Het is waar, de tijd dat ik tien dagen vakantie nam om tien dagen te feesten, ligt al een tijd achter mij. Om zes uur ‘s morgens in bed, opstaan ergens een gat in de middag om tegen de avond weer naar de Gentse Feesten te gaan. Ik heb het gedaan. Na tien dagen was ik de sleur van het uitgaan beu en was ik blij dat ze gedaan waren.

Nu moet ik vakantie nemen omdat crèche en opvang gesloten zijn. Geen probleem voor mij, ik heb de luxe van schandalig dicht bij de Feestenzone te wonen zonder overlast te hebben. Dus ik ga wanneer ik wil, na het dutje van Sien. Een beetje rondstruinen, zien waar je uitkomt, genieten van onverwacht spektakel: leuk vind ik dat. Maar nu is er geen fun aan. Een mens moet altijd voorbereid zijn op regen. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel regen.

‘s Avonds ga ik ook nog wel eens, als ik opvang heb voor de kindjes. Zoals woensdagavond, de vooravond van de Nationale feestdag. Normaal kan je dan over de koppen lopen. Nu konden we zomaar overal door, we moesten zelfs nauwelijks slalommen.

Andere jaren ergerde ik me wel eens aan de massa, aan het teveel volk. Nu bloedt mijn hart. Veel te weinig volk. Niet goed voor de organisatoren. Niet goed voor de stad. Tien dagen regen, daar is niemand tegen gewapend, het zal zware gevolgen hebben voor de Feesten.

Het enige voordeel is dat de Feesten voor één keer weer echt van de Gentenaars lijken te zijn. Ze bekijken de hemel en komen buiten zodra het droog is. Maar toch, dat is niet genoeg.

Straks gaan we naar Pierke. Ik deed dat als kind en vond dat heel erg tof. Hopelijk de dochters ook. Vanavond gaan de kindjes nog eens op logement en zetten we nog eens een stapje op de Feesten. Hopelijk met ons véééél ander volk.

Kom mensen, trotseer de regen, en kom toch eens naar de Feesten!

Eén keer per week neem ik de kindjes mee naar het UZ. Dat zijn dan kortere bezoekjes. Want zodra ik Sien op de grond zet, loopt ze de gang in en wil ze het ziekenhuis verkennen. En ze vervelen zich daar snel natuurlijk, in een veel te kleine kamer waar ze stil moeten zijn, want er ligt (lag) nog een andere mevrouw. Maar het uitzicht daar, dat konden ze wel waarderen.

Met mijn mama alles OK trouwens. Al is ze daar nog niet weg en volgt daarna nog een hele revalidatie. Twee en een half weken intensief verlamt lijf en leden. Maar bon, we zijn toch al zover.

Mama is weg van intensieve sedert gisterenavond. Hoera daarvoor! Weg steriele piepende omgeving! Maar bedankt, dankzij de intensieve zorgen is ze er nog! We zijn er nog niet, maar we zijn goed bezig.

Ik ben gisterenavond niet naar Prince geweest en ik heb daar geen spijt van. Ik heb niks met die mens. Ik snap ook niet wat al mijn vrienden daar wel mee hebben. Da’s toch van de generatie voor ons?

In plaats daarvan ben ik gisteren officieel een Ijverig Wijf geworden. Mijn prachtig t-shirtje mag u binnenkort hier aanschouwen, maar niet voor het af is. Maar de mouw staat er nu toch al juist aan, een hele verbetering.

En dan heb ik het nog niet over dat ik gisterenavond in Lissabon had kunnen zitten. Tss!

Om het eens over iets anders te hebben…

Lap, het was weer van dat. Een dag warmte en de kamer van de meisjes was weer veel te warm om te gaan slapen. Op zich vind ik dat niet zo’n drama: ik ben zelf groot geworden op een niet geïsoleerde zolderkamer en heb daar geen trauma’s van opgelopen. Ik kan me niet herinneren dat we daar zoveel last van hadden. Maar we willen de temperatuur toch graag wat naar beneden krijgen. Wat doen we dan? Eens ze slapen zetten we de terrasdeur wagenwijd open. We wachten daarmee tot ze slapen want Janne durft anders wel al eens uit haar bed te komen en nog wat op het terras te spelen, zo is ze wel.

