Vakantie is…

… Fulltime werken terwijl je in het jaar maar 80% werkt. In het jaar is het nuttig dat ik de kinderen op woensdagmiddag naar allerlei activiteiten kan brengen, maar in de vakanties valt dat weg, doen ze kampen, gaan logeren, … Dus fulltime werken om vakantiedagen te sparen…

… Een ander ochtendritme. Later opstaan, geen kinderen klaarmaken en prepareren om naar school te gaan en toch op tijd op het werk te zijn. Leuk, maar ook een beetje raar.

… Uw kroost bijna niet zien. Zoals eerder gezegd is Janne op kamp voor 12 dagen. Zondag was het bezoekdag en ondanks alle horrorverhalen (“allemaal huilende kinderen”,”wie doet dat nu nog, zo’n bezoekdag?”, “bij ons al lang afgeschaft”, en zo meer…) was het bij ons een fijne dag. Janne doet dat daar heel goed. Ze werd uitgeroepen tot “beste tandem” met haar vriendinnetje Elisa, omdat ze zo goed voor elkaar zorgen. Schattig. We zagen de kinderen amper, die dag, de hele dag op pad en in de tent aan het spelen. Op het einde was het effe lastiger, maar niks dramatisch… Komt wel goed. Maar deze mama telt de dagen af tot vrijdag, tot haar kroost weer herenigd is.

Blij weerzien #fosdereiger #tellin

… Ook Sientje heb ik heel weinig gezien. ‘s Morgens ben ik al weg voor ze wakker is. De helft van de tijd gaat ze ergens gaan logeren. Ze vindt dat super, en ik ook wel, omdat ik weet dat ze fantastische tijden beleeft. Peter had vorige week vakantie in de Gentse Feesten en ze hebben samen vanalles gedaan. Heerlijk vond ze het. Tof dat die twee ook eens wat tijd apart doorgebracht hebben, ze hebben er allebei veel aan gehad alleszins! Maar het mamahart ziet af momenteel.

Cutie in the air

… Ook wel genoten van de Gentse Feesten, ook al heb ik geen dag vakantie genomen. Altijd plezant om ‘s morgens om half zeven eens tussen de zatte mensen te laveren op weg naar het werk. Heerlijk om van hot naar her te tsjollen en overal bekend volk tegen te komen. Zelf een heerlijke avond gehad met mijn mama op de Feesten. O Gent en uw Feesten, ik hou zoveel van u! Al is het ook wel weer goed dat ze gedaan zijn, dat de stad weer een beetje meer van ons is.

Aperitief in de kerk... #gf2015 #gent

… Een leenkonijn in huis krijgen omdat de eigenaars op vakantie zijn. Er gelukkig in slagen om het beestje ook levend te houden. Tof beest wel hoor, maar toch denk ik dat er ten huize Decroubele niet snel huisdieren zullen komen.

Selfie met keun 🐰 #konijn

… Aftellen naar de eigen vakantie, want dat moet nog komen. We hebben gelukkig nog mooie vooruitzichten! En dan ga ik mijn kindjes 14 dagen knuffelen :-)

Nog geen vakantie, gelukkig wel leuke weekends.

We gingen op bezoek naar het nichtje die in Gent is komen wonen en genoten onderweg van het mooie zicht vanop de brug over de Nieuwevaart. Enkel te bezichtigen met de fiets of te voet!

Vaart

Op zaterdagmorgen wou ik de kindjes afhalen in Eeklo bij mijn mama. Die hadden er een topweek opzitten van overal logeren: bij de schoonmama, bij Ine en bij mijn mama. Bedankt allemaal trouwens. Ik ging met de fiets naar Eeklo rijden en dan terug met de trein. Sportactiviteiten aan het nuttige koppelen, noem ik dat. Dolblij dat ik het systeem met de fietsknooppunten snel door had. Gelijk een echte een papierke met de nummers op mijn fietsbuis geplakt. Wat een gemak zeg eigenlijk. Een fietsgps heb ik dus niet meteen nodig. En wat een wondermooie fietspaden bestaan er toch in Vlaanderen. Maar goed, af en toe is er een putteke in de weg, dat ik niet gezien had omdat ik naar het bordje van de knooppunten aan het kijken was. .

Put aan knooppunt 34. Doeme toch! #knooppunt #bike #bikelife

Les geleerd: ge moet altijd een reservebandje bij hebben. Gelukkig was er mijn nichtje en haar man, die niet zo ver woonden en kennis en gerief hadden om mijn fietske te herstellen. Helden! En zo heb ik geleerd hoe ik een band zou moeten vervangen als het er nog eens zou van komen.

