Gentse Feesten

Je bent er zot van, of je bent er helemaal niet voor. Of je valt ergens tussenin. Zoals ik.

De eerste dagen vond ik het fantastisch: onze hele stad getransformeerd tot een gigantische feestenzone. Met 1001 activiteiten, voor elk wat wils. Ik maakte er werk van om met mijn kinderen zoveel mogelijk verschillende, leuke dingen te doen. En ze genoten met volle teugen.

We gingen naar de opening van de Gentse Feesten en aten een beetje vettigheid. Want dat hoort er toch een beetje bij. :-)

De sleutel is doorgegeven, de fanfare liep door de straten, de eerste vettigheid is binnen. De Gentse Feesten zijn begonnen! #gf2017 #janne1709 #sien90210

De kinderen liepen dansten ook mee in de Kleurenstoet met balletschool Favole. Sien mocht het zelfs uitleggen op AVS. Vonden ze wel leuk denk ik, maar was wel vermoeiend.

Untitled

We gingen naar “Forever, happily” van Collectif Malunés. Heerlijke voorstelling op een fantastische locatie. Houtdok ken ik goed omdat ik er regelmatig passeer op mijn looptochten. Ik heb het al veel zien evolueren maar de komende jaren zal het er nog veel mooier worden. Alleszins: nu met de circustent was het op zich al een magische plek. De voorstelling: mixed-up sprookjes, veel acrobatie en wondermooie belichting.

Geniaal! Collectif Malune! @houtdok

De avond nadien gingen we naar Tipping Point van Ockham’s Razor. Ook acrobatie, maar helemaal anders. Bijna wiskundig. Mooi lijnenspel, minimalistisch. Op het puntje van onze stoel met onze mond open zaten we te kijken.

Dag 4. Kinderen in een voorstelling van Pierke droppen en zelf gaan shoppen. Boos zitten wezen op MiraMiro (Sien dan toch, omdat de biochips niet lekker was). Topvoorstelling gezien, alweer. Afscheid van de Gentse Feesten voor Janne, op de Vlasmarkt. Frie

Dat waren de twee voorstellingen die we op voorhand hadden geboekt en maar goed ook, want ze waren snel uitverkocht. Een mens moet soms zijn huiswerk goed doen.

We gingen ook naar Datakamp, Baudelo, gewoon een beetje rondlopen. Het vuurwerk.

En dan vertrok Janne op scoutskamp en hadden Sien (en ik) het een beetje gehad met de Gentse Feesten. Al gingen we nog wel hier en daar naar toe, maar nooit lang. Aangezien ik (verplicht) verlof heb tijdens de Gentse Feesten werd er dan maar veel geklust in huis. Ramen schilderen en zo. Ik deed nog wel een paar dingen, zoals het optreden van collega Tijs.

En toen ging Sien ook op kamp en ging ik de laatste 2 avonden nog eens naar de Feesten. Niet laat, want daar kan ik toch niet tegen. En er moest ook gelopen worden, een kleine 25 km op zondagochtend.

En vanmorgen ging ik werken en moest ik me een weg banen tussen de zatte mensen, de vuiligheid en de mensen die aan het opkramen is. Nog heel even en de stad is terug van ons. En een beetje dood voor een paar weken. Maar dat is niet erg. Want het is goed geweest. Tot volgend jaar!

Vrijdag

Vrijdag veranderde ik van job. Voorlopig geen gependel naar Brussel naar mij, ik ga aan de slag bij Annelies Storms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. Een job die me inhoudelijk ook véél beter ligt. Het belooft heavy te worden, maar ik heb er ongelooflijk veel zin in.

Met heel veel goesting vlieg ik er in! Vanaf vandaag werk ik in het stadhuis van Gent. Pers & communicatie voor @anneliesstorms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. #trots #blij

’s Middags meteen mee naar een school hier in de buurt, waar ze een kunstproject gedaan hebben met de kinderen. Schrijfster Laila Koubaa ging er gedurende enkele maanden wekelijks aan de slag met de kinderen. Och och wat is het mooi om mensen met zoveel bezieling aan de slag te zien gaan met kinderen.

Het plezier van lezen, schrijven, kunst en cultuur overbrengen naar leerlingen die het zelf niet altijd gemakkelijk hebben. Ik mocht meteen kennis maken met een heel mooi initiatief van Laïla Koubaa in de Sassepoort.

Later die avond ging ik naar West-Vlaanderen. Koen wou die nacht de Nacht van West-Vlaanderen lopen, de 100 km. Ik heb daar ooit eens de 42 km gewandeld, en het jaar erna opgegeven op 25 km. 100 km lopen, ik vond dat wel een dapper projectje en ergens op een schoolfeest opperde ik dat ik misschien een stukje kon meelopen. We organiseerden hiervoor zelfs een echte brainstormavond.