We wonen aan het water en we hebben blijkbaar lekker bloed. Hordes muggen dus, ieder jaar opnieuw. Maar Janne en Sien liggen allebei onder een klamboe, dus dat zou wel moeten lukken, denk ik dan. Bovendien heb ik onlangs patches gekocht bij de apotheker om in de buurt van een kinderbed te kleven, om muggen op afstand te houden. Ze kregen er elk één. En ik dacht de strijd tegen de muggen al gewonnen te hebben.

Om 23 uur ging ik zelf slapen, ik wou eens goed slapen want had nog wat inhaalwerk van de nacht ervoor, trouwfeestje. Zodra mijn hoofd op het kussen landde, begon er boven ééntje te wenen: Sien. Gaan sussen, normaal gezien slaapt zij dan snel verder. Edoch nu niet, ze was over haar toeren. En normaal gezien slaapt Janne daar allemaal door, maar door de warmte en de muggen was ze snel wakker. Dat ze bang was van de muggen en al. Mja, ik kan haar geen ongelijk geven na haar toer van een paar jaar geleden. Zalf halen, sussen, water halen, sussen en telkens begonnen ze weer opnieuw. Tot twee uur. Veel te weinig nachtrust dus.

Ondertussen was het raam alweer toegeschoven en had ik het grof geschut uitgehaald: zo’n blauwe lamp waar beestjes lekker in geëlektrocuteerd worden. Beetje sadistisch, but I love it :-) Dan wint ge ALTIJD, hihi. Geeft alleen ontzettend veel licht, en ik wil dat ding niet de hele nacht laten branden, zo gerust ben ik daar allemaal niet op.

Vanmorgen halen we Janne uit haar bed en zien we dat ze weer volstaat van de muggenbeten. Niet zo erg als toen, maar toch. Ondanks klamboe. Als die beesten er in kruipen en ge ziet ze niet op het moment dat je ze er in legt heb je het dus zwaar vlaggen. Dan reageren ze zich precies helemaal af. Ondanks patchen. Tja. Bij Sien valt de schade nogal mee, gelukkig.

Vanavond gaan we voor het nog groffer geschut: de kinderkamer wordt tijdelijk verhuisd naar het bureau. Het is daar heerlijk koel en daar zitten geen muggen. Al zal ik voor de zekerheid toch een paar patchen plakken, peis ik.

Hopelijk vinden de kindjes hun tijdelijke verhuis oké. En hopelijk vannacht wat meer slaap…

Dit dingetje zat al een hele tijd geleden in mijn bus en moest ik dringend eens testen. Het is te zeggen: eerst heeft het een tijd bij De Post gelegen. Daarna wachtte ik op kouder weer, want ik las bij anderen dat het een beetje spijtig was dat het dingetje gelanceerd werd in een seizoen waarin binnen en buitentemperatuur niet al te veel verschilden. M’enfin, ondertussen is het al een tijdje écht koud en werd het al een tijdje écht nodig dat ik er eens iets over schreef.

(foto: Goya Bauwens)

Hoe werkt het dingetje? Heel simpel, je zet het aan en hij meet de referentiewarmte, de warmte van de kamer waarin je je bevindt. Als je naar een andere kamer gaat: dingetje eens terug aan- en af zetten om een nieuwe referentietemperatuur in te stellen. Er is een schuifknop aan met drie standen: 0,5°, 3° en 5,5°. Hoe kleiner, hoe minder het verschil mag zijn. Vervolgens richt je uw dingetje op een oppervlak: een raam, een deur, maar ook een kier, … Als alles oké is, krijg je groen licht. Blauw licht geeft een koudestroom aan, rood licht een warmtestroom.

En zo deed ik de toer van ons huis. Wat ik daaruit leerde? Dat de investering in ons nieuwe ramen (ondertussen ook al weer even geleden) toch rendeert: zelfs op de kleinste stand krijgen we daar groen licht. Eigenlijk is in onze woongedeelten alles uitstekend geïsoleerd. En da’s ook wel merkbaar met die koude.

