En jij, wat doe jij?

Het is te vroeg om een uitspraak te doen over het circulatieplan. Dat weet ik zelf ook wel. De eerste weken verliepen vlot, de stad is niet dood. Maar de grote test volgt pas dinsdag denk ik. He minste wat je kunt zeggen is dat ze het wel goed gepland hebben: de helft van de mensen weet tenminste al goed hoe het zit nu.

Maar verder. Wat is mijn bijdrage aan het circulatieplan?
Ja, ook al doe ik al zowat alles met de fiets, te voet of met de trein: er zijn altijd nog verbeterpuntjes. We hebben maar één auto, en daar is Peter vaak mee weg, dus ik moet wel creatief zijn. Maar als die auto thuis is, gebruik ik die soms wel eens, ook al is het niet nodig.

Om te beginnen: ik doe wat ik zelf predik: ik stel mezelf -nog meer dan vroeger- bij élke verplaatsing de vraag hoe ik dat zonder auto kan doen. Een paar voorbeelden.

Vroeger zou ik de auto genomen hebben om met 4 meisjes naar de cinema te gaan. Nu kwam ik tot de ontdekking dat dat met tram 4 eigenlijk keisimpel is. Tram 4 voor de deur en daarna nog een kleine kilometer wandelen. Het zijn geen peuters meer hé, meisjes van 7 en meer kunnen dat perfect. Ik was er sneller én goedkoper dan met de auto: vier meisjes met buzzypass en ikzelf gratis ticket van De Lijn tegenover pokkedure parkeerkosten. In het terugkeren moesten we te voet wegens bommelding op het Zuid. Maar zo erg was dat niet: we hadden net anderhalf uur film achter de rug, het was mooi weer en een 45 minuten wandelen later waren we terug thuis.

Ondertussen werd er met een caprisonneke aan het oor efkes naar huis gebeld.
Even naar huis bellen met een caprissonneke #kinderfantasie #gentstagram #Gent #sien90210

Tweede voorbeeld: vroeger zou ik al eens met de auto naar Decathlon rijden als ik met de kinderen ging. Maar Decathlon is hier eigenlijk belachelijk dichtbij, amper 2 kilometer met de fiets. Het grootste deel van de weg is best OK, op een paar gevaarlijke punten na. Het begint met een mooie fietsbrug en het mooiste fietspad van Gent. Maar daarna gaat het over op een hobbelige slecht aangelegde weg en op het einde is er een gevaarlijk oversteekpunt. Maar ja, ook dat moeten de meisjes leren. Extra voorzichtig zijn op gevaarlijke punten en geen risico’s nemen. Op de achterbank van de wagen leren ze niet omgaan met de gevaren in het verkeer.

Mooiste fietspad van Gent.

Met de fiets naar vrienden, die net buiten de ring wonen in een buurt waar vlotjes kan geparkeerd worden. Maar toch met de fiets, wegens maar twee kilometer en een mooie fietsroute. Hoppa!

Het circulatieplan inrijden. Staduitwaarts dan wel. #familycycling #circulatieplangent

Allemaal dingen die niet zo heel vaak gebeuren, maar alle kleine beetjes helpen, denk ik dan.

“Gij hebt gemakkelijk praten, gij woont in de stad.” Nu ja. Dat is natuurlijk altijd onze keuze geweest. Duurdere huizen ja, maar wel maar één auto nodig. En alles dichtbij. En we hebben er de nadelen van de stad ook bij hé. De files, de stilstand en de vervuilde lucht.

Maar goed: afstanden worden vaak overschat en veel kunnen we echt met de fiets doen. Zo reden we vorig weekend voor het eerst met de fiets naar vrienden, 12 kilometer verder. Sofie hield ons gezelschap en het was echt een mooie en aangename rit. De kinderen konden dat perfect aan. En maar goed ook, want ze willen op fietsvakantie dus we kunnen maar beter wat trainen. In het terugkeren gingen de meisjes mee met Peter in de auto (het was al laat en donker) en Sofie en ik keerden langs donkere jaagpaden terug. Een avontuur op zich maar in de winter zou ik het niet doen, raar dat op zo’n paden geen verlichting staat eigenlijk. Gelukkig hadden we zelf zeer stevige fietsverlichting mee.

Zo een langere fietstocht of wandeling, dat is toch ook gewoon de perfecte vorm van onthaasting? Ik kan daar zo van genieten! OK, dat lukt niet altijd, maar soms toch wel? Op reis kunnen we het allemaal, maar hier moet alles snel, rap, met de auto gaan. Mooi stukje daarover in de krant hier!

