Eén jaar Sleepstraat

Dag op dag één jaar geleden verhuisden we. Een hele zware dag was dat, zowel fysiek als mentaal. Met nog eens duizendmaal dank aan alle helden die ons die dag en de dagen ervoor en erna hielpen.

Maar tijd voor een evaluatie dus. Of ik hier graag woon? Héél graag. Dit huis biedt me wat het vorige huis ons niet meer kon bieden: plaats, véél plaats. Met een balzaal als living. Een creakot waar ik heel veel tijd doorbreng. En binnenkort een bureau voor Peter.

Binnenkort ja, want die ruimte is nog niet helemaal af. Geschilderd en al, maar het is nu wachten op de boekenkast en bureautafel, zodat hij er ook echt kan beginnen werken. Peter zijn bureau heeft ongetwijfeld de grootste transformatie ondergaan in ons huis: het was de zolder, niet geïsoleerd, een duivenkot eigenlijk. Er werd geïsoleerd, een trap verstoken, steviger balken gestoken en een nieuwe vloer. Het zal daar plezant zijn. Peter kan werken met uitzicht over Gent, heel leuk.

Daaronder de kinderkamers. Twee ruime kinderkamers van 15 m². Leuke kamers waarvan ze zelf het papiertje mochten kiezen. Oké ja, ik heb ze een beetje gestuurd richting PIP-papierkes :-) Janne geel, Sientje blauw, hun lievelingskleuren.

Tussen de twee kinderkamers, onder de nieuwe trap zit een kinderbadkamertje, afgewerkt, maar doet momenteel nog niet zo veel dienst. Maar dat zal wel komen, zo met de jaren. Een heel kinderverdiep, ze zijn daar met hun gat in de boter gevallen. En oh ja, ze hebben nu wel elk een kamer, maar ze slapen nog altijd samen, want ze vinden dat gezelliger.


Volgende actieplan: de gang laten schilderen, want dat zalmroze zijn we echt wel beu gezien. Uw tips voor betaalbare goeie schilders zijn hier welkom.

En dan moet er ooit nog een nieuwe badkamer komen. En daarna hebben we nog wel wat plannetjes, want een huis, dat is nooit af, toch?

Een grote tuin hebben we niet, maar dat is niet nodig, ik werk toch niet zo graag in de tuin. We gaan die trouwens ook nog eens ferm opkuisen want momenteel staan er een paar te ferme groeiers in die te veel plaats inpalmen. Maar we hebben een terras in het zonneke waar we echt heerlijke momenten beleefd hebben deze zomer. Met terrasmeubelen waar we ons hoofd over gebroken hebben, maar die echt perfect passen in het tuintje. Zeker sedert we ook een geel bankje hebben, dat staat nog niet op de foto.

De straat? Daar hebben wij geen last van. We hebben heel leuke buren. De tram, die horen wij amper. Kom maar eens af, je zou er zelf van verschieten. Verder heeft de straat veel voordelen: een tram voor een vlotte verbinding met station en centrum, winkels die altijd open zijn en Turkse pizza voor als er volk op den bots komt en niemand heeft goesting om te koken. En ja, er passeren wel eens rare figuren…

Oh, en het zal alleen maar beter worden. In 2014 zal Doknoord echt tot leven komen, compleet met winkelcentrum en al. En misschien nog wel het beste van al: Joris en Lise, ons goeiegoeie vriendjes, die komen gewoon schuin over ons wonen. Hoe wijs is dat niet?

Of ik iets mis aan het huis in de Moestuinstraat? Eigenlijk niet… Of toch wel: mijn goeie douche, da’s al. De Moestuinstraat was wijs, maar de Sleepstraat is de max!

De stand van zaken + weggeef

Het is hier een beetje stil, maar dat heeft natuurlijk veel te maken met het nieuwe huis. Momenteel echt op kruissnelheid om het huis in orde te krijgen.

Stand van zaken:
De wasplaats is volledig geschilderd zonder dat ik een halve euro heb uitgegeven. Hoe dat kan? Gewoon, door al mijn resten verf op te gebruiken van de Moestuinstraat. Zo zit er een stukje donkerrode livingverf in mijn wasplaats alsook veel wit en wat grijs van de gang.