Als we naar de gang gaan, is dat wel even anders, daar is het behoorlijk koud. Grote schuldige: de voordeur. Een schone houten voordeur, dat wel. Maar ééntje met een ferme kier. We hingen daar ooit een tochtstrip aan, maar in de zomer zet onze deur uit, en toen moesten we die strip er afhalen wegens anders de deur niet meer open krijgen. Ik zal er maar een nieuwtje aanhangen voor de winter. Andere grote schuldige: de brievenbus. Daar hangt wel een houten deurtje voor, maar dat zou precies ook geïsoleerd moeten worden, maar ik zou niet meteen weten hoe.

Echt interessant werd het pas als we naar boven gingen, de kindjeskamer. In de zomer is het er pokkewarm, in de winter ijskoud. Tot nu toe namen we aan dat dat kwam omdat de isolatie in het algemeen niet zo goed was, ook al verzekerde de vorige eigenaar ons dat er pakken isolatie in de muren en het dak zat. En volgens de warmteverliesmeter klopt dat: we kregen overal groen licht, en toen ik op het plafond scheen zelfs rood licht. Grote schuldige zijn de ramen, ook al is het dubbel glas. Het verschil daar was bijzonder groot, zelfs op de grootste stand (5,5°) kregen we een blauw licht. Volgens het schermpje was het op de kamer zo’n 18° en het glas maar 12°. Bedriegtdenboel, dat dubbel glas. Ooit daar eens deftig glas in laten steken, me dunkt.

Het is ook altijd leutig om eens op uw verwarming of in uwen diepvries te schijnen trouwens. Of op uw slapende man. Rood licht!

Leutig dingske, dat wel, maar ik vraag me wel af hoe vaak je dat gebruikt. Al ben ik wel van zin om onze bovenste kamer nog eens te testen in de zomer, als het heel warm is.

Zo rommelmarktje doen, dat is niet echt iets voor mij. Nochtans rommel genoeg. Maar één keer per jaar is er rommelmarkt in ons buurt. Zo rommelmarkt houden vanuit uw garage, dat is dan nog leuk: ge kunt naar het toilet als ge dat wilt, een koffie nemen als ge dat wilt, de kinders kunnen in hun bed een dutje doen. En als het regent wordt ge niet nat. Dus deed ik zaterdagmiddag van rommelmarktje in de buurt.

Edoch, volgend jaar moet ik een partner hebben voor de rommelmarkt. Want nu kon ik dus niet zomaar eventjes weglopen. Ik had wel geluk dat de meisjes een megadut deden. En dat Tessa en Milla me kwamen gezelschap houden op het moment dat de meisjes wakker werden.

Oude kleren, dat verkoopt dus niet slecht. De babykleertjes gingen vlot weg alsook de andere. Al was dat soms een beetje emotioneel. Ik heb soms nogal een band met kledingstukken, moet je weten.

Maar verder ben ik blij dat ik van een hoop rommel verlost ben. Al blijf je met de grootste rommel natuurlijk wel zitten. Die gaan we eens sorteren voor containerpark of kringloopwinkel.

Ik heb 35 euro verdiend aan de rommelmarkt. Maar ik heb die de dag erna meteen opgedaan bij Ponnekeblom, kwestie van een beetje inspiratie op te kunnen doen ook.

Maar ik ga er nu ook geen gewoonte van maken, van dat rommelmarkten. Maar volgend jaar wél opnieuw, zo voor mijn deur!

Of wij dat erg vinden? Ba neen. Wij hebben een groot dakterras (ongeveer 65m²). Een pas vernieuwd dakterras. Daar is de voorbije maanden hard aan gewerkt.

En we kochten een nieuwe tafel en nieuwe stoelen. Een lange tafel. Ik wou altijd al een lange tafel, maar in mijn living lukt dat niet. Op het dakterras wel: 2 meter en 80 centimeter alstublieft! Kunt ge dus gemakkelijk 4 mensen aan elke kant zetten en twee op het hoofd. Reken maar eens als ge volk uitnodigt, ge zit daar rap aan. Zeker gelijk ze kweken in ons vriendenkring. Die kinderkes worden ook groot en dan willen die ook een stoel.

Een een ligbank ook natuurlijk. Voor mij.

En lichtjes, die zijn net aangesloten, ik kan niet wachten tot het donker wordt!

Nu nog plantjes. En een paar groene vingers om ze te onderhouden. Het zwembadje staat er intussen wel al. Maar hier en daar is er nog wat afwerking nodig.

