Of wij dat erg vinden? Ba neen. Wij hebben een groot dakterras (ongeveer 65m²). Een pas vernieuwd dakterras. Daar is de voorbije maanden hard aan gewerkt.

En we kochten een nieuwe tafel en nieuwe stoelen. Een lange tafel. Ik wou altijd al een lange tafel, maar in mijn living lukt dat niet. Op het dakterras wel: 2 meter en 80 centimeter alstublieft! Kunt ge dus gemakkelijk 4 mensen aan elke kant zetten en twee op het hoofd. Reken maar eens als ge volk uitnodigt, ge zit daar rap aan. Zeker gelijk ze kweken in ons vriendenkring. Die kinderkes worden ook groot en dan willen die ook een stoel.

Een een ligbank ook natuurlijk. Voor mij.

En lichtjes, die zijn net aangesloten, ik kan niet wachten tot het donker wordt!

Nu nog plantjes. En een paar groene vingers om ze te onderhouden. Het zwembadje staat er intussen wel al. Maar hier en daar is er nog wat afwerking nodig.

Met dank aan meneer Nike. En aan Nike om haar meneer uit te lenen. En aan gelegenheidswerker Mikaël. En overbuurman om ons tafel naar boven te krijgen. En aan de vriendelijke magazijnier van de Weba om de stoelen in mijn auto te stouwen (Weba-Ikea: 1-0). En aan de mannen van Stockcity: om 17 uur uw tafel telefonisch bestellen, om 9.30 uur de volgende dag was ze er al.

En neen, het had niet geregend. Het terras was nog maar net schoongespoten toen de foto’s genomen werden.

Kunnen we besluiten dat de Amica-tafelbarbecue een geweldig succes is. Heel gezellig, met de barbecue in het midden van de tafel. Niet iemand die altijd apart staat aan zijn barbecue. Ideaal voor kleine terrassen ook (wat bij ons nu meevalt).

Een onafgewerkt terras, daarop kun je geen collega’s ontvangen met kinderen. Zeker niet als de beschutting van de buurvrouw haar koertje weg is. Mijn buurvrouw vindt niet graag gevallen peutertjes op haar koer, zeker niet omdat dat twee verdiepingen lager is. Dus vulden we de kofferbak van de fietskar met picknicklaken, fruitsap en taart van Tartes en trokken we naar het Baudelopark. Ideaal ook met dat speeltuintje bij.

Ook leuk was dat er blijkbaar een picknick was van de redactie van Gentblogt. Ik wist dat niet, want had de lijst niet goed gelezen de laatste dagen (shame on me!). Maar daardoor ben ik dus nog langer in het park blijven plakken met een hoop gezellig volk en lekker eten.

Vanmiddag dan het koertje provisoir afgesloten met loodzware bloembakken, zodat we toch op ons terras konden. De peter van Sien kwam af, inclusief vrouw en twee kindjes, om alweer te picknicken. Haja, we hebben nog geen tafel en geen stoelen. Twee wastobben gevuld met water, en de peuters hadden amusement. En wij hadden hapjes en drankjes. Alweer goed voor een fijne namiddag. Jammer dat Peter moest werken en er maar kort bij kon zijn.

We zijn voor ons gloednieuw terras (dat nog moet afgewerkt worden) trouwens op zoek naar een lange tafel. Maar een echt lange hé. Ik wou dat altijd in mijne living zetten, maar dat gaat daar niet. Op mijn terras wel en dus wil ik dat. Graag waar we twee keer vier personen kunnen aan zetten en nog eens twee op het hoofd. Dus liefst 2 meter 40 of zo. Alleen is daar nogal weinig keuze in precies, de meeste tafels gaan maar tot 180 centimeter, goed voor 6 personen. Jamaar, als wij nog een gezin met twee kindjes op bezoek hebben, dan zijn wij met 8, dus da’s te weinig. Tips altijd welkom.

En het mag ook gezegd worden: Janne was zo superflink dit weekend. Ze kan er soms weg mee, met neen zeggen en tegendraads zijn en jengelen. Maar gisteren en vandaag! Een schatteke! Een voorbeeldig kind! En Sientje, die doet het ook heel goed. Vandaag heeft ze precies een slaapdagje. Slapen dat dat kind doet!

Maar dat goed weer: graag meer van dat!