‘s Avonds vrienden op bezoek. En één van de redenen waarom ik nooit volledig vegetariër zal worden: mosselkes. Lekker jom.

Topcombo!

Zondagmorgen dan lopen (kleine 13 km) en erna een big jump. De man was van reporter, de Merelbeekse vriendjes kwamen ook en mochten een woordje zeggen op de radio. En er werd gezwommen, natuurlijk.

The Big Jump #gent

Om dan ‘s avonds nog op het onverwachte vriendjes op bezoek te krijgen die maar heel efkes gingen blijven… Maar het draaide anders uit. Heerlijk toch, onverwachte bezoekjes?

Over het nieuwe inschrijvingssysteem. #Tinkelbel

Over het inschrijvingssysteem, om uw kind in te schrijven in de naschoolse opvang. Toen ik het huishoudelijk regelement kreeg eind december deed ik er al een bezorgd Facebook-statusje over. Want ik zag meteen dat dit niet goed zat. Ilse schreef er gisteren over. Ik deelde het op Facebook en een beetje later een journalist waardoor er wat quotes van ons in de Gentenaar staan. Maar dat is verre van volledig. Tina De Gendt doet een oproep, om alle reacties op het inschrijvingssysteem te verzamelen, om die dan aan de schepen (Elke Decruynaere) te bezorgen. Dus doe ik dat, en deel ik ze hier efkes met jullie. :-)

Inschrijvingsperiode
Zes weken op voorhand inschrijven. Serieus, echt. Dus voor 15 maart moet je weten hoe en om hoe laat je eind april je kinderen gaat afhalen. In tijden waarin er bijzonder veel flexibiliteit gevraagd wordt van de werknemer. Vergaderingen die er nog tussen geschoven worden: kan niet. Treinen die vertraging hebben: boete. Helaas zal ik mijn kosten niet kunnen verhalen op de NMBS.

Onduidelijke website

  • Je kan inschrijven voor kinderen voor wie je helemaal niet hoeft in te schrijven. Vanaf het lager is het immers geen STIBO meer, behalve op woensdagmiddag dan. Voor Sien moet ik dus inschrijven, voor Janne niet, tenzij ze op woensdagmiddag zou gaan. Janne gaat niet op woensdagmiddag, maar ik heb al een paar keer ingeschreven voor haar voor in de week. Voor kinderen waarvoor je niet moet inschrijven zou het technisch onmogelijk zijn, want anders zorgt dat voor verwarring.
  • Op dit moment (17/3) kan ik nog altijd mijn plan voor april aanpassen, terwijl dat eigenlijk al afgesloten zou moeten zijn. Ik kreeg ook nog geen bevestigingsmail. Verwarring.
  • Maar best ook dat ik het kan aanpassen, want ik heb voor sommige dagen geen eten aangevraagd. Geen idee hoe dat nu weer zo is komen te staan want in het basisplan dat ik opgegeven heb eten mijn kinderen altijd op school. Aargh.
  • Op een gegeven moment moet je een plan “bevestigen”. Ik denk dan altijd: “Oei, dat is hier al definitief, dit wordt doorgestuurd”. Maar daarna kan je nog vanalles aanpassen. Verwarring.
  • Wat met mensen die geen internet hebben? Eeuwige vraag. Niet iedereen is geletterd, niet iedereen kan vlot met computers om. En al zeker niet met zulke draken van systemen.

Onduidelijke link tussen het invoersysteem en het betalingssysteem
Is het financieel voordeliger om de kinderen maximaal in te schrijven? Dus tot 18 uur in plaats van tot 17.30 uur? Ik vermoed van niet, hier lees ik dat avondopvang altijd gewoon 1,97 euro kost. Dus, indien dat zo is, waarom zou ik dan eigenlijk het realistische uur van aankomst (17.30) ingeven? Als mijn trein te laat komt betaal ik boete per kwartier dat ik te laat ben. Dus ja, ik schrijf Sien tot 18 uur. Ik raad iedereen aan om dat zo te doen. OK, ja, gaan zij er geen goed zicht op krijgen over het inzetten van het personeel, maar een mens moet wat doen hé.