Plan was dat ik later in de wedstrijd zou instappen, want die eerste kilometers kon hij wel alleen. Er waren ook twee fietsers mee, een plooifiets en een driewieler. Dat leek op voorhand een fantastisch plan, maar we hadden geen rekening gehouden met het parcours: dat was een wandelparcours, niet geschikt om te fietsen. Daardoor bleek ook dat de vooropgestelde tijden niet haalbaar waren om te lopen en dat ik een uurtje langer moest wachten vooraleer ik kon vertrekken. Klokslag 12 uur begon ik mee te lopen, op km 28 ongeveer. De fietsers lieten we achter, wegens te donker en te moeilijke wegen. Hoewel ik me in de loop van de avond meermaals had afgevraagd waar ik nu weer aan begonnen was vond ik het heerlijk. Gewoon lopen in de pikkedonker (met dank aan de hoofdlamp van de fietsers die ik vergeten was). Pijltjes zoeken en ervoor zorgen dat we niet vielen was onze voornaamste bekommernis.

Koen was van plan om uit te stappen op 63 km. En ik moest een beetje rekening houden met de tijd: Peter had de vroege en moest om 5 uur ’s morgens vertrekken, dus ik wou wel op tijd thuis zijn. Dus ben ik gestopt op 21 km, zeker ook omdat ik de voorbije maanden geen lange duurlopen gedaan had. Ik had wat last van mijn hielen (dat ligt aan mijn schoenen, gelukkig staan er nieuwe klaar) en mijn schenen durfden ook wat zeuren. Vanaf daar namen de fietsers het weer over, ik hoop dat het toen weer beter ging. Maar op zich was het wel goed dat ik Koen kon begeleiden tijdens de donkerste uren van de nacht.

Goeiemorgen! En wat deed u vannacht? Ik liep een halve marathon, om @koen.de.meester die aan zijn eerste 100k bezig is een beetje te begeleiden. #zotjes #geenultravoormij #running

Maar ik had wel gezegd aan Koen dat hij pas mijn eeuwig respect ging hebben als hij de 100 km ging voltooien. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want hij heeft gewoon verder gedaan en die 100 uitgelopen! Proficiat, Koen!

De dingen die ik geleerd heb die nacht: 1. 42 km is ver genoeg voor mij. 2. trail is nog steeds niets voor mij. Héhé. Heftig dagje en nachtje wel.

Gelukkig kreeg ik die vrijdag ook nog dit boek in mijn bus om mijn leven goed te kunnen regelen!

Deze bullet journal komt eigenlijk net op tijd, zo met die nieuwe job! @lilithu #bulletjournal #bujo #hangmat

Stadsloop met Janne en Sien. En ook over Brugge.

Ja veel wordt hier eigenlijk niet meer geblogd hé. Soms denk ik dat ik er maar helemaal moet mee stoppen, met dat bloggen. Maar anderzijds is het wel leuk als archief, zo af en toe een verslagje. Dat bloggen is iets van mezelf, maar jullie mogen allemaal meelezen. Maar of ik nu veel of weinig lezers heb, dat doet er eigenlijk niet toe. Dus laat ik het maar zo.

De training voor de stadsloop met Janne was leuk, maar niet optimaal. Liever had ik iets vaker getraind nog met haar, maar het moet ook wel lukken. Zo zat er dan een vierdaagse tussen met de klas, een kamp met de scouts, een woensdag dat het veel te warm was om te lopen, andere activiteiten. Maar goed. De laatste training op donderdag was een ramp. Ze had net ervoor iets te veel rijstkoeken gegeten omdat ze honger had. Maar we hadden wel al vaker gemerkt dat ze dan steken kreeg in haar zij dus wellicht daaraan te wijten. Opletten dus met wat ik haar liet eten voor de wedstrijd.

Een witte pasta met tomatensaus hé. Twee uur op voorhand. En ze mocht zich niet overeten (voor de steken in de zij), want dat durft ze anders wel eens te doen als het spaghetti is.

En een uur later op de fiets, richting start. Eerst mocht Sien de kidsrun doen. Ze wou dat helemaal alleen doen, ook al stonden er kinderen genoeg in het startvak dat ze kende. Stoere! Slim ook wel van haar, gewoon haar eigen tempo lopen.

