De eigen kamer historie

Een paar jaar geleden zijn we verhuisd, onder meer (niet alleen daarvoor) omdat elk kind dan een eigen kamer zou hebben. In de Moestuinstraat was dat namelijk onmogelijk.

Toen we pas verhuisd waren moesten de kinderen nog altijd samen slapen omdat daarboven nog stevig verbouwd werd. Geen probleem, want ze waren toch niks anders gewoon. En toen de kamer van Sien dan af was, dan wilden ze van een verhuis niets weten. Zowel Janne als Sien vonden het gezelliger en leuker om bij elkaar te slapen. Ook geen probleem, de kamer was af, ze kon op gelijk welk moment verhuizen.

Sedert een paar weken/maanden vraagt Janne vaker om een kamer alleen. Janne heeft duidelijk minder slaap nodig dan Sien. Ze mag wel lezen met een nachtlampje van mij, wat ze ook wel doet. Maar ideaal is het niet. Ze is meestal een stuk vroeger wakker dan haar zus en dan komt ze heel stilletjes naar beneden, zonder haar zus wakker te maken. Maar Sien zag een verhuis naar haar eigen kamer nog niet zitten.

Maar vorige week gingen we naar Ikea. Sien kreeg er een eigen spookje en een lampje voor aan haar bed. Ik dacht eigenlijk aan haar bed in Janne haar kamer. Maar plots zei ze: “en vannacht ga ik dan op mijn eigen kamer slapen”. En daar bleef ze bij, de hele dag lang. Ik dacht dat het ‘s avonds voor de nodige problemen ging zorgen, maar neen, de beslissing was gemaakt. Er was er maar éne die het er moeilijk mee had eigenlijk en het was de papa. En Janne, die op het moment dat ik haar een zoentje ging geven vroeg “en gaat Sientje dan morgen weer bij mij slapen, mama?”. Grote mond, klein hartje, die oudste van mij.

Ze slapen voor het eerst elk op hun eigen kamer #mijlpaal

En zo slaapt Sien voorlopig niet in haar rode bed maar in het grote, oude bed. Het rode bed gaat nog wel eens verhuizen, als het oude bed naar beneden verhuisd is, maar dat zal pas na de renovatie van de badkamer en dressing zijn.

En zo slaapt Sien sedert een week voor het eerst alleen op haar eigen kamer. En kan Janne nu lekker nog een half uurtje lezen in haar bed. Nog één probleempje: Sien moet nog wat wennen aan de andere geluiden in haar kamer en wordt dus vaak vroeg wakker. Ik denk dat ik de konijnewekker nog eens ga uithalen.

Gentblogt, voor altijd 10 jaar

Gentblogt stopt ermee. Ja, dat valt vandaag overal te lezen. En ik wist dat pas van gisteren. Want, eerlijk is eerlijk, ik heb daar de laatste 5 jaar geen klop meer voor gedaan.

Tien jaar geleden kwamen wij zo’n beetje in het oog van de blogbelangstelling te staan met onze stadsblog. Tijden waren dat, jong. Heel leuke zelfs. Leuke nieuwe mensen leren kennen, mensen waarmee ik nog altijd contact heb. Tijden van woelige redactieraden ook.

Maar toen stapte ik in de politiek en werd ik verkozen. Niet veel later werd ik mama. Mijn tijd werd sterk gereduceerd en alles wat ik schreef, werd scherp onder de loep gehouden. Wat het meteen een stuk minder plezant maakte. Ik deed vooral nog actua eigenlijk. En toen kwam 2010 met al zijn miserie en toen heb ik er de stop uit getrokken. ik kon de energie er niet meer voor opbrengen.

Maar bon. Ik ben het project blijven koesteren. Ik las er nog heel geregeld. Ik zat niet meer in de redactieraad en was totaal niet meer op de hoogte van wat daar gezegd werd. Dus wist ik er ook niet van dat ze gingen stoppen.

Het piekt een beetje, maar ik begrijp dat wel. Iedereen zijn leven is veranderd. Als ik het niet meer zie zitten om er verder voor te gaan, kan ik dat ook niet verlangen van de overblijvers. Heel ferm trouwens, dat ze zo lang verder gedaan hebben al die tijd. Allemaal vrijwilligerswerk, allemaal na de uren. En er is zoveel veranderd in internetland, dat ook al. En inderdaad, het moet wijs blijven, als het niet meer wijs is, moet je stoppen.