Boetes

“Ingeval een kind vroeger of langer in de opvang verblijft dan eerder werd gereserveerd, wordt een kost van 3,5 euro aangerekend met een maximum van 3,5 euro/maand. Bij een verblijf van een kind van meer dan 11 uur, wordt bovenop 160% van de inkomensgerelateerde prijs in rekening gebracht.
Het te laat afhalen van een kind in de (ST)IBO is afhankelijk van de duur van het te laat zijn in die zin wordt 3,75 euro aangerekend per 15 minuten.
Als de kinderen niet aanwezig zijn conform de schriftelijke overeenkomst (zie bijlage 3 van het huishoudelijk reglement) dan wordt er rekening gehouden met de gerechtvaardigde
afwezigheden. Bij ontoereikend saldo wordt de gereserveerde opvang betaald aan het inkomensgerelateerde tarief.”

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb dat gelijk echt héél veel keer moeten lezen om dat ongeveer te snappen. Maar dus: eenmalig 3,5 euro boete als ge uw kind vroeger brengt of later afhaalt. En dan 3,75 euro per kwartier te vroeg/te laat. Ge begrijpt dat ik mijn kind niet ga inschrijven tot half zes maar tot zes. Als mijn trein een half uur vertraging heeft, kan me dat gemakkelijk 10 euro kosten.

‘s Morgens brengt Peter de kinderen meestal wel, waardoor ze niet in de vooropvang moeten. Dus schrijf ik ze niet in, want anders moet ik vooropvang betalen. (Al vind ik geen prijs van de vooropvang. Is dat dan gratis? Verwarring!) Als Peter eens onverwacht de kinderen niet kan brengen, en ik naar Brussel moet, betaal ik opnieuw 10 euro (als het de eerste keer is in die maand). Zucht.

Gaf. Gerechtvaardigde Afwezigheidsdagen
Dat van die GAF’en, dat snap ik nog niet allemaal goed. Of wel, ik snap het wel, maar wat de implicaties zijn voor mij, dat kan ik dan weer totaal niet inschatten. Ik hoor van iedereen dat het er te weinig zijn, dus ik geloof de anderen. Maar wat ik me ook afvraag: kunnen wij zelf ergens opvolgen hoeveel GAF-dagen we nog hebben? Op de website alvast niet.

Onduidelijk reglement
Het staat vol met kromtaal, onleesbare taal. Geen mens die alles goed begrijpt, ook al hebben we gestudeerd en zijn we wel wat jargon gewoon. Echt, pak dat eens aan. Maak brochures, websites met klare mensentaal. Met simulaties en voorbeelden.

En voorts:
Dit systeem bestaat al in de crèches. Sofinesse schreef er ooit over. Daar is het -als ik het zo allemaal hoor- nog erger.
Dit systeem bestaat ook al langer voor de vakantieperiodes, en dat kan ik goed vatten. Dan is het immers pas echt onvoorspelbaar wie wat wanneer zal komen. Dus daar kan ik mee leven. Als ze de website wat zouden verbeteren, zou het nog beter zijn.
Dit systeem is bedoeld om personeel efficiënter in te zetten. Want daar draait het tegenwoordig allemaal om: efficiëntie. Maar ik denk niet dat er daar veel efficiëntie kan gewonnen worden. Als ik het zo zie bij ons: fantastische Stibo, die gasten zijn altijd bezig met de kinderen en hebben echt geen tijd om zich te vervelen hoor. En iedereen gaat maximaal inschrijven, want dat is goedkoper dan boetes betalen.

Samenvattend:
Dit is een systeem ontworpen voor de administratie. Ik denk niet dat er veel ouders betrokken waren bij het ontwikkelen van dit systeem. Want ik ben werkelijk nog geen enkele ouder tegen gekomen die dit systeem OK of begrijpelijk vindt. Het lijkt erop dat dit systeem duurder gaat uitvallen voor de ouders. Door de boetes, door de weinige GAF-dagen. Het is een inflexibel, onduidelijk, asociaal systeem. Echt, ik ben nog altijd zware fan van de ploeg die onze stad bestuurt, maar ik begrijp echt niet dat dit er door geraakt is.

Maar zie. De proefperiode is bijna afgelopen. Maar daarna gaan we gewoon verder hoor, want het huishoudelijk reglement is geldig tot er een nieuw reglement is.

Oh en laat het duidelijk zijn: dit is géén aanval op de Stibo. Die mensen kunnen er niks aan doen en ik zie hoe hard ze iedere dag werken en bezig zijn met die kinderen. Zij hebben dit systeem niet uitgevonden.

Nog één jaar kleuteronderwijs en ik ben er vanaf. Dan gaan ze in het lager beginnen zeker?

