Ik heb een tuin, ja. Excuseer, wij hebben een tuin. Een tuintje. Weliswaar in drie verdiepingen. Jaja, een verdiepje aan de living, een half verdiepje lager een stukje gras, nog een half verdiepje lager een koer, die ook onder ons bovenste terras loopt. Als ge nog mee zijt. Zon van een uur of 9 ‘s morgens tot een uur of 5, 6 ‘s avonds. Niet slecht.

Het is niet zo dat wij -vooraleer we naar hier kwamen wonen- we niet buiten konden. Integendeel, trouwe lezers weten dat ik over een groot en fantastisch dakterras beschikte. Helemaal opnieuw aangelegd, nu drie jaar geleden.

Het is alleen, erg praktisch was dat niet zo’n dakterras. Eten boven: alles naar boven slepen. En weer naar beneden ook, ja. Simpelweg eens snel een taske koffie drinken buiten: we deden dat niet, telkens een verdiep naar omhoog. Bovendien was het ook wel vervelend dat we door de slaapkamer van de kindjes moesten om er te geraken. Wat we konden oplossen, maar wat er niet meer van gekomen is. Maar nog zoiets: de kindjes alleen buiten laten spelen, erg gerust was ik daar toch niet in. Hoewel het behoorlijk goed beveiligd was, was ik nooit echt helemaal gerust dat ze niet ergens zouden opklauteren. En twee verdiepingen naar beneden zouden pletsen. Kinderen mogen vallen, maar een mens moet niet overdrijven hé.

Dus toen we een huis kochten was dé voorwaarde voor mij wel dat er een terras/tuintje was aan de leefplaats. Zodat we simpel buiten konden eten, of een taske koffie drinken. En hoewel het tuinmeubilair nog ontbreekt (dat hebben we niet mee verhuisd en we breken nog ons hoofd over de nieuwe kleurencombinaties) heb ik al ferm genoten van ons tuintje. Ontbijt op het terras bijvoorbeeld.

Of met de vrienden op bezoek.

Andere vrienden, die dan zeiden wat we moesten afdoen en zo. En als we hen een snoeischaar en een ladder in handen staken, dan deden ze dat ook gewoon. Handig!

En toen werd het gras te lang en toen kochten wij voor het eerst in ons leven een grasmachine. Een duwerke want ons gazon is echt te klein om een andere te kopen. Het zou ons langer duren om den boel te installeren dan bij het duwerke. En het is nog ecologischer en beter voor het gras ook, ha! En zo reed Peter voor het eerst in zijn leven het gras af.

Andere dingen laten we dan weer staan want het zijn zulke schone blommekes. Ik weet dan wel niet wat het is en dan vraag ik gewoon op Twitter of zo wat het is. Clematis naar het schijnt.

Bestaat er trouwens iets als Shazam maar dan voor planten? Dat ik een foto trek en dat tinternet dan zegt wat het is? Ik weet vaak niet of het onkruid is of net niet. Of hoe ik een plant moet aanpakken, wanneer snoeien en al. Ik ken daar allemaal niks van, hé.

Ik ga ook helemaal mee in de nieuwe hype: het stadstuinieren. Of neen, wacht, ik deed dat al. Ik deed al jaren van kruiden en aardbeien en tomaatjes. We breiden het nu alleen een beetje uit. En we proberen ons al wat beter te informeren, ik kijk zelfs al naar tuinierprogramma’s met Wim. ‘t Schijnt dat Bartel ook schoon is, maar het is alleszins mijn type niet.

Les één in het moestuinieren: wees zeker dat uw pot leeg is. Heel zeker. Hier dacht ik van wel (pot was van de vorige eigenaars) en zaaide er vrolijk radijsjes in. Die groeiden ontzettend goed. Tot er plots uit het onderste van de pot een andere plant tevoorschijn kwam gekropen. De radijsjes waren in no time verzwolgen. Ik heb ze in een ultieme poging nog proberen verplanten. En hoewel dat volgens Google niet kan, lijkt het hier nog aardig te lukken. Ik hou jullie op de hoogte. Nog geplant: tomaten, courgetten, aardbeien, sierpompoenen (daar had ik nog vervallen zaad van liggen, heel benieuwd of dat nog gaat pakken).

Dit weekend is de man er ook achter gekomen dat we ook verlichting hebben tussen onze bamboe. Zo’n nieuw huis, dat levert al eens aangename verrassingen op.