Mijn bureau/knutselkot is ook klaar. Het is te zeggen, zo goed als: er moet nog één muurtje behangen worden, maar dat papiertje moet nog besteld worden. Het eerste plan was hier niets te doen, maar eens leeggehaald bleek toch dat er ook hier een nieuw likje verf nodig was, en da’s dus helemaal klaar.

De keuken, de living en onze slaapkamer zijn zo goed als klaar. Vloer geschuurd, plafond en muren zijn geschilderd, ramen ook. Nog twee muurtjes moeten behangen worden (in keuken en in slaapkamer), zelfde verhaal als het bureau. Komt zeker helemaal in orde voor de verhuis. Voor de badkamer zijn we nog in onderhandeling over de kleuren, maar het is toch ook de bedoeling dat die klaar is voor de verhuis.

En de kinderkamer? Dat is een ander verhaal. Daar zijn ze momenteel bezig aan de grootste verbouwing van de huis. Muur tussen de kinderkamers is er uit, daar komt een nieuwe trap naar de zolder en een kinderbadkamer tussen. Ruwbouwwerken gaan klaar zijn tegen 7 januari, bedoeling is dat we die dan klaarstomen tegen de verhuis. En als dat niet lukt, dan mogen de kindjes een week of zo in onze kamer logeren en wij op een matrasje in de living of in mijn bureau. Niet te lang graag.

Ondertussen ook al één en ander verhuisd, zodanig dat het gesleep een beetje verspreid wordt. Waarbij er toch ook een hoop gerief uitkomt dat weg mag. Een soortement garageverkoop/weggeef dringt zich op. Maar ondertussen zet ik hier toch ook al één en ander.

Te geef:

  • fitnesstoestel type crosstrainer
  • een hoop kookpotten (in het nieuwe huis is er een inductievuur dus ik heb alles moeten vervangen)
  • een tafelke voor aan de muur te hangen met twee barstoelekes bij.
  • Continue reading

Meest gestelde vragen tegenwoordig

1. Zijt ge al verhuisd?
Neen, we zijn nog niet verhuisd. De planning is als volgt: half november is het huis van ons, dan gaan we er een maand of twee in werken en op 12 januari gaan we voor echt verhuizen. De bedoeling is wel om ondertussen al veel te verhuizen.

2. Veel werk in het nieuwe huis?
Ja en neen. Het is geen totale verbouwing, dat zien wij niet zitten. We gaan wel de zolder inrichten, de trap daar naartoe omdraaien (die start nu op het einde van een kinderkamer en we zouden liever twee kinderkamers hebben en een trap naar de zolder die niet in één van de kinderkamers zit. Onder die trap, tussen de twee kinderkamers, komt een kinderbadkamer met douche en WC. Verder gaan we nog een dressing inrichten en overal vloeren en muren opkuisen en herschilderen. Maar dat valt dus nogal mee.

3. Is het oude huis al verkocht?

Jaat. En we hebben dat gewoon via Facebook gedaan. De kopers stonden het eerste weekend al heel enthousiast te wezen in ons huis, ook al konden ze door een zomerse tropische regenbui zelf alleen maar kijken naar het dakterras, ze konden er niet op. Een paar onderhandelingen later hadden we een verkoopsovereenkomst. Leuke mensen, echt de mensen aan wie we ons zo gekoesterde huis wilden toevertrouwen!

4. En rustig zeker voor u, nu? (doelend op de gemeenteraadsverkiezingen)
Euh ja, in die zin dat ik geen campagne meer moet voeren. Ik zou niet weten wanneer ik het nog moet doen. Maar ik werk nog wel 4/5e, ik volg alle commissies en gemeenteraden en andere vergaderingen die daarbij horen. Ha ja, want ik ben gemeenteraadslid tot eind 2012, pas in het nieuwe jaar start de nieuwe raad. Manlief werkt fulltime en geeft dan nog eens les aan een hogeschool. Ondertussen plannen en organiseren we een verkoop van een huis, de koop van een huis, het verbouwen en de verhuis. Met twee kinderen erbij is dat al bij al behoorlijk hektisch. Maar we klagen niet, vanaf 2013 wordt alles beter. En rustiger. Denken we, hopen we.

