De autokwestie

Ha. Goed een jaar later na mijn Otto-post en we rijden nog altijd met de Skoda. Het beestje bolt nog altijd uitstekend, zeker en vast. OK, ja, onlangs hadden we een platte batterij, maar dat was meer door de combi oude batterij-een week stilstaan-buiten. Touring erbij en het was in twee minuten gefikst. OK ja, dat traumatisch moment dat ik mijn twee kinderen en man naar beneden zag rijden en dacht dat ze niet meer konden stoppen, dat was eng. En een half uur op een donker buitenbaantje in de gietende regen staan was niet fijn. Gelukkig konden wij nog terug binnen in het vakantiehuisje.

Maar ik wijk af.

Een jaar later en 315.000 km. 35.000 km per jaar wordt er hier dus gereden. Dat is veel, en de man zegt al jaren dat hij minder met de auto gaat moeten rijden, maar de praktijk wijst uit dat daar niet veel van in huis komt. Het is met zijn job idd zeer moeilijk om de trein te nemen, dat weet ik ook wel.

Maar goed. 315.000 km en autosalon: dat vroeg om een onderzoek. Dus begaven wij ons op de markt van de nieuwe auto’s. Eens alles uitzoeken: wat voor types auto’s er zijn, afmetingen, brandstof, kortingen, opties, …

Heel wat onderzoek zijn we tot de volgende conclusie gekomen

  • De man wil geen monovolume en gezien het grotere verbruik zit ik daar precies ook niet op te wachten
  • Gezien ons smalle garage hadden er mensen auto’s met schuifdeuren aangeraden. Auto’s met schuifdeuren bestaan enkel in de monovolumes of in van die bakkersauto’tjes zoals wij dat noemen. De Ford Focus S is de enige gewone auto die groot genoeg is die schuifdeuren heeft. Maar die auto is op zich zo breed en die schuifdeur gaat zo breed open dat het ook geen hulp is.
  • Skoda Octavia is 2 centimeter breder geworden maar is nog altijd een van de smalste op de markt, samen met de Renault Megane Grandtour. Volvo is bijvoorbeeld geen optie wegens maar liefst 10 centimeter breder.
  • Qua opties willen we electrisch inklapbare spiegels (wegens de smalle garage) en parkeersensoren, zeker achteraan, maar vooraan mag zeker ook. Verduisterde ruiten achteraan vind ik ook interessant als de kinderen mee zijn op reis: geen gedoe met handdoeken aan de ramen hangen en al.
  • Ik zou graag een automatic willen. Ik heb één keer tien minuten gereden met zo’n auto en ik vind dat behoorlijk geniaal. Serieus, we automatiseren alles, maar dat willen we op één of andere manier zelf doen. Het verbruikt iets meer, blijkbaar, maar het is een enorm gemak. Vooral in de files. En ik ben nogal pessimistisch op dat vlak, ik denk niet dat er de komende jaren minder files gaan zijn, alleen maar meer.
  • Aangezien Peter enorm graag met zijn auto rijdt en ik zelf eigenlijk ook altijd liefst met volkswagen gereden heb (leren rijden met een golf!) zal het wellicht terug een Skoda worden. Grote koffer, smal, degelijke auto, … Jaja, sjoemelgedoe, maar op ook op dat gebied ben ik nogal zwart kijkend: ze doen dat gewoon allemaal.
  • Aangezien een nieuwe auto onder de 20.000 euro niet mogelijk is zal het een tweedehandse worden, met niet te veel kilometers op de teller.
  • We kijken ook voor verschillende brandstoffen. Want ik ben nogal een groene, en ik zou maar wat graag van die vervuilende diesel af geraken. En diesel wordt de nieuwe boeman, met hogere inschrijvingstaksen en belastingen. Maar het ziet er toch naar uit dat de ecologische alternatieven niet weggelegd zijn voor de mensen die niet fiscaal gesponsord worden. Geen bedrijfswagen hier…

Waarom ik dat hier schrijf? Gewoon, als geheugensteuntje, want nu doe ik een heel auto-onderzoek, maar van zodra die auto gekocht is vergeet ik dat weer allemaal. En zo kan ik dat later terug opzoeken :-)

Uitkijken naar 2016: Dok Noord

Waar ik uiteraard heel erg naar uitkijk voor 2016 is de marathon van Rotterdam. Ga ik dat aankunnen, hoe gaat mijn lijf reageren, welke tijd kan ik lopen, … Zeer benieuwd.

