Moestuinfail

OK, ik heb veel talenten. Ik kan kleedskes naaien, ik kan dekentjes, sjaals en mutsen haken. Ik kan behoorlijk lekker koken en in tegenstelling tot andere bloggers kan ik ook goed bakken.

Maar een mens kan niet alles kunnen. Het is een understatement om te zeggen, maar ik heb écht geen groene vingers. In huis staan er weinig of geen planten, omdat ze op termijn allemaal een gewisse dood sterven. De overlevers hier, dat zijn echt stevige planten.

En ik heb een tuintje nu. In dat tuintje is veel gebeurd dit jaar. De klimop vloog er allemaal onverbiddellijk uit, waardoor onze tuin gelijk twee keer zo groot werd. Er werd vers gras gelegd. De muren werden gekaleid. En er werden opnieuw enkele pogingen gedaan om te moestuinieren. Dapper toch, van iemand die van zichzelf weet dat ze eigenlijk geen groen talent heeft?

Poging twee van de radijzen. Vorig jaar werden ze overwoekerd door een plant die nog in de pot stond. Dit jaar denk ik dat ik ze iets te dicht op elkaar gezet heb. Want zes maand na zaaiing zien ze er zo uit. Ik wou het nochtans doen als educatief projectje met de kinders. Mislukt.

Radijzen, 6 maanden na zaaiing #moestuinfail

Van mijn courgetten kan ik zelfs geen foto tonen, want die werden opgevreten door de slakken van voor er sprake was van een echte plant. Tot daar de moeite die ik zelf deed.

Vervolgens kwam er een pompoenplant aangewaaid van bij Lies, die er te veel had. Veel bloemen gehad hoor, maar van zodra er een vrucht opkwam werden ze opgefret door -alweer ja- de slakken. Te herkennen aan het slijmspoor op de planten.

Pompoenen, een hele lange plant. Zonder pompoenen. #moestuinfail

Een tomatenplant, gekregen van Nadine. Met echte tomaten aan! Veel! Zeker 20 of zo! En stuk of 5 zijn er ook al rood geworden. Want het was wachten, wachten, wachten, tot ze eindelijk rood waren. En toen ik die wou plukken waren er drie -u raadt het al- opgefret door de slakken.

En als mijn tomaten rijp zijn voor de pluk worden ze opgevreten voor ik de kans krijg #moestuinfail

Vervolgens: de druivelaar van de buren. Niet zelf gezet dus, maar hij komt door mijn schutting en ik vind dat wel schoon. Heel erg mijn best gedaan met die druifkes, en schoon er van tussenuit geknipt zodat ik dikke trossen kreeg. Zo zagen ze er ook uit toen ik op reis vertrok. Maar toen ik terugkwam van reis (2 weken slecht weer hier) waren ze verschrompeld. Meh.

Druiven, ook al niets #moestuinfail

Er is nog hoop. Hieronder ziet u:

  • een advocadoplant waarvoor ik de luiewijvenmethode gebruikt heb. Steek de pit in de grond en wacht. En wacht.
  • Citroenmelisse, citroenmelisse, citroenmelisse. Overal citroenmelisse. Dat schiet vanzelf overal op. Maar wat moet een mens daarmee?
  • Olijven. En dat is wel een half wonder. Ik kocht het boompje in 2002, ik kocht het op de Kouter en bracht het met de fiets mee naar huis. Nu is dat een echt grote boom. Staat zomer en winter buiten. In de Moestuinstraat op het dakterras kwamen daar amper vruchten op. Nu is het het eerste jaar dat er echt veel vruchten op staan. Maar zouden ze ooit te eten vallen?
  • Geen idee of dit kleine aardbeitjes zijn. Het ziet er toch zo uit. Komt gewoon ergens opgeschoten.

Toch nog enige hoop. #moestuinfail

U begrijpt het. Ik heb uw hulp nodig.

  • Al uw tips zijn welkom. Wat moet ik volgend jaar eens proberen? Ilse zegt bonen, en zo van die schone pronkbonen gelijk bij haar wil ik ook wel ja
  • Als u teveel courgetten/pompoenen/radijzen of ander lekkers heeft: u mag ze altijd aan mij doneren, dan doe ik alsof ik die zelf gekweekt heb.
  • Mag ik die aarbeitjes opeten of zijn het giftige dingen? Wat doe ik met citroenmelisse? En zal ik ooit olijven kunnen eten?