Met dank aan meneer Nike. En aan Nike om haar meneer uit te lenen. En aan gelegenheidswerker Mikaël. En overbuurman om ons tafel naar boven te krijgen. En aan de vriendelijke magazijnier van de Weba om de stoelen in mijn auto te stouwen (Weba-Ikea: 1-0). En aan de mannen van Stockcity: om 17 uur uw tafel telefonisch bestellen, om 9.30 uur de volgende dag was ze er al.

En neen, het had niet geregend. Het terras was nog maar net schoongespoten toen de foto’s genomen werden.

Kunnen we besluiten dat de Amica-tafelbarbecue een geweldig succes is. Heel gezellig, met de barbecue in het midden van de tafel. Niet iemand die altijd apart staat aan zijn barbecue. Ideaal voor kleine terrassen ook (wat bij ons nu meevalt).

Een onafgewerkt terras, daarop kun je geen collega’s ontvangen met kinderen. Zeker niet als de beschutting van de buurvrouw haar koertje weg is. Mijn buurvrouw vindt niet graag gevallen peutertjes op haar koer, zeker niet omdat dat twee verdiepingen lager is. Dus vulden we de kofferbak van de fietskar met picknicklaken, fruitsap en taart van Tartes en trokken we naar het Baudelopark. Ideaal ook met dat speeltuintje bij.

Ook leuk was dat er blijkbaar een picknick was van de redactie van Gentblogt. Ik wist dat niet, want had de lijst niet goed gelezen de laatste dagen (shame on me!). Maar daardoor ben ik dus nog langer in het park blijven plakken met een hoop gezellig volk en lekker eten.

Vanmiddag dan het koertje provisoir afgesloten met loodzware bloembakken, zodat we toch op ons terras konden. De peter van Sien kwam af, inclusief vrouw en twee kindjes, om alweer te picknicken. Haja, we hebben nog geen tafel en geen stoelen. Twee wastobben gevuld met water, en de peuters hadden amusement. En wij hadden hapjes en drankjes. Alweer goed voor een fijne namiddag. Jammer dat Peter moest werken en er maar kort bij kon zijn.

We zijn voor ons gloednieuw terras (dat nog moet afgewerkt worden) trouwens op zoek naar een lange tafel. Maar een echt lange hé. Ik wou dat altijd in mijne living zetten, maar dat gaat daar niet. Op mijn terras wel en dus wil ik dat. Graag waar we twee keer vier personen kunnen aan zetten en nog eens twee op het hoofd. Dus liefst 2 meter 40 of zo. Alleen is daar nogal weinig keuze in precies, de meeste tafels gaan maar tot 180 centimeter, goed voor 6 personen. Jamaar, als wij nog een gezin met twee kindjes op bezoek hebben, dan zijn wij met 8, dus da’s te weinig. Tips altijd welkom.

En het mag ook gezegd worden: Janne was zo superflink dit weekend. Ze kan er soms weg mee, met neen zeggen en tegendraads zijn en jengelen. Maar gisteren en vandaag! Een schatteke! Een voorbeeldig kind! En Sientje, die doet het ook heel goed. Vandaag heeft ze precies een slaapdagje. Slapen dat dat kind doet!

Maar dat goed weer: graag meer van dat!

Straks is er gemeenteraad, maar niet voor mij. Deze keer laat ik me vervangen. Bij Janne heb ik dat niet gedaan en toen nam ik haar de eerste drie maanden mee naar de gemeenteraad. Maar dat was precies toch iets zwaarder dan verwacht. Een mens leert uit zijn fouten en deze keer dus wél een vervangingsperiode. Normaal gezien hervat ik vanaf 14 april mijn “politieke activiteiten”. Nog een goeie zeven weken totale mama dus.

En ik word in de gemeenteraad trouwens vervangen door Mieke Bouve, die voor mij voor eeuwig door het leven zal gaan als An van Merlina. Serieus zeg, ik ben daar mee groot geworden met “Merlina”. En nu vervangt An van “Merlina” mij zowaar, zij het tijdelijk. Boogschutter roept Waterman…

Ik ben niet zo goed in stokjes opvangen. Met mijn excuses aan al diegenen die al stokjes naar mij gesmeten hebben!
Maar een fotostokje, dat lukt nog net. Dus ziehier, op vraag van meter Buffie, een foto van onze Kerstboom. Niets speciaals, maar het is er wel degelijk één.