De eigen kamer historie

Een paar jaar geleden zijn we verhuisd, onder meer (niet alleen daarvoor) omdat elk kind dan een eigen kamer zou hebben. In de Moestuinstraat was dat namelijk onmogelijk.

Toen we pas verhuisd waren moesten de kinderen nog altijd samen slapen omdat daarboven nog stevig verbouwd werd. Geen probleem, want ze waren toch niks anders gewoon. En toen de kamer van Sien dan af was, dan wilden ze van een verhuis niets weten. Zowel Janne als Sien vonden het gezelliger en leuker om bij elkaar te slapen. Ook geen probleem, de kamer was af, ze kon op gelijk welk moment verhuizen.

Sedert een paar weken/maanden vraagt Janne vaker om een kamer alleen. Janne heeft duidelijk minder slaap nodig dan Sien. Ze mag wel lezen met een nachtlampje van mij, wat ze ook wel doet. Maar ideaal is het niet. Ze is meestal een stuk vroeger wakker dan haar zus en dan komt ze heel stilletjes naar beneden, zonder haar zus wakker te maken. Maar Sien zag een verhuis naar haar eigen kamer nog niet zitten.

Maar vorige week gingen we naar Ikea. Sien kreeg er een eigen spookje en een lampje voor aan haar bed. Ik dacht eigenlijk aan haar bed in Janne haar kamer. Maar plots zei ze: “en vannacht ga ik dan op mijn eigen kamer slapen”. En daar bleef ze bij, de hele dag lang. Ik dacht dat het ‘s avonds voor de nodige problemen ging zorgen, maar neen, de beslissing was gemaakt. Er was er maar éne die het er moeilijk mee had eigenlijk en het was de papa. En Janne, die op het moment dat ik haar een zoentje ging geven vroeg “en gaat Sientje dan morgen weer bij mij slapen, mama?”. Grote mond, klein hartje, die oudste van mij.

Ze slapen voor het eerst elk op hun eigen kamer #mijlpaal

En zo slaapt Sien voorlopig niet in haar rode bed maar in het grote, oude bed. Het rode bed gaat nog wel eens verhuizen, als het oude bed naar beneden verhuisd is, maar dat zal pas na de renovatie van de badkamer en dressing zijn.

En zo slaapt Sien sedert een week voor het eerst alleen op haar eigen kamer. En kan Janne nu lekker nog een half uurtje lezen in haar bed. Nog één probleempje: Sien moet nog wat wennen aan de andere geluiden in haar kamer en wordt dus vaak vroeg wakker. Ik denk dat ik de konijnewekker nog eens ga uithalen.

Gentblogt, voor altijd 10 jaar

Gentblogt stopt ermee. Ja, dat valt vandaag overal te lezen. En ik wist dat pas van gisteren. Want, eerlijk is eerlijk, ik heb daar de laatste 5 jaar geen klop meer voor gedaan.

Tien jaar geleden kwamen wij zo’n beetje in het oog van de blogbelangstelling te staan met onze stadsblog. Tijden waren dat, jong. Heel leuke zelfs. Leuke nieuwe mensen leren kennen, mensen waarmee ik nog altijd contact heb. Tijden van woelige redactieraden ook.

Maar toen stapte ik in de politiek en werd ik verkozen. Niet veel later werd ik mama. Mijn tijd werd sterk gereduceerd en alles wat ik schreef, werd scherp onder de loep gehouden. Wat het meteen een stuk minder plezant maakte. Ik deed vooral nog actua eigenlijk. En toen kwam 2010 met al zijn miserie en toen heb ik er de stop uit getrokken. ik kon de energie er niet meer voor opbrengen.

Maar bon. Ik ben het project blijven koesteren. Ik las er nog heel geregeld. Ik zat niet meer in de redactieraad en was totaal niet meer op de hoogte van wat daar gezegd werd. Dus wist ik er ook niet van dat ze gingen stoppen.

Het piekt een beetje, maar ik begrijp dat wel. Iedereen zijn leven is veranderd. Als ik het niet meer zie zitten om er verder voor te gaan, kan ik dat ook niet verlangen van de overblijvers. Heel ferm trouwens, dat ze zo lang verder gedaan hebben al die tijd. Allemaal vrijwilligerswerk, allemaal na de uren. En er is zoveel veranderd in internetland, dat ook al. En inderdaad, het moet wijs blijven, als het niet meer wijs is, moet je stoppen.

Proficiat en bedankt, alle lieve medewerkers in al die jaren!