Nog iets wat ik probeer te doen: minder online bestellen. Online bestellen is misschien handig en gemakkelijk, het is verder eigenlijk echt niet OK. Je steunt er de lokale handelaars niet mee en die grootleveranciers nemen het eigenlijk echt niet zo nauw met de werkomstandigheden. Maar vooral ook: je jaagt er vervuilende camionettes het verkeer mee in die de boel komen vastzetten en vervuilen. Het vraagt wat meer organisatie en planning, maar zelf halen kan ook. Al zal ik nog wel af en toe online bestellen, soms kan het echt niet anders.

Volgende stap: voor Peter een nieuwe, goeie fiets kopen. Hij heeft er wel één, maar daar is altijd iets aan. Iedere keer als hij wil vertrekken moet ik het ding opgelapt krijgen. En dan kan hij ook meer de baan op zonder steeds mijn fiets te stelen.

En jij, wat doe jij?

Fan van het plan!

Nog exact 12 dagen, en dan is het mobiliteitsplan van kracht. Hoera! Ja, toch iemand die blij is, ja. En ik ben niet alleen, dat konden we zondag zien (maar ik was er niet bij, want ik was op weekend)

Want het is ongelooflijk wat je tegenwoordig allemaal leest over het plan. De grootste doemdenkerij. Zure bagger in het kwadraat. “De middenstand gaat eraan kapot gaan”! “Je nijpt de stad dood met dat plan”. Als je het zo allemaal zou moeten geloven, zijn het de laatste mooie dagen van Gent. Geniet er nog van! Vanaf 3 april gaat de stad ten onder. Niemand zal nog naar de stad komen en de stad zal een stille dood sterven.

Nou ja. Ik weet het niet goed hoor. Hebben die mensen dan zo’n voorspellende krachten? Een glazen bol?

Ik zie wat ik zie nu: de stad zit nu al vol auto’s, het staat vol en vast én de lucht is er slechter dan slecht. Niets doen is geen optie, erger nog, niets doen is schuldig verzuim. De stadsbewoner én de stadsbezoeker wordt vergast door iedereen die vindt dat hij echt niet anders kan dan met de auto in de stad rond te tuffen.

Excuses-excuses-excuses. De mensen zijn bijzonder vindingrijk als het aankomt op redenen verzinnen waarom ze echt wel niet anders dan met de auto kunnen gaan. “Ik heb geen tijd.” “Ik fiets niet graag”. “Ik durf dat niet goed”. Een bekend spreekwoord: “Les excuses sont faites pour s’en servir”. Ik geef daar meteen een klassiek Bond Zonder Naam antwoord op: “Verbeter de wereld, begin bij jezelf”. Voila.

Want het is ook altijd de schuld van dé politieker. De politieker moet immers alles oplossen. Zij stemmen er op, dus zij moeten het maar oplossen. De luchtvervuiling, de mobiliteitsknoop, de wereldvrede. Als er dan een politieker met een ambitieus plan komt, wordt die nét niet gevierendeeld. Want dan moeten de mensen ook zelf gewoontes doorbreken en dat is lastig.

Is het plan perfect? Wel neen, beslist niet. Maar het zal geëvalueerd worden en bijgeschaafd waar nodig. Bestaat er een perfect plan? Dat denk ik niet. En het wordt al alleszins niet aangereikt door de tegenstanders. Zij zijn gewoon tegen, zonder alternatief. Kijk, daar moet je bij mij niet mee afkomen, hé, zo werkt het zeker niet.

Maar ja, het zal aanpassen worden. Voor iedereen. Ja, we zullen er voor- en nadelen van ondervinden. Maar in de plaats van ons te focussen op ons eigen kleine nadeeltjes zouden we ook kunnen kijken naar de voordelen die het heeft voor onszelf, voor de anderen, voor de stad, voor het groter geheel.

Dus weet je wat? Geef het plan een kans. Wie weet valt het allemaal wel mee. Stop met roepen en brullen, maar wacht het nu gewoon af. Bekijk alvast de website eens. Neem een uurtje de tijd om de nieuwe initiatieven te bekijken. Onderzoek of er iets bij zit wat jou kan helpen. Sta open voor verandering en blijf niet star in je Grote Gelijk. Het zal allemaal wel meevallen.

Alles komt goed. Echt!

We zijn er klaar voor. Of toch bijna. Ik verdien wel eens een nieuw een fietszadelhoesje :-)

2017-03-22_09-33-58

Rembert

Flashback naar 20 jaar geleden. Peter en ik waren pas samen en dolverliefd. Peter wijdde me in in zijn muziekcollectie. Ik kende (en ken) nog steeds niet veel van muziek, maar “Lena” van Twee Belgen, dat kent iedereen. En “Operation Coup de Poing” ook uiteraard. En ik leerde een heleboel andere dingen kennen. Het vervolg op Twee Belgen: Esta Loco, met Spaanse versies van die nummers. Heerlijk. Rembert De Smet was Peters held, maar werd ook de mijne.

