En ondertussen…

… Was er carnaval op school. Ik vind het vreselijk, mijn kinderen vinden het heerlijk. Dus gingen we maar. Gelukkig was het mooi weer en konden we veel buiten zitten. De dochters gingen (uiteraard) als prinsessen (Astespoester, volgens Sientje).

… Aangezien we de winter overgeslagen hebben en meteen aan de lente beginnen, mag de kleinste ook zelf naar school met de fiets beginnen rijden. De loopfiets, wel te verstaan. Zot content was ze. Ze doet dat eigenlijk heel goed. Ben van plan om binnenkort ook fietslessen te nemen bij Dreamland en hopelijk is ze er dan ook snel mee weg.

… Werd ik 37 jaar en kreeg ik een nieuw speelgoedje van de man. Het werd trouwens een keigezellig dagje, met een gezinsetentje in het Keizershof. En spelende kindjes in het park. Meer moet dat soms echt niet zijn. En er was gisteravond een wild en goed feestje met een paar vriendinnen….

… Kreeg Peter een nieuwe boekenkast op zijn bureau. Nu kunnen we eindelijk ons boeken uitpakken die al meer dan een jaar in dozen zitten!

… Doet Janne dat heel goed in het eerste leerjaar en mag ze het al eens uitleggen. Gisteren voorstelling van het project “Menselijk lichaam”. Die kinderen weten daar tegenwoordig meer over dan ik op die leeftijd, dat kan ik je wel verzekeren :-)

… Helaas kon ik niet naar die voorstelling gaan… Winterkindjesdrink op het werk, met buffet. Een traditie die we niet overslaan.

Eén jaar Sleepstraat

Dag op dag één jaar geleden verhuisden we. Een hele zware dag was dat, zowel fysiek als mentaal. Met nog eens duizendmaal dank aan alle helden die ons die dag en de dagen ervoor en erna hielpen.

Maar tijd voor een evaluatie dus. Of ik hier graag woon? Héél graag. Dit huis biedt me wat het vorige huis ons niet meer kon bieden: plaats, véél plaats. Met een balzaal als living. Een creakot waar ik heel veel tijd doorbreng. En binnenkort een bureau voor Peter.

Binnenkort ja, want die ruimte is nog niet helemaal af. Geschilderd en al, maar het is nu wachten op de boekenkast en bureautafel, zodat hij er ook echt kan beginnen werken. Peter zijn bureau heeft ongetwijfeld de grootste transformatie ondergaan in ons huis: het was de zolder, niet geïsoleerd, een duivenkot eigenlijk. Er werd geïsoleerd, een trap verstoken, steviger balken gestoken en een nieuwe vloer. Het zal daar plezant zijn. Peter kan werken met uitzicht over Gent, heel leuk.

Daaronder de kinderkamers. Twee ruime kinderkamers van 15 m². Leuke kamers waarvan ze zelf het papiertje mochten kiezen. Oké ja, ik heb ze een beetje gestuurd richting PIP-papierkes :-) Janne geel, Sientje blauw, hun lievelingskleuren.

Tussen de twee kinderkamers, onder de nieuwe trap zit een kinderbadkamertje, afgewerkt, maar doet momenteel nog niet zo veel dienst. Maar dat zal wel komen, zo met de jaren. Een heel kinderverdiep, ze zijn daar met hun gat in de boter gevallen. En oh ja, ze hebben nu wel elk een kamer, maar ze slapen nog altijd samen, want ze vinden dat gezelliger.


Volgende actieplan: de gang laten schilderen, want dat zalmroze zijn we echt wel beu gezien. Uw tips voor betaalbare goeie schilders zijn hier welkom.

En dan moet er ooit nog een nieuwe badkamer komen. En daarna hebben we nog wel wat plannetjes, want een huis, dat is nooit af, toch?

Een grote tuin hebben we niet, maar dat is niet nodig, ik werk toch niet zo graag in de tuin. We gaan die trouwens ook nog eens ferm opkuisen want momenteel staan er een paar te ferme groeiers in die te veel plaats inpalmen. Maar we hebben een terras in het zonneke waar we echt heerlijke momenten beleefd hebben deze zomer. Met terrasmeubelen waar we ons hoofd over gebroken hebben, maar die echt perfect passen in het tuintje. Zeker sedert we ook een geel bankje hebben, dat staat nog niet op de foto.

