Ik heb een tuin, ja. Excuseer, wij hebben een tuin. Een tuintje. Weliswaar in drie verdiepingen. Jaja, een verdiepje aan de living, een half verdiepje lager een stukje gras, nog een half verdiepje lager een koer, die ook onder ons bovenste terras loopt. Als ge nog mee zijt. Zon van een uur of 9 ‘s morgens tot een uur of 5, 6 ‘s avonds. Niet slecht.

Het is niet zo dat wij -vooraleer we naar hier kwamen wonen- we niet buiten konden. Integendeel, trouwe lezers weten dat ik over een groot en fantastisch dakterras beschikte. Helemaal opnieuw aangelegd, nu drie jaar geleden.

Het is alleen, erg praktisch was dat niet zo’n dakterras. Eten boven: alles naar boven slepen. En weer naar beneden ook, ja. Simpelweg eens snel een taske koffie drinken buiten: we deden dat niet, telkens een verdiep naar omhoog. Bovendien was het ook wel vervelend dat we door de slaapkamer van de kindjes moesten om er te geraken. Wat we konden oplossen, maar wat er niet meer van gekomen is. Maar nog zoiets: de kindjes alleen buiten laten spelen, erg gerust was ik daar toch niet in. Hoewel het behoorlijk goed beveiligd was, was ik nooit echt helemaal gerust dat ze niet ergens zouden opklauteren. En twee verdiepingen naar beneden zouden pletsen. Kinderen mogen vallen, maar een mens moet niet overdrijven hé.

Dus toen we een huis kochten was dé voorwaarde voor mij wel dat er een terras/tuintje was aan de leefplaats. Zodat we simpel buiten konden eten, of een taske koffie drinken. En hoewel het tuinmeubilair nog ontbreekt (dat hebben we niet mee verhuisd en we breken nog ons hoofd over de nieuwe kleurencombinaties) heb ik al ferm genoten van ons tuintje. Ontbijt op het terras bijvoorbeeld.

Of met de vrienden op bezoek.

Andere vrienden, die dan zeiden wat we moesten afdoen en zo. En als we hen een snoeischaar en een ladder in handen staken, dan deden ze dat ook gewoon. Handig!

En toen werd het gras te lang en toen kochten wij voor het eerst in ons leven een grasmachine. Een duwerke want ons gazon is echt te klein om een andere te kopen. Het zou ons langer duren om den boel te installeren dan bij het duwerke. En het is nog ecologischer en beter voor het gras ook, ha! En zo reed Peter voor het eerst in zijn leven het gras af.

Andere dingen laten we dan weer staan want het zijn zulke schone blommekes. Ik weet dan wel niet wat het is en dan vraag ik gewoon op Twitter of zo wat het is. Clematis naar het schijnt.

Bestaat er trouwens iets als Shazam maar dan voor planten? Dat ik een foto trek en dat tinternet dan zegt wat het is? Ik weet vaak niet of het onkruid is of net niet. Of hoe ik een plant moet aanpakken, wanneer snoeien en al. Ik ken daar allemaal niks van, hé.

Ik ga ook helemaal mee in de nieuwe hype: het stadstuinieren. Of neen, wacht, ik deed dat al. Ik deed al jaren van kruiden en aardbeien en tomaatjes. We breiden het nu alleen een beetje uit. En we proberen ons al wat beter te informeren, ik kijk zelfs al naar tuinierprogramma’s met Wim. ‘t Schijnt dat Bartel ook schoon is, maar het is alleszins mijn type niet.

Les één in het moestuinieren: wees zeker dat uw pot leeg is. Heel zeker. Hier dacht ik van wel (pot was van de vorige eigenaars) en zaaide er vrolijk radijsjes in. Die groeiden ontzettend goed. Tot er plots uit het onderste van de pot een andere plant tevoorschijn kwam gekropen. De radijsjes waren in no time verzwolgen. Ik heb ze in een ultieme poging nog proberen verplanten. En hoewel dat volgens Google niet kan, lijkt het hier nog aardig te lukken. Ik hou jullie op de hoogte. Nog geplant: tomaten, courgetten, aardbeien, sierpompoenen (daar had ik nog vervallen zaad van liggen, heel benieuwd of dat nog gaat pakken).