En zo staan Ilse en ik nog eens met deze mooie foto in de krant. En mag ik vanavond nog eens iets zeggen op AVS.

f231ca4e-9c9f-11e4-a185-067725687bdf_web_scale_0.148002_0.148002__

Zotte zaterdag.

Zaterdag liep ik mee in de Urban Trail Mechelen.

Na een zot dagje eigenlijk. Allez, het was de avond voordien al begonnen, op een feestje van Nike ter ere van haar 23ste verjaardag. Of zo. Laat genoeg en wijn genoeg en toen we thuis kwamen moesten we nog van Sinterklaasje spelen.

Uiteraard stonden een paar uur later twee enthousiaste kindjes aan ons bed. Eurgh. Sinttijd. Bon, eens ze goed geïnstalleerd waren begon ik dan maar de WC te schilderen. Een mens moet iets doen hé.

Om tien uur vertrokken naar de begrafenis van Luc De Vos. Was me dat indrukwekkend zeg. Zoveel volk, die muziek.


Voor ons was het ook wel eens de moeite om Peter aan het werk te zien want hoewel ik hem genoeg op de radio hoor, had ik nog nooit gezien hoe dat eraan toegaat. Zo live gaan van op een plein, zonder uitgeschreven tekst, ik zou toch wel redelijk sterven van de zenuwen denk ik.

In de namiddag was er dan de jaarlijkse sinterklaasdate in Grimbergen. Pannekoeken en lawaaierige kindjes :-)

Om daarna met de drie andere mannen van het gezelschap naar Mechelen te vertrekken. Hans en ik zaten in wave 3, Mikaël en Stijn in wave 5. Leuk, konden die ons inhalen. Hans liep deze keer samen met mij, heel gezellig. Vooral toen Hans de supporters aanmoedigde. We genoten van iedere stap, zagen mooie gebouwen (Vleeshal! oud ziekenhuis! Bimsem of zo!) en kozen voor de brouwerij ipv de fastlane (wel goed gezien, de rappe konden doorlopen, de genieters konden efkes bijkomen)

Uitslag: 1:04:57 maar ik denk dat we bijna 5 minuten verloren zijn aan de brouwerij. En mijn TomTom gaf maar 9.34 km aan, het zullen toch weer ver van volledige 10 km zijn. Maar dat is niet erg. Het was plezant, dat telt.

Daarna was het kwestie van warm te blijven (brrr) en frieten te vinden (niet gelukt).

Volgende op de loopagenda: de Gentse midwinternachtloop.

Oude muzikale helden

Het begon heel goed eigenlijk, ons weekend. Peter en ik gingen samen naar De Legende. Ok ja, bijna niemand kent dat, maar toch hebben ze ooit een hit gehad met “Ten dans”. En ge kunt dat dus niet vinden op Youtube. Maar allez dan, ge krijgt “Maria wil dansen” van mij.

Peter en ik kennen dat echt al héél lang en dat katapulteert ons altijd terug naar onze studententijd, waar op wilde kotfeestjes altijd wel liedjes gespeeld werden. Zanger is trouwens Elvis Peeters, vooral bekend als schrijver.

Op zaterdagavond kwam mijn meter dan. Mia. En we waren nog niet aan het aperitief toe toen het bericht van de dood van Luc De Vos binnen kwam. We waren allemaal verbijsterd. Dju toch, Luc. ‘t Was nog te vroeg. Zo goed kenden we hem niet. Maar iedere keer als ik hem tegenkwam, zwaaide hij. Maakte hij een praatje. Vroeg hij hoe het met Janne was. Ongelooflijk. En zijn muziek, ja. Veel optredens gezien, veel feestjes gehad met zijn muziek. Heel mooie muziek heeft hij bij elkaar geschreven.

Iedereen is aangeslagen, zeker hier in Gent. En iedereen lijkt hem gekend te hebben. En dat kan wel kloppen want hij maakte een praatje met echt iedereen. En was altijd vriendelijk. Geen kapsones, geen gedoe. Gewoon Luc. Dju toch.

Gent is echt weer een stukje armer geworden :-(

(Lees ook de bijdrage van Peter)

Moestuinfail

OK, ik heb veel talenten. Ik kan kleedskes naaien, ik kan dekentjes, sjaals en mutsen haken. Ik kan behoorlijk lekker koken en in tegenstelling tot andere bloggers kan ik ook goed bakken.

Maar een mens kan niet alles kunnen. Het is een understatement om te zeggen, maar ik heb écht geen groene vingers. In huis staan er weinig of geen planten, omdat ze op termijn allemaal een gewisse dood sterven. De overlevers hier, dat zijn echt stevige planten.