Haar eerste kidsrun! #sien90210 #stadsloop #running

Daarna met Janne de 5 kilometer. Op tijd samen in het startvak gestaan, niet vooraan, niet achteraan. Ze was helemaal niet zenuwachtig of zo. Start! Na 500 meter sprak ze wel van steken in haar zij (oh nee!) maar die leken al even snel weer weg als dat ze gekomen waren. Ik had haar op voorhand nog gezegd: “als het te lastig is, dan mag je altijd stoppen aan Miat hé, daar gaan mensen staan die we kennen”. Oogrol van haar kant en zeer overtuigend: “maar nee hé, mama, ik ga dat wel helemaal lopen hé, ik ga niet opgeven hé”. OK dan. Kind van haar moeder, dacht ik ook.

Photo

En ze gaf geen krimp onderweg. Ik vroeg regelmatig of alles goed was, of we niet te snel liepen. Ze wist dat het op het einde nog stevig bergop ging gaan, maar ze liep gewoon dapper verder. De blik in haar ogen… ik keek precies in een spiegel :-) Mooi uitgelopen in 34:59. Het was iets meer dan 5 kilometer (5,3 om precies te zijn), dus ik vond dit best een goeie tijd voor haar!

Waarna ik dan opnieuw naar de start ging en de 10 km liep. Door die trage (voor mij dan toch) 5 km raakte ik precies niet meer in mijn ritme en liep ik dus aan een pace van 5:45 ongeveer (marathonpace was 5:30), maar goed, het was plezant, ik ben veel volk tegengekomen, dus meer moet dat niet zijn. Tijd: 53:20

De week ervoor liep ik de 15 km van Brugge. Ik vind dat altijd een zalige wedstrijd. Sofie dacht daar anders over, maar dat lag vooral aan haarzelf natuurlijk. Ik hoop dat ze die volgend jaar een nieuwe kans geeft, want het is echt een leuke. Maar goed, daar liep ik ook mee puur om me te amuseren. De laatste maanden niet zo heel flink getraind, dus ik was zelf wel benieuwd wat het ging geven. Maar van bij het begin leek ik wel te zweven en liep ik zeer comfortabel aan een pace van 5:30. Wat neerkwam op net geen 1:20 bij de aankomst. (1:19:44)

Bij zo’n wedstrijden doet de eindtijd er voor mij zelden toe, omdat dat toch meestal er behoorlijk naast zit van afstand. Zo was Brugge volgens de meeste gps’en maar 14,5 km ipv 15. Gent was er 9,3 ipv 10 (9,6 volgens de organisatie). En 5,3 ipv 5. Ik kijk dus meer naar de pace die ik loop. Een eindtijd van 1:20 over 14,5 km zegt immers ook niet zo heel veel. En lopen in kilometer per uur doe ik al helemaal niet. Er zijn eigenlijk maar weinig lopers die dat nog doen.

Maar dat lopen met Janne, dat vonden we beiden voor herhaling vatbaar!

En jij, wat doe jij?

Het is te vroeg om een uitspraak te doen over het circulatieplan. Dat weet ik zelf ook wel. De eerste weken verliepen vlot, de stad is niet dood. Maar de grote test volgt pas dinsdag denk ik. He minste wat je kunt zeggen is dat ze het wel goed gepland hebben: de helft van de mensen weet tenminste al goed hoe het zit nu.

Maar verder. Wat is mijn bijdrage aan het circulatieplan?
Ja, ook al doe ik al zowat alles met de fiets, te voet of met de trein: er zijn altijd nog verbeterpuntjes. We hebben maar één auto, en daar is Peter vaak mee weg, dus ik moet wel creatief zijn. Maar als die auto thuis is, gebruik ik die soms wel eens, ook al is het niet nodig.

Om te beginnen: ik doe wat ik zelf predik: ik stel mezelf -nog meer dan vroeger- bij élke verplaatsing de vraag hoe ik dat zonder auto kan doen. Een paar voorbeelden.

Vroeger zou ik de auto genomen hebben om met 4 meisjes naar de cinema te gaan. Nu kwam ik tot de ontdekking dat dat met tram 4 eigenlijk keisimpel is. Tram 4 voor de deur en daarna nog een kleine kilometer wandelen. Het zijn geen peuters meer hé, meisjes van 7 en meer kunnen dat perfect. Ik was er sneller én goedkoper dan met de auto: vier meisjes met buzzypass en ikzelf gratis ticket van De Lijn tegenover pokkedure parkeerkosten. In het terugkeren moesten we te voet wegens bommelding op het Zuid. Maar zo erg was dat niet: we hadden net anderhalf uur film achter de rug, het was mooi weer en een 45 minuten wandelen later waren we terug thuis.