Ik ben niet zo goed in stokjes opvangen. Met mijn excuses aan al diegenen die al stokjes naar mij gesmeten hebben!
Maar een fotostokje, dat lukt nog net. Dus ziehier, op vraag van meter Buffie, een foto van onze Kerstboom. Niets speciaals, maar het is er wel degelijk één.

Ik ga vannacht mijn vent voor het eerst in ons huwelijkse leven uit ons bed schoppen. Neen, we hebben geen ruzie. Maar dat ik een slechte slaper ben, dat weten jullie al. En zwanger zijn heeft een bijzonder negatief effect op mijn slaapgedrag. Maar hij is een zeer goeie slaper. Wat zeg ik: een extreem goede slaper.

Enkele anekdotes:

De eerste nacht in ons huis was na een euh nogal heftig feestje. Helaas kwam er om 7 uur ‘s morgens al een plakker af. Die mens moest een muurke in ons berging bezetten. Het is te zeggen: één kant in de berging, één kant in de badkamer. Om van het één naar het ander te gaan moet je door de slaapkamer waar Peter lag te slapen. De mens heeft spul staan mixen, 100 keer door de kamer gelopen en Peter heeft niks gemerkt. Om 12 uur schoot ie wakker: “hoe, is de plakker nog niet geweest?”

Meer recent: Lies bleef slapen en we moesten samen het reisbedje van Marleen haar dochtertje opvouwen. Ik was haar vergeten zeggen dat Peter daar nog lag en ze zag hem niet liggen, zo helemaal onder de dekens. Ze gooit het zware reisbedje op Peter zijn benen. Die geeft geen krimp en slaapt lekker verder. :-)

En als Peter de vroege heeft, dan gaat zijn wekker af om half vier. Hij hoort dat nooit, ik moet hem een stamp geven en dan zet hij de wekker uit. Dat scenario herhaalt zich om de 9 minuten, een uur aan een stuk. Ik ben dan wakker tegen dat hij vertrekt en probeer dan maar weer eens in te slapen.

En morgen heeft hij de vroege. Ge moogt allemaal luisteren naar hem, om 7.20u uur op de radio. En denken: “Zo zielig, hij moest alleen slapen”. Uit liefde voor mij. Hoe schoon. Dat hij maar niet te veel vroeges meer heeft! Want ik ga hem ook missen!

Zo uit mijn bed klappen, zeg!

Weinig geblogd, veel gedaan de laatste dagen:

* Een vergadering bijgewoond van Eandis over slimme meters.
* Naar Ikea geweest en één en ander gekocht. Deze keer met de auto, zodat ik meer kon meenemen.
* Meiavond gevierd in de Brugse Poort. Onderwijl eens i. haar living goedgekeurd.
* Meegewandeld in de 1 mei-optocht en de Internationale gezongen. Toch altijd goed voor een beetje kippenvel.
* Meegelopen in de Ekiden van Evergem met de Stax. Het was warm, maar wijs: 5 kilometer gelopen in ongeveer 28’30″. Onder het half uur, olé, maar nog ver verwijderd van mijn toptijd van 26.15 van 5 jaar geleden. Ik word een beetje ouder, niewaar. Misschien een beetje trainen op snelheid, want afstand, daar heb ik toch geen tijd voor.
* Gaan eten bij Lies en Bert en gezellig in de tuin gezeten (een werftuin, maar dat geeft niet). De lekkerste appeltaart ooit gegeten. Dat recept wil ik!
* Een werkbank ineen gedraaid en gezien dat ze net past. Schoon gerief, dat wel. Een stoel ineen gedraaid. Een mandenhouder ineen gedraaid en gezien dat het dat is wat ik wou.
* Een kledingbon opgesoupeerd, kwestie dat die binnenkort vervalt. Nog een jasje gekocht voor Janne en ook een zomerbroekje. Ik zou dat kind altijd kleedjes kopen, maar ze moet ook een broekje hebben om haar leuke t-shirts op te dragen, nietwaar?
* De koekjeshype van Annelyse gevolgd en koekjes gebakken. Ik hou van simpele receptjes die toch lekker zijn: een aanrader!

Lang geleden dat er nog eens een update was!

Na de week bouwverlof ging het snel. Op vier dagen hadden we een nieuwe vloer. Hoera! We mogen er nog even niet op parkeren, maar we mogen er wel al op lopen, gerief terug verhuizen, wasmachines opnieuw installeren.