Over het effect zijn de meningen verdeeld, maar allez.

Enfin, gisteren is mijn broer een hele berg tuinafval komen halen (dankuwel broertje) en het ziet er hier weer proper uit.

En dan hé, gaat er ook een dag komen dat het mooi weer gaat zijn, en dan gaan we er echt van kunnen genieten, van ons tuintje.

Het was weer tijd voor onze Kunst in huis te vervangen. Een jaartje mag je die tegenwoordig houden, maar het hing er dus zelf al iets langer, als ik mijn blog mag geloven.

Afscheid van het vorige werk want je raakt er altijd wel een beetje aan gehecht.

Maar we kwamen erg goed overeen deze keer en we kozen er deze uit van Yves Velter

Het is vreed groot en het paste maar amper in onze auto. En een streepje bloot ja, maar ik ben daar niet op tegen. Als het maar niet vulgair is.

Er hangen daar ook altijd een paar enge werken (zoals dingen met messen of een vrouw die bloed weende). Kan best mooi zijn, maar ik wil dat dan gelijk niet in mijn living, boven mijn eettafel.

Het is trouwens al de tweede keer dat we een werk van Yves Velter kiezen.

We houden precies wel van de man zijn werk.

De auto werd verkocht en als emotionele reactie daarop kocht ik me een handtas. Een echt wijf ik, hé. Enfin, nog nooit zo’n dure handtas gehad, maar na een paar weken proefdraaien kan ik ook wel stellen dat ik ook nog nooit zo’n goeie, perfecte handtas had. Dat treft.

Ja, van hetzelfde merk als mijn behangpapier, ja. En ja, voor mijn verjaardag (eergisteren) kreeg ik van manlief ook nog een ovenschotel. Neen, ge kunt niet te veel hebben van Orla Kiely, vind ik zelf.

Maar dus. Met (een deel van) de centjes wil ik een nieuwe fiets kopen. Het is niet dat mijn fiets compleet kapot is (al zou een nieuw spatbord en een nieuwe rem wel mogen), maar hij stamt uit een ander leven. Een leven waarin ik nog geen kinderen had en ik alleen of met Lies lange fietstochten deed rondom Gent. Een hybride fietske, met 24 versnellingen en een vlinderstuur.

Tien jaar hebben we hem al (we, want Lies kocht dezelfde), 10 jaar en ont-zet-tend veel kilometers. Iemand die ont-zet-tend veel kilometers doet met zijn auto doet daar geen tien jaar mee, denk ik dan.

Mijn leven is veranderd, maar de fiets niet. Ja, er hangt nu een haak aan om de fietskar te trekken en er staat een fietsstoeltje op. Die kar, die ik nu als handig beschouw omdat dat daar veel boodschappen in kunnen. Maar die kar kunnen we niet eeuwig blijven gebruiken. Janne moet dringend leren fietsen (neen, ze kan dat nog niet echt, het is geen durfal). Maar alleen naar school fietsen in de stad vind ik nogal lastig. Dus denk ik erover om een follow me te kopen. Dat is een ding waarmee ge het fietske van uw kleine kunt aanhangen aan uw fiets. Dan kun je dus ergens naar toe rijden met haar eraan, daar het fietske loskoppelen en alleen verder rijden. Ik hoor daar heel veel goeds van (handig, stabiel). Het enige minder goede dat ik hoor is dat het veel weegt (4 kg, volgens de handleiding). Misschien moet ik het eens aan Stien vragen, want zij heeft er zo één.

Zelf zou ik een echte stadsfiets willen met een normaal stuur want zo’n vlinderstuur is bij nader inzien niet zo handig in de stad. Ik wil er zo één waar ge een bak kunt op zetten vooraan om de boodschappen in te leggen. Liefst één die er nog een beetje leuk uitziet ook, zoals deze:

Maar die verkopen ze natuurlijk nergens in een fietsenwinkel in mijn buurt. Wat ik nogal handig vind, want als er iets aan is word ik graag snel geholpen. En om snel geholpen te worden bij een fietsenmaker helpt het nogal als ge uw fiets daar ook effectief gekocht hebt. Al kan ik het ook altijd vragen aan Tuub natuurlijk.

Een Achielle is ook leuk, maar daarvan wordt me verteld dat het fietsen zijn die veel onderhoud vergen. Met onderdelen die kunnen roesten en al. Meer voor de hobbymensen. Hmm. Ik ben een semi-professionele fietser die absoluut niet graag zelf aan haar fiets komt.