En ondertussen…

… Was er carnaval op school. Ik vind het vreselijk, mijn kinderen vinden het heerlijk. Dus gingen we maar. Gelukkig was het mooi weer en konden we veel buiten zitten. De dochters gingen (uiteraard) als prinsessen (Astespoester, volgens Sientje).

… Aangezien we de winter overgeslagen hebben en meteen aan de lente beginnen, mag de kleinste ook zelf naar school met de fiets beginnen rijden. De loopfiets, wel te verstaan. Zot content was ze. Ze doet dat eigenlijk heel goed. Ben van plan om binnenkort ook fietslessen te nemen bij Dreamland en hopelijk is ze er dan ook snel mee weg.

… Werd ik 37 jaar en kreeg ik een nieuw speelgoedje van de man. Het werd trouwens een keigezellig dagje, met een gezinsetentje in het Keizershof. En spelende kindjes in het park. Meer moet dat soms echt niet zijn. En er was gisteravond een wild en goed feestje met een paar vriendinnen….

… Kreeg Peter een nieuwe boekenkast op zijn bureau. Nu kunnen we eindelijk ons boeken uitpakken die al meer dan een jaar in dozen zitten!

… Doet Janne dat heel goed in het eerste leerjaar en mag ze het al eens uitleggen. Gisteren voorstelling van het project “Menselijk lichaam”. Die kinderen weten daar tegenwoordig meer over dan ik op die leeftijd, dat kan ik je wel verzekeren :-)

… Helaas kon ik niet naar die voorstelling gaan… Winterkindjesdrink op het werk, met buffet. Een traditie die we niet overslaan.

Eén jaar Sleepstraat

Dag op dag één jaar geleden verhuisden we. Een hele zware dag was dat, zowel fysiek als mentaal. Met nog eens duizendmaal dank aan alle helden die ons die dag en de dagen ervoor en erna hielpen.

Maar tijd voor een evaluatie dus. Of ik hier graag woon? Héél graag. Dit huis biedt me wat het vorige huis ons niet meer kon bieden: plaats, véél plaats. Met een balzaal als living. Een creakot waar ik heel veel tijd doorbreng. En binnenkort een bureau voor Peter.

Binnenkort ja, want die ruimte is nog niet helemaal af. Geschilderd en al, maar het is nu wachten op de boekenkast en bureautafel, zodat hij er ook echt kan beginnen werken. Peter zijn bureau heeft ongetwijfeld de grootste transformatie ondergaan in ons huis: het was de zolder, niet geïsoleerd, een duivenkot eigenlijk. Er werd geïsoleerd, een trap verstoken, steviger balken gestoken en een nieuwe vloer. Het zal daar plezant zijn. Peter kan werken met uitzicht over Gent, heel leuk.

Daaronder de kinderkamers. Twee ruime kinderkamers van 15 m². Leuke kamers waarvan ze zelf het papiertje mochten kiezen. Oké ja, ik heb ze een beetje gestuurd richting PIP-papierkes :-) Janne geel, Sientje blauw, hun lievelingskleuren.

Tussen de twee kinderkamers, onder de nieuwe trap zit een kinderbadkamertje, afgewerkt, maar doet momenteel nog niet zo veel dienst. Maar dat zal wel komen, zo met de jaren. Een heel kinderverdiep, ze zijn daar met hun gat in de boter gevallen. En oh ja, ze hebben nu wel elk een kamer, maar ze slapen nog altijd samen, want ze vinden dat gezelliger.


Volgende actieplan: de gang laten schilderen, want dat zalmroze zijn we echt wel beu gezien. Uw tips voor betaalbare goeie schilders zijn hier welkom.

En dan moet er ooit nog een nieuwe badkamer komen. En daarna hebben we nog wel wat plannetjes, want een huis, dat is nooit af, toch?