Dit weekend is de man er ook achter gekomen dat we ook verlichting hebben tussen onze bamboe. Zo’n nieuw huis, dat levert al eens aangename verrassingen op.

Over het effect zijn de meningen verdeeld, maar allez.

Enfin, gisteren is mijn broer een hele berg tuinafval komen halen (dankuwel broertje) en het ziet er hier weer proper uit.

En dan hé, gaat er ook een dag komen dat het mooi weer gaat zijn, en dan gaan we er echt van kunnen genieten, van ons tuintje.

Het was weer tijd voor onze Kunst in huis te vervangen. Een jaartje mag je die tegenwoordig houden, maar het hing er dus zelf al iets langer, als ik mijn blog mag geloven.

Afscheid van het vorige werk want je raakt er altijd wel een beetje aan gehecht.

Maar we kwamen erg goed overeen deze keer en we kozen er deze uit van Yves Velter

Het is vreed groot en het paste maar amper in onze auto. En een streepje bloot ja, maar ik ben daar niet op tegen. Als het maar niet vulgair is.

Er hangen daar ook altijd een paar enge werken (zoals dingen met messen of een vrouw die bloed weende). Kan best mooi zijn, maar ik wil dat dan gelijk niet in mijn living, boven mijn eettafel.

Het is trouwens al de tweede keer dat we een werk van Yves Velter kiezen.

We houden precies wel van de man zijn werk.

Lime vroeg fotookes. Er is nog niks echt helemaal af, dus tonen we fragmenten:

Wintertuin met ligzetel.

Maar daarvoor kwam u niet zeker?

Kindjes in de zetel aan de blauwe muur. Hard aan getwijfeld, maar het is een mooi warm blauw, met die bruine zetel bij, goeie combinatie!

Nog te doen: dat kastje weer donker krijgen. Het is melamine of zo, dus alle tips welkom.

Mijn bureauke en thuiswerkplek. Volledig geschilderd, maar er moet nog een muur behangen worden, maar daarvoor moet ie eerst nog behandeld worden tegen vocht. Allemaal in de pijplijn. Ondertussen staat het bureautje wel vol dozen met boeken en cd’s voor op Peters kot, dat nog in de maak is.

Ook in beeld: mijn goeie vriendin Andrea (ik heb net de naam verzonnen). De fantastische paspop die ik van mijn schoonmoeder kreeg. Ze kocht ze zelf tweedehands in de jaren zestig. Geweldig ding, toch?

Orla Kiely papier in my kitchen! Manlief geloofde er niet erg in, maar ook nu moet hij toegeven dat het bijzonder geslaagd is. De keuken verandert van een saai, wit ding naar een levendige keuken. Ik ga niet meer uit mijn keuken weg te slaan zijn, ik.

De meisjes vinden het hier geweldig. De televisie staat hier amper aan, ze zitten het liefst in hun “kamp”, onder de trap! :-). Hun kamer bevindt zich nog in de werfzone, maar hun kamer zelf is wel stofvrij. En er hangt zelfs al behang, dat doet denken aan de lente!

Ons nieuwe lampen tot slot, daar zijn wij helemaal dol op.

Maar hier is het nog werf!

Later meer!

Ge kent ze wel, de reputatie van de Sleepstraat. Van al die dubbelparkeerders, die de doorgang versperren.

Wij niet, dachten we, toen we dit huis kochten. Er is immers een garage in dit huis waar we kunnen parkeren. Maar momenteel staat die te vol met verhuis- en verbouwgerief en kunnen we er niet in parkeren. Maar als ik van Ikea kom, dan zet ik ook wel graag mijn gerief af in huis. Geen nood, we hebben een breed trottoir. Dus ik parkeer me op het voetpad, op een manier dat voetgangers (met buggy’s) nog doorkunnen. Fietsers, auto’s en trams konden ongehinderd door. Fijn zo, dacht ik tevreden.