De straat? Daar hebben wij geen last van. We hebben heel leuke buren. De tram, die horen wij amper. Kom maar eens af, je zou er zelf van verschieten. Verder heeft de straat veel voordelen: een tram voor een vlotte verbinding met station en centrum, winkels die altijd open zijn en Turkse pizza voor als er volk op den bots komt en niemand heeft goesting om te koken. En ja, er passeren wel eens rare figuren…

Oh, en het zal alleen maar beter worden. In 2014 zal Doknoord echt tot leven komen, compleet met winkelcentrum en al. En misschien nog wel het beste van al: Joris en Lise, ons goeiegoeie vriendjes, die komen gewoon schuin over ons wonen. Hoe wijs is dat niet?

Of ik iets mis aan het huis in de Moestuinstraat? Eigenlijk niet… Of toch wel: mijn goeie douche, da’s al. De Moestuinstraat was wijs, maar de Sleepstraat is de max!

Mijn creakot

Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis was het niet meteen een voorwaarde dat er een eigen ruimte ging zijn voor mij. We wilden een huis met twee kinderslaapkamers (waarvan we er uiteindelijk nog steeds maar ééntje gebruiken) én met een bureauruimte. Voor Peter en mij samen of zo. Dat het huis dat we kochten uiteindelijk een bureau op overschot had, was alleen maar een dikke plus.

Ik palmde meteen de benedenruimte in door de strategische ligging: onder de living, naast de tuin. Dus in de buurt van waar de kinderen zich nogal vaak bevinden. Mensen die er al geweest zijn, zullen het beamen, het is een heerlijk kot, mijn creakot! Hier zie je er een stukje van.

Mijn atelierke. Love it!

Ik schilderde het in wit met rode boekenrekken en tafeltjes. Met een fantastisch papiertje van Orla Kiely. Uren en uren heb ik er al gesleten. In die mate dat de man soms zucht: “Gaat ge daar nu wéér gaan zitten?”

Naaiboekenhoek

(die foto was in het begin, nu staat het véél voller, te vol, er moet een deel naar Peter zijn bureau als die ooit klaar is)

Als ge goed op de eerste foto kijkt, zie je dat er ook een overlock staat. Sedert kort heb ik die, gekocht van een bloglezertje hier (maar daar kwamen we pas later achter). Heerlijk machineke, alles is véél mooier afgewerkt! Daarom niet juist, zoals deze foute omkeerbare kaptrui. Het is min of meer goed gekomen met de trui, dat gelukkig wel.

Siamese tweeling. Ofte mislukte omkeerbare kaptrui.

Ook een fantastisch kot om iemand uit te nodigen op creatieve avond. Zo kwam juf Loes al eens een broekje maken voor haar zoontje en kwam de winnares van mijn Syrië-actie (op haar eigen vraag) het broekje zélf ineensteken in mijn creakot. Ga ik zeker nog doen, morgen komt Janne haar meter overlocken!

Ik leerde juf Loes een broekje naaien!

Het handige is vooral: ge moet niet continu alles zitten opruimen. Naaldjes, speldjes, het vliegt bij mij nogal snel op de grond. Af en toe gaan we er eens over, eerst met de magneet (voor de speldjes), dan met de stofzuiger. Of als ge een patroon aan het overtekenen zijt, en ge hebt efkes geen zin meer voor die dag, dan laat je alles liggen en teken je de dag erna gewoon verder waar je gebleven was. Strijkplank en strijkijzer blijven gewoon staan. En ja, dat resulteert af en toe in chaos, zoals deze week.

Untitled

Met een poppenhuis in volle renovatie komt er een hoop gerief bij dat er normaal gezien niet staat. Maar het poppenhuis is bijna klaar en er is alweer veel gerief weg. Maar het zal een kamertje in evolutie blijven, denk ik. Zo gaat dat met creatieve ruimtes, naar het schijnt.

Ach, mijn creakot. ‘t Is een zalige luxe :-)

Kerstmarkt, euh, Gentse Winterfeesten. Mét tips!

Vroeger was ik geen liefhebber van kerst. Er kwam geen kerstboom in huis, geen kerstversiering, niks.