Ondertussen werd er met een caprisonneke aan het oor efkes naar huis gebeld.
Even naar huis bellen met een caprissonneke #kinderfantasie #gentstagram #Gent #sien90210

Tweede voorbeeld: vroeger zou ik al eens met de auto naar Decathlon rijden als ik met de kinderen ging. Maar Decathlon is hier eigenlijk belachelijk dichtbij, amper 2 kilometer met de fiets. Het grootste deel van de weg is best OK, op een paar gevaarlijke punten na. Het begint met een mooie fietsbrug en het mooiste fietspad van Gent. Maar daarna gaat het over op een hobbelige slecht aangelegde weg en op het einde is er een gevaarlijk oversteekpunt. Maar ja, ook dat moeten de meisjes leren. Extra voorzichtig zijn op gevaarlijke punten en geen risico’s nemen. Op de achterbank van de wagen leren ze niet omgaan met de gevaren in het verkeer.

Mooiste fietspad van Gent.

Met de fiets naar vrienden, die net buiten de ring wonen in een buurt waar vlotjes kan geparkeerd worden. Maar toch met de fiets, wegens maar twee kilometer en een mooie fietsroute. Hoppa!

Het circulatieplan inrijden. Staduitwaarts dan wel. #familycycling #circulatieplangent

Allemaal dingen die niet zo heel vaak gebeuren, maar alle kleine beetjes helpen, denk ik dan.

“Gij hebt gemakkelijk praten, gij woont in de stad.” Nu ja. Dat is natuurlijk altijd onze keuze geweest. Duurdere huizen ja, maar wel maar één auto nodig. En alles dichtbij. En we hebben er de nadelen van de stad ook bij hé. De files, de stilstand en de vervuilde lucht.

Maar goed: afstanden worden vaak overschat en veel kunnen we echt met de fiets doen. Zo reden we vorig weekend voor het eerst met de fiets naar vrienden, 12 kilometer verder. Sofie hield ons gezelschap en het was echt een mooie en aangename rit. De kinderen konden dat perfect aan. En maar goed ook, want ze willen op fietsvakantie dus we kunnen maar beter wat trainen. In het terugkeren gingen de meisjes mee met Peter in de auto (het was al laat en donker) en Sofie en ik keerden langs donkere jaagpaden terug. Een avontuur op zich maar in de winter zou ik het niet doen, raar dat op zo’n paden geen verlichting staat eigenlijk. Gelukkig hadden we zelf zeer stevige fietsverlichting mee.

Zo een langere fietstocht of wandeling, dat is toch ook gewoon de perfecte vorm van onthaasting? Ik kan daar zo van genieten! OK, dat lukt niet altijd, maar soms toch wel? Op reis kunnen we het allemaal, maar hier moet alles snel, rap, met de auto gaan. Mooi stukje daarover in de krant hier!

Nog iets wat ik probeer te doen: minder online bestellen. Online bestellen is misschien handig en gemakkelijk, het is verder eigenlijk echt niet OK. Je steunt er de lokale handelaars niet mee en die grootleveranciers nemen het eigenlijk echt niet zo nauw met de werkomstandigheden. Maar vooral ook: je jaagt er vervuilende camionettes het verkeer mee in die de boel komen vastzetten en vervuilen. Het vraagt wat meer organisatie en planning, maar zelf halen kan ook. Al zal ik nog wel af en toe online bestellen, soms kan het echt niet anders.

Volgende stap: voor Peter een nieuwe, goeie fiets kopen. Hij heeft er wel één, maar daar is altijd iets aan. Iedere keer als hij wil vertrekken moet ik het ding opgelapt krijgen. En dan kan hij ook meer de baan op zonder steeds mijn fiets te stelen.

En jij, wat doe jij?

Fan van het plan!

Nog exact 12 dagen, en dan is het mobiliteitsplan van kracht. Hoera! Ja, toch iemand die blij is, ja. En ik ben niet alleen, dat konden we zondag zien (maar ik was er niet bij, want ik was op weekend)

Want het is ongelooflijk wat je tegenwoordig allemaal leest over het plan. De grootste doemdenkerij. Zure bagger in het kwadraat. “De middenstand gaat eraan kapot gaan”! “Je nijpt de stad dood met dat plan”. Als je het zo allemaal zou moeten geloven, zijn het de laatste mooie dagen van Gent. Geniet er nog van! Vanaf 3 april gaat de stad ten onder. Niemand zal nog naar de stad komen en de stad zal een stille dood sterven.

Nou ja. Ik weet het niet goed hoor. Hebben die mensen dan zo’n voorspellende krachten? Een glazen bol?

Ik zie wat ik zie nu: de stad zit nu al vol auto’s, het staat vol en vast én de lucht is er slechter dan slecht. Niets doen is geen optie, erger nog, niets doen is schuldig verzuim. De stadsbewoner én de stadsbezoeker wordt vergast door iedereen die vindt dat hij echt niet anders kan dan met de auto in de stad rond te tuffen.