Maar als er nog iets is waar ik naar uitkijk in 2016: De langverwachte opening van Dok Noord. Vroeger was daar de Acec-site, maar komt er een hele nieuwe site met wonen, werken, winkelen. Eén van de ingangen van het terrein is op 100 meter van mijn deur en binnenkort is daar dus vanalles te beleven met winkels zoals onder andere Delhaize, Action, Standaard Boekhandel, giks, GoSport maar ook fitnesscentrum, overdekte speeltuin, urban soccer velden, crossfit, karting, een gitaarschool. Een grote parking, zo kunnen de mensen daar parkeren en gaan shoppen, naar mij op bezoek komen of de tram nemen verder naar het centrum.

doknoord

Een aantal grote winkels zitten er trouwens nu al: De Directeurswoning ging begin december open. Hoewel niet echt voor mijn portemonnee zal ik toch eens gaan kijken, want de winkel ziet er indrukwekkend uit. Ook de Gentse Kookwinkel Rogge zit er al en het Avontuur. En misschien nog wel dingen.

Onlangs was ik voor het eerst echt op het terrein, in De Expeditie, kijken naar een heerlijk stukje theater van Compagnie Cecilia. “Poepsimpel”, met de altijd fantastische Titus De Vooght. En de twee andere acteurs waren ook subliem :-)

Aparte locatie, vlakbij de deur. En theater: "Poepsimpel" van Compagnie Cecilia, nog eens een Sierens...

Begin februari zou het opengaan volgens de Facebookpagina… Benieuwd of het gaat lukken, want er wordt nog zwaar gewerkt…

Maar we zien er naar uit, met de hele buurt, en we hopen dat het een positieve boost aan onze buurt zal geven!

De tafel. De stoelen.

Tafelissues. Ook hier.

Indertijd, toen wij nog niet lang samen woonden en we er nog van overtuigd waren dat wij nooit aan kinderen gingen beginnen, kochten we een tafel. Praktische elementen speelden toen niet mee in onze beslissing. Ja, ge moest er een tafelkleed op leggen om te eten, maar dat vonden wij niet erg, want wij aten toen toch meestal, euh… aan de salontafel.

IMG_20151122_084855

Maar toen kwamen er kinderen en toen moest er eigenlijk altijd een tafelkleed op de tafel liggen. De man is geen fan van motiefkes, dus het werd een effen bruin tafelkleed. Het eerste was mooier, maar dat is gesneuveld in de verhuis en toen werd er rap rap een ander afwasbaar tafelkleed besteld. Dat veel lelijker was, wegens te blinkend. Maar goed, we gingen toch snel een andere tafel kopen, dus ik ging geen nieuw tafelkleed meer kopen.

Not. We zijn drie jaar later en we hebben nog altijd geen nieuwe tafel. Pas op, ik vind de tafel nog altijd mooi, hoor. Alleen spijtig dat ge ze altijd moet verstoppen onder een tafelkleed. Waarom moet dat? Omdat het eronder een tafelblad is in melamine, dat tegen niks kan. Mijn volgende tafelblad wil ik gewoon in hout waar op gesmodderd mag worden.

IMG_20151122_084952 (1)
Maar deze tafel is dus nog in prima staat, zoals jullie zien.

De nieuwe tafel mag een stukje groter zijn, 220 op 100 cm, zodat er nog wat meer volk rond de tafel kan zitten.

En o ja, die stoelen haat ik ook hartsgrondig. Er was een (redelijk) korte periode waarin dat mooi bevonden werd. Maar nu vind ik dat toch al minstens een jaar of 8 niet mooi meer. Enige voordeel: ze zitten wel goed. En ge kunt op uw hoofd staan op die stoelen. Ja, dat is geprobeerd geweest, ja, daar bestaan foto’s van maar neen, ik ga dat hier niet publiceren. Het was trouwens niet ik die op haar hoofd in die stoelen stond.

