gehad had. Ik kreeg wel vaker de vraag of ik in de sector zat. Waarop ik gewoon moest toegeven dat ik teveel ziekenhuisseries kijk. Maar dat ik helaas geen McDreamy gezien heb in het ziekenhuis. Dju toch.

Dat Peter en ik zondagavond een hele avond zwijgend naast elkaar gezeten hebben. Want dat de dokters ons op het ergste voorbereid hadden. Ze hadden er zelf geen goed oog op, ze hadden de hoop bijna opgegeven. Dat ik maandag opstond met het idee dat dit wel eens de dag kon zijn dat ik geen ouders meer zou hebben. En dat ik dus besef dat er een half mirakel gebeurd is dat dat niet gebeurd is.

Dat we die maandagmiddag terug een sprankeltje hoop kregen, terwijl op hetzelfde moment in het bed naast mijn ma een veel te jonge vrouw lag met veel te jonge kinderen die het helaas niet gehaald heeft. En dat ge uzelf dan een dikke gelukzak vindt.

Maar dat het eigenlijk zwaar overdreven is, zoveel miserie dat wij nu al gehad hebben het laatste anderhalf jaar. Bijna lachwekkend zelfs hoeveel. Als het niet allemaal zo intriest zou zijn natuurlijk. Serieus, als dat uw favoriete personage in uw favoriete soap zou overkomen zoudt ge dat toch zwaar overdreven vinden van de scenaristen?

Dat er ook grappige anecdotes zijn: dat ze aan de vooravond van operatie drie de slaapmedicatie aan het verminderen waren en dat mijn broer en ik aan het lachen waren met haar favoriete soap “Mooi en Meedogenloos”. En dat ze plots een beetje bewoog met haar lippen en oogleden en dat haar bloeddruk ferm naar omhoog ging dan.

Dat ik er zwaar van overtuigd ben dat ze in een ander ziekenhuis dan het UZ het niet gehaald zou hebben.

Dat ze nu misschien wel wakker is, maar dat het heel moeilijk is om haar te zien. Ze ziet af en ze kan niet communiceren. Vreselijk moet dat zijn.

Dat ik haar mis. Dat ik normaal gezien om de paar dagen bel naar mijn mama, om haar vanalles te vertellen, de stomste dingen eerst. Over de kinderen, over het werk, over vanalles. Deze week al een paar keer gedacht: “Ik moet dan eens naar mijn ma bellen”. En datzelfde aan een ziekenhuisbed vertellen, zonder weerwoord, dat is het toch niet.

Dat ik me nu afvraag of we deze week heel veel pech gehad hebben, of net heel veel geluk. Ik hou het gewoon op dat laatste. Maar dat ik toch denk dat het nu het moment is dat het allemaal eens mag gaan keren. Dat ik eens ongelooflijk veel sjans ga hebben. Dat ik de Lotto ga winnen of zo. Kweetniet.

Is nog steeds kritiek maar stabiel nu en de vooruitzichten zijn positief nu. Dikke oef.

Vanmiddag:
Uiterlijk zie je nog niet zo heel veel verschil: ze slaapt nog altijd, ze ligt nog altijd aan de beademing en ze ligt nog steeds aan pakt 100 medicijnen vast. Maar toch. De medicatie om de bloeddruk op peil te houden zijn afgebouwd. De slaapmedicatie wordt ook langzaam afgebouwd zodat ze in de komende uren of dagen weer zelf kan gaan ademen en langzaam wakker worden. Af en toe geeft ze al een teken van bewustzijn. Zo waren we eerder deze week aan het lachen met haar favoriete soap “Mooi en meedogenloos” en toen knipperde ze met haar oogleden en bewoog ze met haar lippen.

Vanavond:
Slaapmedicatie volledig afgebouwd en toen we wat tegen haar aan het praten waren deed ze haar ogen open. Ik kan u verzekeren dat dat een bijzonder moment was! Ze reageerde ook op een aantal vragen. En ze kende ons nog, oef :-)

Niet dat alles nu OK is. De kritieke toestand blijft nog wel eventjes en er zijn nog een aantal dingen die voor wat ongerustheid zorgen en die onderzocht moeten worden. Maar toch. Langzaamaan. Iedere dag een paar kleine stapjes. En we komen er wel. Dat hopen we. Dat moet gewoon!

Ik kan het me nog zo goed herinneren, die avond. Die avond dat Sandra, Michel en de drie oudste kinderen op ons dakterras zaten. Anna lag in het UZ, in kritieke toestand, met een zware septische shock. Doodsbang waren ze. Een beetje verslagen. Hopen maar niet zo goed durven. Wij probeerden een luisterend oor te bieden, wat konden we meer doen? Het is goed gekomen met Anna, gelukkig maar.