Excuses-excuses-excuses. De mensen zijn bijzonder vindingrijk als het aankomt op redenen verzinnen waarom ze echt wel niet anders dan met de auto kunnen gaan. “Ik heb geen tijd.” “Ik fiets niet graag”. “Ik durf dat niet goed”. Een bekend spreekwoord: “Les excuses sont faites pour s’en servir”. Ik geef daar meteen een klassiek Bond Zonder Naam antwoord op: “Verbeter de wereld, begin bij jezelf”. Voila.

Want het is ook altijd de schuld van dé politieker. De politieker moet immers alles oplossen. Zij stemmen er op, dus zij moeten het maar oplossen. De luchtvervuiling, de mobiliteitsknoop, de wereldvrede. Als er dan een politieker met een ambitieus plan komt, wordt die nét niet gevierendeeld. Want dan moeten de mensen ook zelf gewoontes doorbreken en dat is lastig.

Is het plan perfect? Wel neen, beslist niet. Maar het zal geëvalueerd worden en bijgeschaafd waar nodig. Bestaat er een perfect plan? Dat denk ik niet. En het wordt al alleszins niet aangereikt door de tegenstanders. Zij zijn gewoon tegen, zonder alternatief. Kijk, daar moet je bij mij niet mee afkomen, hé, zo werkt het zeker niet.

Maar ja, het zal aanpassen worden. Voor iedereen. Ja, we zullen er voor- en nadelen van ondervinden. Maar in de plaats van ons te focussen op ons eigen kleine nadeeltjes zouden we ook kunnen kijken naar de voordelen die het heeft voor onszelf, voor de anderen, voor de stad, voor het groter geheel.

Dus weet je wat? Geef het plan een kans. Wie weet valt het allemaal wel mee. Stop met roepen en brullen, maar wacht het nu gewoon af. Bekijk alvast de website eens. Neem een uurtje de tijd om de nieuwe initiatieven te bekijken. Onderzoek of er iets bij zit wat jou kan helpen. Sta open voor verandering en blijf niet star in je Grote Gelijk. Het zal allemaal wel meevallen.

Alles komt goed. Echt!

We zijn er klaar voor. Of toch bijna. Ik verdien wel eens een nieuw een fietszadelhoesje :-)

2017-03-22_09-33-58

Rembert

Flashback naar 20 jaar geleden. Peter en ik waren pas samen en dolverliefd. Peter wijdde me in in zijn muziekcollectie. Ik kende (en ken) nog steeds niet veel van muziek, maar “Lena” van Twee Belgen, dat kent iedereen. En “Operation Coup de Poing” ook uiteraard. En ik leerde een heleboel andere dingen kennen. Het vervolg op Twee Belgen: Esta Loco, met Spaanse versies van die nummers. Heerlijk. Rembert De Smet was Peters held, maar werd ook de mijne.

Een paar jaar later. Ik zie mezelf nog zitten. In ons keukentje in ons appartement in de Moestuinstraat. De CD van Esta Loco stond op, heerlijke muziek. Ik keek op de achterkant van het CD-hoesje, want toen bestond Spotify nog niet. Ik zag staan: “V.U. Rembert De Smet, Nieuwland, Gent”. Nieuwland, dat is zowat om de hoek bij ons. Peter viel zowat van zijn stoel: Rembert De Smet, dé Rembert de Smet, van Twee Belgen en Esta Loco, die woont hier om de hoek?

We leerden Rembert kennen. Op buurtfeesten, als buurtbewoner. Altijd aanwezig. Op zijn fiets door de straten. Altijd zwaaien, altijd sympathiek. We hebben Rembert uitgenodigd om op ons trouwfeest te komen spelen. Helaas zat ie toen in het buitenland.

Lopen is altijd in het gezelschap van Rembert. Niets leuker dan in de sneeuw te lopen op de zuiderse muziek van Esta Loco. Jaja, absoluut mijn favoriete loopmuziek.

Ik herinner me een optreden, zo vlak voor ons huis in de Moestuinstraat. Mijn mama en mijn papa waren er. Janne was een jaar of twee, ik was een maand of vier zwanger van Sien. Een heerlijke avond, een heerlijk feest. Ik trad er op, in een gelegenheidsgroepje met de dames uit de buurt. Rembert trad op. Kommil Foo was er ook bij. We mochten nummers aanvragen en uiteraard vroegen we Lena aan. Lena is zowat mijn nummer, want mijn vader die noemde me altijd Lena. De trouwe lezers herinneren zich misschien nog dat mijn blog ooit “Lenablogt” heette. Het was de eerste keer dat hij “Lena” voor me speelde.