5. En Janne en Sien? Zien die het nieuwe huis zitten?
Ja, Janne vertelt dat aan iedereen en toont ook iedere keer het nieuwe huis. Ze is vooral blij dat we daar gaan wonen omdat ze dan in de roze kinderkamer mag slapen. Dat heel die kamer aangepakt wordt, hebben we haar al een paar keer duidelijk gemaakt nochtans. Inspraak krijgt ze zeker, maar het wordt géén roze kamer :-) En Sien, die is enthousiast over alles, eigenlijk.

Verder wil ik jullie hier een belangrijke doorbraak in huize Decroubele melden. Janne draagt terug knopen. Ze is vanmorgen naar school vertrokken met een giletke aan. Dus een volledige rij knopen, hé! Zot content, wij hier!

Dag 118: de keukenkast

Nu mijn huis toch zichtbaar is voor Pol en klein Pierke kan ik er evengoed nog één en ander over vertellen.

Mijn keukenkast bijvoorbeeld. Toen we het huis kochten was de keuken volledig wit, witte tegels, witte kasten. Met inox. Voor ons was dat geheel een beetje te koel, ik wou er een warmere keuken van maken.

Veel interieurboekskes heb ik in mijn leven nog niet gekocht en gelezen eigenlijk, maar toen had ik er wel een paar in mijn bezit. Ik vermoed dat ik dat er komende maanden nog wel eens ga kopen. Maar alleszins, daar stond zo’n soort kast in. In allerlei verschillende kleurtjes geschilderd. Niet mijn kleuren, want pasteltinten. Maar toch, het idee stond me wel aan.

De kast

En dus schilderde ik alle kastdeurtjes in een verschillende kleur. Een fantastisch leuk effect, heb ik altijd gevonden. En handig dat dat is! Als iemand vraagt in welke kast dat zit zeg ik gewoon het kleurke…

Serieus, ik zou dat in mijn volgende keuken ook wel overwegen. Zo’n gemak.

Dag 117: We verkopen ons huis

Oké, Oké, ik moet dag 115 en 116 nog schrijven, maar het is hier eventjes heel erg hektisch, dus dat zal een inhaalraceke worden. Maar alles moet op de juiste plaats staan, daarom eerst dag 117.

Een huis kopen brengt ook mee dat we ons huidige fantastische stulpje moeten verkopen. Mochten we budget hebben voor twee huizen, we zouden het zeker houden, echt waar. Want we wonen er al tien jaar zeer graag. Meer nog, de vorige eigenaar, da’s nog altijd één van ons goede vrienden, die is daar ook nog altijd stekezot van, van dat huis. Spijt van dat hij het indertijd aan ons verkocht heeft!

Maar wij verkopen het nu ook. Het staat op Facebook, het staat op Twitter, maar voor degenen die het nog niet weten: hier dus.

2012-06-20_52

Gisteren een geweldige opruimrace gehouden en foto’s genomen. En ons vrienden zullen dat kunnen getuigen, neen het ligt niet altijd zo proper bij ons! :-)

2012-06-20_1

Dag 115: Dat het rap gegaan is

Jaja, dat het rap gegaan is. En neen neen, dat hadden wij ook niet gedacht. En dat was geenszins de bedoeling eigenlijk. De meisjes kunnen wat ons betreft nog jaren op dezelfde kamer slapen, dus haast en spoed zat er zeker niet achter.

Gewoon een beetje rondkijken. Op Immoweb. In de vriendenkring. Op het gemakske. Wat huizen gaan zien. Wat vergelijken. Dat was het Grote Plan. Wisten wij veel dat het eerste huis alweer bingo ging zijn.

En serieus, we hebben gedacht om het niet te doen omdat het het eerste huis was dat we zagen. Dat we langer moesten rondkijken en vergelijken. Maar wat dan als we nu nooit meer zoiets zagen? Met zo’n mooie grote living waar we meteen dol op waren? Met zo’n leutig tuintje in de zon? Met een dubbele garage en een wasplaats van kweetniehoe? Wat als we kortom, het eerste jaar, de eerste twee jaar niks meer zagen dat ons zo kon bekoren?

Waren wij dan zo weinig kieskeurig? Mobaneen. We zijn nog een paar andere huizen gaan zien, en die waren allemaal wel oké hoor. Maar niks dat we zo goed vonden als het eerste.

Tussen het zien van het huis en het finale bod zaten bijna vier weken. Vier weken van nadenken dus. Van rekenen en overwegen. Van twijfelen. Teruggkeerd met een aantal vrienden. En nog eens.

Een gemakkelijke beslissing? Zeker niet. We zijn (tegenwoordig ik ook) allebei goeie slapers, maar we hebben er nachten wakker van gelegen. De harteklop gekregen. Ik ben er letterlijk ziek van geweest, van de beslissing die we moesten nemen. Te weinig slaap, keelpijn.

Mor ja. Een mens moet soms keuzes maken in het leven, natuurlijk. Moeilijke keuzes. De Moestuinstraat achterlaten zal niet gemakkelijk zijn. Maar de Sleepstraat, ik ga daar ook graag wonen. Ik voelde dat toen ik in dat huis rondliep. En dat is het belangrijkste!

Trouwens, toen we de Moestuinstraat kochten, is het net zo gegaan. Het eerste huis dat we zagen en er nog twee andere gezien omdat we vonden dat we toch moesten kunnen vergelijken. En toch het eerste gekocht. Nooit spijt van gehad!

Ik zal maar zeggen dat ik een gelukzak ben zeker, als ik die mensen zie die jaren moeten zoeken naar een huis?

Dag 44: Over kleuterzwemmen, herorganiseren en Kortjakje

Een weekje verlof deze week. Want Janne gaat op zwemkamp. Het is te zeggen: watergewenning voor kleuters. Na vorige zomer, waar ze zich de hele tijd aan onze nek vastklampte in het zwembad in Italië, besloten we dat het misschien maar best was dat ze eens wat watergewenning deed. Samen met de vriendinnen Blanche en Aphrodite. Hello Kitty ruled zwaar, ja.

Klaar voor de zwemles

Het is wel heel wat hoor, zo’n kamp. Met 11 zijn ze in het groepje, en twee begeleiders. Da’s veel meer dan in de gemiddelde kleuterklas, maar ze moeten natuurlijk zien dat die kinders niet verdrinken. Tom & Tom heet het schone (ahum) duo. Maar de kindjes moeten zich zelf aan- en uitkleden. Pas op, die van ons kan dat perfect, alleen duurt dat gelijk 7 keer zo lang dan wanneer ik help. Tergend traag kunnen die kindjes toch zijn. Maar bij die gasten lukt dat dus plots wel. Op een ander doen ze altijd beter dan thuis, stel ik dan weer eens vast.

Maar bon, na de zwemles gaat ze bij de vriendinnen spelen (en ze wil daar blijven wonen) en ik ging voor de gelegenheid het dakterras opkuisen. Maar nadat ik de weerberichten gelezen had, zag ik dat dat niet voor deze week zou zijn. Plannen omgesmeten en nog maar eens gereorganiseerd. In een huis kunt ge toch bezig blijven, hé. Naar de Ikea dus maar en daar weer veel te zware dingen op mijn kar geladen. Het is gelijk een wonder dat ik dat zonder mijn rug te breken helegans thuis gekregen heb.

Mijn projectjes voor de komende dagen

En ik heb géén bollen gegeten in Ikea.

De ladenblok voor de stofkes zit al in mekaar. Niet zonder slag of stoot. Ik had bijna een schuif om zeep geholpen. En ik had nochtans zo schoon de handleiding gevolgd. Maar dankzij de creativiteit die ik destijds ook bij mijn pa zag als het fout ging, heb ik de boel gered. Ik heb mijn pa en mijn zus dan maar op het kastje gezet ook.

Een stoffenkast, hoera!

Het is gelijk Mme Zsa Zsa het in haar boek zegt: ge hebt mensen die stofkes zien, die schoon vinden en die kopen, zonder dat ze weten waarvoor ze die gaan gebruiken. En ge hebt mensen die een plan hebben en in het kader daarvan een stofke kopen. Ik behoor dus duidelijk tot de eerste soort. Ik moet altijd een voorraadje liggen hebben voor als ik plots een zot plan heb.

De ladenkast voor de kleren van de meisjes zit ook al half in mekaar. Meisjes worden groter, hun kleren ook, en die kunnen niet allemaal meer in ons kast. Hoe zit dat trouwens bij jullie, wie is er verantwoordelijk voor het ineenvijzen der kasten?

Tot slot wil ik jullie dit koddige filmpje van Sien haar interpretatie van “Altijd is Kortjakje ziek” niet onthouden. Het blauwe Italia-vestje is trouwens geheel en al te wijten aan de vader. Maar ze staat er wel schattig mee.

Dag 28: Zo vlug kan dat gaan zie

Gisteren nog maar een vaag idee, vandaag al in onze keuken. Dankzij uw massale enthousiaste reacties!

En we zijn gelijk al heel content van onze aankoop. Manlief en de kindertjes drinken heel graag prikkewater en volgens ons hebben we over een maand of drie onze investering al terugverdiend. Om nog niet te spreken over de PMD zak die twee keer zo lang zal kunnen meegaan.

Ook een paar smaakjes gekocht en de tonic is naar het schijnt heel lekker, maar ik lust dat niet.

Verder krijgt u vandaag nog deze foto mee. De garageverkoop. Heel veel volk is er niet geweest, maar we hebben alledrie behoorlijk kunnen verkopen. Ik ben blij dat er een deel van mijn gerief weg is.

Garageverkoop, de hostessen.

En ik heb maar een paar dingen in de plaats gekocht: een kleedje van i. en drie paar oorringen van Lynn. Jeej! En hé, het was eigenlijk vreed geestig!

Dag 24: Kunst in huis

Zodra Kunst in huis opstartte, vonden de wederhelft en ik dat wel wijs. Weet ge, kosten genoeg en voor echte kunst is er momenteel dus geen budget. Bovendien leer je zo het werk van een aantal kunstenaars kennen. Bovendien zie je zo wat er aan je muur past en wat niet. Dus kreeg Peter enkele jaren geleden voor zijn Kerst een Vivabox van Kunst in Huis. Die een jaar of wat bleef liggen, tot de uiterste geldigheidsdatum. Waarna Peter iets ging gaan kiezen. Je betaalt een huurgeld per maand en het kunstwerk mag maximum zes maanden blijven hangen. Van het eerste werk hebben we geen foto, maar dit hing tot voor kort in onze living.

Door een foutje in de mailinglijsten is het zelfs wat langer blijven hangen, maar vorige week gingen we het dan toch ruilen. Daarvoor ga je naar de Sint-Pietersabdij en mag je gaan kiezen in een grote zaal. Je kan ook online reserveren, maar daar zijn wij precies nog niet in geslaagd. We willen het eens in het echt zien of zo.

Muren en bakken vol kunstwerken. Niet alleen om aan de muur te hangen, maar evengoed beeldhouwwerken.

Het is altijd een beetje zoeken, zeker omdat manlief en ik niet altijd dezelfde keuze maken als het op kunstwerken aankomt. Niet iedereen is er wild van (ik wel!), maar deze dame siert de komende zes maanden onze living. Janne en Sien vonden het trouwens errug mooi.

Oh ja, het werk is van Geert Opsomer. Niet slecht gekozen precies, de mens mag zaterdag in de Centrale de cultuurprijs 2012 van de Stad Gent gaan afhalen!

Kerst in huis

Vroeger was ik daar niet zo aan, aan heel die opgeklopte kerstsfeer. Tot voor een paar jaar kwam er zelfs geen boom en geen versiering binnen. Ik heb nog altijd een gloeiende hekel aan lerstmuzak, al te veel pijn aan uw oog doende kerstversiering en aan de drukte die dan in de straten en de winkels overheerst. Ik bestel het merendeel van mijn cadeautjes dan ook online.

Maar tegenwoordig komt hier al wat kerstsfeer in huis. Twee wondermooie dochters, dat is de reden.

We hebben een te gekke kerststal van “My Little People”. Jozef was verdwenen op het moment van de foto, dus zette ik, euhm, een politieagent in de plaats.

Ja, vooral Sientje is wel fan van de stal. Ze gaat dan op een stoeletje staan en pikt één voor één de ventjes, de engel en de dieren. En zet ze in de bus. Dan moeten ze een toerke gaan rijden.

De hele kerststal in de bus!

Leutig, toch?