Momenteel ervaren wij zelf hoe het is. Zaterdagmorgen kreeg mijn mama zware buikpijn. Ze belde me een paar keer en ik was heel bezorgd. Na de middag ging ze met haar zus naar de kliniek in Eeklo. Na een scan bleek dat er een obstructie was in haar darmen. De dokter durfde er niet aan te beginnen, hij was nog “maar” 15 jaar chirurg, zei hij. Ondertussen waren mijn broer en ik ook aangekomen. Mijn mama naar het UZ, wij mee. Zaterdagavond is ze er geopereerd, waarna ze in een zware septische shock is gegaan. Ze is heel kritiek en gisteren was ze ook zeer onstabiel. Vanmorgen ging ze een tweede keer onder het mes, woensdag volgt een derde keer. En ondertussen proberen ze met een hele batterij medicijnen de septische shock te onderdrukken. Ze wordt beademd en in een kunstmatige coma gehouden. Ondertussen lijkt het een klein beetje de goede richting uit te gaan: de tweede operatie was OK en haar algemene toestand lijkt lichtjes te verbeteren. Maar het blijft heel kritiek allemaal.

Maar voor ons is het bang afwachten. Zaterdag namen we heel kort afscheid, alweer. Hopelijk was het geen definitief afscheid. Dat hebben we hier al te veel moeten doen. En neen, dat went niet, nooit. Komaan, mama!

Bedankt aan alle mensen die al hun steun betuigd hebben… Is hartverwarmend!

De eerste vaderdag zonder mijn vader.

Vaderdag zal nooit meer hetzelfde zijn zonder mijn vader. Ook al ga ik natuurlijk wel de vader van mijn twee prachtige dochters eren dan. Maar dit jaar is het toch vooral herinneringen, denken aan die laatste emotionele vaderdag.

We wisten dat hij niet lang meer zou leven. Hij lag in de kliniek op dat moment. Ik wou nog iets geven, maar wat geef je eigenlijk aan iemand die nooit veel om cadeaus gaf en die bovendien terminaal was?

Ik maakte een t-shirtje voor Sien met daarop de tekst “Sien, Opa’s kleinste”. Hij was er meer dan dol op. Ik moest een foto nemen met zijn GSM en dat liet hij dan aan alle bezoekers en verpleegsters zien.

En ik gaf hem een lange brief. De moeilijkste brief die ik ooit in mijn leven geschreven heb. Vol herinneringen aan hem, aan dingen die we samen deden. En ik beloofde hem dat we goed voor elkaar gingen zorgen en dat we de herinnering aan hem levendig zouden houden. Wat we uiteraard doen. En we missen hem zo.

Deze foto is vorig jaar genomen op vaderdag. Niet de beste foto, maar ik koester hem, want het is de laatste foto die er van mij en mijn vader samen bestaat.

Alweer een favoriete leraar van mij gestorven. Koen Raes is niet meer.

Pas op, in het gewone pakket van de sociologie gaf Koen Raes geen les. Maar ik hoorde zoveel goeds over de man en zijn lessen dat ik er een keuzevak bij volgde. Sociologie van de moraal, of zo. En het was waar, wat ze zeiden, dat Koen Raes een begenadigd lesgever was. Ik genoot van zijn lessen! Vreemd vond ik wel dat ik zowat de enige was die wel eens een vraag stelde, een kritische opmerking gaf of eens in discussie ging met de man. Maar hij had niet liever, natuurlijk.

Examens vond hij tijdsverspilling, volgens mij. Iedereen kreeg 8 minuten, en daarin moesten we hem maar overtuigen van ons kunnen. Bij mijn 8 minuten ging het iets anders: middenin het gesprek ging de telefoon. Hij excuseerde zich, duwde de wekker af en nam de telefoon op. Daarna werd er niet meer voort geëxamineerd, maar hadden we gewoon een boeiend gesprek. Wat me een 16 opleverde.

Vorige legislatuur was Koen Raes een tijdje gemeenteraadslid voor de SP.a in Gent en zo kwam ik hem wel eens tegen. Maar ik heb er nooit meer echt mee gepraat. Jammer, want ik had best wel graag nog eens een paar woordjes met hem gewisseld over het socialisme en de gemeenteraad. Dat zal dus niet meer kunnen. Spijtig!

Normaal gezien staat mijn fiets in de bewaakte parking, maar euh, na twee maanden werkonderbreking was ik mijn code vergeten. Dus had ik mijn fiets in de onbewaakte stallingen aan Dampoort gezet. ‘s Avonds vond ik hem niet meer, mijn trouwe tweewieler, hoewel ik goed wist waar ik hem gezet had. Eens vragen aan de meneer van Max Mobiel dus. Die kon me onmiddellijk een gedetailleerde beschrijving geven van mijn fietske. Blijkbaar was een onverlaat er mee op wandel gegaan en was ie bezig mijn fietsstoeltje er aan het afvijzen. Een onbekende meneer vroeg de man of die fiets wel van hem was, waarop de dief vluchtte. De onbekende meneer bracht mijn fiets dan naar Max Mobiel en de NMBS nam hem in bewaring.

Er bestaat dus nog wel degelijk burgerzin! Bedankt, onbekende meneer!

