Op het Lichtfestival. Heerlijk vond ik het. Een fikse winterwandeling met de kindertjes, die werkelijk ogen te kort kwamen. De boog in de Belfortstraat waar je toch echt onder moest gelopen hebben. De fantastische projecties op het Postgebouw. De mannekes op Sint-Jacobs. Heel schoon allemaal.

De kleinere dingen hebben we niet gezien, want aanschuiven was geen optie met twee kleinere kindjes. Erg was dat ook niet, want na anderhalf uur hadden ze het ook wel weer gezien. De drukte vond ik nogal meevallen, je kon te voet overal vlot door. Om de stad binnen te geraken, was het misschien wat anders, maar daar hebben wij, centrumbewoners, dan eens geen last van. Oké, toen ik vrijdag Janne ging afhalen in haar centrumschool had ik dan wel weer wat last van kijkers die het niet leuk vonden dat ik met mijn fiets en fietskar door de meute moest. Tja, dat is dan weer het nadeel van een centrumschool.

Maar bon, ik had het er graag voor over zulle. En met mij 500.000 andere mensen.

Vroeger was ik daar niet zo aan, aan heel die opgeklopte kerstsfeer. Tot voor een paar jaar kwam er zelfs geen boom en geen versiering binnen. Ik heb nog altijd een gloeiende hekel aan lerstmuzak, al te veel pijn aan uw oog doende kerstversiering en aan de drukte die dan in de straten en de winkels overheerst. Ik bestel het merendeel van mijn cadeautjes dan ook online.

Maar tegenwoordig komt hier al wat kerstsfeer in huis. Twee wondermooie dochters, dat is de reden.

We hebben een te gekke kerststal van “My Little People”. Jozef was verdwenen op het moment van de foto, dus zette ik, euhm, een politieagent in de plaats.

Ja, vooral Sientje is wel fan van de stal. Ze gaat dan op een stoeletje staan en pikt één voor één de ventjes, de engel en de dieren. En zet ze in de bus. Dan moeten ze een toerke gaan rijden.

Leutig, toch?

Ik ben zot van ons huis. Al van voor we er woonden, vonden wij dat een tof huis. Ja, want eerst woonden we 3 jaar aan de overkant en hwe ebben dus uitgebreide prospectie kunnen doen van ons huis. En toen we de kans kregen om het te kopen, hebben we ook niet lang getwijfeld om dat te doen. In 2002 was dat al, volgend jaar zijn we dus 10 jaar huiseigenaar.

Het is een charmant huis dicht bij het centrum van de stad, in een rustige buurt vol leuke mensen. Vlak aan het water. Met een leuk restaurant naast ons deur. Het huis heeft een grote garage en dat is verdomd handig in de stad. Het huis heeft geen tuin, maar met een dakterras als het onze heb je dat ook niet meteen nodig. Zeker niet omdat ik totaal geen groene vingers heb en ik me ook niet amuseer met het rondwroetelen in aarde als hobby. Ik ben een stadsmeiske he, en alle planten gaan dood in mijn nabijheid. Het is geen doorsnee huis, maar ik hou daar wel van, huizen met een hoekske af.

We hebben er al één en ander aan verbouwd: nieuwe ramen, een nieuwe badkamer, een nieuwe garage met een bureau/logeerkamer/naaikamer en een nieuw dakterras.

M’enfin, zoals de meeste huizen van de meeste vrienden is ons huis ook niet perfect. Ik zie twee grote nadelen aan ons huis:

• Er is maar één kinderkamer. Voorlopig is dat nog geen probleem want de meisjes slapen graag samen. Maar als ze groter worden, gaan ze misschien liever een aparte kamer hebben.
• De keuken/leefruimte grenst niet aan ons terras. In de zomer eten wij dus niet snel buiten want het is een heel gezeul om alles naar boven en terug naar beneden te krijgen.

Soms denken we eraan om om die redenen ooit te verhuizen. Maar eigenlijk willen we daar niet weg, want we wonen er zo graag. We hebben het huis al grotendeels naar ons hand gezet en als we een nieuw huis kopen, moeten we volledig herbeginnen. En we willen in de stad blijven. Liefst in onze buurt. Niet zo simpel allemaal.

Dus zat ik me onlangs eens te bedenken. Als we nu eens de leefruimte en keuken naar boven zouden brengen. We kunnen de huidige kamer van Janne en Sien een stuk vergroten, ruim genoeg voor een living en keuken. En dan hebben we meteen aansluiting aan ons fantastisch dakterras, dat nog groot genoeg is dan.

Onze huidige living, die valt perfect op te splitsen in twee kamers. En de huidige keuken, die is sowieso aan vernieuwing toe. Eerst had ik gedacht om daar een televisieruimte te steken, ik vind dat wel fijn zo, een aparte TV-ruimte. Maar die ligt dan te dicht bij de slaapkamers, dus dat lijkt me toch niet zo’n goed idee. Multifunctionele ruimte dan maar. Strijken en al.