Veel van die fietsen hebben 3 of 5 versnellingen, weinig hebben er 7. Ik wil er 7 omdat dat ik daar soms boodschappen en kinders ga mee vervoeren, soms helemaal niks. Dat maakt een groot verschil in versnellingen, als ik dat vergelijk met de fietskar.

Deze, wordt me aangepraat door een paar fietsenmakers. Maar waarom zetten ze daar van die lelijke prints op?

Of deze, deze vind ik wel heel schoon. En altijd content geweest van mijn Oxfordje eigenlijk.

En dan moet Janne ook nog een nieuw fietske hebben, 20 inch van kader. Niemand die er eentje staan heeft dat weg moet?

Waarom hebben ze eigenlijk nog geen fietsen van Orla Kiely? Zucht! :-)

Enfin, uw ervaringen en meningen zijn zoals gewoonlijk meer dan welkom hier.

Lime vroeg fotookes. Er is nog niks echt helemaal af, dus tonen we fragmenten:

Wintertuin met ligzetel.

Maar daarvoor kwam u niet zeker?

Kindjes in de zetel aan de blauwe muur. Hard aan getwijfeld, maar het is een mooi warm blauw, met die bruine zetel bij, goeie combinatie!

Nog te doen: dat kastje weer donker krijgen. Het is melamine of zo, dus alle tips welkom.

Mijn bureauke en thuiswerkplek. Volledig geschilderd, maar er moet nog een muur behangen worden, maar daarvoor moet ie eerst nog behandeld worden tegen vocht. Allemaal in de pijplijn. Ondertussen staat het bureautje wel vol dozen met boeken en cd’s voor op Peters kot, dat nog in de maak is.

Ook in beeld: mijn goeie vriendin Andrea (ik heb net de naam verzonnen). De fantastische paspop die ik van mijn schoonmoeder kreeg. Ze kocht ze zelf tweedehands in de jaren zestig. Geweldig ding, toch?

Orla Kiely papier in my kitchen! Manlief geloofde er niet erg in, maar ook nu moet hij toegeven dat het bijzonder geslaagd is. De keuken verandert van een saai, wit ding naar een levendige keuken. Ik ga niet meer uit mijn keuken weg te slaan zijn, ik.

De meisjes vinden het hier geweldig. De televisie staat hier amper aan, ze zitten het liefst in hun “kamp”, onder de trap! :-). Hun kamer bevindt zich nog in de werfzone, maar hun kamer zelf is wel stofvrij. En er hangt zelfs al behang, dat doet denken aan de lente!

Ons nieuwe lampen tot slot, daar zijn wij helemaal dol op.

Maar hier is het nog werf!

Later meer!

Ge kent ze wel, de reputatie van de Sleepstraat. Van al die dubbelparkeerders, die de doorgang versperren.

Wij niet, dachten we, toen we dit huis kochten. Er is immers een garage in dit huis waar we kunnen parkeren. Maar momenteel staat die te vol met verhuis- en verbouwgerief en kunnen we er niet in parkeren. Maar als ik van Ikea kom, dan zet ik ook wel graag mijn gerief af in huis. Geen nood, we hebben een breed trottoir. Dus ik parkeer me op het voetpad, op een manier dat voetgangers (met buggy’s) nog doorkunnen. Fietsers, auto’s en trams konden ongehinderd door. Fijn zo, dacht ik tevreden.

Twee minuten later, ik was nét bijna klaar met uitladen, een politiecombi naast mij. Dat dat niet mag en veel gezaag en zo. Ik ging ervan uit dat laden en lossen wel mocht, maar neen, dat mag enkel OP de rijweg. Ik mompelde nog iets van “een mens probeert dan eens voor iedereen goed te doen”, maar daar had de man iets van opgevangen en had duidelijk een slechte dag en begon al te dreigen met 100 euro boete. Enfin: “ik zal het nooit meer doen meneer”, auto weg en gedaan.

Ten eerste: ik ben blijkbaar in fout, kan best zijn. Maar ik kan niet zo goed tegen die letter-van-de-wet-mentaliteit. Ik weet het, het is een dunne grens. Maar in mijn geval zag hij dat ik aan het laden en lossen was én dat ik niemand hinderde, dat iedereen door kon. En ik bracht niemand in gevaar. Is het dan echt nodig om zo moeilijk te doen?

Ten tweede: ik stap in mijn auto, rij achter hem aan. Vijftig meter verder parkeert de man zich OP het pleintje, wat absoluut niet mag. Hij stapt uit met een papieren dossier en belt aan bij de buurman. Ik wil maar zeggen, het ging duidelijk niet over een dringende interventie. Mag dat dan zomaar? Mogen zij werkelijk zomaar overal parkeren? Ter vergelijking: een arts of de thuisverpleging mag dat niet hé (al is er nu onlangs wel een sticker gekomen die je op je poort kan kleven om dat toe te staan aan medisch personeel, maar dat hangt volledig af van de goodwill van de huiseigenaar). Kijk, en ondertussen lees ik inderdaad dat zij dat ook niet mogen. Volgende keer ook een foto, nem.

Enfin. In het vervolg doe ik de reputatie van mijn straat alle eer aan en parkeer ik gewoon op de rijweg. Dan hou ik de tram tegen.
En u, als u daar nog eens passeert, en ge moet wachten op iemand die aan het laden en lossen is (ja, dat is hier nogal een zeer ruim begrip, haha), dan weet u: hij/zij moet wel, want anders krijgt hij/zij een boete van 100 euro. Voilà.

Nota: op de verhuisdag hebben we trouwens de hele dag zo geparkeerd en nooit een klacht gekregen. Hé, wij moeten toch ook kunnen verhuizen, dacht ik zo? De vorige eigenaars zijn trouwens ‘s nachts verhuisd, maar dat zagen wij niet zitten!

Verhuizen, dat betekent ook dat ge eens verplicht wordt om die grondige grote kuis te houden die ge altijd uitstelt wegens interessanter/leuker dinges te doen. En ook al ben ik nogal tegenhoudend op wat er ons huis binnenkomt, toch bleek er zich in de loop der jaren heel wat rommel opgestapeld te hebben.

Een paar methodes om van uw gerief af te geraken:
* Rommelmarkt/tweedehandssites: dan krijgt ge nog iets voor uw gerief, nadeel: zeer tijdsintensief
* Containerpark: voor alle waardeloze kapotte dingen
* Vrienden/familie: iedereen die tegenwoordig ons huis binnenkomt, duwen we wel iets in zijn/haar handen: “Hier, pak maar mee!”

Maar dan, dan zit ge nog met een deel gerief dat eigenlijk niet kapot is, maar dat niemand in uw omgeving nog wil wegens niet meer in de mode of ze hebben zelf al gerief genoeg. Of ze willen geen kinderen meer. Dat kunt ge dan natuurlijk naar de Kringwinkel doen, zeker en vast. Maar dan wordt het wel doorverkocht. Niks mis mee, maar ik wilde dat mijn babygerief gratis werd weggegeven aan de allerzwaksten in onze maatschappij. In Gent kan dat, bij Baby Nest. Ze verzamelen er allerlei baby- en peuterspullen, wassen alles, en geven dat aan de mensen die het écht, écht kunnen gebruiken.

Gisteren stouwde ik mijn Peugeotje vol met gerief dat door één, twee of meer kinderen gebruikt werd, maar dat nog in goede staat is. De vrijwilligers zagen me graag komen. Ik ben er nu zeker van dat mijn gerief een goeie bestemming krijgt.

En aangezien ik weet dat hier nogal wat jonge mensen mee lezen, wou ik wel eens wat reclame maken voor het initiatief. Dus bij deze: al je kleertjes, babyspullen en speelgoed zijn ginder zeer welkom! Ook als je een paar pakken pampers teveel gekocht hebt: breng ze maar naar daar!

We zijn verhuisd geraakt, ja, oef.

Regel één bij een verhuizing: aanvaard alle hulp die ge kunt krijgen. Zo kwam mijn moeder twee dagen dozen vullen zodat wij nog meer konden afwerken in het nieuwe huis.

Regel twee bij een verhuis: zodra ge de verhuisdatum weet, breng al uw vriendjes op de hoogte zodat ze die datum kunnen blokkeren in hun agenda. Zo waren we zaterdag met een stuk of tien mensen om te verhuizen, nog eens twee om te schilderen en nog iemand die de catering verzorgde. Zoveel mensen, des te rapper dat het gaat. Volledig over geraakt dus op één dag, al was iedereen geplooid ‘s avonds.

