Vroeger was ik daar niet zo aan, aan heel die opgeklopte kerstsfeer. Tot voor een paar jaar kwam er zelfs geen boom en geen versiering binnen. Ik heb nog altijd een gloeiende hekel aan lerstmuzak, al te veel pijn aan uw oog doende kerstversiering en aan de drukte die dan in de straten en de winkels overheerst. Ik bestel het merendeel van mijn cadeautjes dan ook online.

Maar tegenwoordig komt hier al wat kerstsfeer in huis. Twee wondermooie dochters, dat is de reden.

We hebben een te gekke kerststal van “My Little People”. Jozef was verdwenen op het moment van de foto, dus zette ik, euhm, een politieagent in de plaats.

Ja, vooral Sientje is wel fan van de stal. Ze gaat dan op een stoeletje staan en pikt één voor één de ventjes, de engel en de dieren. En zet ze in de bus. Dan moeten ze een toerke gaan rijden.

Leutig, toch?

Ik ben zot van ons huis. Al van voor we er woonden, vonden wij dat een tof huis. Ja, want eerst woonden we 3 jaar aan de overkant en hwe ebben dus uitgebreide prospectie kunnen doen van ons huis. En toen we de kans kregen om het te kopen, hebben we ook niet lang getwijfeld om dat te doen. In 2002 was dat al, volgend jaar zijn we dus 10 jaar huiseigenaar.

Het is een charmant huis dicht bij het centrum van de stad, in een rustige buurt vol leuke mensen. Vlak aan het water. Met een leuk restaurant naast ons deur. Het huis heeft een grote garage en dat is verdomd handig in de stad. Het huis heeft geen tuin, maar met een dakterras als het onze heb je dat ook niet meteen nodig. Zeker niet omdat ik totaal geen groene vingers heb en ik me ook niet amuseer met het rondwroetelen in aarde als hobby. Ik ben een stadsmeiske he, en alle planten gaan dood in mijn nabijheid. Het is geen doorsnee huis, maar ik hou daar wel van, huizen met een hoekske af.

We hebben er al één en ander aan verbouwd: nieuwe ramen, een nieuwe badkamer, een nieuwe garage met een bureau/logeerkamer/naaikamer en een nieuw dakterras.

M’enfin, zoals de meeste huizen van de meeste vrienden is ons huis ook niet perfect. Ik zie twee grote nadelen aan ons huis:

• Er is maar één kinderkamer. Voorlopig is dat nog geen probleem want de meisjes slapen graag samen. Maar als ze groter worden, gaan ze misschien liever een aparte kamer hebben.
• De keuken/leefruimte grenst niet aan ons terras. In de zomer eten wij dus niet snel buiten want het is een heel gezeul om alles naar boven en terug naar beneden te krijgen.

Soms denken we eraan om om die redenen ooit te verhuizen. Maar eigenlijk willen we daar niet weg, want we wonen er zo graag. We hebben het huis al grotendeels naar ons hand gezet en als we een nieuw huis kopen, moeten we volledig herbeginnen. En we willen in de stad blijven. Liefst in onze buurt. Niet zo simpel allemaal.

Dus zat ik me onlangs eens te bedenken. Als we nu eens de leefruimte en keuken naar boven zouden brengen. We kunnen de huidige kamer van Janne en Sien een stuk vergroten, ruim genoeg voor een living en keuken. En dan hebben we meteen aansluiting aan ons fantastisch dakterras, dat nog groot genoeg is dan.

Onze huidige living, die valt perfect op te splitsen in twee kamers. En de huidige keuken, die is sowieso aan vernieuwing toe. Eerst had ik gedacht om daar een televisieruimte te steken, ik vind dat wel fijn zo, een aparte TV-ruimte. Maar die ligt dan te dicht bij de slaapkamers, dus dat lijkt me toch niet zo’n goed idee. Multifunctionele ruimte dan maar. Strijken en al.

Ik zie één groot nadeel en dat is het gezeul naar boven. Alles twee verdiepingen naar boven slepen. Maar hmm, misschien is er wel plaats voor een mini-goederenliftje aan de koer. Keep on dreaming.

Een ander nadeel euh, dat zal de prijs wel zijn, zeker?

Manlief is nog niet helemaal overtuigd. Anderen vinden het dan net weer een grandioos idee. Wat denken jullie, haalbaar, grandioos idee of te zot voor woorden?