Maar dat was voor ik kinderen had. Nu dacht ik zondag spontaan: “Sinterklaas is gepasseerd, er moet een boom in huis komen.” Vorig jaar kocht Peter een hele lelijke boom (zelfs in volle verhuis heb ik me daar gigantisch aan gestoord). Dus ging ik naar Ikea zodat ik zelf een boom kon kiezen en kocht ik een grote boom voor 5 euro (eigenlijk 20, maar ge krijgt een bon van 5 euro)(tip 1). Zonder wortel, daar was ik wel wat bang voor, maar na die mislukte stockverkoop moest ik wel iets kopen. En ziet, hij lost nog altijd geen naaldje!

Van de ene baardmens naar de andere... #mobaja #wewordenoud

Groter huis, grotere boom. Ondertussen hangen er meer lichtjes in de boom, want onze boom was gegroeid, maar de lichtjesslinger niet.

Kapper

Gisteren moesten de meisjes naar de kapper. Om kwart na twee waren we er buiten, we hadden dus meer dan twee uur tot de balletles van Sien. We konden naar huis gaan, maar het was mooi weer en vanalles te doen in de stad. Ik beschouw mezelf als een niet-liefhebber van kerstmarkten, maar bon, de kinderen zagen al die molens, lichtjes en muziek, en dan gaat ge er maar eens voor hé. En het is trouwens geen kerstmarkt, het zijn de Gentse Winterfeesten.
Dus gingen we op de paardenmolen (wow, die ging snel!).

Untitled

Vanop de paardenmolen zag Sientje een kraam vol kerstmanpakjes en ze wou er één. Pokkeduur, maar de dag ervoor had ik gelijkaardige pakjes gespot in de Casa voor een kwart van de prijs (tip 2), dus zeulde ik de meisjes mee naar daar en kregen ze elk een pakje. Een veelbeproefde taktiek van ons: in het begin van de uitstap willen ze iets dat ze echt willen (liefst klein want ge moet het de rest van de dag meezeulen, liefst niet duur). De rest van de dag kunt ge dan alle gezeur in de kiem smoren: “Ja maar, jullie hebben al iets gekregen en ik heb gezegd dat we maar één dingetje gaan kopen. Werkt aardig. (tip 3)

Edoch, op een gegeven moment haalde ik het in mijn hoofd om op het reuzenrad te gaan. De laatste keer dat ik dat deed was met mijn pa, op de paasfoor van Gent, toen ik nog student was. Dat ik eigenlijk een beetje last heb van hoogtevrees en dat ik me niet echt afvroeg of de meisjes dat wel gingen durven, besefte ik pas achteraf. Vijf euro per persoon voor het reuzenrad, ge kunt er echt een arm aan verliezen aan die kerstmarkt, euh, Winterfeesten. Maar een onderhandeling later moest ik voor de meisjes maar één ticketje samen kopen (tip 4).

Toen het ding naar omhoog ging, werd ik wakker uit mijn kerstdroom: wat zit ik hierop te doen? Maar hé, de meisjes waren niet bang, die vonden het zalig. Dus hield ik me ook maar ferm en genoot van het uitzicht. Een aanradertje.

Groetjes vanop het reuzenrad!

Ik vond het allemaal zalig, ik genoot met volle teugen. Bij tijden ook wel wat droef, want die sfeer doet me altijd aan die laatste kerst denken, toen alles nog perfect was.

Het zonnetje scheen en er was veel minder volk dan ik verwacht had (dikke oef). Ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan dat ik mijn ma niet gebeld had om mee te komen want ze zou dat ook plezant gevonden hebben. En ze kwam toch al op de kindjes letten ‘s avonds wegens vegetarische kookles. Dus na de balletles ging ik snel snel een groot pak oliebollen kopen en at ze samen met de meisjes (die heel snel veranderden in kerstmeisjes) op.

Oma, de kerstmeisjes en de oliebollen!

De kinderen, die zijn fan. Die wilden vandaag al terug naar de kerstmarkt. Sien was de dag ervoor ook al geweest met school. En misschien gaan we nog wel eens terug, ja. Peter -aan het werk- was jaloers toen ie de foto’s zag en de verhalen hoorde van de namiddag. Iets in mij zegt dat hij ook nog eens het rad op wil. Met de meisjes.