Regel drie: neem goeie briefjes als ge instructies wil schrijven voor uw verhuizers. Geen papierkes die er zodra ge uwe rug draait terug afvallen. Schilderstape en daarop schrijven, zo leerde ik (te laat).

Er waren nog veel meer regeltjes te verzinnen, maar die ben ik allemaal vergeten. Alleszins: het is gelukt!
In totaal zijn er echt wel een hoop mensen gepasseerd om ons te helpen. Grandioos! En nog eens allemaal bedankt!

En in het nieuwe huis? Goed hoor. Nog niet alle dozen zijn uitgepakt en dat zal nog wel even duren. Onze garage is momenteel bijna volledig gebarricadeerd door al het gerief dat pas later naar boven kan, als kinderkamer 2 en Peters bureau af zullen zijn.

De thermostaat doet het momenteel niet echt goed waardoor het nu nogal frisjes is in huis (16 graden), maar vanavond komt er een loodgieter, dus dat is hopelijk snel in orde. Door de verbouwingen is er voor de kinderkamer ook een groot gat open naar de (nu nog niet geïsoleerde) zolder, dus daar is het nog veel kouder. Gelukkig krijgen we de kinderkamer zelf wél warm genoeg. En eind februari zouden de werkzaamheden daar gedaan moeten zijn, dus volgende winter gaat dat sowieso beter zijn.

Maar verder is er eigenlijk best veel in orde geraakt, zelfs de dressing en een stuk gang zijn nog geschilderd geraakt. We moeten nog een beetje wennen aan de nieuwe geluiden van het huis en aan de nieuwe indeling. In de Moestuinstraat lagen badkamer, keuken en living op hetzelfde verdiep. Waardoor aankleden en ontbijten nogal door mekaar gebeurde. Waardoor ontbijtgerief ook wel eens in de badkamer belandde en badkamergerief in de keuken. Nu is het veel georganiseerder en het is soms een beetje zoeken naar de lichtpunten overal (het zijn er nogal veel).

Maar… het komt goed. Maar toch, de eerstkomende twintig jaar gaan we niet meer verhuizen :-)

We zijn al 7 dagen 2013 en ik heb jullie nog geen gelukkig nieuwjaar gewenst! Bij deze dan!

Het was ook omdat onze kaartjes nog niet allemaal verstuurd waren. Het is niet omdat ge die vroeg bestelt, dat je die ook vroeg verstuurt hé. Ik hoop dat iedereen ze nu ontvangen heeft en anders: hier is het digitaal!

Een nieuw jaar en geen gemeenteraadslid meer. Véél meer tijd voor andere dingen! Ik wens de nieuwe ploeg veel succes, ze gaan dat schitterend doen!

Een nieuw jaar, een nieuw huis. Schilderen en verhuizen. We houden het er op dat living, keuken, slaapkamer, kinderkamer en badkamer gaan klaar zijn tegen de verhuis (op een muurtje behangpapier hier en daar na). Onze badkamer is trouwens maar een tijdelijke opkalefatering (samen met de dressing) want die willen we grondig aanpakken als er verse centjes zijn. De dressing, Peters bureau en de tweede kinderslaapkamer gaan niet klaar zijn. Maar hé, dat zijn dingen die we nu ook niet hebben, dus die gaan we nog niet echt missen. En die komen dan snel erna in orde. En de gang mag dan ook nog eens geschilderd worden.

Zaterdag verhuizen we. Nu maar hopen dat het geen stenen uit de grond vriest of er geen sneeuwtapijt van tien centimeter ligt.

Het is hier een beetje stil, maar dat heeft natuurlijk veel te maken met het nieuwe huis. Momenteel echt op kruissnelheid om het huis in orde te krijgen.

Stand van zaken:
De wasplaats is volledig geschilderd zonder dat ik een halve euro heb uitgegeven. Hoe dat kan? Gewoon, door al mijn resten verf op te gebruiken van de Moestuinstraat. Zo zit er een stukje donkerrode livingverf in mijn wasplaats alsook veel wit en wat grijs van de gang.

Mijn bureau/knutselkot is ook klaar. Het is te zeggen, zo goed als: er moet nog één muurtje behangen worden, maar dat papiertje moet nog besteld worden. Het eerste plan was hier niets te doen, maar eens leeggehaald bleek toch dat er ook hier een nieuw likje verf nodig was, en da’s dus helemaal klaar.