Eerst morgen maar eerst het grote antieke bed naar beneden halen, de kinderkamer wat herinrichten en de bureau/naaikamer herinrichten. Met een huis kunt ge u altijd bezighouden.

Serieus, er zijn zo van die verbouwingen waarvan ge achteraf zegt: “Dat zou ik nu toch nooit meer doen!”. Iedereen die veel veranderd heeft aan zijn huis, heeft zo waarschijnlijk wel iets, het één al groter dan het ander.

Als ik één ding nooit, maar dan echt nooit meer zou doen, dan is het wel regenputten steken. Ik zie u uw wenkbrauwen al fronsen. Dat is toch ecologisch en al? Inderdaad ja, dat wel, ik troost mezelf daar mee. Maar de miserie die wij daar al mee gehad hebben, pffff. De problemen alhier, opgesomd.

1. Het graven: aangezien onze woning onderbouwd is met allemaal 19de-eeuwse kelders was het niet zomaar een putje graven en dan twee tonnen steken. Het was eigenlijk een putje boren. Een dag langer, manarbeid met twee stevige kerels. Ge kunt uitrekenen hoeveel dat kost.

2. Te klein: 3500 liter, dat is te weinig. Aanvankelijk zat onze wasmachine daar ook op, maar dat ging niet. Om de haverklap leeg.

3. Zelfs met alleen twee aangesloten WC’s (waarvan er eigenlijk maar één echt gebruikt wordt) zijn de putten te klein. Om de haverklap leeg. En dan moeten we die bijvullen. Met de tuinslang, want dat mag niet met een verbinding, want dan zijn de mannen van Waterlink boos.

Tot daar aan toe. De laatste maanden begonnen onze putten te stinken. Eerst een beetje, dan altijd maar meer. We goten er product in, voor regenputten. We goten er bleekwater in, een tip die we ergens gelezen hadden. Het hielp allemaal, een beetje. Maar toen werd het erger, veel erger. We gingen de putten eens grondig uitkuisen als ze leeg waren, dat was het plan. Maar raar: waar de putten anders om de haverklap leeg waren, gingen ze nu nooit meer leeg. Ik vond toen al dat het niet klopte, dat er iets mis was. Maar manlief zei dat het niet anders kon dan kloppen.

En de stank werd erger, veel erger. De laatste weken vond ik het écht niet meer te harden. Ik kon soms wel bleiten, als ik thuis kwam, want thuis komen in stank, dat is het echt niet. Ik werd er echt helemaal gek van (en ik niet alleen). Ik zei dat dat rioolwater was, in ons WC’s, maar Peter geloofde me nog altijd niet.

Dus leegde ik vorige week de putten, liet de inhoud op straat lopen. De hele straat stonk. De putten waren leeg, we gingen ze maandag schoon spuiten met de hogedrukreiniger. Doen we de deksels open, blijkt de ene put volledig wéér vol te zitten met vuil vies sop. Terwijl het amper geregend had! Opnieuw leeg gehaald. En dan hoorden we een continu gedruppel, soms harder, soms zachter, maar wel continu. Van de andere kant, niet van de kant waar regenwater binnenkomt. Bovendien was het mooi, droog weer. Bon, nu was ik het wel echt zeker: iets helemaal fout met de putten.

Enfin, de firma laten komen. Blijkbaar zat er een verstopping op de rioleringsbuis (als de putten vol water zitten, loopt het langs daar weg). En door die verstopping of zo kwam het afvalwater van onze vaatwas en wasmachine in onze putten terecht. Geen wonder dat het vies, vuil stinkend water was.

Bon, putjes laten leegtrekken, schoonspuiten, leidingen schoon geblazen. Kostprijs: 270 euro. Als we ooit al economisch voordeel gehaald hebben uit het gebruik van regenwater ipn plaats vanleidingwater, dan is dat nu in één klap weg. Maar voorzichtige hoera, de stank zou ook weg moeten zijn.

Serieus, ze krijgen nog één kans, die putten van ons. Omdat ze gruwelijk veel geld gekost hebben. En omdat het ecologisch is. Maar als ze nu nog stinken, laat ik onherroepelijk terug leidingwater aansluiten op mijn WC’s. Gene zever! Dan doet ne mens al eens iets voor het milieu!