De man van Max Mobiel en die van NMBS waren heel vriendelijk en ik had snel mijn gemolesteerde fiets terug. Vanmorgen mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht want het slot was kapot en het stoeltje was er af gevezen en in stukken achtergelaten. Ik kon dan ook niet echt lachen met de cynische opmerking van de fietsenmaker. Of ik “zeker was dat de man van Max Mobiel mijn fiets niet gestolen had”? Ik weet wel, fietsenmakers zijn wellicht niet zo blij met de goedkope concurrentie van Max Mobiel, maar zulke verdachtmakingen slaan toch nergens op? Ik zal het maar houden op wat Michel zegt, “dat mensen in winkels zijn soms gelijk politiemensen als het op ironie en sarcasme aankomt. Zij hebben het alleenrecht, namelijk. Zelf iets in die zin doen, is een recept voor miserie.”

Ach, ik heb mijn fiets terug, en daar ben ik content mee.

Bedankt voor jullie vele steunbetuigen.

Oudejaarsavond was confronterend. Ik had gedacht dat ik blij ging zijn met een nieuw jaar. Een nieuw begin, nieuwe kansen en zo. Terwijl ik een paar minuten voor 12 uur bijna een paniekaanval kreeg dat het jaar 2010 voorbij was. Een jaar waarin ik voor altijd drie mensen, die me zo dierbaar waren, moest achterlaten. En daar was ik niet op voorbereid. En dus bracht ik de overgang van oud naar nieuw in tranen door. We waren gelukkig omringd door goede vrienden die daar veel begrip konden voor opbrengen en me eens stevig vastpakten.

Het kan zijn dat het hier efkes stiller wordt. Want alles is zo futiel, zo stom om neer te schrijven. Of andere dingen zijn dat net niet, maar die horen dan weer niet op een blog thuis.

Want het gaat efkes niet zo goed met mij. Komt wel weer. Beetje tijd nodig.

Ik stop niet met bloggen, dat nooit. Maar het tempo zal misschien wat lager liggen. Of neen, dat was al zo, het afgelopen jaar.

Alsof de Kerst- en Nieuwjaarsperiode hier nog niet rottig genoeg was kregen we deze week nog meer slecht nieuws. Victoria, mijn lieve kleine metekindje, zou het niet halen, ze had geen kans. Zondag mocht ik afscheid gaan nemen, maandagmorgen stierf ze rustig in de armen van haar mama. Vanmorgen werd ze in intieme kring begraven.

Als meter las ik deze tekst voor op haar uitvaart.

Liefste Victoria,

Je meter.

Victoria, één dag oud

De cirkel is rond: exact een jaar geleden werd mijn pa ernstig ziek. Het is echt meer dan genoeg geweest dit jaar.

En nu naar de feestdis. Hoe moet dat nu?

Op vraag van de ouders communiceerde ik hier niet eerder over. Voor de mensen die hen kennen: laat hen nog even met rust. Ze willen dit verdriet nog even alleen verwerken.

Op Kerstdag gaan gingen wij altijd naar mijn ouders. Van zodra ik daar toe kwam, moest mijn vader dit nummer opleggen van mij. Zonder dit nummer was het geen Kerstmis geweest.

Een ode aan mijn vader en mijn zus, die er vorig jaar nog bij waren. Er was nog helemaal niets aan de hand.

***kerstdag. Hoe ik me ook voorbereid heb. Hoe ik me ook uitgesloofd heb om leuke cadeaus te zoeken. De trui die ik vorig jaar als cadeau voor mijn vader kocht draagt Peter nu. De t-shirts die ik vorig jaar als cadeau voor mijn zus kocht, draag ik nu. Wtf, leuke cadeaus.

En verder denken we alleen maar aan de kleine Victoria die het momenteel ook moeilijk heeft.

Ik zeg het u:.***kerstdag.

Gisteren na de commissie Welzijn keihard onderuit gegaan. Stuur in mijn ribbekes en verder ook met mijn hoofd, heup, en arm pijnlijk tegen de grond gesmakt. Blijven liggen en naar adem happen. Rechtstaan, uw GSM oprapen en het volk rond u overtuigen dat het best wel OK is en dat ze niemand moeten bellen, ook geen ambulance, neen.

Naar huis gaan, in de zetel kruipen en er niet meer uitgeraken. Uwe vent moeten vragen of hij u wil helpen uitkleden. Dat zelf zo zielig vinden dat ge er de slappe lach van krijgt, wat nog méér pijn veroorzaakt. In uw bed kruipen en vaststellen dat het meevalt als ge maar stil blijft liggen. Tot ge eens moet niezen, aaaaaaarrrgggh!!! Pijn! Toch proberen opstaan om te gaan werken, en vaststellen dat dat écht niet gaat lukken. Naar de dokter dan maar: niks gebroken, wel gekneusde ribbekes.

Flashback naar april 2007. Dringend mijn helm eens zoeken.