Om het nog eens over de school te hebben

Hoe zit het nog met de school? Een vraag die we hier vaak krijgen na dat postje van begin september.

Ewel, ik zal dat eens uitleggen. Wij zijn dus gebleven. Ondanks al ons getwijfel zijn we gebleven. En we zijn tot nog toe zeer tevreden met onze keuze. De twee andere mogelijke scholen hadden namelijk géén van beide ons hart en onze ziel gestolen. Bij geen van beide andere scholen hadden we een écht goed gevoel. Weggaan was dus voor ons een vlucht geweest, een negatieve keuze. Terwijl een schoolkeuze een positieve keuze moet zijn, een keuze vanuit het hart. Een keuze waar je best je tijd voor neemt en waar je best echt zeker van bent.

Dus zijn we gebleven. Want op de huidige school hebben we ons eigenlijk altijd wel goed gevoeld. Ondanks de beperkingen. Maar hé, waar zijn die er niet? In communicatie blinkt onze school niet altijd uit, maar kijk, er is een nieuwe website, we krijgen een maandelijkse nieuwsflash. Er wordt dus wel degelijk aan gewerkt. Maar hé, het is een school die aansluit met onze levensvisie, met hoe we zijn en hoe we denken. Het is een gemengde school, met kinderen die van overal komen. Ik vind dat in een stad als Gent wel belangrijk. Het is een school met enthousiast personeel. En over alle vooroordelen tegenover scholen, ik zou zeggen: lees dit eens, zeer interessant leesvoer.

Het enige vervelende momenteel is wel de locatie: kleuterschool in de Abeelstraat, lager in de Onderstraat. Maar ‘s morgens kan ik beide kindjes afzetten in de Onderstraat en gaan de kleuters met de bus naar de Abeelstraat. Niets veranderd voor mij dus, ideaal. ‘s Avonds kan Janne dan met de bus met de Abeelstraat en kan ik ze in principe allebei daar gaan ophalen. Maar dat is niet ideaal want dan mist ze de uitstekende gratis huiswerkbegeleiding op haar school. Dus laat ik haar regelmatig daar en doe ik twee locaties. Maar ondanks alles valt het dus wel mee. En neen, nog geen zicht op wanneer de kleuterschool terug kan. Dat zal sowieso niet voor dit schooljaar zijn.

Janne zit heel graag op haar school, ze voelt er haar zeer goed in haar vel. Voor haar is er op geen enkel moment een probleem geweest. Voor Sien (nog een beetje kleiner) nog veel minder problemen. Janne leert schrijven, lezen en rekenen, net als overal. Dus voorlopig blijven ze waar ze zitten, dat is zeker.

Of ze daar daarom altijd zal blijven? Ewel, daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur te steken. Als er iets is wat ik geleerd heb aan afgelopen zomer is dat schoolcontexten snel kunnen veranderen. En als dat zo is, ga ik opnieuw alle mogelijkheden onderzoeken, ook die van afgelopen zomer, ja. Maar voorlopig zijn wij content, zeer content.

Of alles nu vergeten en gepasseerd is? Mja, dat durf ik ook niet te zeggen. Er zijn wonden geslagen in vriendschappen, wonden die langzaam zullen genezen, maar dat vergt zijn tijd. Maar bon, ook dat zal wel weer goed komen zeker?

Fietsen en zingen

Fietsen met kinderen in de stad. De normaalste zaak van de wereld, vinden wij.

Peloton

Op woensdag moet het vaak nogal rap gaan. School is uit om twaalf uur en om 13.15u moeten Sam en Janne al in de balletles zijn. Soms gaan we thuis eten maar dat is ook haastwerk. Dus gaan we vaak eten met de kinderen Met Lise, Sam en Milo. Twee vrouwen, vier kinderen tussen bijna 4 en 6,5 jaar. We gaan dan naar de Brooderie. Ze hebben daar vreselijk lekkere spaghetti en na een simpel telefoontje van ons zetten ze die gewoon voor onze neus neer om 12.15u. Geweldig is dat. Ode aan de Brooderie!