Ik zie één groot nadeel en dat is het gezeul naar boven. Alles twee verdiepingen naar boven slepen. Maar hmm, misschien is er wel plaats voor een mini-goederenliftje aan de koer. Keep on dreaming.

Een ander nadeel euh, dat zal de prijs wel zijn, zeker?

Manlief is nog niet helemaal overtuigd. Anderen vinden het dan net weer een grandioos idee. Wat denken jullie, haalbaar, grandioos idee of te zot voor woorden?

Eerst morgen maar eerst het grote antieke bed naar beneden halen, de kinderkamer wat herinrichten en de bureau/naaikamer herinrichten. Met een huis kunt ge u altijd bezighouden.

Serieus, er zijn zo van die verbouwingen waarvan ge achteraf zegt: “Dat zou ik nu toch nooit meer doen!”. Iedereen die veel veranderd heeft aan zijn huis, heeft zo waarschijnlijk wel iets, het één al groter dan het ander.

Als ik één ding nooit, maar dan echt nooit meer zou doen, dan is het wel regenputten steken. Ik zie u uw wenkbrauwen al fronsen. Dat is toch ecologisch en al? Inderdaad ja, dat wel, ik troost mezelf daar mee. Maar de miserie die wij daar al mee gehad hebben, pffff. De problemen alhier, opgesomd.

1. Het graven: aangezien onze woning onderbouwd is met allemaal 19de-eeuwse kelders was het niet zomaar een putje graven en dan twee tonnen steken. Het was eigenlijk een putje boren. Een dag langer, manarbeid met twee stevige kerels. Ge kunt uitrekenen hoeveel dat kost.

2. Te klein: 3500 liter, dat is te weinig. Aanvankelijk zat onze wasmachine daar ook op, maar dat ging niet. Om de haverklap leeg.

3. Zelfs met alleen twee aangesloten WC’s (waarvan er eigenlijk maar één echt gebruikt wordt) zijn de putten te klein. Om de haverklap leeg. En dan moeten we die bijvullen. Met de tuinslang, want dat mag niet met een verbinding, want dan zijn de mannen van Waterlink boos.

Tot daar aan toe. De laatste maanden begonnen onze putten te stinken. Eerst een beetje, dan altijd maar meer. We goten er product in, voor regenputten. We goten er bleekwater in, een tip die we ergens gelezen hadden. Het hielp allemaal, een beetje. Maar toen werd het erger, veel erger. We gingen de putten eens grondig uitkuisen als ze leeg waren, dat was het plan. Maar raar: waar de putten anders om de haverklap leeg waren, gingen ze nu nooit meer leeg. Ik vond toen al dat het niet klopte, dat er iets mis was. Maar manlief zei dat het niet anders kon dan kloppen.

En de stank werd erger, veel erger. De laatste weken vond ik het écht niet meer te harden. Ik kon soms wel bleiten, als ik thuis kwam, want thuis komen in stank, dat is het echt niet. Ik werd er echt helemaal gek van (en ik niet alleen). Ik zei dat dat rioolwater was, in ons WC’s, maar Peter geloofde me nog altijd niet.

Dus leegde ik vorige week de putten, liet de inhoud op straat lopen. De hele straat stonk. De putten waren leeg, we gingen ze maandag schoon spuiten met de hogedrukreiniger. Doen we de deksels open, blijkt de ene put volledig wéér vol te zitten met vuil vies sop. Terwijl het amper geregend had! Opnieuw leeg gehaald. En dan hoorden we een continu gedruppel, soms harder, soms zachter, maar wel continu. Van de andere kant, niet van de kant waar regenwater binnenkomt. Bovendien was het mooi, droog weer. Bon, nu was ik het wel echt zeker: iets helemaal fout met de putten.

Enfin, de firma laten komen. Blijkbaar zat er een verstopping op de rioleringsbuis (als de putten vol water zitten, loopt het langs daar weg). En door die verstopping of zo kwam het afvalwater van onze vaatwas en wasmachine in onze putten terecht. Geen wonder dat het vies, vuil stinkend water was.

Bon, putjes laten leegtrekken, schoonspuiten, leidingen schoon geblazen. Kostprijs: 270 euro. Als we ooit al economisch voordeel gehaald hebben uit het gebruik van regenwater ipn plaats vanleidingwater, dan is dat nu in één klap weg. Maar voorzichtige hoera, de stank zou ook weg moeten zijn.

Serieus, ze krijgen nog één kans, die putten van ons. Omdat ze gruwelijk veel geld gekost hebben. En omdat het ecologisch is. Maar als ze nu nog stinken, laat ik onherroepelijk terug leidingwater aansluiten op mijn WC’s. Gene zever! Dan doet ne mens al eens iets voor het milieu!

