Moestuinfail

OK, ik heb veel talenten. Ik kan kleedskes naaien, ik kan dekentjes, sjaals en mutsen haken. Ik kan behoorlijk lekker koken en in tegenstelling tot andere bloggers kan ik ook goed bakken.

Maar een mens kan niet alles kunnen. Het is een understatement om te zeggen, maar ik heb écht geen groene vingers. In huis staan er weinig of geen planten, omdat ze op termijn allemaal een gewisse dood sterven. De overlevers hier, dat zijn echt stevige planten.

En ik heb een tuintje nu. In dat tuintje is veel gebeurd dit jaar. De klimop vloog er allemaal onverbiddellijk uit, waardoor onze tuin gelijk twee keer zo groot werd. Er werd vers gras gelegd. De muren werden gekaleid. En er werden opnieuw enkele pogingen gedaan om te moestuinieren. Dapper toch, van iemand die van zichzelf weet dat ze eigenlijk geen groen talent heeft?

Poging twee van de radijzen. Vorig jaar werden ze overwoekerd door een plant die nog in de pot stond. Dit jaar denk ik dat ik ze iets te dicht op elkaar gezet heb. Want zes maand na zaaiing zien ze er zo uit. Ik wou het nochtans doen als educatief projectje met de kinders. Mislukt.

Radijzen, 6 maanden na zaaiing #moestuinfail

Van mijn courgetten kan ik zelfs geen foto tonen, want die werden opgevreten door de slakken van voor er sprake was van een echte plant. Tot daar de moeite die ik zelf deed.

Vervolgens kwam er een pompoenplant aangewaaid van bij Lies, die er te veel had. Veel bloemen gehad hoor, maar van zodra er een vrucht opkwam werden ze opgefret door -alweer ja- de slakken. Te herkennen aan het slijmspoor op de planten.

Pompoenen, een hele lange plant. Zonder pompoenen. #moestuinfail

Een tomatenplant, gekregen van Nadine. Met echte tomaten aan! Veel! Zeker 20 of zo! En stuk of 5 zijn er ook al rood geworden. Want het was wachten, wachten, wachten, tot ze eindelijk rood waren. En toen ik die wou plukken waren er drie -u raadt het al- opgefret door de slakken.

En als mijn tomaten rijp zijn voor de pluk worden ze opgevreten voor ik de kans krijg #moestuinfail

Vervolgens: de druivelaar van de buren. Niet zelf gezet dus, maar hij komt door mijn schutting en ik vind dat wel schoon. Heel erg mijn best gedaan met die druifkes, en schoon er van tussenuit geknipt zodat ik dikke trossen kreeg. Zo zagen ze er ook uit toen ik op reis vertrok. Maar toen ik terugkwam van reis (2 weken slecht weer hier) waren ze verschrompeld. Meh.

Druiven, ook al niets #moestuinfail

Er is nog hoop. Hieronder ziet u:

  • een advocadoplant waarvoor ik de luiewijvenmethode gebruikt heb. Steek de pit in de grond en wacht. En wacht.
  • Citroenmelisse, citroenmelisse, citroenmelisse. Overal citroenmelisse. Dat schiet vanzelf overal op. Maar wat moet een mens daarmee?
  • Olijven. En dat is wel een half wonder. Ik kocht het boompje in 2002, ik kocht het op de Kouter en bracht het met de fiets mee naar huis. Nu is dat een echt grote boom. Staat zomer en winter buiten. In de Moestuinstraat op het dakterras kwamen daar amper vruchten op. Nu is het het eerste jaar dat er echt veel vruchten op staan. Maar zouden ze ooit te eten vallen?
  • Geen idee of dit kleine aardbeitjes zijn. Het ziet er toch zo uit. Komt gewoon ergens opgeschoten.

Toch nog enige hoop. #moestuinfail

U begrijpt het. Ik heb uw hulp nodig.

  • Al uw tips zijn welkom. Wat moet ik volgend jaar eens proberen? Ilse zegt bonen, en zo van die schone pronkbonen gelijk bij haar wil ik ook wel ja
  • Als u teveel courgetten/pompoenen/radijzen of ander lekkers heeft: u mag ze altijd aan mij doneren, dan doe ik alsof ik die zelf gekweekt heb.
  • Mag ik die aarbeitjes opeten of zijn het giftige dingen? Wat doe ik met citroenmelisse? En zal ik ooit olijven kunnen eten?