En ik heb een tuintje nu. In dat tuintje is veel gebeurd dit jaar. De klimop vloog er allemaal onverbiddellijk uit, waardoor onze tuin gelijk twee keer zo groot werd. Er werd vers gras gelegd. De muren werden gekaleid. En er werden opnieuw enkele pogingen gedaan om te moestuinieren. Dapper toch, van iemand die van zichzelf weet dat ze eigenlijk geen groen talent heeft?

Poging twee van de radijzen. Vorig jaar werden ze overwoekerd door een plant die nog in de pot stond. Dit jaar denk ik dat ik ze iets te dicht op elkaar gezet heb. Want zes maand na zaaiing zien ze er zo uit. Ik wou het nochtans doen als educatief projectje met de kinders. Mislukt.

Radijzen, 6 maanden na zaaiing #moestuinfail

Van mijn courgetten kan ik zelfs geen foto tonen, want die werden opgevreten door de slakken van voor er sprake was van een echte plant. Tot daar de moeite die ik zelf deed.

Vervolgens kwam er een pompoenplant aangewaaid van bij Lies, die er te veel had. Veel bloemen gehad hoor, maar van zodra er een vrucht opkwam werden ze opgefret door -alweer ja- de slakken. Te herkennen aan het slijmspoor op de planten.

Pompoenen, een hele lange plant. Zonder pompoenen. #moestuinfail

Een tomatenplant, gekregen van Nadine. Met echte tomaten aan! Veel! Zeker 20 of zo! En stuk of 5 zijn er ook al rood geworden. Want het was wachten, wachten, wachten, tot ze eindelijk rood waren. En toen ik die wou plukken waren er drie -u raadt het al- opgefret door de slakken.

En als mijn tomaten rijp zijn voor de pluk worden ze opgevreten voor ik de kans krijg #moestuinfail

Vervolgens: de druivelaar van de buren. Niet zelf gezet dus, maar hij komt door mijn schutting en ik vind dat wel schoon. Heel erg mijn best gedaan met die druifkes, en schoon er van tussenuit geknipt zodat ik dikke trossen kreeg. Zo zagen ze er ook uit toen ik op reis vertrok. Maar toen ik terugkwam van reis (2 weken slecht weer hier) waren ze verschrompeld. Meh.

Druiven, ook al niets #moestuinfail

Er is nog hoop. Hieronder ziet u:

  • een advocadoplant waarvoor ik de luiewijvenmethode gebruikt heb. Steek de pit in de grond en wacht. En wacht.
  • Citroenmelisse, citroenmelisse, citroenmelisse. Overal citroenmelisse. Dat schiet vanzelf overal op. Maar wat moet een mens daarmee?
  • Olijven. En dat is wel een half wonder. Ik kocht het boompje in 2002, ik kocht het op de Kouter en bracht het met de fiets mee naar huis. Nu is dat een echt grote boom. Staat zomer en winter buiten. In de Moestuinstraat op het dakterras kwamen daar amper vruchten op. Nu is het het eerste jaar dat er echt veel vruchten op staan. Maar zouden ze ooit te eten vallen?
  • Geen idee of dit kleine aardbeitjes zijn. Het ziet er toch zo uit. Komt gewoon ergens opgeschoten.

Toch nog enige hoop. #moestuinfail

U begrijpt het. Ik heb uw hulp nodig.

  • Al uw tips zijn welkom. Wat moet ik volgend jaar eens proberen? Ilse zegt bonen, en zo van die schone pronkbonen gelijk bij haar wil ik ook wel ja
  • Als u teveel courgetten/pompoenen/radijzen of ander lekkers heeft: u mag ze altijd aan mij doneren, dan doe ik alsof ik die zelf gekweekt heb.
  • Mag ik die aarbeitjes opeten of zijn het giftige dingen? Wat doe ik met citroenmelisse? En zal ik ooit olijven kunnen eten?

Einde schooljaar

Man, dat schooljaar is voorbij gevlogen. Nog meer dan alle voorbije schooljaren eigenlijk.