Een grote tuin hebben we niet, maar dat is niet nodig, ik werk toch niet zo graag in de tuin. We gaan die trouwens ook nog eens ferm opkuisen want momenteel staan er een paar te ferme groeiers in die te veel plaats inpalmen. Maar we hebben een terras in het zonneke waar we echt heerlijke momenten beleefd hebben deze zomer. Met terrasmeubelen waar we ons hoofd over gebroken hebben, maar die echt perfect passen in het tuintje. Zeker sedert we ook een geel bankje hebben, dat staat nog niet op de foto.

De straat? Daar hebben wij geen last van. We hebben heel leuke buren. De tram, die horen wij amper. Kom maar eens af, je zou er zelf van verschieten. Verder heeft de straat veel voordelen: een tram voor een vlotte verbinding met station en centrum, winkels die altijd open zijn en Turkse pizza voor als er volk op den bots komt en niemand heeft goesting om te koken. En ja, er passeren wel eens rare figuren…

Oh, en het zal alleen maar beter worden. In 2014 zal Doknoord echt tot leven komen, compleet met winkelcentrum en al. En misschien nog wel het beste van al: Joris en Lise, ons goeiegoeie vriendjes, die komen gewoon schuin over ons wonen. Hoe wijs is dat niet?

Of ik iets mis aan het huis in de Moestuinstraat? Eigenlijk niet… Of toch wel: mijn goeie douche, da’s al. De Moestuinstraat was wijs, maar de Sleepstraat is de max!

Mijn creakot

Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis was het niet meteen een voorwaarde dat er een eigen ruimte ging zijn voor mij. We wilden een huis met twee kinderslaapkamers (waarvan we er uiteindelijk nog steeds maar ééntje gebruiken) én met een bureauruimte. Voor Peter en mij samen of zo. Dat het huis dat we kochten uiteindelijk een bureau op overschot had, was alleen maar een dikke plus.

Ik palmde meteen de benedenruimte in door de strategische ligging: onder de living, naast de tuin. Dus in de buurt van waar de kinderen zich nogal vaak bevinden. Mensen die er al geweest zijn, zullen het beamen, het is een heerlijk kot, mijn creakot! Hier zie je er een stukje van.

Mijn atelierke. Love it!

Ik schilderde het in wit met rode boekenrekken en tafeltjes. Met een fantastisch papiertje van Orla Kiely. Uren en uren heb ik er al gesleten. In die mate dat de man soms zucht: “Gaat ge daar nu wéér gaan zitten?”

Naaiboekenhoek

(die foto was in het begin, nu staat het véél voller, te vol, er moet een deel naar Peter zijn bureau als die ooit klaar is)

Als ge goed op de eerste foto kijkt, zie je dat er ook een overlock staat. Sedert kort heb ik die, gekocht van een bloglezertje hier (maar daar kwamen we pas later achter). Heerlijk machineke, alles is véél mooier afgewerkt! Daarom niet juist, zoals deze foute omkeerbare kaptrui. Het is min of meer goed gekomen met de trui, dat gelukkig wel.

Siamese tweeling. Ofte mislukte omkeerbare kaptrui.

Ook een fantastisch kot om iemand uit te nodigen op creatieve avond. Zo kwam juf Loes al eens een broekje maken voor haar zoontje en kwam de winnares van mijn Syrië-actie (op haar eigen vraag) het broekje zélf ineensteken in mijn creakot. Ga ik zeker nog doen, morgen komt Janne haar meter overlocken!

Ik leerde juf Loes een broekje naaien!

Het handige is vooral: ge moet niet continu alles zitten opruimen. Naaldjes, speldjes, het vliegt bij mij nogal snel op de grond. Af en toe gaan we er eens over, eerst met de magneet (voor de speldjes), dan met de stofzuiger. Of als ge een patroon aan het overtekenen zijt, en ge hebt efkes geen zin meer voor die dag, dan laat je alles liggen en teken je de dag erna gewoon verder waar je gebleven was. Strijkplank en strijkijzer blijven gewoon staan. En ja, dat resulteert af en toe in chaos, zoals deze week.