Einde schooljaar

Man, dat schooljaar is voorbij gevlogen. Nog meer dan alle voorbije schooljaren eigenlijk.

Het begon behoorlijk dramatisch eigenlijk, echt, als ik terugdenk aan die eerste weken krijg ik nog altijd een ferme knauw in mijn maag. En ik niet alleen. Maar goh, wat ben ik blij dat we toen ons hart gevolgd hebben en niet naar een andere school gegaan zijn om weg te zijn. Want Janne had een leuk schooljaar, met een toffe juf. Ze leest als de besten en ook op andere gebieden is er geen enkel probleem. Zelf voor zwemmen kreeg ze een prima rapport, ook al zwemt ze nog niet alleen. Het is niet zo’n waterratten en bovendien ontbreekt het haar aan drijfkracht volgens de juf. Ze ziet dat wel vaker, bij kleine fréle kindjes, dat die niet genoeg drijfkracht hebben en dat zij harder moeten werken dan andere kindjes om alleen te zwemmen. Als ze dan ook nog wat te weinig lef hebben, zoals Janne, dan duurt dat wat langer. Maar ze heeft een prima techniek, dus ze kreeg zowat al haar sterren. Dus voorlopig smijten we ons niet op de privé zwemlessen, maar we wachten wat af, het zal vanzelf wel komen. En volgend jaar krijgt ze opnieuw wekelijks zwemles op school.

Sien, die had ook een heel leuk jaar bij een toffe juf. Ze had er een paar hele leuke vriendjes en ik kreeg vooral de indruk dat ze er veel liedjes leerden, want zingen dat dat kind doet. En is er iets leuker dan vrolijk zingende kindjes?

Twee toffe juffen, dat verdient een cadeautje. Voor elk een vinktas met een ingekleurde tekening op een stukje stof. Janne die “juf loes” schreef, ik die dat overstikte. Mooie samenwerking tussen kindjes en mama. En de Vinktas, da’s volgens mij een ideale juffentas.

Maar toch begon het in de loop van het schooljaar te knagen bij ons en besloten we ons kans te wagen bij Meldjeaan. En zo kregen we een plaatsje voor Janne bij het Trappenhuis, onze voorkeurschool van bij het begin eigenlijk. En kort daarna kwam er ook een plaatsje vrij voor Sientje in het Trappenhuis, ideaal dus, ze konden allebei veranderen. Behalve dat we moeten afscheid nemen van een paar toffe kindjes/ouders/juffen. Maar bon, die zullen er op de nieuwe school ook wel zijn hé. En we houden uiteraard contact met de leuke vriendjes/ouders/juffen. En nog eens: geen klachten over de oude school, we kiezen gewoon voor een project dat ons meer ligt.

De kindjes waren al een paar maand ingelicht en in die zin dus goed voorbereid. Afgelopen woensdag mocht Janne een halve dag naar haar nieuwe school gaan en Sien een uurtje, onder begeleiding van mij. Ik kwam nog maar toe of lezeres-zorgcoördinator Ilse stelde zich al voor aan mij en toonde me nog eens de weg. Janne moest efkes wennen, maar na een halve dag was ze echt super enthousiast. Ze had al vriendinnen, waaronder Lili, de dochter van Stien, die ook bij haar in de klas zit. En de liefde was precies wederzijds te zien aan de tekening die Lili die middag voor Janne maakte :-). Janne wou eigenlijk gewoon meteen blijven. En anders dan gewoonlijk, vertelde ze deze keer echt honderduit. Komt goed dus.

Sientje, altijd verlegen in situaties die ze nog niet meteen kan inschatten zat eerst op mijn schoot vastgekluisterd. Maar ze mochten kiezen wat ze deden en Sien koos voor bellen blazen. Aan iedere klas in die school is een behoorlijk groot terras (dat vind ik dus een zaligheid hé) dus Sien stond in de zon bellen te blazen op het terras. Om een beetje later het speelgoed te wassen in een bak zodat het proper zou zijn voor het volgende schooljaar. Ze stond te lachen voor zot en ik moest al mijn best doen om haar nog mee te krijgen naar huis. Komt ook goed dus.