Zondag werden de wasmachine en droogkast verhuisd en gisteren werd de aansluiting op de hemelwaterput in orde gebracht (nog niet te zien op de foto). Mijn wasmachine draait momenteel haar eerste wasje op water uit de hemelwaterput (die nog vooral gevuld is met leidingwater, die moesten namelijk helemaal gevuld zijn onmiddellijk na het plaatsen.) Ook de toiletten zijn aangesloten.

Af? Neen, de grootste, smerigste werken zijn achter de rug, dat gelukkig wel. Maar binnenkort komt er nog een L-vormige kamer. En dan/ondertussen gaan we de muren eens aanpakken. Overbodige buizen en ornamenten weghalen en de muren een deftige laag geven. Kaleien was misschien een idee, zei de aannemer. Maar i. zei fixeren en schilderen met een afwasbare verf. Afwasbare verf lijkt me een heel goed idee. Maar als u nog tips hebt om vuile garagemuren een stevige propere laag te geven: laat maar weten!

En dan alles deftig inrichten, sorteren, stapelen. Maar toch, het ergste is voorbij!

Gisteren naar Ikea geweest en dat was nog maar de eerste keer sedert ie in Gent is! Wat een gemak, trammetje op en 20 minuutjes later aan de voordeur van de Ikea. OK, ge zijt beperkt in hetgeen ge terug kunt meenemen, maar ook dat kan een voordeel zijn. Ik ging eigenlijk vooral op prospectie, mijn nieuwe garage al een beetje inrichten terwijl er nog geen tegels inliggen, weetwel.

Enige frustraties rijker want één ding dat ik zocht was niet op voorraad. En het dekbedovertrek durfde ik niet kopen want ik wist de maten niet precies en mijn telefonische hulplijn was niet bereikbaar wegens geen bereik in den Ikea.

En vroeger hadden ze nog zo’n pottekes maar nog platter en ik vind die zooo handig! Dubbele boterham smeren en in uw tas. Geen alumiumfolie. Gelijk welke andere boterhamdoos is meteen te groot en vooral te dik en deze paste wonderwel tussen krant en laptop, zo lekker plat. Ook heel handig om charcuterie in te bewaren trouwens. Ik weet wel, dat bestaat van Tupperware ook maar dat is 17 keer zo duur. Maar net dat potteke bestaat dus blijkbaar gewoon niet meer, hé.

En dan nog: lopen opmeten, twijfelen aan uw metingen, nog eens meten, lopen foeteren dat het niet gaat passen, thuiskomen en merken dat het toch gaat passen, opnieuw twijfelen aan uw metingen. Pfff. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik het nu eigenlijk ga doen.

En volk! Ah ja, het was paasvakantie en niet zo goed weer. Enfin, Ikea, uit noodzaak, niet voor mijn plezier. Binnenkort terug om de echte aankopen te doen!

Verder bestond mijn eerste deel van het weekend (dat al op donderdag begon) uit een fijn concert (Laïs), opruimen, familie en vergaderen. Het plan was ook nog om te gaan lopen maar het was er het weer niet naar.

De voorbije dagen heeft het wat stil gelegen en dat zal de komende week dus ook zo zijn want er is blijkbaar bouwverlof.

De stabilisé ligt er gedeeltelijk en dat ruikt nogal eigenaardig. Op de hemelwaterputten is een laagje beton gegoten.

Het raam zonder glasdallen op een zonnige dag:

Het raam met glasdallen op een donkere regenachtige dag:

Op een zonnige dag zoals vandaag valt er meer dan voldoende licht binnen in die kamer. Op een regenachtige dag is het daar donker, tja, valt moeilijk te vermijden.

Nog twee weken. Dan hebben we weer een vloer. Joepie!

Het is hier een beetje stil geweest, maar dat was omdat het in de Moestuinstraat nogal druk was.

Vorige week werden bijna al de rioleringen opnieuw aangelegd, allez die van ons toch al. Die van de buurvrouw nog niet helemaal. Die mogen nog wel onder onze garage lopen anders moest buurvrouw ook helemaal haar huis openleggen en dat wilden we haar niet aandoen. Maar ze moest dus ook een aansluiting krijgen op de riolering waardoor vrijdag de hele straat afgesloten was. Ahum. Ik wou alleen maar een nieuw vloerke in mijn garage.