Een paar jaar later. Ik zie mezelf nog zitten. In ons keukentje in ons appartement in de Moestuinstraat. De CD van Esta Loco stond op, heerlijke muziek. Ik keek op de achterkant van het CD-hoesje, want toen bestond Spotify nog niet. Ik zag staan: “V.U. Rembert De Smet, Nieuwland, Gent”. Nieuwland, dat is zowat om de hoek bij ons. Peter viel zowat van zijn stoel: Rembert De Smet, dé Rembert de Smet, van Twee Belgen en Esta Loco, die woont hier om de hoek?

We leerden Rembert kennen. Op buurtfeesten, als buurtbewoner. Altijd aanwezig. Op zijn fiets door de straten. Altijd zwaaien, altijd sympathiek. We hebben Rembert uitgenodigd om op ons trouwfeest te komen spelen. Helaas zat ie toen in het buitenland.

Lopen is altijd in het gezelschap van Rembert. Niets leuker dan in de sneeuw te lopen op de zuiderse muziek van Esta Loco. Jaja, absoluut mijn favoriete loopmuziek.

Ik herinner me een optreden, zo vlak voor ons huis in de Moestuinstraat. Mijn mama en mijn papa waren er. Janne was een jaar of twee, ik was een maand of vier zwanger van Sien. Een heerlijke avond, een heerlijk feest. Ik trad er op, in een gelegenheidsgroepje met de dames uit de buurt. Rembert trad op. Kommil Foo was er ook bij. We mochten nummers aanvragen en uiteraard vroegen we Lena aan. Lena is zowat mijn nummer, want mijn vader die noemde me altijd Lena. De trouwe lezers herinneren zich misschien nog dat mijn blog ooit “Lenablogt” heette. Het was de eerste keer dat hij “Lena” voor me speelde.

Oktober 2015. 10 jaar getrouwd en een feestje. Weer vroegen we Rembert voor een optreden, weer kon hij niet wegens een ander optreden. Maar op een zeer nachtelijk uur is hij toch nog gekomen. En heeft hij “Lena” voor ons gespeeld. Wat was dat een heerlijk moment.

Held op ons feestje. Rembert De Smet zingt "Lena" in het Spaans...

Hij heeft Peter nog gebeld in de kerstvakantie, maar Peter kon toen niet opnemen. Waarschijnlijk om hem te vertellen dat hij ziek was. Peter heeft nog een paar keer proberen terugbellen. We hoorden pas twee weken geleden dat hij ziek was. Weeral diezelfde, vuile rotziekte. Peter wou deze week langsgaan. Maar het is al te laat, Rembert is al gestorven, vorige week. Peter is er echt niet goed van, dat hij Rembert niet meer heeft gezien en gesproken.

Ik zal zijn witte, wuivende haardos missen op de fiets in de buurt. Zijn vriendelijke gezwaai, zijn gesprekjes. Maar gelukkig hebben we veel mooie herinneringen aan hem. En zijn muziek, die is voor eeuwig.

Bedankt voor alles Rembert. Eén ding is zeker, we zullen je nooit vergeten, je blijft voor altijd onze held.

Project Poes

Wij hebben geen huisdieren. En ik was ook lang tegenstander. We gaan te graag eens weg, extra werk en opkuiswerk… Bovendien ben ik een beetje allergisch. Niet super zwaar, maar toch. Vroeger als kind had ik geen last van poezen, nu moet ik er al wat van niezen en rode ogen. Maar als er niet te veel haar rondzwerft valt dat nogal mee.

Maar Janne en Sien willen graag een beestje. Ik heb ze lang kunnen zoet houden door te zeggen dat we spinnen als huisdieren hadden maar dat argument deed het niet langer. En ook dat ik allergisch ben. Maar goed, dat laatste valt dus nogal mee. Maar we zitten dus met een actiecomité. Tegenwoordig gaat er geen dag voorbij dat er niet naar een poes gevraagd wordt.

We zitten met een actiecomité. #janne1709 #projectpoes

Als kind had ik een poes, Minoes. Die had mijn broer gevonden in de velden achter onze tuin. We hadden er eigenlijk wel iets aan, tot onze hond er bijkwam, Poeffie. Een wilde, onstuimige teckel die altijd achter het arme beestje zat. Waarop de poes zich altijd zo snel mogelijk terugtrok op haar plekje op de chauffageketel in de garage. Maar aan die teckel (die na een paar jaar na een zoveelste ontsnappingspoging verongelukte) en zijn opvolger: de yorkshire terrier: ik heb daar echt véél aan gehad.

Het is vooral Janne die graag een huisdier wil. En ik denk dat ze daar ook erg veel zou aan hebben. Want ze heeft in haar jonge leven al heel vaak moeten afscheid nemen van beste vriendinnekes die door allerlei omstandigheden naar een andere school vertrokken. Dan zou ze een vriendje hebben dat blijft. Onderzoek toont dat ook aan, dat kinderen veel hebben aan huisdieren. En dat het goed is voor hun ontwikkeling. Als ik denk aan hoeveel ik in mijn kindertijd had aan die beestjes. Een huisdier, dat is toch gewoon iemand die altijd naar je luistert, je begrijpt, je gelijk geeft, … Op momenten dat je je onbegrepen voelt door de rest van de wereld.