(en ik ga het nog maar niet hebben over het hervullen van de putten dat onze garage en bureau blank heeft gezet…)

Zes jaar geleden trouwde ik met dit raar mannetje.

Dus zetten we ne keer dit schoon liedjen op den blog!

Om het eens over iets anders te hebben…

Lap, het was weer van dat. Een dag warmte en de kamer van de meisjes was weer veel te warm om te gaan slapen. Op zich vind ik dat niet zo’n drama: ik ben zelf groot geworden op een niet geïsoleerde zolderkamer en heb daar geen trauma’s van opgelopen. Ik kan me niet herinneren dat we daar zoveel last van hadden. Maar we willen de temperatuur toch graag wat naar beneden krijgen. Wat doen we dan? Eens ze slapen zetten we de terrasdeur wagenwijd open. We wachten daarmee tot ze slapen want Janne durft anders wel al eens uit haar bed te komen en nog wat op het terras te spelen, zo is ze wel.

We wonen aan het water en we hebben blijkbaar lekker bloed. Hordes muggen dus, ieder jaar opnieuw. Maar Janne en Sien liggen allebei onder een klamboe, dus dat zou wel moeten lukken, denk ik dan. Bovendien heb ik onlangs patches gekocht bij de apotheker om in de buurt van een kinderbed te kleven, om muggen op afstand te houden. Ze kregen er elk één. En ik dacht de strijd tegen de muggen al gewonnen te hebben.

Om 23 uur ging ik zelf slapen, ik wou eens goed slapen want had nog wat inhaalwerk van de nacht ervoor, trouwfeestje. Zodra mijn hoofd op het kussen landde, begon er boven ééntje te wenen: Sien. Gaan sussen, normaal gezien slaapt zij dan snel verder. Edoch nu niet, ze was over haar toeren. En normaal gezien slaapt Janne daar allemaal door, maar door de warmte en de muggen was ze snel wakker. Dat ze bang was van de muggen en al. Mja, ik kan haar geen ongelijk geven na haar toer van een paar jaar geleden. Zalf halen, sussen, water halen, sussen en telkens begonnen ze weer opnieuw. Tot twee uur. Veel te weinig nachtrust dus.

Ondertussen was het raam alweer toegeschoven en had ik het grof geschut uitgehaald: zo’n blauwe lamp waar beestjes lekker in geëlektrocuteerd worden. Beetje sadistisch, but I love it :-) Dan wint ge ALTIJD, hihi. Geeft alleen ontzettend veel licht, en ik wil dat ding niet de hele nacht laten branden, zo gerust ben ik daar allemaal niet op.

Vanmorgen halen we Janne uit haar bed en zien we dat ze weer volstaat van de muggenbeten. Niet zo erg als toen, maar toch. Ondanks klamboe. Als die beesten er in kruipen en ge ziet ze niet op het moment dat je ze er in legt heb je het dus zwaar vlaggen. Dan reageren ze zich precies helemaal af. Ondanks patchen. Tja. Bij Sien valt de schade nogal mee, gelukkig.

Vanavond gaan we voor het nog groffer geschut: de kinderkamer wordt tijdelijk verhuisd naar het bureau. Het is daar heerlijk koel en daar zitten geen muggen. Al zal ik voor de zekerheid toch een paar patchen plakken, peis ik.

Hopelijk vinden de kindjes hun tijdelijke verhuis oké. En hopelijk vannacht wat meer slaap…

Dit dingetje zat al een hele tijd geleden in mijn bus en moest ik dringend eens testen. Het is te zeggen: eerst heeft het een tijd bij De Post gelegen. Daarna wachtte ik op kouder weer, want ik las bij anderen dat het een beetje spijtig was dat het dingetje gelanceerd werd in een seizoen waarin binnen en buitentemperatuur niet al te veel verschilden. M’enfin, ondertussen is het al een tijdje écht koud en werd het al een tijdje écht nodig dat ik er eens iets over schreef.

(foto: Goya Bauwens)

Hoe werkt het dingetje? Heel simpel, je zet het aan en hij meet de referentiewarmte, de warmte van de kamer waarin je je bevindt. Als je naar een andere kamer gaat: dingetje eens terug aan- en af zetten om een nieuwe referentietemperatuur in te stellen. Er is een schuifknop aan met drie standen: 0,5°, 3° en 5,5°. Hoe kleiner, hoe minder het verschil mag zijn. Vervolgens richt je uw dingetje op een oppervlak: een raam, een deur, maar ook een kier, … Als alles oké is, krijg je groen licht. Blauw licht geeft een koudestroom aan, rood licht een warmtestroom.