Het begon behoorlijk dramatisch eigenlijk, echt, als ik terugdenk aan die eerste weken krijg ik nog altijd een ferme knauw in mijn maag. En ik niet alleen. Maar goh, wat ben ik blij dat we toen ons hart gevolgd hebben en niet naar een andere school gegaan zijn om weg te zijn. Want Janne had een leuk schooljaar, met een toffe juf. Ze leest als de besten en ook op andere gebieden is er geen enkel probleem. Zelf voor zwemmen kreeg ze een prima rapport, ook al zwemt ze nog niet alleen. Het is niet zo’n waterratten en bovendien ontbreekt het haar aan drijfkracht volgens de juf. Ze ziet dat wel vaker, bij kleine fréle kindjes, dat die niet genoeg drijfkracht hebben en dat zij harder moeten werken dan andere kindjes om alleen te zwemmen. Als ze dan ook nog wat te weinig lef hebben, zoals Janne, dan duurt dat wat langer. Maar ze heeft een prima techniek, dus ze kreeg zowat al haar sterren. Dus voorlopig smijten we ons niet op de privé zwemlessen, maar we wachten wat af, het zal vanzelf wel komen. En volgend jaar krijgt ze opnieuw wekelijks zwemles op school.

Sien, die had ook een heel leuk jaar bij een toffe juf. Ze had er een paar hele leuke vriendjes en ik kreeg vooral de indruk dat ze er veel liedjes leerden, want zingen dat dat kind doet. En is er iets leuker dan vrolijk zingende kindjes?

Twee toffe juffen, dat verdient een cadeautje. Voor elk een vinktas met een ingekleurde tekening op een stukje stof. Janne die “juf loes” schreef, ik die dat overstikte. Mooie samenwerking tussen kindjes en mama. En de Vinktas, da’s volgens mij een ideale juffentas.

Maar toch begon het in de loop van het schooljaar te knagen bij ons en besloten we ons kans te wagen bij Meldjeaan. En zo kregen we een plaatsje voor Janne bij het Trappenhuis, onze voorkeurschool van bij het begin eigenlijk. En kort daarna kwam er ook een plaatsje vrij voor Sientje in het Trappenhuis, ideaal dus, ze konden allebei veranderen. Behalve dat we moeten afscheid nemen van een paar toffe kindjes/ouders/juffen. Maar bon, die zullen er op de nieuwe school ook wel zijn hé. En we houden uiteraard contact met de leuke vriendjes/ouders/juffen. En nog eens: geen klachten over de oude school, we kiezen gewoon voor een project dat ons meer ligt.

De kindjes waren al een paar maand ingelicht en in die zin dus goed voorbereid. Afgelopen woensdag mocht Janne een halve dag naar haar nieuwe school gaan en Sien een uurtje, onder begeleiding van mij. Ik kwam nog maar toe of lezeres-zorgcoördinator Ilse stelde zich al voor aan mij en toonde me nog eens de weg. Janne moest efkes wennen, maar na een halve dag was ze echt super enthousiast. Ze had al vriendinnen, waaronder Lili, de dochter van Stien, die ook bij haar in de klas zit. En de liefde was precies wederzijds te zien aan de tekening die Lili die middag voor Janne maakte :-). Janne wou eigenlijk gewoon meteen blijven. En anders dan gewoonlijk, vertelde ze deze keer echt honderduit. Komt goed dus.

Sientje, altijd verlegen in situaties die ze nog niet meteen kan inschatten zat eerst op mijn schoot vastgekluisterd. Maar ze mochten kiezen wat ze deden en Sien koos voor bellen blazen. Aan iedere klas in die school is een behoorlijk groot terras (dat vind ik dus een zaligheid hé) dus Sien stond in de zon bellen te blazen op het terras. Om een beetje later het speelgoed te wassen in een bak zodat het proper zou zijn voor het volgende schooljaar. Ze stond te lachen voor zot en ik moest al mijn best doen om haar nog mee te krijgen naar huis. Komt ook goed dus.

Wat meteen onze laatste twijfels en ongerustheden wegneemt. Het komt allemaal goed! Maar eerst: tijd voor vakantie!

Verkiezingsdag: loopdag, teldag.

Stadsloop 5 km en gaan tellen, dat gingen we combineren.

Ik moest me ongelooflijk haasten om te gaan lopen maar, kwam toch tijdig aan de start. Normaal gezien start ik comfortabel achterin, start op mijn gemak en steek de hele wedstrijd mensen voorbij. Maar omdat ik moest gaan tellen ging ik eens vooraan starten.