Oktober 2015. 10 jaar getrouwd en een feestje. Weer vroegen we Rembert voor een optreden, weer kon hij niet wegens een ander optreden. Maar op een zeer nachtelijk uur is hij toch nog gekomen. En heeft hij “Lena” voor ons gespeeld. Wat was dat een heerlijk moment.

Held op ons feestje. Rembert De Smet zingt "Lena" in het Spaans...

Hij heeft Peter nog gebeld in de kerstvakantie, maar Peter kon toen niet opnemen. Waarschijnlijk om hem te vertellen dat hij ziek was. Peter heeft nog een paar keer proberen terugbellen. We hoorden pas twee weken geleden dat hij ziek was. Weeral diezelfde, vuile rotziekte. Peter wou deze week langsgaan. Maar het is al te laat, Rembert is al gestorven, vorige week. Peter is er echt niet goed van, dat hij Rembert niet meer heeft gezien en gesproken.

Ik zal zijn witte, wuivende haardos missen op de fiets in de buurt. Zijn vriendelijke gezwaai, zijn gesprekjes. Maar gelukkig hebben we veel mooie herinneringen aan hem. En zijn muziek, die is voor eeuwig.

Bedankt voor alles Rembert. Eén ding is zeker, we zullen je nooit vergeten, je blijft voor altijd onze held.

Project Poes

Wij hebben geen huisdieren. En ik was ook lang tegenstander. We gaan te graag eens weg, extra werk en opkuiswerk… Bovendien ben ik een beetje allergisch. Niet super zwaar, maar toch. Vroeger als kind had ik geen last van poezen, nu moet ik er al wat van niezen en rode ogen. Maar als er niet te veel haar rondzwerft valt dat nogal mee.

Maar Janne en Sien willen graag een beestje. Ik heb ze lang kunnen zoet houden door te zeggen dat we spinnen als huisdieren hadden maar dat argument deed het niet langer. En ook dat ik allergisch ben. Maar goed, dat laatste valt dus nogal mee. Maar we zitten dus met een actiecomité. Tegenwoordig gaat er geen dag voorbij dat er niet naar een poes gevraagd wordt.

We zitten met een actiecomité. #janne1709 #projectpoes

Als kind had ik een poes, Minoes. Die had mijn broer gevonden in de velden achter onze tuin. We hadden er eigenlijk wel iets aan, tot onze hond er bijkwam, Poeffie. Een wilde, onstuimige teckel die altijd achter het arme beestje zat. Waarop de poes zich altijd zo snel mogelijk terugtrok op haar plekje op de chauffageketel in de garage. Maar aan die teckel (die na een paar jaar na een zoveelste ontsnappingspoging verongelukte) en zijn opvolger: de yorkshire terrier: ik heb daar echt véél aan gehad.

Het is vooral Janne die graag een huisdier wil. En ik denk dat ze daar ook erg veel zou aan hebben. Want ze heeft in haar jonge leven al heel vaak moeten afscheid nemen van beste vriendinnekes die door allerlei omstandigheden naar een andere school vertrokken. Dan zou ze een vriendje hebben dat blijft. Onderzoek toont dat ook aan, dat kinderen veel hebben aan huisdieren. En dat het goed is voor hun ontwikkeling. Als ik denk aan hoeveel ik in mijn kindertijd had aan die beestjes. Een huisdier, dat is toch gewoon iemand die altijd naar je luistert, je begrijpt, je gelijk geeft, … Op momenten dat je je onbegrepen voelt door de rest van de wereld.

Dus ja. Alles voor de kinderen hé, en ik denk echt dat het vooral voor Janne een meerwaarde zou zijn. Dus ik ben overstag gegaan. Hoewel ik zelf meer een hondenmens ben, denk ik dat een hond moeilijk past in ons leven en bovendien haat Peter honden. Ik haat enkel loslopende honden als ik ga lopen, doch dit terzijde :-)

Maar Peter biedt nog een beetje weerstand. Er wordt dus op hem in gemasseerd. Maar we overtuigen hem wel. :-)

Dus als ge er eentje weet zitten. Liefst een kleintje nog. Niks schattiger dan een kleine kitten. En liefst een rostje. Verder niet zo kieskeurig.

Nu nog een naam. Ik moest deze poll aan jullie voorleggen van Janne. Elk gezinslid mocht één naam kiezen. Raad zelf maar wie welke naam koos :-) Al zullen we er pas echt eentje kiezen als er een beestje is natuurlijk!