Dus ja. Alles voor de kinderen hé, en ik denk echt dat het vooral voor Janne een meerwaarde zou zijn. Dus ik ben overstag gegaan. Hoewel ik zelf meer een hondenmens ben, denk ik dat een hond moeilijk past in ons leven en bovendien haat Peter honden. Ik haat enkel loslopende honden als ik ga lopen, doch dit terzijde :-)

Maar Peter biedt nog een beetje weerstand. Er wordt dus op hem in gemasseerd. Maar we overtuigen hem wel. :-)

Dus als ge er eentje weet zitten. Liefst een kleintje nog. Niks schattiger dan een kleine kitten. En liefst een rostje. Verder niet zo kieskeurig.

Nu nog een naam. Ik moest deze poll aan jullie voorleggen van Janne. Elk gezinslid mocht één naam kiezen. Raad zelf maar wie welke naam koos :-) Al zullen we er pas echt eentje kiezen als er een beestje is natuurlijk!

[Total_Soft_Poll id=”2″]

De autokwestie

Ha. Goed een jaar later na mijn Otto-post en we rijden nog altijd met de Skoda. Het beestje bolt nog altijd uitstekend, zeker en vast. OK, ja, onlangs hadden we een platte batterij, maar dat was meer door de combi oude batterij-een week stilstaan-buiten. Touring erbij en het was in twee minuten gefikst. OK ja, dat traumatisch moment dat ik mijn twee kinderen en man naar beneden zag rijden en dacht dat ze niet meer konden stoppen, dat was eng. En een half uur op een donker buitenbaantje in de gietende regen staan was niet fijn. Gelukkig konden wij nog terug binnen in het vakantiehuisje.

Maar ik wijk af.

Een jaar later en 315.000 km. 35.000 km per jaar wordt er hier dus gereden. Dat is veel, en de man zegt al jaren dat hij minder met de auto gaat moeten rijden, maar de praktijk wijst uit dat daar niet veel van in huis komt. Het is met zijn job idd zeer moeilijk om de trein te nemen, dat weet ik ook wel.

Maar goed. 315.000 km en autosalon: dat vroeg om een onderzoek. Dus begaven wij ons op de markt van de nieuwe auto’s. Eens alles uitzoeken: wat voor types auto’s er zijn, afmetingen, brandstof, kortingen, opties, …

Heel wat onderzoek zijn we tot de volgende conclusie gekomen

  • De man wil geen monovolume en gezien het grotere verbruik zit ik daar precies ook niet op te wachten
  • Gezien ons smalle garage hadden er mensen auto’s met schuifdeuren aangeraden. Auto’s met schuifdeuren bestaan enkel in de monovolumes of in van die bakkersauto’tjes zoals wij dat noemen. De Ford Focus S is de enige gewone auto die groot genoeg is die schuifdeuren heeft. Maar die auto is op zich zo breed en die schuifdeur gaat zo breed open dat het ook geen hulp is.
  • Skoda Octavia is 2 centimeter breder geworden maar is nog altijd een van de smalste op de markt, samen met de Renault Megane Grandtour. Volvo is bijvoorbeeld geen optie wegens maar liefst 10 centimeter breder.
  • Qua opties willen we electrisch inklapbare spiegels (wegens de smalle garage) en parkeersensoren, zeker achteraan, maar vooraan mag zeker ook. Verduisterde ruiten achteraan vind ik ook interessant als de kinderen mee zijn op reis: geen gedoe met handdoeken aan de ramen hangen en al.
  • Ik zou graag een automatic willen. Ik heb één keer tien minuten gereden met zo’n auto en ik vind dat behoorlijk geniaal. Serieus, we automatiseren alles, maar dat willen we op één of andere manier zelf doen. Het verbruikt iets meer, blijkbaar, maar het is een enorm gemak. Vooral in de files. En ik ben nogal pessimistisch op dat vlak, ik denk niet dat er de komende jaren minder files gaan zijn, alleen maar meer.
  • Aangezien Peter enorm graag met zijn auto rijdt en ik zelf eigenlijk ook altijd liefst met volkswagen gereden heb (leren rijden met een golf!) zal het wellicht terug een Skoda worden. Grote koffer, smal, degelijke auto, … Jaja, sjoemelgedoe, maar op ook op dat gebied ben ik nogal zwart kijkend: ze doen dat gewoon allemaal.
  • Aangezien een nieuwe auto onder de 20.000 euro niet mogelijk is zal het een tweedehandse worden, met niet te veel kilometers op de teller.
  • We kijken ook voor verschillende brandstoffen. Want ik ben nogal een groene, en ik zou maar wat graag van die vervuilende diesel af geraken. En diesel wordt de nieuwe boeman, met hogere inschrijvingstaksen en belastingen. Maar het ziet er toch naar uit dat de ecologische alternatieven niet weggelegd zijn voor de mensen die niet fiscaal gesponsord worden. Geen bedrijfswagen hier…

Waarom ik dat hier schrijf? Gewoon, als geheugensteuntje, want nu doe ik een heel auto-onderzoek, maar van zodra die auto gekocht is vergeet ik dat weer allemaal. En zo kan ik dat later terug opzoeken :-)

Uitkijken naar 2016: Dok Noord

Waar ik uiteraard heel erg naar uitkijk voor 2016 is de marathon van Rotterdam. Ga ik dat aankunnen, hoe gaat mijn lijf reageren, welke tijd kan ik lopen, … Zeer benieuwd.

Maar als er nog iets is waar ik naar uitkijk in 2016: De langverwachte opening van Dok Noord. Vroeger was daar de Acec-site, maar komt er een hele nieuwe site met wonen, werken, winkelen. Eén van de ingangen van het terrein is op 100 meter van mijn deur en binnenkort is daar dus vanalles te beleven met winkels zoals onder andere Delhaize, Action, Standaard Boekhandel, giks, GoSport maar ook fitnesscentrum, overdekte speeltuin, urban soccer velden, crossfit, karting, een gitaarschool. Een grote parking, zo kunnen de mensen daar parkeren en gaan shoppen, naar mij op bezoek komen of de tram nemen verder naar het centrum.

doknoord

Een aantal grote winkels zitten er trouwens nu al: De Directeurswoning ging begin december open. Hoewel niet echt voor mijn portemonnee zal ik toch eens gaan kijken, want de winkel ziet er indrukwekkend uit. Ook de Gentse Kookwinkel Rogge zit er al en het Avontuur. En misschien nog wel dingen.

Onlangs was ik voor het eerst echt op het terrein, in De Expeditie, kijken naar een heerlijk stukje theater van Compagnie Cecilia. “Poepsimpel”, met de altijd fantastische Titus De Vooght. En de twee andere acteurs waren ook subliem :-)

Aparte locatie, vlakbij de deur. En theater: "Poepsimpel" van Compagnie Cecilia, nog eens een Sierens...

Begin februari zou het opengaan volgens de Facebookpagina… Benieuwd of het gaat lukken, want er wordt nog zwaar gewerkt…

Maar we zien er naar uit, met de hele buurt, en we hopen dat het een positieve boost aan onze buurt zal geven!

De tafel. De stoelen.

Tafelissues. Ook hier.

Indertijd, toen wij nog niet lang samen woonden en we er nog van overtuigd waren dat wij nooit aan kinderen gingen beginnen, kochten we een tafel. Praktische elementen speelden toen niet mee in onze beslissing. Ja, ge moest er een tafelkleed op leggen om te eten, maar dat vonden wij niet erg, want wij aten toen toch meestal, euh… aan de salontafel.

IMG_20151122_084855

Maar toen kwamen er kinderen en toen moest er eigenlijk altijd een tafelkleed op de tafel liggen. De man is geen fan van motiefkes, dus het werd een effen bruin tafelkleed. Het eerste was mooier, maar dat is gesneuveld in de verhuis en toen werd er rap rap een ander afwasbaar tafelkleed besteld. Dat veel lelijker was, wegens te blinkend. Maar goed, we gingen toch snel een andere tafel kopen, dus ik ging geen nieuw tafelkleed meer kopen.

Not. We zijn drie jaar later en we hebben nog altijd geen nieuwe tafel. Pas op, ik vind de tafel nog altijd mooi, hoor. Alleen spijtig dat ge ze altijd moet verstoppen onder een tafelkleed. Waarom moet dat? Omdat het eronder een tafelblad is in melamine, dat tegen niks kan. Mijn volgende tafelblad wil ik gewoon in hout waar op gesmodderd mag worden.

IMG_20151122_084952 (1)
Maar deze tafel is dus nog in prima staat, zoals jullie zien.

De nieuwe tafel mag een stukje groter zijn, 220 op 100 cm, zodat er nog wat meer volk rond de tafel kan zitten.

En o ja, die stoelen haat ik ook hartsgrondig. Er was een (redelijk) korte periode waarin dat mooi bevonden werd. Maar nu vind ik dat toch al minstens een jaar of 8 niet mooi meer. Enige voordeel: ze zitten wel goed. En ge kunt op uw hoofd staan op die stoelen. Ja, dat is geprobeerd geweest, ja, daar bestaan foto’s van maar neen, ik ga dat hier niet publiceren. Het was trouwens niet ik die op haar hoofd in die stoelen stond.

En de tafel staat gelijk ze staat, ja. Sofie had geopperd om ze anders te zetten. En dan die kast weg te doen. Maar we hebben het geprobeerd (behalve de kast, die hebben we niet weggedaan). We hebben het een week getest. We hebben een hoop luie wijven uitgenodigd om dat te testen. Ja, ze mocht ook komen maar neen, ze was er niet bij. En we hebben het afgekeurd. Want dan zit je gevangen aan de muur. Mijn bezoek heeft gesmeekt om de tafel terug op de gewone manier te zetten, dus wie ben ik om daar tegen in te gaan :-)

IMG_20151123_085544

En nu ben ik het allemaal beu. Ik wil een nieuwe tafel, ik wil nieuwe stoelen.

Dus bij deze:
1. Tafels gezocht. 2,2 meter op 1 meter. Hout. Smodderproof.
2. Stoelen gezocht. We denken aan een mengeling design en vintage stoelen.
3. Tafel te koop. In prima staat wegens altijd een tafelkleed er op.
4. Stoelen te koop: ook nog steeds in prima staat.

En oh ja, ik aanvaard ieder sponsorvoorstel :-)

Vakantie is…

… Fulltime werken terwijl je in het jaar maar 80% werkt. In het jaar is het nuttig dat ik de kinderen op woensdagmiddag naar allerlei activiteiten kan brengen, maar in de vakanties valt dat weg, doen ze kampen, gaan logeren, … Dus fulltime werken om vakantiedagen te sparen…

… Een ander ochtendritme. Later opstaan, geen kinderen klaarmaken en prepareren om naar school te gaan en toch op tijd op het werk te zijn. Leuk, maar ook een beetje raar.

… Uw kroost bijna niet zien. Zoals eerder gezegd is Janne op kamp voor 12 dagen. Zondag was het bezoekdag en ondanks alle horrorverhalen (“allemaal huilende kinderen”,”wie doet dat nu nog, zo’n bezoekdag?”, “bij ons al lang afgeschaft”, en zo meer…) was het bij ons een fijne dag. Janne doet dat daar heel goed. Ze werd uitgeroepen tot “beste tandem” met haar vriendinnetje Elisa, omdat ze zo goed voor elkaar zorgen. Schattig. We zagen de kinderen amper, die dag, de hele dag op pad en in de tent aan het spelen. Op het einde was het effe lastiger, maar niks dramatisch… Komt wel goed. Maar deze mama telt de dagen af tot vrijdag, tot haar kroost weer herenigd is.

Blij weerzien #fosdereiger #tellin

… Ook Sientje heb ik heel weinig gezien. ’s Morgens ben ik al weg voor ze wakker is. De helft van de tijd gaat ze ergens gaan logeren. Ze vindt dat super, en ik ook wel, omdat ik weet dat ze fantastische tijden beleeft. Peter had vorige week vakantie in de Gentse Feesten en ze hebben samen vanalles gedaan. Heerlijk vond ze het. Tof dat die twee ook eens wat tijd apart doorgebracht hebben, ze hebben er allebei veel aan gehad alleszins! Maar het mamahart ziet af momenteel.

Cutie in the air

… Ook wel genoten van de Gentse Feesten, ook al heb ik geen dag vakantie genomen. Altijd plezant om ’s morgens om half zeven eens tussen de zatte mensen te laveren op weg naar het werk. Heerlijk om van hot naar her te tsjollen en overal bekend volk tegen te komen. Zelf een heerlijke avond gehad met mijn mama op de Feesten. O Gent en uw Feesten, ik hou zoveel van u! Al is het ook wel weer goed dat ze gedaan zijn, dat de stad weer een beetje meer van ons is.

Aperitief in de kerk... #gf2015 #gent

… Een leenkonijn in huis krijgen omdat de eigenaars op vakantie zijn. Er gelukkig in slagen om het beestje ook levend te houden. Tof beest wel hoor, maar toch denk ik dat er ten huize Decroubele niet snel huisdieren zullen komen.

Selfie met keun 🐰 #konijn

… Aftellen naar de eigen vakantie, want dat moet nog komen. We hebben gelukkig nog mooie vooruitzichten! En dan ga ik mijn kindjes 14 dagen knuffelen :-)

Nog geen vakantie, gelukkig wel leuke weekends.

We gingen op bezoek naar het nichtje die in Gent is komen wonen en genoten onderweg van het mooie zicht vanop de brug over de Nieuwevaart. Enkel te bezichtigen met de fiets of te voet!

Vaart

Op zaterdagmorgen wou ik de kindjes afhalen in Eeklo bij mijn mama. Die hadden er een topweek opzitten van overal logeren: bij de schoonmama, bij Ine en bij mijn mama. Bedankt allemaal trouwens. Ik ging met de fiets naar Eeklo rijden en dan terug met de trein. Sportactiviteiten aan het nuttige koppelen, noem ik dat. Dolblij dat ik het systeem met de fietsknooppunten snel door had. Gelijk een echte een papierke met de nummers op mijn fietsbuis geplakt. Wat een gemak zeg eigenlijk. Een fietsgps heb ik dus niet meteen nodig. En wat een wondermooie fietspaden bestaan er toch in Vlaanderen. Maar goed, af en toe is er een putteke in de weg, dat ik niet gezien had omdat ik naar het bordje van de knooppunten aan het kijken was. .

Put aan knooppunt 34. Doeme toch! #knooppunt #bike #bikelife

Les geleerd: ge moet altijd een reservebandje bij hebben. Gelukkig was er mijn nichtje en haar man, die niet zo ver woonden en kennis en gerief hadden om mijn fietske te herstellen. Helden! En zo heb ik geleerd hoe ik een band zou moeten vervangen als het er nog eens zou van komen.

’s Avonds vrienden op bezoek. En één van de redenen waarom ik nooit volledig vegetariër zal worden: mosselkes. Lekker jom.

Topcombo!

Zondagmorgen dan lopen (kleine 13 km) en erna een big jump. De man was van reporter, de Merelbeekse vriendjes kwamen ook en mochten een woordje zeggen op de radio. En er werd gezwommen, natuurlijk.

The Big Jump #gent

Om dan ’s avonds nog op het onverwachte vriendjes op bezoek te krijgen die maar heel efkes gingen blijven… Maar het draaide anders uit. Heerlijk toch, onverwachte bezoekjes?

Over het nieuwe inschrijvingssysteem. #Tinkelbel

Over het inschrijvingssysteem, om uw kind in te schrijven in de naschoolse opvang. Toen ik het huishoudelijk regelement kreeg eind december deed ik er al een bezorgd Facebook-statusje over. Want ik zag meteen dat dit niet goed zat. Ilse schreef er gisteren over. Ik deelde het op Facebook en een beetje later een journalist waardoor er wat quotes van ons in de Gentenaar staan. Maar dat is verre van volledig. Tina De Gendt doet een oproep, om alle reacties op het inschrijvingssysteem te verzamelen, om die dan aan de schepen (Elke Decruynaere) te bezorgen. Dus doe ik dat, en deel ik ze hier efkes met jullie. :-)

Inschrijvingsperiode
Zes weken op voorhand inschrijven. Serieus, echt. Dus voor 15 maart moet je weten hoe en om hoe laat je eind april je kinderen gaat afhalen. In tijden waarin er bijzonder veel flexibiliteit gevraagd wordt van de werknemer. Vergaderingen die er nog tussen geschoven worden: kan niet. Treinen die vertraging hebben: boete. Helaas zal ik mijn kosten niet kunnen verhalen op de NMBS.

Onduidelijke website

  • Je kan inschrijven voor kinderen voor wie je helemaal niet hoeft in te schrijven. Vanaf het lager is het immers geen STIBO meer, behalve op woensdagmiddag dan. Voor Sien moet ik dus inschrijven, voor Janne niet, tenzij ze op woensdagmiddag zou gaan. Janne gaat niet op woensdagmiddag, maar ik heb al een paar keer ingeschreven voor haar voor in de week. Voor kinderen waarvoor je niet moet inschrijven zou het technisch onmogelijk zijn, want anders zorgt dat voor verwarring.
  • Op dit moment (17/3) kan ik nog altijd mijn plan voor april aanpassen, terwijl dat eigenlijk al afgesloten zou moeten zijn. Ik kreeg ook nog geen bevestigingsmail. Verwarring.
  • Maar best ook dat ik het kan aanpassen, want ik heb voor sommige dagen geen eten aangevraagd. Geen idee hoe dat nu weer zo is komen te staan want in het basisplan dat ik opgegeven heb eten mijn kinderen altijd op school. Aargh.
  • Op een gegeven moment moet je een plan “bevestigen”. Ik denk dan altijd: “Oei, dat is hier al definitief, dit wordt doorgestuurd”. Maar daarna kan je nog vanalles aanpassen. Verwarring.
  • Wat met mensen die geen internet hebben? Eeuwige vraag. Niet iedereen is geletterd, niet iedereen kan vlot met computers om. En al zeker niet met zulke draken van systemen.

Onduidelijke link tussen het invoersysteem en het betalingssysteem
Is het financieel voordeliger om de kinderen maximaal in te schrijven? Dus tot 18 uur in plaats van tot 17.30 uur? Ik vermoed van niet, hier lees ik dat avondopvang altijd gewoon 1,97 euro kost. Dus, indien dat zo is, waarom zou ik dan eigenlijk het realistische uur van aankomst (17.30) ingeven? Als mijn trein te laat komt betaal ik boete per kwartier dat ik te laat ben. Dus ja, ik schrijf Sien tot 18 uur. Ik raad iedereen aan om dat zo te doen. OK, ja, gaan zij er geen goed zicht op krijgen over het inzetten van het personeel, maar een mens moet wat doen hé.