En zo deed ik de toer van ons huis. Wat ik daaruit leerde? Dat de investering in ons nieuwe ramen (ondertussen ook al weer even geleden) toch rendeert: zelfs op de kleinste stand krijgen we daar groen licht. Eigenlijk is in onze woongedeelten alles uitstekend geïsoleerd. En da’s ook wel merkbaar met die koude.

Als we naar de gang gaan, is dat wel even anders, daar is het behoorlijk koud. Grote schuldige: de voordeur. Een schone houten voordeur, dat wel. Maar ééntje met een ferme kier. We hingen daar ooit een tochtstrip aan, maar in de zomer zet onze deur uit, en toen moesten we die strip er afhalen wegens anders de deur niet meer open krijgen. Ik zal er maar een nieuwtje aanhangen voor de winter. Andere grote schuldige: de brievenbus. Daar hangt wel een houten deurtje voor, maar dat zou precies ook geïsoleerd moeten worden, maar ik zou niet meteen weten hoe.

Echt interessant werd het pas als we naar boven gingen, de kindjeskamer. In de zomer is het er pokkewarm, in de winter ijskoud. Tot nu toe namen we aan dat dat kwam omdat de isolatie in het algemeen niet zo goed was, ook al verzekerde de vorige eigenaar ons dat er pakken isolatie in de muren en het dak zat. En volgens de warmteverliesmeter klopt dat: we kregen overal groen licht, en toen ik op het plafond scheen zelfs rood licht. Grote schuldige zijn de ramen, ook al is het dubbel glas. Het verschil daar was bijzonder groot, zelfs op de grootste stand (5,5°) kregen we een blauw licht. Volgens het schermpje was het op de kamer zo’n 18° en het glas maar 12°. Bedriegtdenboel, dat dubbel glas. Ooit daar eens deftig glas in laten steken, me dunkt.

Het is ook altijd leutig om eens op uw verwarming of in uwen diepvries te schijnen trouwens. Of op uw slapende man. Rood licht!

Leutig dingske, dat wel, maar ik vraag me wel af hoe vaak je dat gebruikt. Al ben ik wel van zin om onze bovenste kamer nog eens te testen in de zomer, als het heel warm is.

Zo rommelmarktje doen, dat is niet echt iets voor mij. Nochtans rommel genoeg. Maar één keer per jaar is er rommelmarkt in ons buurt. Zo rommelmarkt houden vanuit uw garage, dat is dan nog leuk: ge kunt naar het toilet als ge dat wilt, een koffie nemen als ge dat wilt, de kinders kunnen in hun bed een dutje doen. En als het regent wordt ge niet nat. Dus deed ik zaterdagmiddag van rommelmarktje in de buurt.

Edoch, volgend jaar moet ik een partner hebben voor de rommelmarkt. Want nu kon ik dus niet zomaar eventjes weglopen. Ik had wel geluk dat de meisjes een megadut deden. En dat Tessa en Milla me kwamen gezelschap houden op het moment dat de meisjes wakker werden.

Oude kleren, dat verkoopt dus niet slecht. De babykleertjes gingen vlot weg alsook de andere. Al was dat soms een beetje emotioneel. Ik heb soms nogal een band met kledingstukken, moet je weten.

Maar verder ben ik blij dat ik van een hoop rommel verlost ben. Al blijf je met de grootste rommel natuurlijk wel zitten. Die gaan we eens sorteren voor containerpark of kringloopwinkel.

Ik heb 35 euro verdiend aan de rommelmarkt. Maar ik heb die de dag erna meteen opgedaan bij Ponnekeblom, kwestie van een beetje inspiratie op te kunnen doen ook.

Maar ik ga er nu ook geen gewoonte van maken, van dat rommelmarkten. Maar volgend jaar wél opnieuw, zo voor mijn deur!

Of wij dat erg vinden? Ba neen. Wij hebben een groot dakterras (ongeveer 65m²). Een pas vernieuwd dakterras. Daar is de voorbije maanden hard aan gewerkt.