Proficiat en bedankt, alle lieve medewerkers in al die jaren!

En zo staan Ilse en ik nog eens met deze mooie foto in de krant. En mag ik vanavond nog eens iets zeggen op AVS.

f231ca4e-9c9f-11e4-a185-067725687bdf_web_scale_0.148002_0.148002__

Zotte zaterdag.

Zaterdag liep ik mee in de Urban Trail Mechelen.

Na een zot dagje eigenlijk. Allez, het was de avond voordien al begonnen, op een feestje van Nike ter ere van haar 23ste verjaardag. Of zo. Laat genoeg en wijn genoeg en toen we thuis kwamen moesten we nog van Sinterklaasje spelen.

Uiteraard stonden een paar uur later twee enthousiaste kindjes aan ons bed. Eurgh. Sinttijd. Bon, eens ze goed geïnstalleerd waren begon ik dan maar de WC te schilderen. Een mens moet iets doen hé.

Om tien uur vertrokken naar de begrafenis van Luc De Vos. Was me dat indrukwekkend zeg. Zoveel volk, die muziek.


Voor ons was het ook wel eens de moeite om Peter aan het werk te zien want hoewel ik hem genoeg op de radio hoor, had ik nog nooit gezien hoe dat eraan toegaat. Zo live gaan van op een plein, zonder uitgeschreven tekst, ik zou toch wel redelijk sterven van de zenuwen denk ik.

In de namiddag was er dan de jaarlijkse sinterklaasdate in Grimbergen. Pannekoeken en lawaaierige kindjes :-)

Om daarna met de drie andere mannen van het gezelschap naar Mechelen te vertrekken. Hans en ik zaten in wave 3, Mikaël en Stijn in wave 5. Leuk, konden die ons inhalen. Hans liep deze keer samen met mij, heel gezellig. Vooral toen Hans de supporters aanmoedigde. We genoten van iedere stap, zagen mooie gebouwen (Vleeshal! oud ziekenhuis! Bimsem of zo!) en kozen voor de brouwerij ipv de fastlane (wel goed gezien, de rappe konden doorlopen, de genieters konden efkes bijkomen)

Uitslag: 1:04:57 maar ik denk dat we bijna 5 minuten verloren zijn aan de brouwerij. En mijn TomTom gaf maar 9.34 km aan, het zullen toch weer ver van volledige 10 km zijn. Maar dat is niet erg. Het was plezant, dat telt.

Daarna was het kwestie van warm te blijven (brrr) en frieten te vinden (niet gelukt).

Volgende op de loopagenda: de Gentse midwinternachtloop.

Oude muzikale helden

Het begon heel goed eigenlijk, ons weekend. Peter en ik gingen samen naar De Legende. Ok ja, bijna niemand kent dat, maar toch hebben ze ooit een hit gehad met “Ten dans”. En ge kunt dat dus niet vinden op Youtube. Maar allez dan, ge krijgt “Maria wil dansen” van mij.

Peter en ik kennen dat echt al héél lang en dat katapulteert ons altijd terug naar onze studententijd, waar op wilde kotfeestjes altijd wel liedjes gespeeld werden. Zanger is trouwens Elvis Peeters, vooral bekend als schrijver.

Op zaterdagavond kwam mijn meter dan. Mia. En we waren nog niet aan het aperitief toe toen het bericht van de dood van Luc De Vos binnen kwam. We waren allemaal verbijsterd. Dju toch, Luc. ‘t Was nog te vroeg. Zo goed kenden we hem niet. Maar iedere keer als ik hem tegenkwam, zwaaide hij. Maakte hij een praatje. Vroeg hij hoe het met Janne was. Ongelooflijk. En zijn muziek, ja. Veel optredens gezien, veel feestjes gehad met zijn muziek. Heel mooie muziek heeft hij bij elkaar geschreven.

Iedereen is aangeslagen, zeker hier in Gent. En iedereen lijkt hem gekend te hebben. En dat kan wel kloppen want hij maakte een praatje met echt iedereen. En was altijd vriendelijk. Geen kapsones, geen gedoe. Gewoon Luc. Dju toch.