Marbels

Daarna gaan we met vier kinderen richting dansles. Waarvan drie fietsende kinderen. Door het centrum van de stad en een drukke winkelwandelstraat. Ge moet dat wel wat dirigeren. Laat dat nu net zijn waar Lise en ik samen heel erg goed in zijn. Elk heeft zijn rol: ik doe de kop, ik bepaal de weg, zo kunnen de kinderen me volgen. Ik maak ook veel lawaai, want met zo’n treintje door de stad rijden, met voetgangers die niet altijd even goed opletten, het vergt enige concentratie. Pas op, het is niet alsof wij fietsterroristen zijn hé: wij rijden alleen waar wij mogen rijden en door de winkelwandelstraat rijden wij traag, zoals het hoort. Maar we maken de mensen er wel attent op dat er een paar kleine fietsertjes komen. Lise, die rijdt achterop en die houdt den boel in de gaten. Als er ééntje achterblijft brengt zij die mee. Zeer strak geregisseerd.

Peter, gisteren toevallig vrij en eventjes tijd om mee te komen eten, stond er naar te kijken. Hij vond het een echt spektakel. Maar bon, zo speciaal is dat nu ook weer niet, er zijn mensen die dat dagelijks doen. Wij willen gewoon ons stadskinders van kleins af aan leren hoe het is om door de stad te rijden. En niks is beter dan de praktijk!

Trouwens: al die regen van de laatste weken: die van mij vinden dat niet erg. In plaats van te zeuren over de regen, beginnen wij te zingen. Hoe harder het regent, hoe meer wij zingen op de fiets. Bekijks hebben we wel, maar dat trekken we ons niet aan. Zingen is de beste manier om vrolijk te blijven, toch?

Thermosmart

Een klein jaar geleden vroeg ik het me af, of er slimme oplossingen waren om mijn temperatuur in huis op afstand te regelen. Want een gewone thermostaat kan je wel instellen voor een vast schema. Maar als je een onregelmatig leven hebt is dat niet de beste oplossing. Wat eerder thuis, wat later thuis. Of je zult altijd zien dat je vergeten bent de thermostaat aan te passen als je net weg bent. Dus dat moest toch beter kunnen.

Ik kreeg een leuke reactie van Hans, van Thermosmart. We gingen aan het mailen, onderzochten wat informatie en een paar maanden later was ik betatester van de Thermosmart. Gemakkelijk te installeren. Het is te zeggen: ik liet mijn loodgieter de hardware installeren, want daar ken ik werkelijk niks van. Het softwaregedeelte deed ik zelf en dat was echt in één-twee-drie geklaard.

Hoe werkt het? Er is een webplatform waar je uitgebreide mogelijkheden hebt. Een handleiding heb je eigenlijk niet nodig, want het is heel erg simpel.

Knipsel

Drie belangrijke dingen:
Mijn instellingen Er zijn een aantal programma’s die je zelf kan aanpassen naar je eigen behoeftes (comfort, thuis, niet thuis en antivries). Je deelt je dagen en je weken in in blokken, zo veel als je dat zelf wenst. En dan heb je dus je “regelmatig programma”. Je kan die programma’s telkens eenvoudig draggen en droppen, uitrekken en korter maken. Intuïtief.
Mijn agenda. Als je een paar dagen weg bent, kan je dat gewoon aanpassen, zonder heel uw schema overhoop te moeten gooien. “Mijn agenda” overruled altijd je standaard instellingen.
Mijn overzicht zie je de samenvatting van de twee.

Rechts zie je de temperatuur staan van het huidige programma. Rode pijl is de gevraagde temperatuur verhogen, blauwe pijl verlagen. Simpel als pompwater.
Rechts onder zie je de buitentemperatuur. Dat is niet gebaseerd op een buitensensor, maar wel op de waarnemingen voor bepaalde regio’s.

De grafiekenmens in mij vindt het ook wel leuk dat er onderaan een grafiekje staat met de evolutie van de gevraagde en de gemeten temperatuur. Al klopt dat precies nog niet helemaal. :-)

Het kan ook vanaf je smartphone of tablet. Niet met een app, wat goed nieuws is, want dat wil zeggen dat het meteen op alle platformen (iOS, Android, Windows,..) draait. Wij gebruiken het vanaf iOS én Android en het werkt prima. Je maakt een snelkoppeling naar je mobiele pagina en het ziet er dan evengoed uit als een app. Je ziet er zowat de dingen van het webplatform, maar dan minder uitgebreid. Je kan het dus gebruiken met meerdere gebruikers tegelijkertijd en het belangrijkste van al: je kan die op gelijk moment aanpassen. Wat vroeger thuis en je komt graag thuis in een warm huis? Verhogen! Het is veel te gezellig bij de vrienden en je blijft nog wat plakken? Verlagen!