En we kochten een nieuwe tafel en nieuwe stoelen. Een lange tafel. Ik wou altijd al een lange tafel, maar in mijn living lukt dat niet. Op het dakterras wel: 2 meter en 80 centimeter alstublieft! Kunt ge dus gemakkelijk 4 mensen aan elke kant zetten en twee op het hoofd. Reken maar eens als ge volk uitnodigt, ge zit daar rap aan. Zeker gelijk ze kweken in ons vriendenkring. Die kinderkes worden ook groot en dan willen die ook een stoel.

Een een ligbank ook natuurlijk. Voor mij.

En lichtjes, die zijn net aangesloten, ik kan niet wachten tot het donker wordt!

Nu nog plantjes. En een paar groene vingers om ze te onderhouden. Het zwembadje staat er intussen wel al. Maar hier en daar is er nog wat afwerking nodig.

Met dank aan meneer Nike. En aan Nike om haar meneer uit te lenen. En aan gelegenheidswerker Mikaël. En overbuurman om ons tafel naar boven te krijgen. En aan de vriendelijke magazijnier van de Weba om de stoelen in mijn auto te stouwen (Weba-Ikea: 1-0). En aan de mannen van Stockcity: om 17 uur uw tafel telefonisch bestellen, om 9.30 uur de volgende dag was ze er al.

En neen, het had niet geregend. Het terras was nog maar net schoongespoten toen de foto’s genomen werden.

Kunnen we besluiten dat de Amica-tafelbarbecue een geweldig succes is. Heel gezellig, met de barbecue in het midden van de tafel. Niet iemand die altijd apart staat aan zijn barbecue. Ideaal voor kleine terrassen ook (wat bij ons nu meevalt).

Een onafgewerkt terras, daarop kun je geen collega’s ontvangen met kinderen. Zeker niet als de beschutting van de buurvrouw haar koertje weg is. Mijn buurvrouw vindt niet graag gevallen peutertjes op haar koer, zeker niet omdat dat twee verdiepingen lager is. Dus vulden we de kofferbak van de fietskar met picknicklaken, fruitsap en taart van Tartes en trokken we naar het Baudelopark. Ideaal ook met dat speeltuintje bij.

Ook leuk was dat er blijkbaar een picknick was van de redactie van Gentblogt. Ik wist dat niet, want had de lijst niet goed gelezen de laatste dagen (shame on me!). Maar daardoor ben ik dus nog langer in het park blijven plakken met een hoop gezellig volk en lekker eten.

Vanmiddag dan het koertje provisoir afgesloten met loodzware bloembakken, zodat we toch op ons terras konden. De peter van Sien kwam af, inclusief vrouw en twee kindjes, om alweer te picknicken. Haja, we hebben nog geen tafel en geen stoelen. Twee wastobben gevuld met water, en de peuters hadden amusement. En wij hadden hapjes en drankjes. Alweer goed voor een fijne namiddag. Jammer dat Peter moest werken en er maar kort bij kon zijn.

We zijn voor ons gloednieuw terras (dat nog moet afgewerkt worden) trouwens op zoek naar een lange tafel. Maar een echt lange hé. Ik wou dat altijd in mijne living zetten, maar dat gaat daar niet. Op mijn terras wel en dus wil ik dat. Graag waar we twee keer vier personen kunnen aan zetten en nog eens twee op het hoofd. Dus liefst 2 meter 40 of zo. Alleen is daar nogal weinig keuze in precies, de meeste tafels gaan maar tot 180 centimeter, goed voor 6 personen. Jamaar, als wij nog een gezin met twee kindjes op bezoek hebben, dan zijn wij met 8, dus da’s te weinig. Tips altijd welkom.

En het mag ook gezegd worden: Janne was zo superflink dit weekend. Ze kan er soms weg mee, met neen zeggen en tegendraads zijn en jengelen. Maar gisteren en vandaag! Een schatteke! Een voorbeeldig kind! En Sientje, die doet het ook heel goed. Vandaag heeft ze precies een slaapdagje. Slapen dat dat kind doet!

Maar dat goed weer: graag meer van dat!

Ik ben niet zo goed in stokjes opvangen. Met mijn excuses aan al diegenen die al stokjes naar mij gesmeten hebben!
Maar een fotostokje, dat lukt nog net. Dus ziehier, op vraag van meter Buffie, een foto van onze Kerstboom. Niets speciaals, maar het is er wel degelijk één.