Gent is echt weer een stukje armer geworden :-(

(Lees ook de bijdrage van Peter)

Moestuinfail

OK, ik heb veel talenten. Ik kan kleedskes naaien, ik kan dekentjes, sjaals en mutsen haken. Ik kan behoorlijk lekker koken en in tegenstelling tot andere bloggers kan ik ook goed bakken.

Maar een mens kan niet alles kunnen. Het is een understatement om te zeggen, maar ik heb écht geen groene vingers. In huis staan er weinig of geen planten, omdat ze op termijn allemaal een gewisse dood sterven. De overlevers hier, dat zijn echt stevige planten.

En ik heb een tuintje nu. In dat tuintje is veel gebeurd dit jaar. De klimop vloog er allemaal onverbiddellijk uit, waardoor onze tuin gelijk twee keer zo groot werd. Er werd vers gras gelegd. De muren werden gekaleid. En er werden opnieuw enkele pogingen gedaan om te moestuinieren. Dapper toch, van iemand die van zichzelf weet dat ze eigenlijk geen groen talent heeft?

Poging twee van de radijzen. Vorig jaar werden ze overwoekerd door een plant die nog in de pot stond. Dit jaar denk ik dat ik ze iets te dicht op elkaar gezet heb. Want zes maand na zaaiing zien ze er zo uit. Ik wou het nochtans doen als educatief projectje met de kinders. Mislukt.

Radijzen, 6 maanden na zaaiing #moestuinfail

Van mijn courgetten kan ik zelfs geen foto tonen, want die werden opgevreten door de slakken van voor er sprake was van een echte plant. Tot daar de moeite die ik zelf deed.

Vervolgens kwam er een pompoenplant aangewaaid van bij Lies, die er te veel had. Veel bloemen gehad hoor, maar van zodra er een vrucht opkwam werden ze opgefret door -alweer ja- de slakken. Te herkennen aan het slijmspoor op de planten.

Pompoenen, een hele lange plant. Zonder pompoenen. #moestuinfail

Een tomatenplant, gekregen van Nadine. Met echte tomaten aan! Veel! Zeker 20 of zo! En stuk of 5 zijn er ook al rood geworden. Want het was wachten, wachten, wachten, tot ze eindelijk rood waren. En toen ik die wou plukken waren er drie -u raadt het al- opgefret door de slakken.

En als mijn tomaten rijp zijn voor de pluk worden ze opgevreten voor ik de kans krijg #moestuinfail

Vervolgens: de druivelaar van de buren. Niet zelf gezet dus, maar hij komt door mijn schutting en ik vind dat wel schoon. Heel erg mijn best gedaan met die druifkes, en schoon er van tussenuit geknipt zodat ik dikke trossen kreeg. Zo zagen ze er ook uit toen ik op reis vertrok. Maar toen ik terugkwam van reis (2 weken slecht weer hier) waren ze verschrompeld. Meh.

Druiven, ook al niets #moestuinfail

Er is nog hoop. Hieronder ziet u:

  • een advocadoplant waarvoor ik de luiewijvenmethode gebruikt heb. Steek de pit in de grond en wacht. En wacht.
  • Citroenmelisse, citroenmelisse, citroenmelisse. Overal citroenmelisse. Dat schiet vanzelf overal op. Maar wat moet een mens daarmee?
  • Olijven. En dat is wel een half wonder. Ik kocht het boompje in 2002, ik kocht het op de Kouter en bracht het met de fiets mee naar huis. Nu is dat een echt grote boom. Staat zomer en winter buiten. In de Moestuinstraat op het dakterras kwamen daar amper vruchten op. Nu is het het eerste jaar dat er echt veel vruchten op staan. Maar zouden ze ooit te eten vallen?
  • Geen idee of dit kleine aardbeitjes zijn. Het ziet er toch zo uit. Komt gewoon ergens opgeschoten.

Toch nog enige hoop. #moestuinfail

U begrijpt het. Ik heb uw hulp nodig.

  • Al uw tips zijn welkom. Wat moet ik volgend jaar eens proberen? Ilse zegt bonen, en zo van die schone pronkbonen gelijk bij haar wil ik ook wel ja
  • Als u teveel courgetten/pompoenen/radijzen of ander lekkers heeft: u mag ze altijd aan mij doneren, dan doe ik alsof ik die zelf gekweekt heb.
  • Mag ik die aarbeitjes opeten of zijn het giftige dingen? Wat doe ik met citroenmelisse? En zal ik ooit olijven kunnen eten?

Einde schooljaar

Man, dat schooljaar is voorbij gevlogen. Nog meer dan alle voorbije schooljaren eigenlijk.

Het begon behoorlijk dramatisch eigenlijk, echt, als ik terugdenk aan die eerste weken krijg ik nog altijd een ferme knauw in mijn maag. En ik niet alleen. Maar goh, wat ben ik blij dat we toen ons hart gevolgd hebben en niet naar een andere school gegaan zijn om weg te zijn. Want Janne had een leuk schooljaar, met een toffe juf. Ze leest als de besten en ook op andere gebieden is er geen enkel probleem. Zelf voor zwemmen kreeg ze een prima rapport, ook al zwemt ze nog niet alleen. Het is niet zo’n waterratten en bovendien ontbreekt het haar aan drijfkracht volgens de juf. Ze ziet dat wel vaker, bij kleine fréle kindjes, dat die niet genoeg drijfkracht hebben en dat zij harder moeten werken dan andere kindjes om alleen te zwemmen. Als ze dan ook nog wat te weinig lef hebben, zoals Janne, dan duurt dat wat langer. Maar ze heeft een prima techniek, dus ze kreeg zowat al haar sterren. Dus voorlopig smijten we ons niet op de privé zwemlessen, maar we wachten wat af, het zal vanzelf wel komen. En volgend jaar krijgt ze opnieuw wekelijks zwemles op school.

Sien, die had ook een heel leuk jaar bij een toffe juf. Ze had er een paar hele leuke vriendjes en ik kreeg vooral de indruk dat ze er veel liedjes leerden, want zingen dat dat kind doet. En is er iets leuker dan vrolijk zingende kindjes?

Twee toffe juffen, dat verdient een cadeautje. Voor elk een vinktas met een ingekleurde tekening op een stukje stof. Janne die “juf loes” schreef, ik die dat overstikte. Mooie samenwerking tussen kindjes en mama. En de Vinktas, da’s volgens mij een ideale juffentas.

Maar toch begon het in de loop van het schooljaar te knagen bij ons en besloten we ons kans te wagen bij Meldjeaan. En zo kregen we een plaatsje voor Janne bij het Trappenhuis, onze voorkeurschool van bij het begin eigenlijk. En kort daarna kwam er ook een plaatsje vrij voor Sientje in het Trappenhuis, ideaal dus, ze konden allebei veranderen. Behalve dat we moeten afscheid nemen van een paar toffe kindjes/ouders/juffen. Maar bon, die zullen er op de nieuwe school ook wel zijn hé. En we houden uiteraard contact met de leuke vriendjes/ouders/juffen. En nog eens: geen klachten over de oude school, we kiezen gewoon voor een project dat ons meer ligt.

De kindjes waren al een paar maand ingelicht en in die zin dus goed voorbereid. Afgelopen woensdag mocht Janne een halve dag naar haar nieuwe school gaan en Sien een uurtje, onder begeleiding van mij. Ik kwam nog maar toe of lezeres-zorgcoördinator Ilse stelde zich al voor aan mij en toonde me nog eens de weg. Janne moest efkes wennen, maar na een halve dag was ze echt super enthousiast. Ze had al vriendinnen, waaronder Lili, de dochter van Stien, die ook bij haar in de klas zit. En de liefde was precies wederzijds te zien aan de tekening die Lili die middag voor Janne maakte :-). Janne wou eigenlijk gewoon meteen blijven. En anders dan gewoonlijk, vertelde ze deze keer echt honderduit. Komt goed dus.

Sientje, altijd verlegen in situaties die ze nog niet meteen kan inschatten zat eerst op mijn schoot vastgekluisterd. Maar ze mochten kiezen wat ze deden en Sien koos voor bellen blazen. Aan iedere klas in die school is een behoorlijk groot terras (dat vind ik dus een zaligheid hé) dus Sien stond in de zon bellen te blazen op het terras. Om een beetje later het speelgoed te wassen in een bak zodat het proper zou zijn voor het volgende schooljaar. Ze stond te lachen voor zot en ik moest al mijn best doen om haar nog mee te krijgen naar huis. Komt ook goed dus.

Wat meteen onze laatste twijfels en ongerustheden wegneemt. Het komt allemaal goed! Maar eerst: tijd voor vakantie!

Verkiezingsdag: loopdag, teldag.

Stadsloop 5 km en gaan tellen, dat gingen we combineren.

Ik moest me ongelooflijk haasten om te gaan lopen maar, kwam toch tijdig aan de start. Normaal gezien start ik comfortabel achterin, start op mijn gemak en steek de hele wedstrijd mensen voorbij. Maar omdat ik moest gaan tellen ging ik eens vooraan starten.

Waardoor ik dus héél snel startte, mijn motor opblies en 5 km aan een stuk afgezien heb. Echt geen leuke afstand eigenlijk, dat is echt 5 km alles geven, geen tijd om te genieten, bleh. Enfin, misschien wel eens goed dat ik eens in het rood moest gaan, want op mijn trainingen ben ik dat niet gewoon. En dju toch, als ik nu eens het parcours bekeken had op voorhand had ik geweten dat we eigenlijk heel dicht aan ons huis passeerden en had mijn mama met de kindjes komen supporteren. Enfin, bijten en gaan, op 27:54 was ik binnen. Ik deed ooit beter (26:15) maar toen was ik tien jaar jonger en deed ik eigenlijk enkel korte afstanden (begin loopcarrière). Maar een 5 km wedstrijd, ik ga dat dus niet te vaak meer doen hé. Geef mij maar een comfortabele tien of 20 km :-)

Snel de fiets op en door naar het telbureau een paar km verder. Elz en Veerle hadden er eigenlijk niet op gerekend dat ik daar op tijd ging zijn. OK, ik was een opvallende verschijning in het telbureau in loopoutfit en knalrood gezicht. Maar een opfrisbeurt later en een ander tenueke zag ik er al iets beter uit. OK ja, het was spijtig dat ik mijn reserveschoenen vergeten was waardoor ik de hele dag in jurkje en loopschoenen heb gezeten. Niet echt stijlvol.

Een goed bureau wij. Iedereen was aanwezig, we hebben er twee naar huis gestuurd die echt dankbaar waren dat ze mochten gaan. En dan hebben we er nog twee naar huis gestuurd die echt wilden blijven, maar ze mochten niet want de effectieven (wij) hadden voorrang. Haha, al dat gedoe over te weinig gemotiveerde mensen, die zaten allemaal bij ons jong :-)

Tellen dan. Hoe gaat dat?
Ge krijgt drie pakken stemmen, van drie verschillende stembureaus. Als ge geluk hebt, zoals in ons geval, dan heb je die meteen en kan je meteen aan het werk. Mijn collega had minder geluk en heeft anderhalf uur gewacht op de eerste pak.

Als ge slim zijt, dan telt ge die eerst per pak na. Op dat pak staat een aantal, maar ge kunt maar beter zeker zijn dat dat aantal klopt. Bij twee van de drie pakken was dat zo, één pak hebben we een keer of vier, vijf nageteld en dat klopte niet. Zou komen omdat er in de stembureaus niet nageteld wordt maar dat het cijfer door een berekening komt. Maar dat weet ik dus niet zeker.
Enfin, dan heb je dus uw totaal aantal biljetten. De pakken moeten nu door mekaar gesmeten worden, want de pakken komen uit drie verschillende buurten en ge moogt dat niet kunnen zien.

Biljetten openvouwen en op stapel leggen per partij. Stapels tellen. Cijfers optellen en als dat overeenkomt met uw totaal dan moogt ge bingo roepen. Van den eerste keer prijs, wiew!

Per partij vier stapels maken: één met enkel lijststemmen, één met voorkeurstemmen op effectieven, één met voorkeurstemmen op effectieven en opvolgers en één met voorkeurstemmen op opvolgers. Zeide nog mee? Samen tellen, als dat klopt met het totaal per partij moogt ge alweer bingo roepen.

Dan voorkeurstemmen tellen. Daarvoor zet ge u best met twee. De ene leest de nummerkes voor van de kandidaten, de andere trekt streepkes. Handig als ge met twee zijt, kunt ge mekaar in de gaten houden, want dat is soms goed opletten. Doorloop uw drie laatste stapelkes. Daar kunt ge wel niet op natellen, dus gewoon goed opletten met twee.

Bon en dan zijt ge in principe klaar. Ha neen, toch niet, ge moet nog wat lijsten invullen (voorzitter doet dat maar kan hulp gebruiken) en ge moet de stemformulieren per pakske in grote papieren/enveloppen steken. Voorzitter gaat naar beneden, wat goedkeuring en al, ze komen met grote zakken alle formulieren halen en ge moogt vertrekken.

Bij ons was dat al om 19 uur ja, net op tijd om nog iets te gaan eten en een terraske te doen. Ja, met loopschoenen aan onder een kleedje ja. Ik wou nog naar de bijeenkomst van de partij gaan, maar in die outfit durfde ik dat dus niet :-)

En neen, het is niet ons schuld dat het tellen zo lang geduurd heeft in Gent. Wij waren snel én nauwkeurig! Als alle bureaus waren geweest gelijk het onze hadden ze tegen 22 uur de volledige uitslag gehad.

En verder: de uitslag in ons verkiezingsbureau, ik zou die eigenlijk wel nationaal gewild hebben. Maar ik weet niet of ik die zo luid mag zeggen.

Ga eens tellen met uw vriendinnen.

Allez jong, echt, ik snap dat niet, hé. Een goedkope vlucht boeken om toch maar niet te moeten gaan bijzitten. Oké, gaan bijzitten, tellen, dat is misschien niet het tofste tijdverdrijf dat ik kan bedenken voor een zondagmiddag, maar zo erg is dat nu toch ook niet weer.

Ik heb al een paar keer geteld. Zelfs op de dag dat ik zelf op de lijst stond. Eigenlijk vind ik dat best vreemd, dat ze kandidaten, die op de lijst staan dus, oproepen. Maar bon.

Wat ik wel een spijtige zaak vind, momenteel is het zo: je wordt ALTIJD opgeroepen of je wordt NOOIT opgeroepen. Hoe dat gaat: volledig willekeurig. Ik ben ambtenaar en een aantal collega’s moeten gaan, een aantal niet. Volledig willekeurig, geen systeem in te vinden. Maar steeds hetzelfde verhaal: altijd opgeroepen worden of nooit. Ik ben bij de soort die altijd wordt opgeroepen.

Veel mensen geven aan dat ze wel willen gaan tellen, maar nog nooit opgeroepen zijn. Je kan je vrijwillig opgeven, maar voor de meeste mensen is dat dan weer een stap te ver. In die zin vind ik het voorstel van Milquet wel goed: niet meer dan twee keer bijzitten.

Dit jaar hebben we het anders aangepakt. Op Facebook kwamen we tot de vaststelling dat we met een aantal vriendinnen zijn die moeten gaan tellen. We hebben op ons roze kaartje geschreven dat we graag samen zouden zitten in het telbureau. Gewoon voor de lol eigenlijk, we hadden nu eigenlijk nooit gedacht dat ze onze vraag serieus zouden nemen.

Maar de hoofdkantonvoorzitter was ons goedgezind. En we kregen allemaal een brief dat we ons moesten aanbieden aan hetzelfde telbureau. Het zijn nog zo’n kwaaie niet daar.

Het gaat plezant zijn dit keer. En de dag erna krijg ik verlof, ha! Alleen spijtig dat ik de Stadsloop niet kan doen. Of zou het haalbaar zijn om om 14 uur de 5 km te lopen en om 15 uur me aan te melden aan het telbureau 2 km verder?