De keuken, de living en onze slaapkamer zijn zo goed als klaar. Vloer geschuurd, plafond en muren zijn geschilderd, ramen ook. Nog twee muurtjes moeten behangen worden (in keuken en in slaapkamer), zelfde verhaal als het bureau. Komt zeker helemaal in orde voor de verhuis. Voor de badkamer zijn we nog in onderhandeling over de kleuren, maar het is toch ook de bedoeling dat die klaar is voor de verhuis.

En de kinderkamer? Dat is een ander verhaal. Daar zijn ze momenteel bezig aan de grootste verbouwing van de huis. Muur tussen de kinderkamers is er uit, daar komt een nieuwe trap naar de zolder en een kinderbadkamer tussen. Ruwbouwwerken gaan klaar zijn tegen 7 januari, bedoeling is dat we die dan klaarstomen tegen de verhuis. En als dat niet lukt, dan mogen de kindjes een week of zo in onze kamer logeren en wij op een matrasje in de living of in mijn bureau. Niet te lang graag.

Ondertussen ook al één en ander verhuisd, zodanig dat het gesleep een beetje verspreid wordt. Waarbij er toch ook een hoop gerief uitkomt dat weg mag. Een soortement garageverkoop/weggeef dringt zich op. Maar ondertussen zet ik hier toch ook al één en ander.

Te geef:

• fitnesstoestel type crosstrainer
• een hoop kookpotten (in het nieuwe huis is er een inductievuur dus ik heb alles moeten vervangen)
• een tafelke voor aan de muur te hangen met twee barstoelekes bij.

(Lees meer …)

Ik ben soms een beetje een gadgetfreak en ik vind dat niet eens zo heel erg. Pas op, ik koop niet alles wat ik zie en wat ik leuk vind, hoor, en ik heb zeker niet altijd het laatste nieuwe want daar heb ik het budget niet voor. Maar toch.

Sedert kort heb ik een tabletje. Na al mijn twijfels ben ik uitgekomen bij een Nexus 7: niet zo duur en handtasformaat. Kleiner en lichter dan een doorsnee tablet/iPad. Ideaal voor wat ik er mee doe eigenlijk. Echt goed typen op een grotere tablet gaat toch ook niet, daar heb je een laptop voor nodig. Of een toetsenbordje voor eraan. Dan liever een klein licht dingetje.

Een tabletje is wel ideaal in verhuistijden. Ik kan altijd en overal Pinteresten. Ik toon het huis of het behangpapier dat ik wil. Ik lees heelder handleidingen over schilderen en klussen. Ik lees er meer mijn gazet op en dat vind ik wel gemakkelijk. Nu ga ik mijn krant in de week niet meer op papier lezen. Alleen in het weekend papier, de rest digitaal. Zal alweer een hoop schelen op onze papierberg.

Ook leuk vind ik de dingen die ik kan laten aansluiten op mijn smartphone of tablet. Zo hebben wij een Wifi weegschaal. Leuk hoor. Nog leuker is als die zich kwaad zou maken op mij als ik te veel bijkom, maar dat doet ie vooralsnog niet. En we hebben ook een Sonos, heel plezant is dat. Spotify spelen, geen CD’s meer nodig (al krijg ik dat laatste er nog niet in bij de wederhelft).

Maar wat ik nu wil, is moeilijker. De thermostaat in ons nieuw huis, die trekt op niet veel meer. Half kapot en gebruiksonvriendelijk. Ik snap er niks van, er is geen gezellige overrule-knop aan en een handleiding bestaat er al lang niet meer van. En als ik het al niet snap… Ik wil dus een dingetje dat ik kan beheren vanop mijn telefoon, tablet of computer. Handig. Half uurtje later thuis? Verwarming later instellen. Te hoog, te laag, ge kunt alles in de gaten houden. Lijkt me superhandig. In Amerika bestaat er een heel schoontje, Nest. Alleen kun je het in Europa niet krijgen en is het onduidelijk of die aan te sluiten valt op onze systemen.

Electrabel heeft ook zoiets. Alleen ben ik al lang geen klant meer van Electrabel en ik ben ook zeker niet van plan om daarnaar terug te keren. De vraag gesteld aan Lampiris, maar helaas wacht ik nog steeds op antwoord.

Iemand weet van zoiets? Wie kan mij helpen?