(en ik ga het nog maar niet hebben over het hervullen van de putten dat onze garage en bureau blank heeft gezet…)

Het STAM is één jaar geworden en wij waren er onlangs ook eens. Eindelijk!

Een geleid bezoek met CEVI. Ik wil er binnenkort nog eens naar toe om er heel op mijn gemak eens een beetje rond te struinen. Want ik heb nog veel te veel dingen niet goed genoeg kunnen bekijken.

En hier! Zoek ons huis! Fantastisch hoe goed de hele stad nagebouwd werd, zeg!

Een aanradertje, echt waar. Al was het maar om het prachtige gebouw te zien.

Zes jaar geleden trouwde ik met dit raar mannetje.

Dus zetten we ne keer dit schoon liedjen op den blog!

Janne en Corneel kijken Pierke Pierlala

Janne en Romy bij Pierke Pierlala

Ook Sien was fan van Pierke Pierlala (even later zette ze zich als een grote tussen de andere grote kindjes, grappig!)

Ella en Janne kijken circus fernandez of zoiets

En dan nog eens op het molentje

(Foto: Goya)

Ondanks het mindere weer waren de Gentse Feesten voor ons toch geslaagd. Volgend jaar meer van dat, en beter weer natuurlijk.

Het is waar, de tijd dat ik tien dagen vakantie nam om tien dagen te feesten, ligt al een tijd achter mij. Om zes uur ‘s morgens in bed, opstaan ergens een gat in de middag om tegen de avond weer naar de Gentse Feesten te gaan. Ik heb het gedaan. Na tien dagen was ik de sleur van het uitgaan beu en was ik blij dat ze gedaan waren.

Nu moet ik vakantie nemen omdat crèche en opvang gesloten zijn. Geen probleem voor mij, ik heb de luxe van schandalig dicht bij de Feestenzone te wonen zonder overlast te hebben. Dus ik ga wanneer ik wil, na het dutje van Sien. Een beetje rondstruinen, zien waar je uitkomt, genieten van onverwacht spektakel: leuk vind ik dat. Maar nu is er geen fun aan. Een mens moet altijd voorbereid zijn op regen. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel regen.

‘s Avonds ga ik ook nog wel eens, als ik opvang heb voor de kindjes. Zoals woensdagavond, de vooravond van de Nationale feestdag. Normaal kan je dan over de koppen lopen. Nu konden we zomaar overal door, we moesten zelfs nauwelijks slalommen.

Andere jaren ergerde ik me wel eens aan de massa, aan het teveel volk. Nu bloedt mijn hart. Veel te weinig volk. Niet goed voor de organisatoren. Niet goed voor de stad. Tien dagen regen, daar is niemand tegen gewapend, het zal zware gevolgen hebben voor de Feesten.

Het enige voordeel is dat de Feesten voor één keer weer echt van de Gentenaars lijken te zijn. Ze bekijken de hemel en komen buiten zodra het droog is. Maar toch, dat is niet genoeg.

Straks gaan we naar Pierke. Ik deed dat als kind en vond dat heel erg tof. Hopelijk de dochters ook. Vanavond gaan de kindjes nog eens op logement en zetten we nog eens een stapje op de Feesten. Hopelijk met ons véééél ander volk.

Kom mensen, trotseer de regen, en kom toch eens naar de Feesten!

Eén keer per week neem ik de kindjes mee naar het UZ. Dat zijn dan kortere bezoekjes. Want zodra ik Sien op de grond zet, loopt ze de gang in en wil ze het ziekenhuis verkennen. En ze vervelen zich daar snel natuurlijk, in een veel te kleine kamer waar ze stil moeten zijn, want er ligt (lag) nog een andere mevrouw. Maar het uitzicht daar, dat konden ze wel waarderen.

Met mijn mama alles OK trouwens. Al is ze daar nog niet weg en volgt daarna nog een hele revalidatie. Twee en een half weken intensief verlamt lijf en leden. Maar bon, we zijn toch al zover.

Mama is weg van intensieve sedert gisterenavond. Hoera daarvoor! Weg steriele piepende omgeving! Maar bedankt, dankzij de intensieve zorgen is ze er nog! We zijn er nog niet, maar we zijn goed bezig.

Ik ben gisterenavond niet naar Prince geweest en ik heb daar geen spijt van. Ik heb niks met die mens. Ik snap ook niet wat al mijn vrienden daar wel mee hebben. Da’s toch van de generatie voor ons?

In plaats daarvan ben ik gisteren officieel een Ijverig Wijf geworden. Mijn prachtig t-shirtje mag u binnenkort hier aanschouwen, maar niet voor het af is. Maar de mouw staat er nu toch al juist aan, een hele verbetering.

En dan heb ik het nog niet over dat ik gisterenavond in Lissabon had kunnen zitten. Tss!