Untitled

Oh en ook niet onbelangrijk: de thermostaat in je leefruimte. Die ziet er heel simpel en strak uit. Al is niet iedereen fan van het oranje licht, het is wél erg duidelijk. Je ziet er geen knoppen aan, maar ze zijn er wel. Eens je even op het touchscreen drukt zie je meteen weer de huidige en de gevraagde temperatuur. En je ziet ook pijltjes, waarmee je de temperatuur kunt aanpassen. Handig, voor als pakweg de babysit het toch een beetje koud heeft, dan kan ze zelf nog bijsturen.

En het belangrijkste van al is: je kan er ook veel mee besparen. Lijkt me niet onlogisch, wij zetten de gevraagde temperatuur nu automatisch lager en verhogen al naargelang we daar behoefte aan hebben. En op verplaatsing passen we geregeld de thermostaat in ons huis aan. En ja, het is best cool om te zeggen: “het is nu 22 graden in onze living”, ook als je al een paar dagen niet meer thuis geweest bent. :-)

Enfin, een hele mooie samenvatting zie je in dit filmpje.

Het goede nieuws is: hij is vanaf nu voor iedereen verkrijgbaar! Meer info vind je hier!

Home sweet home (2)

Hier nog een werf:

De werf

To paint or not to paint
To paint or not to paint?

Paint, primer

Paint dus #primer

Paint, industrial black.

Eerste laag #industrialblack

U ziet hier de trap naar de zolder, naar wat Peter zijn bureau moet worden. Ook die is bijna klaar!

Met dank aan Pinterest voor het idee

Het is geen slechte zomer, neent

Ik zei het toch al hé, dat de vakantie drukker is dan anders? En wat het wel is: door de slimme telefoons en tablets in huis zit ik in mijn vrije uren minder achter een computer. En op zo’n dingetje een hele post gaan uittikken, dat doet ge dan weer niet hé.

Maar om het goed te maken alweer een fotoverslagje.

Er werden grote scheuren vastgesteld in het kleuterschooltje waar Janne en Sien school lopen. Hoe dat allemaal komt leest u hier, maar steek het ondertussen gewoon maar op de immense bouwput van de Vrijdagsmarkt. In september kan Sientje al zeker niet meer in haar klasje terecht. Janne wel, want die gaat naar de lagere school.

Denkt dat het waar is, dat van die scheuren zo groot dat ge er uw arm kunt doorsteken #oeie

We deden de zeven lagen klimop af in onze tuin en stelden vast dat onze tuin een paar vierkante meter groter is dan we dachten. Hij is nog steeds niet volledig af trouwens, maar het scheelt toch al een pak. Nooit gedacht dat ge zoveel groenafval uit zo’n klein tuintje kon halen trouwens.

Mijn bartel

Hoewel deze twee toch al een jaar of vijf in Gent wonen (allez, Milo iets minder want hij is nog geen vijf) waren ze nog nooit op de Gentse Feesten geweest. Ze kregen een rondleidingske van mij. Of het meeviel ziet u op deze foto. En ook uit de quote: “Volgend jaar gaat het geen waar zijn hoor, dan gaan we niet op reis tijdens de Gentse Feesten!”

Voor het eerst op de feesten en het is leuk!

We gingen Janne ophalen van het scoutskamp. Vooral Sien was dolblij om haar oudere zus terug te zien. Janne had het heel goed gesteld. Tenten en hudo’s, dat schrikt haar allemaal niet af, jong.

De zusjes waren blij om elkaar terug te zien

Corneel en Ivo kregen een zusje, Irene. Hoewel ik meestal erg goed ben in het raden van geslachten der baby’s, zat ik er deze keer faliekant naast. Een mens kan al eens missen hé. Maar het is een wondermooie baby, en een meisje, eindelijk!

Corneel ontmoet zijn kersverse zusje Irene

Het kind kreeg uiteraard ook een dekentje van mij, hoewel ze het nog niet zo veel nodig zal gehad hebben.
Dekentje voor de kleine Irene!