Wat meteen onze laatste twijfels en ongerustheden wegneemt. Het komt allemaal goed! Maar eerst: tijd voor vakantie!

Verkiezingsdag: loopdag, teldag.

Stadsloop 5 km en gaan tellen, dat gingen we combineren.

Ik moest me ongelooflijk haasten om te gaan lopen maar, kwam toch tijdig aan de start. Normaal gezien start ik comfortabel achterin, start op mijn gemak en steek de hele wedstrijd mensen voorbij. Maar omdat ik moest gaan tellen ging ik eens vooraan starten.

Waardoor ik dus héél snel startte, mijn motor opblies en 5 km aan een stuk afgezien heb. Echt geen leuke afstand eigenlijk, dat is echt 5 km alles geven, geen tijd om te genieten, bleh. Enfin, misschien wel eens goed dat ik eens in het rood moest gaan, want op mijn trainingen ben ik dat niet gewoon. En dju toch, als ik nu eens het parcours bekeken had op voorhand had ik geweten dat we eigenlijk heel dicht aan ons huis passeerden en had mijn mama met de kindjes komen supporteren. Enfin, bijten en gaan, op 27:54 was ik binnen. Ik deed ooit beter (26:15) maar toen was ik tien jaar jonger en deed ik eigenlijk enkel korte afstanden (begin loopcarrière). Maar een 5 km wedstrijd, ik ga dat dus niet te vaak meer doen hé. Geef mij maar een comfortabele tien of 20 km :-)

Snel de fiets op en door naar het telbureau een paar km verder. Elz en Veerle hadden er eigenlijk niet op gerekend dat ik daar op tijd ging zijn. OK, ik was een opvallende verschijning in het telbureau in loopoutfit en knalrood gezicht. Maar een opfrisbeurt later en een ander tenueke zag ik er al iets beter uit. OK ja, het was spijtig dat ik mijn reserveschoenen vergeten was waardoor ik de hele dag in jurkje en loopschoenen heb gezeten. Niet echt stijlvol.

Een goed bureau wij. Iedereen was aanwezig, we hebben er twee naar huis gestuurd die echt dankbaar waren dat ze mochten gaan. En dan hebben we er nog twee naar huis gestuurd die echt wilden blijven, maar ze mochten niet want de effectieven (wij) hadden voorrang. Haha, al dat gedoe over te weinig gemotiveerde mensen, die zaten allemaal bij ons jong :-)

Tellen dan. Hoe gaat dat?
Ge krijgt drie pakken stemmen, van drie verschillende stembureaus. Als ge geluk hebt, zoals in ons geval, dan heb je die meteen en kan je meteen aan het werk. Mijn collega had minder geluk en heeft anderhalf uur gewacht op de eerste pak.

Als ge slim zijt, dan telt ge die eerst per pak na. Op dat pak staat een aantal, maar ge kunt maar beter zeker zijn dat dat aantal klopt. Bij twee van de drie pakken was dat zo, één pak hebben we een keer of vier, vijf nageteld en dat klopte niet. Zou komen omdat er in de stembureaus niet nageteld wordt maar dat het cijfer door een berekening komt. Maar dat weet ik dus niet zeker.
Enfin, dan heb je dus uw totaal aantal biljetten. De pakken moeten nu door mekaar gesmeten worden, want de pakken komen uit drie verschillende buurten en ge moogt dat niet kunnen zien.

Biljetten openvouwen en op stapel leggen per partij. Stapels tellen. Cijfers optellen en als dat overeenkomt met uw totaal dan moogt ge bingo roepen. Van den eerste keer prijs, wiew!

Per partij vier stapels maken: één met enkel lijststemmen, één met voorkeurstemmen op effectieven, één met voorkeurstemmen op effectieven en opvolgers en één met voorkeurstemmen op opvolgers. Zeide nog mee? Samen tellen, als dat klopt met het totaal per partij moogt ge alweer bingo roepen.

Dan voorkeurstemmen tellen. Daarvoor zet ge u best met twee. De ene leest de nummerkes voor van de kandidaten, de andere trekt streepkes. Handig als ge met twee zijt, kunt ge mekaar in de gaten houden, want dat is soms goed opletten. Doorloop uw drie laatste stapelkes. Daar kunt ge wel niet op natellen, dus gewoon goed opletten met twee.

Bon en dan zijt ge in principe klaar. Ha neen, toch niet, ge moet nog wat lijsten invullen (voorzitter doet dat maar kan hulp gebruiken) en ge moet de stemformulieren per pakske in grote papieren/enveloppen steken. Voorzitter gaat naar beneden, wat goedkeuring en al, ze komen met grote zakken alle formulieren halen en ge moogt vertrekken.

Bij ons was dat al om 19 uur ja, net op tijd om nog iets te gaan eten en een terraske te doen. Ja, met loopschoenen aan onder een kleedje ja. Ik wou nog naar de bijeenkomst van de partij gaan, maar in die outfit durfde ik dat dus niet :-)

En neen, het is niet ons schuld dat het tellen zo lang geduurd heeft in Gent. Wij waren snel én nauwkeurig! Als alle bureaus waren geweest gelijk het onze hadden ze tegen 22 uur de volledige uitslag gehad.

En verder: de uitslag in ons verkiezingsbureau, ik zou die eigenlijk wel nationaal gewild hebben. Maar ik weet niet of ik die zo luid mag zeggen.

Ga eens tellen met uw vriendinnen.

Allez jong, echt, ik snap dat niet, hé. Een goedkope vlucht boeken om toch maar niet te moeten gaan bijzitten. Oké, gaan bijzitten, tellen, dat is misschien niet het tofste tijdverdrijf dat ik kan bedenken voor een zondagmiddag, maar zo erg is dat nu toch ook niet weer.

Ik heb al een paar keer geteld. Zelfs op de dag dat ik zelf op de lijst stond. Eigenlijk vind ik dat best vreemd, dat ze kandidaten, die op de lijst staan dus, oproepen. Maar bon.

Wat ik wel een spijtige zaak vind, momenteel is het zo: je wordt ALTIJD opgeroepen of je wordt NOOIT opgeroepen. Hoe dat gaat: volledig willekeurig. Ik ben ambtenaar en een aantal collega’s moeten gaan, een aantal niet. Volledig willekeurig, geen systeem in te vinden. Maar steeds hetzelfde verhaal: altijd opgeroepen worden of nooit. Ik ben bij de soort die altijd wordt opgeroepen.

Veel mensen geven aan dat ze wel willen gaan tellen, maar nog nooit opgeroepen zijn. Je kan je vrijwillig opgeven, maar voor de meeste mensen is dat dan weer een stap te ver. In die zin vind ik het voorstel van Milquet wel goed: niet meer dan twee keer bijzitten.

Dit jaar hebben we het anders aangepakt. Op Facebook kwamen we tot de vaststelling dat we met een aantal vriendinnen zijn die moeten gaan tellen. We hebben op ons roze kaartje geschreven dat we graag samen zouden zitten in het telbureau. Gewoon voor de lol eigenlijk, we hadden nu eigenlijk nooit gedacht dat ze onze vraag serieus zouden nemen.

Maar de hoofdkantonvoorzitter was ons goedgezind. En we kregen allemaal een brief dat we ons moesten aanbieden aan hetzelfde telbureau. Het zijn nog zo’n kwaaie niet daar.

Het gaat plezant zijn dit keer. En de dag erna krijg ik verlof, ha! Alleen spijtig dat ik de Stadsloop niet kan doen. Of zou het haalbaar zijn om om 14 uur de 5 km te lopen en om 15 uur me aan te melden aan het telbureau 2 km verder?

Ode aan Freecycle

Kent ge dat gevoel? Dat ge een hoop gerief hebt waar ge niks meer kunt mee doen. Dat ge gebruikt hebt, maar nu heb je het niet meer nodig en het ligt in uwe weg. Of het is een beetje kapot, maar niet helemaal, maar aangezien ge het niet meer nodig hebt, herstel je het niet maar breng je het naar het containerpark. Zonde toch eigenlijk, want ge weet dat sommige mensen daar wel nog iets zouden mee zijn. Maar begin maar eens rond te vragen. Of ge weet dat er mensen zijn die het niet breed hebben, die daar wel blij mee zouden zijn. Bovendien is dat niet echt duurzaam, gerief dat nog perfect bruikbaar is naar het recyclagepark brengen. Zonde toch ook, dat daar dan niks meer van gebruikt wordt.

Enfin ja, mijn probleem is opgelost. Ik heb Freecycle Gent leren kennen, een openbare Facebook-groep met meer dan 10.000 leden.

FREECYCLE GENT is een weggeef”winkel”.
Als je op zoek ben naar iets of hebt zelf iets te geef van ijskasten tot potloden waar je niets meer mee kan doen, kan je het hier plaatsen.
Het is dus niet de bedoeling om te: ruilen/verkopen/kopen, daar bestaan al genoeg pagina’s voor. ’t Is hier allemaal voor de niette, noppes, njenté

Eerste test: in ons vorig huis hadden we op ons dakterras enorm veel potten staan. Die zijn allemaal mee verhuisd en bovendien had de vorige eigenaar ook nog aardig wat potten laten staan. Veel te veel potten dus want nu ook een heel stuk gras. Vaak niet de mooiste potten, dus het idee was om ze weg te smijten. Ik nam een slordige foto, smeet die in de groep en… mijn Facebook stond, euh, roodgloeiend. Binnen de twee uur waren al mijn potten weg. Studenten vaak, die ook wat willen moestuinieren maar geen geld hebben voor potten. Jonge koppels ook, die nog maar net samenwoonden. Ik was content dat ik hen daarmee een plezier mee kon doen.

Ook weggegeven: een speeltuigje en een airco, jawel. Dingen die ik van vrienden had gekregen. Ik ben van oordeel dat als ik het zelf gekregen heb dat ik het daarna niet moet gaan verkopen. We konden geen van beiden gebruiken, vrienden en familie waren niet geïnteresseerd. Op de airco kreeg ik maar liefst meer dan 100 reacties! Dan maken de meeste eigenaars er een loting van.

Nog weggegeven: stoelen, spiegels, boeken. Allemaal voor de voor niets, ja. Het zijn ook allemaal dingen waar je amper geld zou voor krijgen, maar waar je wel nog iemand plezier kunt mee doen.

In de plaats gekregen: ik heb één keer een loting gewonnen (we waren met twee) en ik heb het dan afgestaan aan de andere omdat ik er niet om kon gaan, haha. En er had ook iemand verse rozemarijn mee voor mij en iemand een doosje met eitjes, in ruil voor iets wat ze van mij krijgen. Maar dat hoeft niet en dat is zeker niet de bedoeling.

Ik gooi niet alles op Freecycle trouwens. Kinderkleren die ik niet meer kan verkopen, gaan naar Babynest. Een ander deel probeer ik nog te verkopen, maar ge steekt daar toch veel tijd en energie in.

Ik heb ook al heel leuke oproepen zien verschijnen op Freecycle. Zoals die van die jongen die een platte autobatterij had ergens in Gent en een ander die hem dan gaan redden is met startkabel. Of nu van een blind meisje dat wil gaan sporten en mensen zoekt die haar willen begeleiden. Dan ziet ge dat het nog niet allemaal verkeerd gaat in deze maatschappij. :-)

Ja, ik ben helemaal fan van Freecycle. Ik vraag me af of recyclageparken daar iets van merken, van die groepen. Dat er minder gerief weggegooid wordt en meer gerief herbruikt wordt. Ik heb alleszins zelf al een beurt of twee, drie uitgespaard door mijn gerief gewoon aan huis te laten ophalen, super handig is dat. En vooral: ik word heel erg gelukkig van iets weg te geven. Ik ben iemand die bijna nog liever cadeautjes koopt dan ze te krijgen.

O, en als ge niet van Gent zijt: er bestaat misschien wel een Freecycle in uw buurt: Leuven en Eeklo hebben er zeker en vast ook ééntje!

Tien jaar – veertig jaar.

Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

Loperke

Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

  • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
  • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
  • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
  • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
  • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
  • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!

En ondertussen…

… Was er carnaval op school. Ik vind het vreselijk, mijn kinderen vinden het heerlijk. Dus gingen we maar. Gelukkig was het mooi weer en konden we veel buiten zitten. De dochters gingen (uiteraard) als prinsessen (Astespoester, volgens Sientje).

… Aangezien we de winter overgeslagen hebben en meteen aan de lente beginnen, mag de kleinste ook zelf naar school met de fiets beginnen rijden. De loopfiets, wel te verstaan. Zot content was ze. Ze doet dat eigenlijk heel goed. Ben van plan om binnenkort ook fietslessen te nemen bij Dreamland en hopelijk is ze er dan ook snel mee weg.

… Werd ik 37 jaar en kreeg ik een nieuw speelgoedje van de man. Het werd trouwens een keigezellig dagje, met een gezinsetentje in het Keizershof. En spelende kindjes in het park. Meer moet dat soms echt niet zijn. En er was gisteravond een wild en goed feestje met een paar vriendinnen….

… Kreeg Peter een nieuwe boekenkast op zijn bureau. Nu kunnen we eindelijk ons boeken uitpakken die al meer dan een jaar in dozen zitten!

… Doet Janne dat heel goed in het eerste leerjaar en mag ze het al eens uitleggen. Gisteren voorstelling van het project “Menselijk lichaam”. Die kinderen weten daar tegenwoordig meer over dan ik op die leeftijd, dat kan ik je wel verzekeren :-)

… Helaas kon ik niet naar die voorstelling gaan… Winterkindjesdrink op het werk, met buffet. Een traditie die we niet overslaan.

Eén jaar Sleepstraat

Dag op dag één jaar geleden verhuisden we. Een hele zware dag was dat, zowel fysiek als mentaal. Met nog eens duizendmaal dank aan alle helden die ons die dag en de dagen ervoor en erna hielpen.

Maar tijd voor een evaluatie dus. Of ik hier graag woon? Héél graag. Dit huis biedt me wat het vorige huis ons niet meer kon bieden: plaats, véél plaats. Met een balzaal als living. Een creakot waar ik heel veel tijd doorbreng. En binnenkort een bureau voor Peter.

Binnenkort ja, want die ruimte is nog niet helemaal af. Geschilderd en al, maar het is nu wachten op de boekenkast en bureautafel, zodat hij er ook echt kan beginnen werken. Peter zijn bureau heeft ongetwijfeld de grootste transformatie ondergaan in ons huis: het was de zolder, niet geïsoleerd, een duivenkot eigenlijk. Er werd geïsoleerd, een trap verstoken, steviger balken gestoken en een nieuwe vloer. Het zal daar plezant zijn. Peter kan werken met uitzicht over Gent, heel leuk.

Daaronder de kinderkamers. Twee ruime kinderkamers van 15 m². Leuke kamers waarvan ze zelf het papiertje mochten kiezen. Oké ja, ik heb ze een beetje gestuurd richting PIP-papierkes :-) Janne geel, Sientje blauw, hun lievelingskleuren.

Tussen de twee kinderkamers, onder de nieuwe trap zit een kinderbadkamertje, afgewerkt, maar doet momenteel nog niet zo veel dienst. Maar dat zal wel komen, zo met de jaren. Een heel kinderverdiep, ze zijn daar met hun gat in de boter gevallen. En oh ja, ze hebben nu wel elk een kamer, maar ze slapen nog altijd samen, want ze vinden dat gezelliger.


Volgende actieplan: de gang laten schilderen, want dat zalmroze zijn we echt wel beu gezien. Uw tips voor betaalbare goeie schilders zijn hier welkom.

En dan moet er ooit nog een nieuwe badkamer komen. En daarna hebben we nog wel wat plannetjes, want een huis, dat is nooit af, toch?

Een grote tuin hebben we niet, maar dat is niet nodig, ik werk toch niet zo graag in de tuin. We gaan die trouwens ook nog eens ferm opkuisen want momenteel staan er een paar te ferme groeiers in die te veel plaats inpalmen. Maar we hebben een terras in het zonneke waar we echt heerlijke momenten beleefd hebben deze zomer. Met terrasmeubelen waar we ons hoofd over gebroken hebben, maar die echt perfect passen in het tuintje. Zeker sedert we ook een geel bankje hebben, dat staat nog niet op de foto.

De straat? Daar hebben wij geen last van. We hebben heel leuke buren. De tram, die horen wij amper. Kom maar eens af, je zou er zelf van verschieten. Verder heeft de straat veel voordelen: een tram voor een vlotte verbinding met station en centrum, winkels die altijd open zijn en Turkse pizza voor als er volk op den bots komt en niemand heeft goesting om te koken. En ja, er passeren wel eens rare figuren…

Oh, en het zal alleen maar beter worden. In 2014 zal Doknoord echt tot leven komen, compleet met winkelcentrum en al. En misschien nog wel het beste van al: Joris en Lise, ons goeiegoeie vriendjes, die komen gewoon schuin over ons wonen. Hoe wijs is dat niet?

Of ik iets mis aan het huis in de Moestuinstraat? Eigenlijk niet… Of toch wel: mijn goeie douche, da’s al. De Moestuinstraat was wijs, maar de Sleepstraat is de max!

Mijn creakot

Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis was het niet meteen een voorwaarde dat er een eigen ruimte ging zijn voor mij. We wilden een huis met twee kinderslaapkamers (waarvan we er uiteindelijk nog steeds maar ééntje gebruiken) én met een bureauruimte. Voor Peter en mij samen of zo. Dat het huis dat we kochten uiteindelijk een bureau op overschot had, was alleen maar een dikke plus.

Ik palmde meteen de benedenruimte in door de strategische ligging: onder de living, naast de tuin. Dus in de buurt van waar de kinderen zich nogal vaak bevinden. Mensen die er al geweest zijn, zullen het beamen, het is een heerlijk kot, mijn creakot! Hier zie je er een stukje van.

Mijn atelierke. Love it!

Ik schilderde het in wit met rode boekenrekken en tafeltjes. Met een fantastisch papiertje van Orla Kiely. Uren en uren heb ik er al gesleten. In die mate dat de man soms zucht: “Gaat ge daar nu wéér gaan zitten?”

Naaiboekenhoek

(die foto was in het begin, nu staat het véél voller, te vol, er moet een deel naar Peter zijn bureau als die ooit klaar is)

Als ge goed op de eerste foto kijkt, zie je dat er ook een overlock staat. Sedert kort heb ik die, gekocht van een bloglezertje hier (maar daar kwamen we pas later achter). Heerlijk machineke, alles is véél mooier afgewerkt! Daarom niet juist, zoals deze foute omkeerbare kaptrui. Het is min of meer goed gekomen met de trui, dat gelukkig wel.

Siamese tweeling. Ofte mislukte omkeerbare kaptrui.

Ook een fantastisch kot om iemand uit te nodigen op creatieve avond. Zo kwam juf Loes al eens een broekje maken voor haar zoontje en kwam de winnares van mijn Syrië-actie (op haar eigen vraag) het broekje zélf ineensteken in mijn creakot. Ga ik zeker nog doen, morgen komt Janne haar meter overlocken!

Ik leerde juf Loes een broekje naaien!

Het handige is vooral: ge moet niet continu alles zitten opruimen. Naaldjes, speldjes, het vliegt bij mij nogal snel op de grond. Af en toe gaan we er eens over, eerst met de magneet (voor de speldjes), dan met de stofzuiger. Of als ge een patroon aan het overtekenen zijt, en ge hebt efkes geen zin meer voor die dag, dan laat je alles liggen en teken je de dag erna gewoon verder waar je gebleven was. Strijkplank en strijkijzer blijven gewoon staan. En ja, dat resulteert af en toe in chaos, zoals deze week.

Untitled

Met een poppenhuis in volle renovatie komt er een hoop gerief bij dat er normaal gezien niet staat. Maar het poppenhuis is bijna klaar en er is alweer veel gerief weg. Maar het zal een kamertje in evolutie blijven, denk ik. Zo gaat dat met creatieve ruimtes, naar het schijnt.

Ach, mijn creakot. ‘t Is een zalige luxe :-)

Kerstmarkt, euh, Gentse Winterfeesten. Mét tips!

Vroeger was ik geen liefhebber van kerst. Er kwam geen kerstboom in huis, geen kerstversiering, niks.