[Total_Soft_Poll id=”2″]

De autokwestie

Ha. Goed een jaar later na mijn Otto-post en we rijden nog altijd met de Skoda. Het beestje bolt nog altijd uitstekend, zeker en vast. OK, ja, onlangs hadden we een platte batterij, maar dat was meer door de combi oude batterij-een week stilstaan-buiten. Touring erbij en het was in twee minuten gefikst. OK ja, dat traumatisch moment dat ik mijn twee kinderen en man naar beneden zag rijden en dacht dat ze niet meer konden stoppen, dat was eng. En een half uur op een donker buitenbaantje in de gietende regen staan was niet fijn. Gelukkig konden wij nog terug binnen in het vakantiehuisje.

Maar ik wijk af.

Een jaar later en 315.000 km. 35.000 km per jaar wordt er hier dus gereden. Dat is veel, en de man zegt al jaren dat hij minder met de auto gaat moeten rijden, maar de praktijk wijst uit dat daar niet veel van in huis komt. Het is met zijn job idd zeer moeilijk om de trein te nemen, dat weet ik ook wel.

Maar goed. 315.000 km en autosalon: dat vroeg om een onderzoek. Dus begaven wij ons op de markt van de nieuwe auto’s. Eens alles uitzoeken: wat voor types auto’s er zijn, afmetingen, brandstof, kortingen, opties, …

Heel wat onderzoek zijn we tot de volgende conclusie gekomen

  • De man wil geen monovolume en gezien het grotere verbruik zit ik daar precies ook niet op te wachten
  • Gezien ons smalle garage hadden er mensen auto’s met schuifdeuren aangeraden. Auto’s met schuifdeuren bestaan enkel in de monovolumes of in van die bakkersauto’tjes zoals wij dat noemen. De Ford Focus S is de enige gewone auto die groot genoeg is die schuifdeuren heeft. Maar die auto is op zich zo breed en die schuifdeur gaat zo breed open dat het ook geen hulp is.
  • Skoda Octavia is 2 centimeter breder geworden maar is nog altijd een van de smalste op de markt, samen met de Renault Megane Grandtour. Volvo is bijvoorbeeld geen optie wegens maar liefst 10 centimeter breder.
  • Qua opties willen we electrisch inklapbare spiegels (wegens de smalle garage) en parkeersensoren, zeker achteraan, maar vooraan mag zeker ook. Verduisterde ruiten achteraan vind ik ook interessant als de kinderen mee zijn op reis: geen gedoe met handdoeken aan de ramen hangen en al.
  • Ik zou graag een automatic willen. Ik heb één keer tien minuten gereden met zo’n auto en ik vind dat behoorlijk geniaal. Serieus, we automatiseren alles, maar dat willen we op één of andere manier zelf doen. Het verbruikt iets meer, blijkbaar, maar het is een enorm gemak. Vooral in de files. En ik ben nogal pessimistisch op dat vlak, ik denk niet dat er de komende jaren minder files gaan zijn, alleen maar meer.
  • Aangezien Peter enorm graag met zijn auto rijdt en ik zelf eigenlijk ook altijd liefst met volkswagen gereden heb (leren rijden met een golf!) zal het wellicht terug een Skoda worden. Grote koffer, smal, degelijke auto, … Jaja, sjoemelgedoe, maar op ook op dat gebied ben ik nogal zwart kijkend: ze doen dat gewoon allemaal.
  • Aangezien een nieuwe auto onder de 20.000 euro niet mogelijk is zal het een tweedehandse worden, met niet te veel kilometers op de teller.
  • We kijken ook voor verschillende brandstoffen. Want ik ben nogal een groene, en ik zou maar wat graag van die vervuilende diesel af geraken. En diesel wordt de nieuwe boeman, met hogere inschrijvingstaksen en belastingen. Maar het ziet er toch naar uit dat de ecologische alternatieven niet weggelegd zijn voor de mensen die niet fiscaal gesponsord worden. Geen bedrijfswagen hier…

Waarom ik dat hier schrijf? Gewoon, als geheugensteuntje, want nu doe ik een heel auto-onderzoek, maar van zodra die auto gekocht is vergeet ik dat weer allemaal. En zo kan ik dat later terug opzoeken :-)

Uitkijken naar 2016: Dok Noord

Waar ik uiteraard heel erg naar uitkijk voor 2016 is de marathon van Rotterdam. Ga ik dat aankunnen, hoe gaat mijn lijf reageren, welke tijd kan ik lopen, … Zeer benieuwd.

Maar als er nog iets is waar ik naar uitkijk in 2016: De langverwachte opening van Dok Noord. Vroeger was daar de Acec-site, maar komt er een hele nieuwe site met wonen, werken, winkelen. Eén van de ingangen van het terrein is op 100 meter van mijn deur en binnenkort is daar dus vanalles te beleven met winkels zoals onder andere Delhaize, Action, Standaard Boekhandel, giks, GoSport maar ook fitnesscentrum, overdekte speeltuin, urban soccer velden, crossfit, karting, een gitaarschool. Een grote parking, zo kunnen de mensen daar parkeren en gaan shoppen, naar mij op bezoek komen of de tram nemen verder naar het centrum.

doknoord

Een aantal grote winkels zitten er trouwens nu al: De Directeurswoning ging begin december open. Hoewel niet echt voor mijn portemonnee zal ik toch eens gaan kijken, want de winkel ziet er indrukwekkend uit. Ook de Gentse Kookwinkel Rogge zit er al en het Avontuur. En misschien nog wel dingen.

Onlangs was ik voor het eerst echt op het terrein, in De Expeditie, kijken naar een heerlijk stukje theater van Compagnie Cecilia. “Poepsimpel”, met de altijd fantastische Titus De Vooght. En de twee andere acteurs waren ook subliem :-)

Aparte locatie, vlakbij de deur. En theater: "Poepsimpel" van Compagnie Cecilia, nog eens een Sierens...

Begin februari zou het opengaan volgens de Facebookpagina… Benieuwd of het gaat lukken, want er wordt nog zwaar gewerkt…

Maar we zien er naar uit, met de hele buurt, en we hopen dat het een positieve boost aan onze buurt zal geven!

De tafel. De stoelen.

Tafelissues. Ook hier.

Indertijd, toen wij nog niet lang samen woonden en we er nog van overtuigd waren dat wij nooit aan kinderen gingen beginnen, kochten we een tafel. Praktische elementen speelden toen niet mee in onze beslissing. Ja, ge moest er een tafelkleed op leggen om te eten, maar dat vonden wij niet erg, want wij aten toen toch meestal, euh… aan de salontafel.

IMG_20151122_084855

Maar toen kwamen er kinderen en toen moest er eigenlijk altijd een tafelkleed op de tafel liggen. De man is geen fan van motiefkes, dus het werd een effen bruin tafelkleed. Het eerste was mooier, maar dat is gesneuveld in de verhuis en toen werd er rap rap een ander afwasbaar tafelkleed besteld. Dat veel lelijker was, wegens te blinkend. Maar goed, we gingen toch snel een andere tafel kopen, dus ik ging geen nieuw tafelkleed meer kopen.

Not. We zijn drie jaar later en we hebben nog altijd geen nieuwe tafel. Pas op, ik vind de tafel nog altijd mooi, hoor. Alleen spijtig dat ge ze altijd moet verstoppen onder een tafelkleed. Waarom moet dat? Omdat het eronder een tafelblad is in melamine, dat tegen niks kan. Mijn volgende tafelblad wil ik gewoon in hout waar op gesmodderd mag worden.

IMG_20151122_084952 (1)
Maar deze tafel is dus nog in prima staat, zoals jullie zien.

De nieuwe tafel mag een stukje groter zijn, 220 op 100 cm, zodat er nog wat meer volk rond de tafel kan zitten.

En o ja, die stoelen haat ik ook hartsgrondig. Er was een (redelijk) korte periode waarin dat mooi bevonden werd. Maar nu vind ik dat toch al minstens een jaar of 8 niet mooi meer. Enige voordeel: ze zitten wel goed. En ge kunt op uw hoofd staan op die stoelen. Ja, dat is geprobeerd geweest, ja, daar bestaan foto’s van maar neen, ik ga dat hier niet publiceren. Het was trouwens niet ik die op haar hoofd in die stoelen stond.

En de tafel staat gelijk ze staat, ja. Sofie had geopperd om ze anders te zetten. En dan die kast weg te doen. Maar we hebben het geprobeerd (behalve de kast, die hebben we niet weggedaan). We hebben het een week getest. We hebben een hoop luie wijven uitgenodigd om dat te testen. Ja, ze mocht ook komen maar neen, ze was er niet bij. En we hebben het afgekeurd. Want dan zit je gevangen aan de muur. Mijn bezoek heeft gesmeekt om de tafel terug op de gewone manier te zetten, dus wie ben ik om daar tegen in te gaan :-)

IMG_20151123_085544

En nu ben ik het allemaal beu. Ik wil een nieuwe tafel, ik wil nieuwe stoelen.

Dus bij deze:
1. Tafels gezocht. 2,2 meter op 1 meter. Hout. Smodderproof.
2. Stoelen gezocht. We denken aan een mengeling design en vintage stoelen.
3. Tafel te koop. In prima staat wegens altijd een tafelkleed er op.
4. Stoelen te koop: ook nog steeds in prima staat.

En oh ja, ik aanvaard ieder sponsorvoorstel :-)