Boetes

“Ingeval een kind vroeger of langer in de opvang verblijft dan eerder werd gereserveerd, wordt een kost van 3,5 euro aangerekend met een maximum van 3,5 euro/maand. Bij een verblijf van een kind van meer dan 11 uur, wordt bovenop 160% van de inkomensgerelateerde prijs in rekening gebracht.
Het te laat afhalen van een kind in de (ST)IBO is afhankelijk van de duur van het te laat zijn in die zin wordt 3,75 euro aangerekend per 15 minuten.
Als de kinderen niet aanwezig zijn conform de schriftelijke overeenkomst (zie bijlage 3 van het huishoudelijk reglement) dan wordt er rekening gehouden met de gerechtvaardigde
afwezigheden. Bij ontoereikend saldo wordt de gereserveerde opvang betaald aan het inkomensgerelateerde tarief.”

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb dat gelijk echt héél veel keer moeten lezen om dat ongeveer te snappen. Maar dus: eenmalig 3,5 euro boete als ge uw kind vroeger brengt of later afhaalt. En dan 3,75 euro per kwartier te vroeg/te laat. Ge begrijpt dat ik mijn kind niet ga inschrijven tot half zes maar tot zes. Als mijn trein een half uur vertraging heeft, kan me dat gemakkelijk 10 euro kosten.

’s Morgens brengt Peter de kinderen meestal wel, waardoor ze niet in de vooropvang moeten. Dus schrijf ik ze niet in, want anders moet ik vooropvang betalen. (Al vind ik geen prijs van de vooropvang. Is dat dan gratis? Verwarring!) Als Peter eens onverwacht de kinderen niet kan brengen, en ik naar Brussel moet, betaal ik opnieuw 10 euro (als het de eerste keer is in die maand). Zucht.

Gaf. Gerechtvaardigde Afwezigheidsdagen
Dat van die GAF’en, dat snap ik nog niet allemaal goed. Of wel, ik snap het wel, maar wat de implicaties zijn voor mij, dat kan ik dan weer totaal niet inschatten. Ik hoor van iedereen dat het er te weinig zijn, dus ik geloof de anderen. Maar wat ik me ook afvraag: kunnen wij zelf ergens opvolgen hoeveel GAF-dagen we nog hebben? Op de website alvast niet.

Onduidelijk reglement
Het staat vol met kromtaal, onleesbare taal. Geen mens die alles goed begrijpt, ook al hebben we gestudeerd en zijn we wel wat jargon gewoon. Echt, pak dat eens aan. Maak brochures, websites met klare mensentaal. Met simulaties en voorbeelden.

En voorts:
Dit systeem bestaat al in de crèches. Sofinesse schreef er ooit over. Daar is het -als ik het zo allemaal hoor- nog erger.
Dit systeem bestaat ook al langer voor de vakantieperiodes, en dat kan ik goed vatten. Dan is het immers pas echt onvoorspelbaar wie wat wanneer zal komen. Dus daar kan ik mee leven. Als ze de website wat zouden verbeteren, zou het nog beter zijn.
Dit systeem is bedoeld om personeel efficiënter in te zetten. Want daar draait het tegenwoordig allemaal om: efficiëntie. Maar ik denk niet dat er daar veel efficiëntie kan gewonnen worden. Als ik het zo zie bij ons: fantastische Stibo, die gasten zijn altijd bezig met de kinderen en hebben echt geen tijd om zich te vervelen hoor. En iedereen gaat maximaal inschrijven, want dat is goedkoper dan boetes betalen.

Samenvattend:
Dit is een systeem ontworpen voor de administratie. Ik denk niet dat er veel ouders betrokken waren bij het ontwikkelen van dit systeem. Want ik ben werkelijk nog geen enkele ouder tegen gekomen die dit systeem OK of begrijpelijk vindt. Het lijkt erop dat dit systeem duurder gaat uitvallen voor de ouders. Door de boetes, door de weinige GAF-dagen. Het is een inflexibel, onduidelijk, asociaal systeem. Echt, ik ben nog altijd zware fan van de ploeg die onze stad bestuurt, maar ik begrijp echt niet dat dit er door geraakt is.

Maar zie. De proefperiode is bijna afgelopen. Maar daarna gaan we gewoon verder hoor, want het huishoudelijk reglement is geldig tot er een nieuw reglement is.

Oh en laat het duidelijk zijn: dit is géén aanval op de Stibo. Die mensen kunnen er niks aan doen en ik zie hoe hard ze iedere dag werken en bezig zijn met die kinderen. Zij hebben dit systeem niet uitgevonden.

Nog één jaar kleuteronderwijs en ik ben er vanaf. Dan gaan ze in het lager beginnen zeker?