Zaterdag dan weer man en macht opgetrommeld om verder uit te breken, graven, boren, en nog eens graven. De muur werd verder uitgebroken, de vloer achteraan ook. Zo werd er ook een naam gevonden voor de kamer die we gaan maken daar: de BZT-kamer (bloed, zweet en tranen). Aarde, stenen, aarde stenen. We hadden ontzettend goede helpers die zich helemaal gaven. Iedereen was kapot tegen het einde van de dag. We zijn dat duidelijk niet gewoon!

Op zondag kregen we ook hulp en dat was nodig ook want Peter en ik zaten wel wat op ons tandvlees. Nog beetje voort gedaan en de derde container zat bomvol met nog een bergje stenen en aarde naast. Onze spieren protesteerden massaal.

Ook voor Janne werd gezorgd: in de voormiddag mocht ze telkens naar buurman Tristan om te spelen. En ze vond dat zo te zien heel leuk. In de namiddag deed ze dan telkens een stevige dut zodat ik kon meehelpen. En zaterdagmiddag kwamen Lies, Nadine, Corneel en Sophia met Janne spelen zodat ik nog wat langer kon doorgaan.

Vanmorgen was de aannemer weer vroeg op post. Goed en slecht nieuws: vandaag wordt ons glasdalmuurtje gemetst, juij! Maar volgende week komen ze een hele week niet: paasverlof. Slik, daar hadden we niet op gerekend. Dat betekent dus een week langer in de werkzaamheden, een week langer zonder garage, een week langer parkeerplaats zoeken. Bleh.

Aan alle helpers: velen dank! Een bbq en een pingpongtoernooi volgen!

Een paar impressies:

Sleufje graven:

Muurtje inslaan:

Nieuwe ruimte inpalmen:

Raam en deur worden vervangen door glasdalmuurtje.

Als ge aan het verbouwen slaat, is er altijd een bepaald punt dat ge u afvraagt: “Help! Waar ben ik aan begonnen?”. Wel, dat punt heb ik nu bereikt.

De reden waarom we gingen verbouwen was de vloer: versleten en overal putten waar een mens zijn benen over brak. De pingpongtafel open zetten, ging niet meer wegens nergens recht genoeg en eraan spelen washelemaal gevaarlijk. Een vloerke herleggen dus. En ondertussen de buizen eronder eens nakijken. Dus wat denkt een mens die een beetje ecologisch bewust is en daar wat rekening mee tracht te houden tijdens verbouwingen: “Als de vloer toch open moet is het dé moment om een regenput te steken! Dat gaat me op termijn veel uitsparen, met die stijgende waterprijzen en al. En het is ecologisch! En mijn was gaat zachter zijn!”

Met een paar vakmensen over gepraat en allemaal vonden ze dat een goed idee. Er waren wel geruchten van kelders, maar hé, dat waren toch maar geruchten, we konden daar niks over terugvinden.

Enfin, tot ze beginnen graven dus. Echt wel kelders. Waardoor een put graven nu meer op een put boren lijkt. Waardoor dat ons verdomd veel extra manuren gaat kosten. Waardoor de prijs van het water al veel zal mogen stijgen eer we daar ons voordeel gaan uithalen. Het water sijpelt van alle kanten uit die put. Geen grondwater, maar vuil rioleringswater. Allemaal oude kapotte rioleringen.

Een deel van dat vuile water komt van bij de buurvrouw. Want dat is de extra factor die het nog leuker maakt. De eerste eigenaar van dit huis en de vorige eigenares van de buurvrouw waren minnaars. Er was zelfs een deur tussen de twee huizen maar dat is al lang terug dichtgemetst. Ze deelden lief en leed, maar evengoed de beerput en de rioleringen. De bedoeling is dat alles terug ordentelijk gescheiden wordt zodat de buurvrouw haar eigen aansluiting op de riolering heeft. Want dat moet nu zo.

Enfin, kapotte rioleringen die grondverzakkingen veroorzaken: dat is iets waarvoor ge de verzekeringen kunt inroepen. En dat is nu exact wat wij (ook de buurvrouw) gaan doen. Kwestie van toch ooit wat rendement uit onze investeringen te kunnen halen.

Over twee weken ligt alles terug dicht. ZEN!

De put: