Straks is er gemeenteraad, maar niet voor mij. Deze keer laat ik me vervangen. Bij Janne heb ik dat niet gedaan en toen nam ik haar de eerste drie maanden mee naar de gemeenteraad. Maar dat was precies toch iets zwaarder dan verwacht. Een mens leert uit zijn fouten en deze keer dus wél een vervangingsperiode. Normaal gezien hervat ik vanaf 14 april mijn “politieke activiteiten”. Nog een goeie zeven weken totale mama dus.

En ik word in de gemeenteraad trouwens vervangen door Mieke Bouve, die voor mij voor eeuwig door het leven zal gaan als An van Merlina. Serieus zeg, ik ben daar mee groot geworden met “Merlina”. En nu vervangt An van “Merlina” mij zowaar, zij het tijdelijk. Boogschutter roept Waterman…

Ik ben niet zo goed in stokjes opvangen. Met mijn excuses aan al diegenen die al stokjes naar mij gesmeten hebben!
Maar een fotostokje, dat lukt nog net. Dus ziehier, op vraag van meter Buffie, een foto van onze Kerstboom. Niets speciaals, maar het is er wel degelijk één.

…was het weekend, een heel lang weekend zelfs voor mij (vier dagen) en in het weekend heb ik meestal minder tijd om iets te schrijven dan anders. Sedert ons bezoek aan Kaatje vorige week is Janne helemaal verslingerd aan Kaatje en heeft ze ontdekt dat Kaatje ook in de laptop woont. Van zodra ik in de buurt van de laptop kom, klinkt het dan ook “Kaatje, Kaatje!” en hoewel Kaatje een heerlijke website heeft, een mens is het op den duur ook beu. Gelukkig is er nog de Kaatje-CD (“Kaatje musjiek!”) en die speelt hier wel een keer of 7 per dag. Gelukkig is het een hele leuke CD en doe ik niets liever dan zelf uitbundig mee te zingen. Neen, ge moet u dat niet proberen voorstellen.

… gingen we met De Wolken naar het oude wintercircus. Eerst een voordracht over het project De Waalse Krook door niemand minder dan Frank Beke, altijd fijn om de man eens terug te zien. Janne was mee en het dreigde een beetje moeilijk te worden met haar, de veiligheid kon niet overal gegarandeerd zijn. Gelukkig was ik overal op voorzien en kon ik het kind ringslinggewijs rond mij binden (niet evident met dikke jas en dikke buik maar het ging toch) en zo heb ik toch maar de kelders en de zolder van het Circus gezien. Een unieke kans, die wou ik echt voor geen geld ter wereld missen! OK, ik heb de uren daarna wel platte rust genomen, het was nodig.

… gingen we met een bende naar een toneelke in Brussel dat we al lang wilden zien. Althans, dat was de bedoeling, maar de files in de Brusselse tunnels beslisten er anders over. Een half uur doen over 2 of 3 km, zoiets. Enfin, de twee die al aan de KVS stonden, zijn binnen geraakt en ikzelf en een ander meisje zijn nog uit de auto gesprongen om lopend de laatste 250 meter te doen. Lopen in mijn toestand: ik begrijp echt niet dat er vrouwen zijn die dat kunnen tot de dag voor hun bevalling. We zijn net op tijd binnen geraakt (het is te zeggen: ze hebben nog proberen rekening houden met ons en zijn tien minuten later gestart, thanks KVS!; de andere 5 zijn er helaas niet geraakt). Ik heb het eerste kwartier erover gedaan om te bekomen. Het toneel vond ik goed, zonder meer, hoewel de recensies overal superlovend zijn. Het verhaalke is uiteraard aandoenlijk, over een kindje dat dood gaat, als superemotionele zwangere mama heb je niet meer nodig om de waterlanders te doen stromen. Maar ik geloofde haar niet. En de muziek brak te veel, vond ik. Bovendien heb ik een gloeiende hekel aan countrymuziek. Johan Heldenbergh is weer super, dat wel.

… mocht Janne nog eens bij Tristan gaan slapen. Die twee waren naar het schijnt weer de max samen. Dan steekt ge ze in hun bed en dan babbelen ze nog een kwartier na. Gelukkig kon Nike via de babyfoon perfect volgen waarover ze het hadden. Heu. :-)

… en verder werd er nog veel zalig zetel gehangen, gerommeld en kasten uitgekuist. Kwestie van de nestdrang te vroeg af te zijn. Ha!

Als gemeenteraadslid ben ik ook lid van de raad van bestuur van de bibliotheek. Als kind was ik een boekenwurm en in de mate van het mogelijke ben ik dat nog steeds. Al is de tijd nu iets beperkter. De tijd dat Tinka en ik wekelijks tien boeken gingen uitlenen in de bib en die de volgende week allemaal uitgelezen terug brachten, ligt al een tijdje achter de rug. Nu ga ik zelden of nooit naar de bib (shame on me!). Ik leen boeken uit via vrienden, ik koop ze zelf (vaak via Kapaza, om ze daar dan opnieuw te verkopen). Bon, met kindjes wil ik daar toch verandering in brengen en weer meer naar de bib gaan. Eerst nog tijd vinden.

Gelijk hoe, gisteren kregen we de kans om met de raad van bestuur en de personeelsleden van de bib een kijkje te gaan nemen naar de OBA (Openbare Bibliotheek Amsterdam). Een beetje inspiratie gaan opdoen voor de nieuwe bib die uit de grond moet verrijzen aan de Waalse Krook, weet wel! We zagen een filmpje en kregen een rondleiding. Een goede rondleiding, want de gids gaf meteen een paar minpunten aan ook.

Enkele weetjes:

• De OBA werd geopend op 07/07/07 en is dus nu dik twee jaar bezig.
• Ze gingen van 2500 bezoekers per dag naar meer dan 5000 bezoekers per dag. Slik!
• Desalniettemin heeft de bibliotheek van Gent 2,5 miljoen ontleningen per jaar, die van Amsterdam maar 1,5 miljoen. Het verschil? OBA is meer een leefbibliotheek. Je moet er geweest zijn om gewaar te worden wat dat precies is. Sommige mensen brengen gewoon hun pantoffels mee, zagen we zelfs…
• Vooral het aantal studenten is toegenomen, dat hadden ze onderschat. Iets waar we in Gent ook best rekening kunnen mee houden gezien het stijgende studentenaantal.
• Ook iets wat ze onderschat hadden: heel wat mensen brengen hun laptop mee. Terwijl de bib al massaal veel (500 dacht ik) computers voorziet. Ze hebben het aantal stopcontacten moeten opdrijven.
• Die bibliotheek is daar 7 dagen op 7 open van 10u tot 22u! Jaloers!
• De bib is een staaltje van spitstechnologie wat betreft zuinig energieverbruik. Zonnepanelen aan de ramen en een ingenieus verwarmingssyteem als paradepaardjes.

Pluspunten:

• De stoelen! Overal mooie stoelen! Designstoelen in mooie materialen en kleuren! Comfortabele stoelen! Die stoelen mogen gerust versleurd worden naar het plekje dat je wil. Heel leuk, ik heb ze allemaal getest!
• De verschillende hoeken: er zijn verschillende themapleinen, er lopen tentoonstellingen doorheen de bib (de Hema-tentoonstelling!), er is een permanente tentoonstelling van Reve (ze hebben daar alles van die man en wisselen de tentoonstelling om de drie maanden). Overal iets anders, zonder dat het overheersend of storend is.
• De indirecte verlichting overal. Heel mooi uitgelicht. Eens benieuwd wel hoe het gaat zijn eens de ene zijkant van het gebouw ook volledig toegebouwd wordt.
• Kindersanitair! Met kindertoiletjes en lavabootjes op kinderhoogte. Enkel bereikbaar vanuit de kinderbibliotheek.
• Het uitleensysteem: op iedere verdieping centraal, en automatisch.
• Beveiliging CD’s en DVD’s: beveiligde doosjes met slot, die je pas kunt openen tijdens het uitlenen.
• De boekenband die boeken scant en automatisch naar de juiste verdieping brengt.
• Café en restaurant! Van La Place. Ik moet zeggen: ik heb er een héérlijke wokschotel gegeten ’s middags. In de kranten- en tijdschriftenafdeling kun je een koffietje/taartje/broodje nuttigen terwijl je leest.
• Apart theater en aparte expositieruimte

Minpunten

• Soms heeft het design het gewonnen van de praktische kant. Dan denk ik vooral aan de boekenkasten. Zo mochten er geen nummeraanduidingen op de boekenkasten komen. Gevolg: er hangen nu overal papiertjes op met krabbels in potlood welke nummers van boeken zich in die kast bevinden. Een beetje amateuristisch voor zo’n sjieke bibliotheek.
• De kasten zijn soms te laag, waardoor je ziet dat op de onderste rijen geen boeken/CD’s staan.
• In de kinderbib waren de kasten dan vaak weer te hoog. De kinderen kunnen daar nooit aan.

Twijfelachtig:

• Het uniform: ik vond ze mooi en ik zou zelf wel het voordeel inzien van een uniform: ge moet veel minder gaan shoppen en minder investeren in uw kleerkast. Het is ook duidelijker voor de bezoeker, al blijft de meest gestelde vraag in Amsterdam: “Werkt u hier?”. Al vroegen we ons af of zo’n uniform in de Gentse bib niet eerder afschrikwekkend zou werken.
• De kastverlichting: ik vond die heel schoon en praktisch. Maar de andere groep dacht daar blijkbaar anders over.
  De vrijheid: de bezoeker krijgt daar alle vrijheid. Meestal geeft dat geen problemen, soms wel, en dan moet er opgetreden worden. Zo zijn er ook wel stoelen die niet versleept mogen worden, er mag niet overal meer gegeten worden.
• De trap naar de zevende verdieping met uitzicht, daar werd de hele rondleiding zo magisch over gedaan dat de verwachtingen hoog gespannen waren. Een beetje te hoog denk ik. Ik vond het nogal tegenvallen, vond dat de bovenste overhangende rand van het gebouw het uitzicht nogal abrupt afsneed. Het uitzicht is veel spectaculairder op de lagere verdiepingen!
• De buitenkant. Niet lelijk, ook niet echt mooi, maar zeker geen baken voor de stad.

Maar serieus, zo’n bibliotheek in Gent, ik zou dat ook wel zien zitten. Nog een beetje wachten!

De foto’s zijn van Alec Vuijlsteke, hij is vorige week mee geweest op bezoek. Hier de volledige set.

(eerder verschenen bij Gentblogt)

OK, het is maar een buurtje in een buurtje, een paar kleine straatjes samen. In de schaduw van het Baudelopark, het MIAT en de Minnemeers. Rimpelend en ronkend in de weerschijn van de Leie.

Maar het is een echt dorp in de stad, iedereen kent iedereen. En daarom was het voor de bewoners tijd voor hun eigen buurtfeesten. En dat op de laatste zondag van de vakantie.

Om te beginnen is er een rommelmarkt van 11 tot 18 uur. Je vindt er vast en zeker een koopje! Of meerdere zelfs.

In de namiddag is er dan het kunstenparcours, getiteld “An alf ure bei de gebure”. De buurtbewoners stellen hun huis open voor grote en kleine kunstprojecten. Er is muziek (van zuiderse gitaarmuziek over jazz tot saxofoonklanken én een Turkse band), maar ook theater en poëzie en een aantal tentoonstellingen. Het volledige programma zie je hieronder.

Voor de kinderen (maar ook voor de volwassenen) is er in de namiddag animatie: de Circusplaneet geeft een workshop, kinderen kunnen geschminkt worden, er wordt gevist in de Leie én er is een kleiworkshop.

’s Avonds komt dan het grote geweld aan bod: Kathleen Vandenhoudt (zelf zeer vertrouwd met de buurt) nodigt Gentse artiesten uit. Hebben al toegezegd en komen ten dans spelen: Rik Tans (De Schedelgenoorten), Rembert De Smet (ex-2 Belgen), Ron De Rauw en Mich Walschaerts (de helft van Kommil Foo). Met voorafgaand een “special act” van de vrouwen uit de buurt! Mannen, bedwing u!
(Lees meer …)

Ik ga vannacht mijn vent voor het eerst in ons huwelijkse leven uit ons bed schoppen. Neen, we hebben geen ruzie. Maar dat ik een slechte slaper ben, dat weten jullie al. En zwanger zijn heeft een bijzonder negatief effect op mijn slaapgedrag. Maar hij is een zeer goeie slaper. Wat zeg ik: een extreem goede slaper.

Enkele anekdotes:

De eerste nacht in ons huis was na een euh nogal heftig feestje. Helaas kwam er om 7 uur ’s morgens al een plakker af. Die mens moest een muurke in ons berging bezetten. Het is te zeggen: één kant in de berging, één kant in de badkamer. Om van het één naar het ander te gaan moet je door de slaapkamer waar Peter lag te slapen. De mens heeft spul staan mixen, 100 keer door de kamer gelopen en Peter heeft niks gemerkt. Om 12 uur schoot ie wakker: “hoe, is de plakker nog niet geweest?”

Meer recent: Lies bleef slapen en we moesten samen het reisbedje van Marleen haar dochtertje opvouwen. Ik was haar vergeten zeggen dat Peter daar nog lag en ze zag hem niet liggen, zo helemaal onder de dekens. Ze gooit het zware reisbedje op Peter zijn benen. Die geeft geen krimp en slaapt lekker verder. :-)

En als Peter de vroege heeft, dan gaat zijn wekker af om half vier. Hij hoort dat nooit, ik moet hem een stamp geven en dan zet hij de wekker uit. Dat scenario herhaalt zich om de 9 minuten, een uur aan een stuk. Ik ben dan wakker tegen dat hij vertrekt en probeer dan maar weer eens in te slapen.

En morgen heeft hij de vroege. Ge moogt allemaal luisteren naar hem, om 7.20u uur op de radio. En denken: “Zo zielig, hij moest alleen slapen”. Uit liefde voor mij. Hoe schoon. Dat hij maar niet te veel vroeges meer heeft! Want ik ga hem ook missen!

Zo uit mijn bed klappen, zeg!

Op 29 juli werd Iskander geboren, eerste zoontje van Joeri en Tu. Proficiat!

2009
stand jongens-meisjes: 10-5
24/1: Sophia
25/1: Trijn
4/3: Milo
9/3: Nand
24/3: Briek
27/3: Nand
1/4: Vic
7/5: Henri
12/5: Eleonore
20/5: Arthur
4/6: Martha
11/6: Berk
20/6: Merlijn
10/7: Enna
29/7: Iskander

De baby’s van 2007 en 2008
(Lees meer …)

K. was een stokoud vrouwtje, ze woonde in ons straat. We schatten haar wel 130 jaar, zo leek het wel maar eigenlijk was ze pas 89. Een klein tenger vrouwtje, kromgebogen, haar boodschappenkarretje achter zich aan zeulend. Het leek wel het heksje uit Hans en Grietje.

Ze had weinig contact met andere mensen, alleen omdat het moest. Met de huiseigenaar, die boven haar woonde en haar vorig jaar nog redde uit een brand. Met een paar mensen die boodschappen deden voor haar, want sedert die brand leek dat niet meer te lukken. Met mensen van Familiezorg, die haar hielpen. In de mate dat ze mochten van haar, want in haar slaapkamer mochten ze bijvoorbeeld niet komen. Een vreemd vrouwtje, die K. Familie hebben we nooit gezien.

Vorige week is K. gestorven. Alleen, op haar bed. Een paar uur later werd ze gevonden. Omdat er -behalve van een halfzus- geen sprake was van familie, zou de begrafenis door de stad geregeld worden. Niemand die wist of ze liever begraven of gecremeerd wilde worden, daarover had ze het nooit. Dan wordt er gecremeerd. We vonden het mensonwaardig dat ze alleen begraven (allez uitgestrooid) zou worden, dus probeerden zoveel mogelijk buren toch naar de begrafenis te gaan. We wonen hier in een klein dorp. Negen personen waren dan toch aanwezig om K. te begeleiden naar haar laatste rustplaats.

En plots was er familie. Twee mensen op de begrafenis. Nooit gezien, nooit gehoord, een verre nicht of zo. Na de begrafenis stelden ze alles, maar dan ook alles, in het werk om zo snel mogelijk haar woning in te breken om dan mee te grissen wat kon. Veel was dat niet overigens. En weg waren ze weer. Iets zegt me dat ze de rommel opkuisen wel aan een ander zullen overlaten.

Lijkenpikkers, gruwelijk. Om van te kotsen.

Mijn feesten zullen nog nooit zo kalm geweest zijn. Wat is er nog gebeurd?

Woensdag deed ik met een deel Gentbloggers de boottocht naar de Oude Dokken. Ik ben goed op de hoogte van de plannen, maar het is altijd wel eens wijs om dat te zien vanop het water. Janneke vond het minder wijs. Ik had de boottocht ook wat onderschat van duur en daardoor had ze honger en was ze moe. Maar met de hulp van twee ervaren moeders van vier konden we vermijden dat ze haar tut in het water smeet. ’s Avonds wilde ik nog naar Bataclan gaan met haar, maar door het slechte weer (de meest uitgeregende avond) kwam daar niks van.

Op donderdag, vrijdag en zaterdag zouden we volk over de vloer krijgen. Al ons graafpersoneel in de garage werd beloond met een etentje. Op donderdag een zeer leuke avond gehad. Maar op vrijdag alles af moeten gelasten want ik eindigde op de spoed. Niks ernstigs, wel even stevig schrikken en een paar daagjes rustig aan doen. Daarom werden de Gentse Feestenplannnen van vrijdag-zaterdag-zondag meteen geschrapt. Geen paar uurtjes Bataclan, geen Verborgen Terras, geen Boomtown, geen Middeleeuws ontbijt. Spijtig, maar niks aan te doen. Gelukkig hadden we zaterdag wel een hele leuke avond met Goya, Lies, Nike en Stefan en natuurlijk in de hoofdrollen die avond: Janne, Tristan en Ella. Beeldmateriaal volgt wel.

Vandaag ga ik dat alsnog goedmaken met een paar uurtjes Bataclan. Regen of niet, naar buiten ga ik zodra Janneke wakker is. Al zal dat bezoek ook onderbroken worden door een doktersbezoek: zaterdagavond hebben een drietal muggen zich gezellig genesteld in de klamboe van Janneke. Zodra ze sliep, werden ze blijkbaar gefrustreerd door hun gevangenschap en hebben ze zich compleet uitgeleefd op Janneke. Het kind werd wakker met wel 50 muggenbeten op armpjes en gezichtje. Ze heeft slecht geslapen vannacht en een deel staat gezwollen, rood en voelen warm aan, dus de dokter vond het beter dat ik even langsga met haar.

Ondertussen zijn de beestjes uitgeroeid en staat de kamer vol citronelladinges ook. Vuile rotbeesten!

Dag 1: een toerke van we zien wel, nog niet eens tot aan het einde van het Baudelopark geraken en al drie groepjes mensen tegenkomen die ge kent, om 17 uur ’s of zo. Met de laatsten dan maar een drankje genuttigd in het Baudelopark. Janne vond het vooral fijn om op het podium rond te crossen. En ik daarachter. Naar huis gaan en de buren zien zitten op het terras van de Multatuli. Mee aanschuiven en frietjes en stoverij bestellen.

Dag 2 en 3: niet geweest

Dag 4: Na Janne haar middagdutje haar onder veel gekrijs in haar teenslippers gewurmd en naar de plaats gaan die niemand mag weten. Daar veel volk zien, maar bijzonder weinig volk dat ge kent. Janne op de draaimolen zetten. Die is echt zot van iets dat schommelt of draait. Ik zou haar daar zonder probleem om 16 uur kunnen inplanten om haar drie uur later terug te gaan oppikken. Wat we niet gaan doen natuurlijk. Onmiddellijk daarna terug wegvluchten voor het onweer. Janne naar Nike brengen en met een collega-raadslid naar een toneelstuk gaan van een ander collega-raadslid (drie partijen vertegenwoordigd!). Onderweg naar huis iets eten, Peter en Janne oppikken en naar Baudelopark alwaar er afgesproken was met de Lunies. Loslopende Dobbermannen in het Baudelopark vind ik nog steeds onverantwoord en al zeker tijdens de Gentse Feesten. En ik Janne maar uitleggen dat ze het hondje niet mocht gaan strelen. Toen Janne moe werd naar huis gegaan.

Dag 5: ik wou er van profiteren dat ik veel te vroeg wakker was om te gaan Middeleeuws ontbijten terwijl man en kind nog sliepen. Helaas beginnen de Middeleeuwers er pas aan om 8.30 uur en stond ik daar een half uur te vroeg. Efkes gaan kijken naar de Vlasmarkt en het is gelijk Ivan zegt: “Voor geen geld ter wereld had ik toen willen ruilen met het soort Gentse Feesten dat ik vandaag beleef. En voor geen geld ter wereld zou ik vandaag willen ruilen met het soort Gentse Feesten dat ik toen beleefde.” Echt niet.

Staan nog gepland: dat Middeleeuws ontbijt (moet toch eens lukken), bootje varen, een avondje Boomtown en voor de rest zien we wel… Dat zijn Gentse Feesten vooral voor mij: we zien wel…