Waardoor ik dus héél snel startte, mijn motor opblies en 5 km aan een stuk afgezien heb. Echt geen leuke afstand eigenlijk, dat is echt 5 km alles geven, geen tijd om te genieten, bleh. Enfin, misschien wel eens goed dat ik eens in het rood moest gaan, want op mijn trainingen ben ik dat niet gewoon. En dju toch, als ik nu eens het parcours bekeken had op voorhand had ik geweten dat we eigenlijk heel dicht aan ons huis passeerden en had mijn mama met de kindjes komen supporteren. Enfin, bijten en gaan, op 27:54 was ik binnen. Ik deed ooit beter (26:15) maar toen was ik tien jaar jonger en deed ik eigenlijk enkel korte afstanden (begin loopcarrière). Maar een 5 km wedstrijd, ik ga dat dus niet te vaak meer doen hé. Geef mij maar een comfortabele tien of 20 km :-)

Snel de fiets op en door naar het telbureau een paar km verder. Elz en Veerle hadden er eigenlijk niet op gerekend dat ik daar op tijd ging zijn. OK, ik was een opvallende verschijning in het telbureau in loopoutfit en knalrood gezicht. Maar een opfrisbeurt later en een ander tenueke zag ik er al iets beter uit. OK ja, het was spijtig dat ik mijn reserveschoenen vergeten was waardoor ik de hele dag in jurkje en loopschoenen heb gezeten. Niet echt stijlvol.

Een goed bureau wij. Iedereen was aanwezig, we hebben er twee naar huis gestuurd die echt dankbaar waren dat ze mochten gaan. En dan hebben we er nog twee naar huis gestuurd die echt wilden blijven, maar ze mochten niet want de effectieven (wij) hadden voorrang. Haha, al dat gedoe over te weinig gemotiveerde mensen, die zaten allemaal bij ons jong :-)

Tellen dan. Hoe gaat dat?
Ge krijgt drie pakken stemmen, van drie verschillende stembureaus. Als ge geluk hebt, zoals in ons geval, dan heb je die meteen en kan je meteen aan het werk. Mijn collega had minder geluk en heeft anderhalf uur gewacht op de eerste pak.

Als ge slim zijt, dan telt ge die eerst per pak na. Op dat pak staat een aantal, maar ge kunt maar beter zeker zijn dat dat aantal klopt. Bij twee van de drie pakken was dat zo, één pak hebben we een keer of vier, vijf nageteld en dat klopte niet. Zou komen omdat er in de stembureaus niet nageteld wordt maar dat het cijfer door een berekening komt. Maar dat weet ik dus niet zeker.
Enfin, dan heb je dus uw totaal aantal biljetten. De pakken moeten nu door mekaar gesmeten worden, want de pakken komen uit drie verschillende buurten en ge moogt dat niet kunnen zien.

Biljetten openvouwen en op stapel leggen per partij. Stapels tellen. Cijfers optellen en als dat overeenkomt met uw totaal dan moogt ge bingo roepen. Van den eerste keer prijs, wiew!

Per partij vier stapels maken: één met enkel lijststemmen, één met voorkeurstemmen op effectieven, één met voorkeurstemmen op effectieven en opvolgers en één met voorkeurstemmen op opvolgers. Zeide nog mee? Samen tellen, als dat klopt met het totaal per partij moogt ge alweer bingo roepen.

Dan voorkeurstemmen tellen. Daarvoor zet ge u best met twee. De ene leest de nummerkes voor van de kandidaten, de andere trekt streepkes. Handig als ge met twee zijt, kunt ge mekaar in de gaten houden, want dat is soms goed opletten. Doorloop uw drie laatste stapelkes. Daar kunt ge wel niet op natellen, dus gewoon goed opletten met twee.

Bon en dan zijt ge in principe klaar. Ha neen, toch niet, ge moet nog wat lijsten invullen (voorzitter doet dat maar kan hulp gebruiken) en ge moet de stemformulieren per pakske in grote papieren/enveloppen steken. Voorzitter gaat naar beneden, wat goedkeuring en al, ze komen met grote zakken alle formulieren halen en ge moogt vertrekken.

Bij ons was dat al om 19 uur ja, net op tijd om nog iets te gaan eten en een terraske te doen. Ja, met loopschoenen aan onder een kleedje ja. Ik wou nog naar de bijeenkomst van de partij gaan, maar in die outfit durfde ik dat dus niet :-)

En neen, het is niet ons schuld dat het tellen zo lang geduurd heeft in Gent. Wij waren snel én nauwkeurig! Als alle bureaus waren geweest gelijk het onze hadden ze tegen 22 uur de volledige uitslag gehad.

En verder: de uitslag in ons verkiezingsbureau, ik zou die eigenlijk wel nationaal gewild hebben. Maar ik weet niet of ik die zo luid mag zeggen.