Ode aan Freecycle

Kent ge dat gevoel? Dat ge een hoop gerief hebt waar ge niks meer kunt mee doen. Dat ge gebruikt hebt, maar nu heb je het niet meer nodig en het ligt in uwe weg. Of het is een beetje kapot, maar niet helemaal, maar aangezien ge het niet meer nodig hebt, herstel je het niet maar breng je het naar het containerpark. Zonde toch eigenlijk, want ge weet dat sommige mensen daar wel nog iets zouden mee zijn. Maar begin maar eens rond te vragen. Of ge weet dat er mensen zijn die het niet breed hebben, die daar wel blij mee zouden zijn. Bovendien is dat niet echt duurzaam, gerief dat nog perfect bruikbaar is naar het recyclagepark brengen. Zonde toch ook, dat daar dan niks meer van gebruikt wordt.

Enfin ja, mijn probleem is opgelost. Ik heb Freecycle Gent leren kennen, een openbare Facebook-groep met meer dan 10.000 leden.

FREECYCLE GENT is een weggeef”winkel”.
Als je op zoek ben naar iets of hebt zelf iets te geef van ijskasten tot potloden waar je niets meer mee kan doen, kan je het hier plaatsen.
Het is dus niet de bedoeling om te: ruilen/verkopen/kopen, daar bestaan al genoeg pagina’s voor. ’t Is hier allemaal voor de niette, noppes, njenté

Eerste test: in ons vorig huis hadden we op ons dakterras enorm veel potten staan. Die zijn allemaal mee verhuisd en bovendien had de vorige eigenaar ook nog aardig wat potten laten staan. Veel te veel potten dus want nu ook een heel stuk gras. Vaak niet de mooiste potten, dus het idee was om ze weg te smijten. Ik nam een slordige foto, smeet die in de groep en… mijn Facebook stond, euh, roodgloeiend. Binnen de twee uur waren al mijn potten weg. Studenten vaak, die ook wat willen moestuinieren maar geen geld hebben voor potten. Jonge koppels ook, die nog maar net samenwoonden. Ik was content dat ik hen daarmee een plezier mee kon doen.

Ook weggegeven: een speeltuigje en een airco, jawel. Dingen die ik van vrienden had gekregen. Ik ben van oordeel dat als ik het zelf gekregen heb dat ik het daarna niet moet gaan verkopen. We konden geen van beiden gebruiken, vrienden en familie waren niet geïnteresseerd. Op de airco kreeg ik maar liefst meer dan 100 reacties! Dan maken de meeste eigenaars er een loting van.

Nog weggegeven: stoelen, spiegels, boeken. Allemaal voor de voor niets, ja. Het zijn ook allemaal dingen waar je amper geld zou voor krijgen, maar waar je wel nog iemand plezier kunt mee doen.

In de plaats gekregen: ik heb één keer een loting gewonnen (we waren met twee) en ik heb het dan afgestaan aan de andere omdat ik er niet om kon gaan, haha. En er had ook iemand verse rozemarijn mee voor mij en iemand een doosje met eitjes, in ruil voor iets wat ze van mij krijgen. Maar dat hoeft niet en dat is zeker niet de bedoeling.

Ik gooi niet alles op Freecycle trouwens. Kinderkleren die ik niet meer kan verkopen, gaan naar Babynest. Een ander deel probeer ik nog te verkopen, maar ge steekt daar toch veel tijd en energie in.

Ik heb ook al heel leuke oproepen zien verschijnen op Freecycle. Zoals die van die jongen die een platte autobatterij had ergens in Gent en een ander die hem dan gaan redden is met startkabel. Of nu van een blind meisje dat wil gaan sporten en mensen zoekt die haar willen begeleiden. Dan ziet ge dat het nog niet allemaal verkeerd gaat in deze maatschappij. :-)

Ja, ik ben helemaal fan van Freecycle. Ik vraag me af of recyclageparken daar iets van merken, van die groepen. Dat er minder gerief weggegooid wordt en meer gerief herbruikt wordt. Ik heb alleszins zelf al een beurt of twee, drie uitgespaard door mijn gerief gewoon aan huis te laten ophalen, super handig is dat. En vooral: ik word heel erg gelukkig van iets weg te geven. Ik ben iemand die bijna nog liever cadeautjes koopt dan ze te krijgen.

O, en als ge niet van Gent zijt: er bestaat misschien wel een Freecycle in uw buurt: Leuven en Eeklo hebben er zeker en vast ook ééntje!

Tien jaar – veertig jaar.

Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

Loperke

Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

  • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
  • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
  • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
  • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
  • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
  • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!