Untitled

Met een poppenhuis in volle renovatie komt er een hoop gerief bij dat er normaal gezien niet staat. Maar het poppenhuis is bijna klaar en er is alweer veel gerief weg. Maar het zal een kamertje in evolutie blijven, denk ik. Zo gaat dat met creatieve ruimtes, naar het schijnt.

Ach, mijn creakot. ‘t Is een zalige luxe :-)

Thermosmart

Een klein jaar geleden vroeg ik het me af, of er slimme oplossingen waren om mijn temperatuur in huis op afstand te regelen. Want een gewone thermostaat kan je wel instellen voor een vast schema. Maar als je een onregelmatig leven hebt is dat niet de beste oplossing. Wat eerder thuis, wat later thuis. Of je zult altijd zien dat je vergeten bent de thermostaat aan te passen als je net weg bent. Dus dat moest toch beter kunnen.

Ik kreeg een leuke reactie van Hans, van Thermosmart. We gingen aan het mailen, onderzochten wat informatie en een paar maanden later was ik betatester van de Thermosmart. Gemakkelijk te installeren. Het is te zeggen: ik liet mijn loodgieter de hardware installeren, want daar ken ik werkelijk niks van. Het softwaregedeelte deed ik zelf en dat was echt in één-twee-drie geklaard.

Hoe werkt het? Er is een webplatform waar je uitgebreide mogelijkheden hebt. Een handleiding heb je eigenlijk niet nodig, want het is heel erg simpel.

Knipsel

Drie belangrijke dingen:
Mijn instellingen Er zijn een aantal programma’s die je zelf kan aanpassen naar je eigen behoeftes (comfort, thuis, niet thuis en antivries). Je deelt je dagen en je weken in in blokken, zo veel als je dat zelf wenst. En dan heb je dus je “regelmatig programma”. Je kan die programma’s telkens eenvoudig draggen en droppen, uitrekken en korter maken. Intuïtief.
Mijn agenda. Als je een paar dagen weg bent, kan je dat gewoon aanpassen, zonder heel uw schema overhoop te moeten gooien. “Mijn agenda” overruled altijd je standaard instellingen.
Mijn overzicht zie je de samenvatting van de twee.

Rechts zie je de temperatuur staan van het huidige programma. Rode pijl is de gevraagde temperatuur verhogen, blauwe pijl verlagen. Simpel als pompwater.
Rechts onder zie je de buitentemperatuur. Dat is niet gebaseerd op een buitensensor, maar wel op de waarnemingen voor bepaalde regio’s.

De grafiekenmens in mij vindt het ook wel leuk dat er onderaan een grafiekje staat met de evolutie van de gevraagde en de gemeten temperatuur. Al klopt dat precies nog niet helemaal. :-)

Het kan ook vanaf je smartphone of tablet. Niet met een app, wat goed nieuws is, want dat wil zeggen dat het meteen op alle platformen (iOS, Android, Windows,..) draait. Wij gebruiken het vanaf iOS én Android en het werkt prima. Je maakt een snelkoppeling naar je mobiele pagina en het ziet er dan evengoed uit als een app. Je ziet er zowat de dingen van het webplatform, maar dan minder uitgebreid. Je kan het dus gebruiken met meerdere gebruikers tegelijkertijd en het belangrijkste van al: je kan die op gelijk moment aanpassen. Wat vroeger thuis en je komt graag thuis in een warm huis? Verhogen! Het is veel te gezellig bij de vrienden en je blijft nog wat plakken? Verlagen!

Untitled

Oh en ook niet onbelangrijk: de thermostaat in je leefruimte. Die ziet er heel simpel en strak uit. Al is niet iedereen fan van het oranje licht, het is wél erg duidelijk. Je ziet er geen knoppen aan, maar ze zijn er wel. Eens je even op het touchscreen drukt zie je meteen weer de huidige en de gevraagde temperatuur. En je ziet ook pijltjes, waarmee je de temperatuur kunt aanpassen. Handig, voor als pakweg de babysit het toch een beetje koud heeft, dan kan ze zelf nog bijsturen.

En het belangrijkste van al is: je kan er ook veel mee besparen. Lijkt me niet onlogisch, wij zetten de gevraagde temperatuur nu automatisch lager en verhogen al naargelang we daar behoefte aan hebben. En op verplaatsing passen we geregeld de thermostaat in ons huis aan. En ja, het is best cool om te zeggen: “het is nu 22 graden in onze living”, ook als je al een paar dagen niet meer thuis geweest bent. :-)

Enfin, een hele mooie samenvatting zie je in dit filmpje.

Het goede nieuws is: hij is vanaf nu voor iedereen verkrijgbaar! Meer info vind je hier!

Home sweet home (2)

Hier nog een werf:

De werf

To paint or not to paint
To paint or not to paint?

Paint, primer

Paint dus #primer

Paint, industrial black.

Eerste laag #industrialblack

U ziet hier de trap naar de zolder, naar wat Peter zijn bureau moet worden. Ook die is bijna klaar!

Met dank aan Pinterest voor het idee

De FollowMe. Of de VolgMe.

Een nieuwe fiets, dat is er nog niet van gekomen. Na overleg met de sympathiekste fietsenmaker van heel Gent en omstreken (Mijnheer Tuub!) leek het me niet zo stom om te wachten met een nieuwe fiets te kopen tot er geen fietskarren of fietsattributen voor de kinderen aan mijn fiets moeten hangen.

Tot nu toe trok ik de kinderen altijd met de fietskar voort. Een vreed gemak vond ik dat: ze zaten droog en beschut, in de winter met een dekentje zelfs lekker warm. Ge kunt dat ding afkoppelen en op school laten staan. Of meepakken naar Dranouter. Mogelijkheden zat. In die zin was ik ook blij dat ik geen bakfiets had, ik vond een fietskar veel veelzijdiger in gebruik.

Maar ze werden wat groot voor een fietskar (hoewel, ik heb kinderen van het kleine formaat, die kunnen daar nog jaren in) en het formaat van ons garage is wat vervelend voor een fietskar. Als de auto er in staat kan je niet met de fietskar buiten. Dus moest Janne leren fietsen. Maar dat ging niet van een leien dakje, zoals jullie weten. En dan nog, in de stad, met beginnende fietsertjes. Ik zie die dan al es zwenken of zo. En onder de auto komen. Brrr.

Maar neen, het is geen drukke baan naar school. In de Sleepstraat rijden we niet, puur uit schrik voor de sporen. Voor de rest is dat niet zo’n drukke straat als iedereen denkt. Het valt daar best mee van drukte. Los van de zotte racers die er af en toe wel passeren. Maar bon, de tramsporen, ik zou Janne daar gelijk liever niet zien in sukkelen of het kind doet een schrik op dat ze voor de rest van haar leven niet meer durft te fietsen. Dus slaan wij direct af langs de Karel Mirystraat de kleine straatjes in. Alleen nog efkes de Krommewal kruisen.

Maar al mijn argumenten samen:

    1. bang kind dat niet durft fietsen
    2. fietsen in de stad
    3. ‘s morgens moet het rap gaan en met een beginnende fietser rap zijn is een utopie
    4. langer fietsen – vermoeide kinderen – zeurende kinderen

Dan leek een FollowMe dus vreed gemakkelijk. Voor de mensen die dat niet kennen: dat is een systeem dat op de mama- of papafiets hangt. Je kan dan het fietske van het kind simpelweg aan de grote fiets hangen. Dus geen aanhangfiets, maar een aanhangsysteem. Een maand of twee hangt dat nu aan mijn fiets.

  • Janne vindt het héérlijk om aan mij te hangen. En als ik dan zeg: hard trappen, want we gaan omhoog is ze zielsgelukkig dat ze me zo mag helpen. En het helpt effectief.
  • Veilig. Ze kunnen NIET vallen. Als het er goed aanhangt tenminste. Maar eigenlijk kan dat bijna niet misgaan. Bijna niet, want ik weet iemand bij wie het wel misgegaan is. Maar soit, als het er op de correcte manier aanhangt, kunnen ze niet vallen tenzij de grote fiets ook valt. /li>
  • Installatie: in het begin is dat vloeken en zoeken, nu lukt me het op minder dan een minuut om een fiets aan- of los te koppelen.

Enige nadeel misschien: het is echt wel een lomp ding, zo achteraan je fiets. Als je fiets in een rek moet, staat het ding al net tegen de grond. Van een borduur rijden en het ding botst tegen de borduur. Toch eens onderzoeken of ik het niet hoger kan krijgen. Het is misschien wel zwaar op zichzelf, maar ik heb een vlot rijdende fiets, dus dat extra gewicht is op zich geen probleem. In het begin moet je wel ook wat leren bijsturen.

Zodra Janne goed genoeg kan fietsen (en ook de berg op en af) vliegt het er voor onbepaalde tijd af tot Sien het nodig heeft. Want op zich valt het er ook zeer goed op- en af te halen.

Maar ik zie me dat nog veel te gebruiken, gewoon omdat het ‘s morgens rap moet gaan. Of pakt dat we eens naar Blaarmeersen rijden: aan de fiets tot daar, alleen als we er zijn. Of als ze moe zijn: in het terugkeren aan de fiets. Mogelijkheden, jong.

Al bij al een zeer geslaagde aankoop, dat is zeker.

Mijn fiets is wel een beest nu: een mandje vooraan, een kinderstoeltje achterop en en follow-me aan de achterkant. Maar hé, we rijden vlot de hele stad door!

Rommelmarkt in de Sleepstraat.

Ik deed al eens een garageverkoop, maar nu is het nog beter. Rommelmarkt, in de Sleepstraat. Twee dagen na mekaar, van 10 tot 18 uur. Ik moet mijn rommel maar naar buiten sleuren en verkopen, that’s it!

Volgende week rommelmarkt in de Sleepstraat. Wie komt me vergezellen met zijn rommel? Of wie komt mijn rommel kopen?

De straat wordt afgesloten, zelfs de tram mag er twee dagen niet door. De kindjes kunnen op straat spelen. Een paar vriendinnen komen me vergezellen om te verkopen. En het gaat zelfs droog blijven dit weekend. En wie weet wat zon!

Dus: ge passeert toch ook eens?

(op zondagmiddag ga ik wel de verjaardag van mijn metekindje vieren)

Een tuin voor beginners

Ik heb een tuin, ja. Excuseer, wij hebben een tuin. Een tuintje. Weliswaar in drie verdiepingen. Jaja, een verdiepje aan de living, een half verdiepje lager een stukje gras, nog een half verdiepje lager een koer, die ook onder ons bovenste terras loopt. Als ge nog mee zijt. Zon van een uur of 9 ‘s morgens tot een uur of 5, 6 ‘s avonds. Niet slecht.

Het is niet zo dat wij -vooraleer we naar hier kwamen wonen- we niet buiten konden. Integendeel, trouwe lezers weten dat ik over een groot en fantastisch dakterras beschikte. Helemaal opnieuw aangelegd, nu drie jaar geleden.

Het is alleen, erg praktisch was dat niet zo’n dakterras. Eten boven: alles naar boven slepen. En weer naar beneden ook, ja. Simpelweg eens snel een taske koffie drinken buiten: we deden dat niet, telkens een verdiep naar omhoog. Bovendien was het ook wel vervelend dat we door de slaapkamer van de kindjes moesten om er te geraken. Wat we konden oplossen, maar wat er niet meer van gekomen is. Maar nog zoiets: de kindjes alleen buiten laten spelen, erg gerust was ik daar toch niet in. Hoewel het behoorlijk goed beveiligd was, was ik nooit echt helemaal gerust dat ze niet ergens zouden opklauteren. En twee verdiepingen naar beneden zouden pletsen. Kinderen mogen vallen, maar een mens moet niet overdrijven hé.

Dus toen we een huis kochten was dé voorwaarde voor mij wel dat er een terras/tuintje was aan de leefplaats. Zodat we simpel buiten konden eten, of een taske koffie drinken. En hoewel het tuinmeubilair nog ontbreekt (dat hebben we niet mee verhuisd en we breken nog ons hoofd over de nieuwe kleurencombinaties) heb ik al ferm genoten van ons tuintje. Ontbijt op het terras bijvoorbeeld.

Muesli - aardbeien - zon - rust - zalig!

Of met de vrienden op bezoek.

Koffie op zondag, met @lienweb en @goyabauwens en Lies...

Andere vrienden, die dan zeiden wat we moesten afdoen en zo. En als we hen een snoeischaar en een ladder in handen staken, dan deden ze dat ook gewoon. Handig!

Ons tuinmannetje @h_ryck

Mijn hoogstpersoonlijke tuinmadam... @buffieke

En toen werd het gras te lang en toen kochten wij voor het eerst in ons leven een grasmachine. Een duwerke want ons gazon is echt te klein om een andere te kopen. Het zou ons langer duren om den boel te installeren dan bij het duwerke. En het is nog ecologischer en beter voor het gras ook, ha! En zo reed Peter voor het eerst in zijn leven het gras af.

Primeur! @peterdecroubele rijdt het gras af!

Andere dingen laten we dan weer staan want het zijn zulke schone blommekes. Ik weet dan wel niet wat het is en dan vraag ik gewoon op Twitter of zo wat het is. Clematis naar het schijnt.

Bloemenweelde in onze tuin. Weet iemand welke bloemen dit zijn? #dtv

Bestaat er trouwens iets als Shazam maar dan voor planten? Dat ik een foto trek en dat tinternet dan zegt wat het is? Ik weet vaak niet of het onkruid is of net niet. Of hoe ik een plant moet aanpakken, wanneer snoeien en al. Ik ken daar allemaal niks van, hé.

Ik ga ook helemaal mee in de nieuwe hype: het stadstuinieren. Of neen, wacht, ik deed dat al. Ik deed al jaren van kruiden en aardbeien en tomaatjes. We breiden het nu alleen een beetje uit. En we proberen ons al wat beter te informeren, ik kijk zelfs al naar tuinierprogramma’s met Wim. ‘t Schijnt dat Bartel ook schoon is, maar het is alleszins mijn type niet.

De radijsjes zijn verslagen, vrees ik

Les één in het moestuinieren: wees zeker dat uw pot leeg is. Heel zeker. Hier dacht ik van wel (pot was van de vorige eigenaars) en zaaide er vrolijk radijsjes in. Die groeiden ontzettend goed. Tot er plots uit het onderste van de pot een andere plant tevoorschijn kwam gekropen. De radijsjes waren in no time verzwolgen. Ik heb ze in een ultieme poging nog proberen verplanten. En hoewel dat volgens Google niet kan, lijkt het hier nog aardig te lukken. Ik hou jullie op de hoogte. Nog geplant: tomaten, courgetten, aardbeien, sierpompoenen (daar had ik nog vervallen zaad van liggen, heel benieuwd of dat nog gaat pakken).

Dit weekend is de man er ook achter gekomen dat we ook verlichting hebben tussen onze bamboe. Zo’n nieuw huis, dat levert al eens aangename verrassingen op.

Ook Eurosong op mijn terras zie...

Over het effect zijn de meningen verdeeld, maar allez.

Enfin, gisteren is mijn broer een hele berg tuinafval komen halen (dankuwel broertje) en het ziet er hier weer proper uit.

En dan hé, gaat er ook een dag komen dat het mooi weer gaat zijn, en dan gaan we er echt van kunnen genieten, van ons tuintje.

Kunst in huis 2013

Het was weer tijd voor onze Kunst in huis te vervangen. Een jaartje mag je die tegenwoordig houden, maar het hing er dus zelf al iets langer, als ik mijn blog mag geloven.

Afscheid van het vorige werk want je raakt er altijd wel een beetje aan gehecht.

Lampjes en kunst

Maar we kwamen erg goed overeen deze keer en we kozen er deze uit van Yves Velter

Een nieuwe Yves Velter...

Het is vreed groot en het paste maar amper in onze auto. En een streepje bloot ja, maar ik ben daar niet op tegen. Als het maar niet vulgair is.

Er hangen daar ook altijd een paar enge werken (zoals dingen met messen of een vrouw die bloed weende). Kan best mooi zijn, maar ik wil dat dan gelijk niet in mijn living, boven mijn eettafel.

Het is trouwens al de tweede keer dat we een werk van Yves Velter kiezen.

Untitled

We houden precies wel van de man zijn werk.