Maar dat was voor ik kinderen had. Nu dacht ik zondag spontaan: “Sinterklaas is gepasseerd, er moet een boom in huis komen.” Vorig jaar kocht Peter een hele lelijke boom (zelfs in volle verhuis heb ik me daar gigantisch aan gestoord). Dus ging ik naar Ikea zodat ik zelf een boom kon kiezen en kocht ik een grote boom voor 5 euro (eigenlijk 20, maar ge krijgt een bon van 5 euro)(tip 1). Zonder wortel, daar was ik wel wat bang voor, maar na die mislukte stockverkoop moest ik wel iets kopen. En ziet, hij lost nog altijd geen naaldje!

Van de ene baardmens naar de andere... #mobaja #wewordenoud

Groter huis, grotere boom. Ondertussen hangen er meer lichtjes in de boom, want onze boom was gegroeid, maar de lichtjesslinger niet.

Kapper

Gisteren moesten de meisjes naar de kapper. Om kwart na twee waren we er buiten, we hadden dus meer dan twee uur tot de balletles van Sien. We konden naar huis gaan, maar het was mooi weer en vanalles te doen in de stad. Ik beschouw mezelf als een niet-liefhebber van kerstmarkten, maar bon, de kinderen zagen al die molens, lichtjes en muziek, en dan gaat ge er maar eens voor hé. En het is trouwens geen kerstmarkt, het zijn de Gentse Winterfeesten.
Dus gingen we op de paardenmolen (wow, die ging snel!).

Untitled

Vanop de paardenmolen zag Sientje een kraam vol kerstmanpakjes en ze wou er één. Pokkeduur, maar de dag ervoor had ik gelijkaardige pakjes gespot in de Casa voor een kwart van de prijs (tip 2), dus zeulde ik de meisjes mee naar daar en kregen ze elk een pakje. Een veelbeproefde taktiek van ons: in het begin van de uitstap willen ze iets dat ze echt willen (liefst klein want ge moet het de rest van de dag meezeulen, liefst niet duur). De rest van de dag kunt ge dan alle gezeur in de kiem smoren: “Ja maar, jullie hebben al iets gekregen en ik heb gezegd dat we maar één dingetje gaan kopen. Werkt aardig. (tip 3)

Edoch, op een gegeven moment haalde ik het in mijn hoofd om op het reuzenrad te gaan. De laatste keer dat ik dat deed was met mijn pa, op de paasfoor van Gent, toen ik nog student was. Dat ik eigenlijk een beetje last heb van hoogtevrees en dat ik me niet echt afvroeg of de meisjes dat wel gingen durven, besefte ik pas achteraf. Vijf euro per persoon voor het reuzenrad, ge kunt er echt een arm aan verliezen aan die kerstmarkt, euh, Winterfeesten. Maar een onderhandeling later moest ik voor de meisjes maar één ticketje samen kopen (tip 4).

Toen het ding naar omhoog ging, werd ik wakker uit mijn kerstdroom: wat zit ik hierop te doen? Maar hé, de meisjes waren niet bang, die vonden het zalig. Dus hield ik me ook maar ferm en genoot van het uitzicht. Een aanradertje.

Groetjes vanop het reuzenrad!

Ik vond het allemaal zalig, ik genoot met volle teugen. Bij tijden ook wel wat droef, want die sfeer doet me altijd aan die laatste kerst denken, toen alles nog perfect was.

Het zonnetje scheen en er was veel minder volk dan ik verwacht had (dikke oef). Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan dat ik mijn ma niet gebeld had om mee te komen want ze zou dat ook plezant gevonden hebben. En ze kwam toch al op de kindjes letten ‘s avonds wegens vegetarische kookles. Dus na de balletles ging ik snel snel een groot pak oliebollen kopen en at ze samen met de meisjes (die heel snel veranderden in kerstmeisjes) op.

Oma, de kerstmeisjes en de oliebollen!

De kinderen, die zijn fan. Die wilden vandaag al terug naar de kerstmarkt. Sien was de dag ervoor ook al geweest met school. En misschien gaan we nog wel eens terug, ja. Peter -aan het werk- was jaloers toen ie de foto’s zag en de verhalen hoorde van de namiddag. Iets in mij zegt dat hij ook nog eens het rad op wil. Met de meisjes.