We gingen ook een paar keer naar de Gentse Feesten met de kindjes, die vinden dat ook heerlijk. Volgend jaar verlof beter plannen en meer naar de Gentse Feesten gaan ja.

Had werkelijk een heerlijke dag op de feesten met deze vier pagadders. Tx @mdevylder!

En we gingen ook eens kijken naar papa op het grote podium.
@peterdecroubele en zijn grote fan

Of er kwam al eens bezoek dat meer talent had om kinders om te toveren in vlinders en prinsessen dan ik.

Make up sessie op het terras

Maar er moet ook nog gewerkt worden en dan mochten de kindjes drie dagen mee naar de opvang op het werk. En achteraf gingen we naar de hoogste verdieping zodat ze eens van het uitzicht konden genieten.

Hoge toren

En er is er hier eentje moe van te veel werken en te veel activiteiten. Maar ook voor hem is het binnenkort echt vakantie!

Aan vakantie toe #nogtweedagen

De lijdensweg van een KidsID (2)

Helaas, helaas, de mooie kidsID’s van een paar jaar geleden zijn vervallen. En omdat wij al eens op reis durven gaan, moest ik er nieuwe aanvragen. Deze keer durfde ik het alleen aan en het werd een groot succes. Ik wil jullie de sleutel tot mijn succes vooral niet onthouden.

1. Ga naar de fotograaf met uitgeslapen, goedgezinde kinderen. Hey, twee kinderen die min of meer lachend op de foto staan, wat een succes! 19 euro voor twee foto’s ondertussen, zelfde fotograaf. Janne lacht wat geforceerd maar bon, het kan er mee door. Sien kreeg de slappe lach dus die staat er op gelijk ze is :-)

Janne staat er wat vreemd op maar tis toch al stukken beter dan de vorige keer.

2. Ga naar het administratief centrum van Gent, neem een nummerke en stel vast dat er nog 26 wachtenden voor u zijn. En uw kinderen zijn bij u, want die moeten mee zijn voor de aangifte. Dus ge ziet dat niet echt zitten, zo lang wachten.

3. Geen nood, er staat een ijskraam voor het Zuid, trakteer uw kinderen op een ijsje. Uiteraard smodderen ze daar ongelooflijk mee en al gauw hangen hun gezichtjes en kleren vol met chocoladeijs, maar dat geeft niet, want ze staan toch al op de foto.

3. Als uw kinderen aan de koek van hun ijsje zitten, is het grootste druipgevaar voorbij, denkt ge. Ga terug naar het administratief centrum, want ge wilt uiteindelijk toch niet dat uw beurt zomaar aan u voorbij gaat. Nog altijd tien wachtenden. Maar plots gaat het snel en als uw nummerke eindelijk op het scherm verschijnt probeert ge zo snel mogelijk met twee kleine besmodderde meisjes en de resten van hun ijsje aan het loket te verschijnen. Want ge wilt toch niet dat ze denken dat ge het opgegeven hebt en dat ze naar het volgende nummerke gaan.

4. Leg aan de gestresste loketbediende uit dat die chocolademonsters wel degelijk dezelfde meisjes zijn als die op de foto, amper een half uurtje geleden genomen. Maak wat grapjes met haar ook, want besef goed dat zij wellicht veel te veel zeurende mensen voor haar neus staan heeft. Ondertussen hou je dus ook uw monstertjes in de gaten. En zo zie je dat Sien met de resten van haar ijsje een soort lassobeweging heeft gemaakt en daarmee de resten gesmolten chocoladeijsje rondgestrooid heeft in het administratief centrum. Vis het laatste papieren zakdoekje uit uw sjakosj en kuis daarmee de de vloer min of meer een beetje op. Kwestie van te verhinderen dat andere mensen een slide doen over het chocoladegebeuren.

5. Bon, alles in orde, kinderen inpakken en naar buiten. En daar de schepen van Burgerlijke zaken tegenkomen alwaar ik in de vorige legislatuur leuke momentjes mee beleefd heb. Die beloofde dat ze dat daar eens rap ging gaan tekenen zie. Jeej, binnenkort kunnen we op reis!

Geef toe… tis toch een hele verbetering, hé…

KIDS-ID's