En de tafel staat gelijk ze staat, ja. Sofie had geopperd om ze anders te zetten. En dan die kast weg te doen. Maar we hebben het geprobeerd (behalve de kast, die hebben we niet weggedaan). We hebben het een week getest. We hebben een hoop luie wijven uitgenodigd om dat te testen. Ja, ze mocht ook komen maar neen, ze was er niet bij. En we hebben het afgekeurd. Want dan zit je gevangen aan de muur. Mijn bezoek heeft gesmeekt om de tafel terug op de gewone manier te zetten, dus wie ben ik om daar tegen in te gaan :-)

IMG_20151123_085544

En nu ben ik het allemaal beu. Ik wil een nieuwe tafel, ik wil nieuwe stoelen.

Dus bij deze:
1. Tafels gezocht. 2,2 meter op 1 meter. Hout. Smodderproof.
2. Stoelen gezocht. We denken aan een mengeling design en vintage stoelen.
3. Tafel te koop. In prima staat wegens altijd een tafelkleed er op.
4. Stoelen te koop: ook nog steeds in prima staat.

En oh ja, ik aanvaard ieder sponsorvoorstel :-)

Vakantie is…

… Fulltime werken terwijl je in het jaar maar 80% werkt. In het jaar is het nuttig dat ik de kinderen op woensdagmiddag naar allerlei activiteiten kan brengen, maar in de vakanties valt dat weg, doen ze kampen, gaan logeren, … Dus fulltime werken om vakantiedagen te sparen…

… Een ander ochtendritme. Later opstaan, geen kinderen klaarmaken en prepareren om naar school te gaan en toch op tijd op het werk te zijn. Leuk, maar ook een beetje raar.

… Uw kroost bijna niet zien. Zoals eerder gezegd is Janne op kamp voor 12 dagen. Zondag was het bezoekdag en ondanks alle horrorverhalen (“allemaal huilende kinderen”,”wie doet dat nu nog, zo’n bezoekdag?”, “bij ons al lang afgeschaft”, en zo meer…) was het bij ons een fijne dag. Janne doet dat daar heel goed. Ze werd uitgeroepen tot “beste tandem” met haar vriendinnetje Elisa, omdat ze zo goed voor elkaar zorgen. Schattig. We zagen de kinderen amper, die dag, de hele dag op pad en in de tent aan het spelen. Op het einde was het effe lastiger, maar niks dramatisch… Komt wel goed. Maar deze mama telt de dagen af tot vrijdag, tot haar kroost weer herenigd is.

Blij weerzien #fosdereiger #tellin

… Ook Sientje heb ik heel weinig gezien. ’s Morgens ben ik al weg voor ze wakker is. De helft van de tijd gaat ze ergens gaan logeren. Ze vindt dat super, en ik ook wel, omdat ik weet dat ze fantastische tijden beleeft. Peter had vorige week vakantie in de Gentse Feesten en ze hebben samen vanalles gedaan. Heerlijk vond ze het. Tof dat die twee ook eens wat tijd apart doorgebracht hebben, ze hebben er allebei veel aan gehad alleszins! Maar het mamahart ziet af momenteel.

Cutie in the air

… Ook wel genoten van de Gentse Feesten, ook al heb ik geen dag vakantie genomen. Altijd plezant om ’s morgens om half zeven eens tussen de zatte mensen te laveren op weg naar het werk. Heerlijk om van hot naar her te tsjollen en overal bekend volk tegen te komen. Zelf een heerlijke avond gehad met mijn mama op de Feesten. O Gent en uw Feesten, ik hou zoveel van u! Al is het ook wel weer goed dat ze gedaan zijn, dat de stad weer een beetje meer van ons is.

Aperitief in de kerk... #gf2015 #gent

… Een leenkonijn in huis krijgen omdat de eigenaars op vakantie zijn. Er gelukkig in slagen om het beestje ook levend te houden. Tof beest wel hoor, maar toch denk ik dat er ten huize Decroubele niet snel huisdieren zullen komen.

Selfie met keun 🐰 #konijn

… Aftellen naar de eigen vakantie, want dat moet nog komen. We hebben gelukkig nog mooie vooruitzichten! En dan ga ik mijn kindjes 14 dagen knuffelen :-)

Nog geen vakantie, gelukkig wel leuke weekends.

We gingen op bezoek naar het nichtje die in Gent is komen wonen en genoten onderweg van het mooie zicht vanop de brug over de Nieuwevaart. Enkel te bezichtigen met de fiets of te voet!

Vaart

Op zaterdagmorgen wou ik de kindjes afhalen in Eeklo bij mijn mama. Die hadden er een topweek opzitten van overal logeren: bij de schoonmama, bij Ine en bij mijn mama. Bedankt allemaal trouwens. Ik ging met de fiets naar Eeklo rijden en dan terug met de trein. Sportactiviteiten aan het nuttige koppelen, noem ik dat. Dolblij dat ik het systeem met de fietsknooppunten snel door had. Gelijk een echte een papierke met de nummers op mijn fietsbuis geplakt. Wat een gemak zeg eigenlijk. Een fietsgps heb ik dus niet meteen nodig. En wat een wondermooie fietspaden bestaan er toch in Vlaanderen. Maar goed, af en toe is er een putteke in de weg, dat ik niet gezien had omdat ik naar het bordje van de knooppunten aan het kijken was. .

Put aan knooppunt 34. Doeme toch! #knooppunt #bike #bikelife

Les geleerd: ge moet altijd een reservebandje bij hebben. Gelukkig was er mijn nichtje en haar man, die niet zo ver woonden en kennis en gerief hadden om mijn fietske te herstellen. Helden! En zo heb ik geleerd hoe ik een band zou moeten vervangen als het er nog eens zou van komen.

’s Avonds vrienden op bezoek. En één van de redenen waarom ik nooit volledig vegetariër zal worden: mosselkes. Lekker jom.

Topcombo!

Zondagmorgen dan lopen (kleine 13 km) en erna een big jump. De man was van reporter, de Merelbeekse vriendjes kwamen ook en mochten een woordje zeggen op de radio. En er werd gezwommen, natuurlijk.

The Big Jump #gent

Om dan ’s avonds nog op het onverwachte vriendjes op bezoek te krijgen die maar heel efkes gingen blijven… Maar het draaide anders uit. Heerlijk toch, onverwachte bezoekjes?

Over het nieuwe inschrijvingssysteem. #Tinkelbel

Over het inschrijvingssysteem, om uw kind in te schrijven in de naschoolse opvang. Toen ik het huishoudelijk regelement kreeg eind december deed ik er al een bezorgd Facebook-statusje over. Want ik zag meteen dat dit niet goed zat. Ilse schreef er gisteren over. Ik deelde het op Facebook en een beetje later een journalist waardoor er wat quotes van ons in de Gentenaar staan. Maar dat is verre van volledig. Tina De Gendt doet een oproep, om alle reacties op het inschrijvingssysteem te verzamelen, om die dan aan de schepen (Elke Decruynaere) te bezorgen. Dus doe ik dat, en deel ik ze hier efkes met jullie. :-)

Inschrijvingsperiode
Zes weken op voorhand inschrijven. Serieus, echt. Dus voor 15 maart moet je weten hoe en om hoe laat je eind april je kinderen gaat afhalen. In tijden waarin er bijzonder veel flexibiliteit gevraagd wordt van de werknemer. Vergaderingen die er nog tussen geschoven worden: kan niet. Treinen die vertraging hebben: boete. Helaas zal ik mijn kosten niet kunnen verhalen op de NMBS.

Onduidelijke website

  • Je kan inschrijven voor kinderen voor wie je helemaal niet hoeft in te schrijven. Vanaf het lager is het immers geen STIBO meer, behalve op woensdagmiddag dan. Voor Sien moet ik dus inschrijven, voor Janne niet, tenzij ze op woensdagmiddag zou gaan. Janne gaat niet op woensdagmiddag, maar ik heb al een paar keer ingeschreven voor haar voor in de week. Voor kinderen waarvoor je niet moet inschrijven zou het technisch onmogelijk zijn, want anders zorgt dat voor verwarring.
  • Op dit moment (17/3) kan ik nog altijd mijn plan voor april aanpassen, terwijl dat eigenlijk al afgesloten zou moeten zijn. Ik kreeg ook nog geen bevestigingsmail. Verwarring.
  • Maar best ook dat ik het kan aanpassen, want ik heb voor sommige dagen geen eten aangevraagd. Geen idee hoe dat nu weer zo is komen te staan want in het basisplan dat ik opgegeven heb eten mijn kinderen altijd op school. Aargh.
  • Op een gegeven moment moet je een plan “bevestigen”. Ik denk dan altijd: “Oei, dat is hier al definitief, dit wordt doorgestuurd”. Maar daarna kan je nog vanalles aanpassen. Verwarring.
  • Wat met mensen die geen internet hebben? Eeuwige vraag. Niet iedereen is geletterd, niet iedereen kan vlot met computers om. En al zeker niet met zulke draken van systemen.

Onduidelijke link tussen het invoersysteem en het betalingssysteem
Is het financieel voordeliger om de kinderen maximaal in te schrijven? Dus tot 18 uur in plaats van tot 17.30 uur? Ik vermoed van niet, hier lees ik dat avondopvang altijd gewoon 1,97 euro kost. Dus, indien dat zo is, waarom zou ik dan eigenlijk het realistische uur van aankomst (17.30) ingeven? Als mijn trein te laat komt betaal ik boete per kwartier dat ik te laat ben. Dus ja, ik schrijf Sien tot 18 uur. Ik raad iedereen aan om dat zo te doen. OK, ja, gaan zij er geen goed zicht op krijgen over het inzetten van het personeel, maar een mens moet wat doen hé.

Boetes

“Ingeval een kind vroeger of langer in de opvang verblijft dan eerder werd gereserveerd, wordt een kost van 3,5 euro aangerekend met een maximum van 3,5 euro/maand. Bij een verblijf van een kind van meer dan 11 uur, wordt bovenop 160% van de inkomensgerelateerde prijs in rekening gebracht.
Het te laat afhalen van een kind in de (ST)IBO is afhankelijk van de duur van het te laat zijn in die zin wordt 3,75 euro aangerekend per 15 minuten.
Als de kinderen niet aanwezig zijn conform de schriftelijke overeenkomst (zie bijlage 3 van het huishoudelijk reglement) dan wordt er rekening gehouden met de gerechtvaardigde
afwezigheden. Bij ontoereikend saldo wordt de gereserveerde opvang betaald aan het inkomensgerelateerde tarief.”

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb dat gelijk echt héél veel keer moeten lezen om dat ongeveer te snappen. Maar dus: eenmalig 3,5 euro boete als ge uw kind vroeger brengt of later afhaalt. En dan 3,75 euro per kwartier te vroeg/te laat. Ge begrijpt dat ik mijn kind niet ga inschrijven tot half zes maar tot zes. Als mijn trein een half uur vertraging heeft, kan me dat gemakkelijk 10 euro kosten.

’s Morgens brengt Peter de kinderen meestal wel, waardoor ze niet in de vooropvang moeten. Dus schrijf ik ze niet in, want anders moet ik vooropvang betalen. (Al vind ik geen prijs van de vooropvang. Is dat dan gratis? Verwarring!) Als Peter eens onverwacht de kinderen niet kan brengen, en ik naar Brussel moet, betaal ik opnieuw 10 euro (als het de eerste keer is in die maand). Zucht.

Gaf. Gerechtvaardigde Afwezigheidsdagen
Dat van die GAF’en, dat snap ik nog niet allemaal goed. Of wel, ik snap het wel, maar wat de implicaties zijn voor mij, dat kan ik dan weer totaal niet inschatten. Ik hoor van iedereen dat het er te weinig zijn, dus ik geloof de anderen. Maar wat ik me ook afvraag: kunnen wij zelf ergens opvolgen hoeveel GAF-dagen we nog hebben? Op de website alvast niet.

Onduidelijk reglement
Het staat vol met kromtaal, onleesbare taal. Geen mens die alles goed begrijpt, ook al hebben we gestudeerd en zijn we wel wat jargon gewoon. Echt, pak dat eens aan. Maak brochures, websites met klare mensentaal. Met simulaties en voorbeelden.

En voorts:
Dit systeem bestaat al in de crèches. Sofinesse schreef er ooit over. Daar is het -als ik het zo allemaal hoor- nog erger.
Dit systeem bestaat ook al langer voor de vakantieperiodes, en dat kan ik goed vatten. Dan is het immers pas echt onvoorspelbaar wie wat wanneer zal komen. Dus daar kan ik mee leven. Als ze de website wat zouden verbeteren, zou het nog beter zijn.
Dit systeem is bedoeld om personeel efficiënter in te zetten. Want daar draait het tegenwoordig allemaal om: efficiëntie. Maar ik denk niet dat er daar veel efficiëntie kan gewonnen worden. Als ik het zo zie bij ons: fantastische Stibo, die gasten zijn altijd bezig met de kinderen en hebben echt geen tijd om zich te vervelen hoor. En iedereen gaat maximaal inschrijven, want dat is goedkoper dan boetes betalen.

Samenvattend:
Dit is een systeem ontworpen voor de administratie. Ik denk niet dat er veel ouders betrokken waren bij het ontwikkelen van dit systeem. Want ik ben werkelijk nog geen enkele ouder tegen gekomen die dit systeem OK of begrijpelijk vindt. Het lijkt erop dat dit systeem duurder gaat uitvallen voor de ouders. Door de boetes, door de weinige GAF-dagen. Het is een inflexibel, onduidelijk, asociaal systeem. Echt, ik ben nog altijd zware fan van de ploeg die onze stad bestuurt, maar ik begrijp echt niet dat dit er door geraakt is.

Maar zie. De proefperiode is bijna afgelopen. Maar daarna gaan we gewoon verder hoor, want het huishoudelijk reglement is geldig tot er een nieuw reglement is.

Oh en laat het duidelijk zijn: dit is géén aanval op de Stibo. Die mensen kunnen er niks aan doen en ik zie hoe hard ze iedere dag werken en bezig zijn met die kinderen. Zij hebben dit systeem niet uitgevonden.

Nog één jaar kleuteronderwijs en ik ben er vanaf. Dan gaan ze in het lager beginnen zeker?

De eigen kamer historie

Een paar jaar geleden zijn we verhuisd, onder meer (niet alleen daarvoor) omdat elk kind dan een eigen kamer zou hebben. In de Moestuinstraat was dat namelijk onmogelijk.

Toen we pas verhuisd waren moesten de kinderen nog altijd samen slapen omdat daarboven nog stevig verbouwd werd. Geen probleem, want ze waren toch niks anders gewoon. En toen de kamer van Sien dan af was, dan wilden ze van een verhuis niets weten. Zowel Janne als Sien vonden het gezelliger en leuker om bij elkaar te slapen. Ook geen probleem, de kamer was af, ze kon op gelijk welk moment verhuizen.

Sedert een paar weken/maanden vraagt Janne vaker om een kamer alleen. Janne heeft duidelijk minder slaap nodig dan Sien. Ze mag wel lezen met een nachtlampje van mij, wat ze ook wel doet. Maar ideaal is het niet. Ze is meestal een stuk vroeger wakker dan haar zus en dan komt ze heel stilletjes naar beneden, zonder haar zus wakker te maken. Maar Sien zag een verhuis naar haar eigen kamer nog niet zitten.

Maar vorige week gingen we naar Ikea. Sien kreeg er een eigen spookje en een lampje voor aan haar bed. Ik dacht eigenlijk aan haar bed in Janne haar kamer. Maar plots zei ze: “en vannacht ga ik dan op mijn eigen kamer slapen”. En daar bleef ze bij, de hele dag lang. Ik dacht dat het ’s avonds voor de nodige problemen ging zorgen, maar neen, de beslissing was gemaakt. Er was er maar éne die het er moeilijk mee had eigenlijk en het was de papa. En Janne, die op het moment dat ik haar een zoentje ging geven vroeg “en gaat Sientje dan morgen weer bij mij slapen, mama?”. Grote mond, klein hartje, die oudste van mij.

Ze slapen voor het eerst elk op hun eigen kamer #mijlpaal

En zo slaapt Sien voorlopig niet in haar rode bed maar in het grote, oude bed. Het rode bed gaat nog wel eens verhuizen, als het oude bed naar beneden verhuisd is, maar dat zal pas na de renovatie van de badkamer en dressing zijn.

En zo slaapt Sien sedert een week voor het eerst alleen op haar eigen kamer. En kan Janne nu lekker nog een half uurtje lezen in haar bed. Nog één probleempje: Sien moet nog wat wennen aan de andere geluiden in haar kamer en wordt dus vaak vroeg wakker. Ik denk dat ik de konijnewekker nog eens ga uithalen.

Gentblogt, voor altijd 10 jaar

Gentblogt stopt ermee. Ja, dat valt vandaag overal te lezen. En ik wist dat pas van gisteren. Want, eerlijk is eerlijk, ik heb daar de laatste 5 jaar geen klop meer voor gedaan.

Tien jaar geleden kwamen wij zo’n beetje in het oog van de blogbelangstelling te staan met onze stadsblog. Tijden waren dat, jong. Heel leuke zelfs. Leuke nieuwe mensen leren kennen, mensen waarmee ik nog altijd contact heb. Tijden van woelige redactieraden ook.

Maar toen stapte ik in de politiek en werd ik verkozen. Niet veel later werd ik mama. Mijn tijd werd sterk gereduceerd en alles wat ik schreef, werd scherp onder de loep gehouden. Wat het meteen een stuk minder plezant maakte. Ik deed vooral nog actua eigenlijk. En toen kwam 2010 met al zijn miserie en toen heb ik er de stop uit getrokken. ik kon de energie er niet meer voor opbrengen.

Maar bon. Ik ben het project blijven koesteren. Ik las er nog heel geregeld. Ik zat niet meer in de redactieraad en was totaal niet meer op de hoogte van wat daar gezegd werd. Dus wist ik er ook niet van dat ze gingen stoppen.

Het piekt een beetje, maar ik begrijp dat wel. Iedereen zijn leven is veranderd. Als ik het niet meer zie zitten om er verder voor te gaan, kan ik dat ook niet verlangen van de overblijvers. Heel ferm trouwens, dat ze zo lang verder gedaan hebben al die tijd. Allemaal vrijwilligerswerk, allemaal na de uren. En er is zoveel veranderd in internetland, dat ook al. En inderdaad, het moet wijs blijven, als het niet meer wijs is, moet je stoppen.

Proficiat en bedankt, alle lieve medewerkers in al die jaren!

En zo staan Ilse en ik nog eens met deze mooie foto in de krant. En mag ik vanavond nog eens iets zeggen op AVS.

f231ca4e-9c9f-11e4-a185-067725687bdf_web_scale_0.148002_0.148002__

Den Otto

De auto. We hebben er maar één en dat volstaat ruimschoots. Ik rij daar eigenlijk niet vaak mee, ’t is vooral de man zijn rommelbak om hem op de meest onmogelijke uren naar de VRT te brengen, om hem van daar overal te lande te brengen om daar reportages van allerlei aard te laten maken. En we gaan daar mee op weekend en we gaan daar één keer per jaar mee op reis.

Een Skoda Octavia. Hij kwam in ons leven gerold, helemaal toevallig. Vijf weken voor Sien haar uitgerekende datum deed Peter een slippertje in de sneeuw en de auto was perte totale. Gelukkig woonde ik nog niet al te ver van de kraamkliniek, maar het toeval wou dat goede vriend Dimi op dat moment zijn twee jaar oude Skoda Octavia weg deed. We mochten die lenen voor de tijd dat we geen auto hadden en die beviel ons zo dat we die gewoon gekocht hebben. Vreed content van, echt. Comfortabele auto, zuinig in verbruik en een megakoffer. Vooral met twee kleine kinderen is dat heel handig.

Maar nu zijn we dus 5 jaar en een pak kilometers verder (we zitten aan 270.000 ). We zouden er graag nog een jaar langer mee rijden, maar we moeten toch stilaan eens beginnen naar een andere auto. Ik ken niks van auto’s, dus daarom schakel ik graag het internet in.

  • Ik zou graag een milieuvriendelijke auto hebben. Ik weet begot niet wat de mogelijkheden allemaal zijn, maar ik hoor dingen als hybride en zo… Moeten we tegenwoordig diesel of benzine nemen? Of is LPG beter? Of electriciteit? Of weet ik veel wat?
  • Hij moet wel geschikt zijn voor grote afstanden: we hebben er maar één, hij rijdt zowat dagelijks naar Brussel en we gaan er mee op reis. Manlief rijdt hier zo’n 40.000 km per jaar, peisk.
  • Klein maar belangrijk detail: we hebben een bijzonder smalle garage. Met onze Skoda Octavia lukt dat uitstekend juistekens, maar breder moet hij toch echt niet zijn. Dus het mag geen grote, brede bak zijn. We hebben al een paar grote monovolumes in ons garage gehad, maar dat is echt niet praktisch. (oké, het zou ook helpen als die mannen van Eandis hun stomme, intelligente meter niet om de allerslechtst mogelijke plaats hadden gehangen)
  • Een ruime auto is gemakkelijk, maar het moet precies ook geen “break” meer zijn. Hmm, hoewel dat eigenlijk wel mega handig is. Maar bon, als we op reis gaan moeten we geen babybedjes en buggy’s meer meenemen, dus een gewone auto is best goed.
  • Ook belangrijk: we geven niet graag veel geld uit aan auto’s. Het moet doen wat het moet doen en meer niet.
  • Oh ja, en als ge der zelf ook niks van kent omdat uw man/vrouw/vader/moeder/zoon/dochter daarover beslist omdat die daar alles van weet: roep die daar dan eens bij?

    Zotte zaterdag.

    Zaterdag liep ik mee in de Urban Trail Mechelen.

    Na een zot dagje eigenlijk. Allez, het was de avond voordien al begonnen, op een feestje van Nike ter ere van haar 23ste verjaardag. Of zo. Laat genoeg en wijn genoeg en toen we thuis kwamen moesten we nog van Sinterklaasje spelen.

    Uiteraard stonden een paar uur later twee enthousiaste kindjes aan ons bed. Eurgh. Sinttijd. Bon, eens ze goed geïnstalleerd waren begon ik dan maar de WC te schilderen. Een mens moet iets doen hé.

    Om tien uur vertrokken naar de begrafenis van Luc De Vos. Was me dat indrukwekkend zeg. Zoveel volk, die muziek.


    Voor ons was het ook wel eens de moeite om Peter aan het werk te zien want hoewel ik hem genoeg op de radio hoor, had ik nog nooit gezien hoe dat eraan toegaat. Zo live gaan van op een plein, zonder uitgeschreven tekst, ik zou toch wel redelijk sterven van de zenuwen denk ik.

    In de namiddag was er dan de jaarlijkse sinterklaasdate in Grimbergen. Pannekoeken en lawaaierige kindjes :-)

    Om daarna met de drie andere mannen van het gezelschap naar Mechelen te vertrekken. Hans en ik zaten in wave 3, Mikaël en Stijn in wave 5. Leuk, konden die ons inhalen. Hans liep deze keer samen met mij, heel gezellig. Vooral toen Hans de supporters aanmoedigde. We genoten van iedere stap, zagen mooie gebouwen (Vleeshal! oud ziekenhuis! Bimsem of zo!) en kozen voor de brouwerij ipv de fastlane (wel goed gezien, de rappe konden doorlopen, de genieters konden efkes bijkomen)

    Uitslag: 1:04:57 maar ik denk dat we bijna 5 minuten verloren zijn aan de brouwerij. En mijn TomTom gaf maar 9.34 km aan, het zullen toch weer ver van volledige 10 km zijn. Maar dat is niet erg. Het was plezant, dat telt.

    Daarna was het kwestie van warm te blijven (brrr) en frieten te vinden (niet gelukt).

    Volgende op de loopagenda: de Gentse midwinternachtloop.