Twee minuten later, ik was nét bijna klaar met uitladen, een politiecombi naast mij. Dat dat niet mag en veel gezaag en zo. Ik ging ervan uit dat laden en lossen wel mocht, maar neen, dat mag enkel OP de rijweg. Ik mompelde nog iets van “een mens probeert dan eens voor iedereen goed te doen”, maar daar had de man iets van opgevangen en had duidelijk een slechte dag en begon al te dreigen met 100 euro boete. Enfin: “ik zal het nooit meer doen meneer”, auto weg en gedaan.

Ten eerste: ik ben blijkbaar in fout, kan best zijn. Maar ik kan niet zo goed tegen die letter-van-de-wet-mentaliteit. Ik weet het, het is een dunne grens. Maar in mijn geval zag hij dat ik aan het laden en lossen was én dat ik niemand hinderde, dat iedereen door kon. En ik bracht niemand in gevaar. Is het dan echt nodig om zo moeilijk te doen?

Ten tweede: ik stap in mijn auto, rij achter hem aan. Vijftig meter verder parkeert de man zich OP het pleintje, wat absoluut niet mag. Hij stapt uit met een papieren dossier en belt aan bij de buurman. Ik wil maar zeggen, het ging duidelijk niet over een dringende interventie. Mag dat dan zomaar? Mogen zij werkelijk zomaar overal parkeren? Ter vergelijking: een arts of de thuisverpleging mag dat niet hé (al is er nu onlangs wel een sticker gekomen die je op je poort kan kleven om dat toe te staan aan medisch personeel, maar dat hangt volledig af van de goodwill van de huiseigenaar). Kijk, en ondertussen lees ik inderdaad dat zij dat ook niet mogen. Volgende keer ook een foto, nem.

Enfin. In het vervolg doe ik de reputatie van mijn straat alle eer aan en parkeer ik gewoon op de rijweg. Dan hou ik de tram tegen.
En u, als u daar nog eens passeert, en ge moet wachten op iemand die aan het laden en lossen is (ja, dat is hier nogal een zeer ruim begrip, haha), dan weet u: hij/zij moet wel, want anders krijgt hij/zij een boete van 100 euro. Voilà.

Nota: op de verhuisdag hebben we trouwens de hele dag zo geparkeerd en nooit een klacht gekregen. Hé, wij moeten toch ook kunnen verhuizen, dacht ik zo? De vorige eigenaars zijn trouwens ‘s nachts verhuisd, maar dat zagen wij niet zitten!

We zijn verhuisd geraakt, ja, oef.

Regel één bij een verhuizing: aanvaard alle hulp die ge kunt krijgen. Zo kwam mijn moeder twee dagen dozen vullen zodat wij nog meer konden afwerken in het nieuwe huis.

Regel twee bij een verhuis: zodra ge de verhuisdatum weet, breng al uw vriendjes op de hoogte zodat ze die datum kunnen blokkeren in hun agenda. Zo waren we zaterdag met een stuk of tien mensen om te verhuizen, nog eens twee om te schilderen en nog iemand die de catering verzorgde. Zoveel mensen, des te rapper dat het gaat. Volledig over geraakt dus op één dag, al was iedereen geplooid ‘s avonds.

Regel drie: neem goeie briefjes als ge instructies wil schrijven voor uw verhuizers. Geen papierkes die er zodra ge uwe rug draait terug afvallen. Schilderstape en daarop schrijven, zo leerde ik (te laat).

Er waren nog veel meer regeltjes te verzinnen, maar die ben ik allemaal vergeten. Alleszins: het is gelukt!
In totaal zijn er echt wel een hoop mensen gepasseerd om ons te helpen. Grandioos! En nog eens allemaal bedankt!

En in het nieuwe huis? Goed hoor. Nog niet alle dozen zijn uitgepakt en dat zal nog wel even duren. Onze garage is momenteel bijna volledig gebarricadeerd door al het gerief dat pas later naar boven kan, als kinderkamer 2 en Peters bureau af zullen zijn.

De thermostaat doet het momenteel niet echt goed waardoor het nu nogal frisjes is in huis (16 graden), maar vanavond komt er een loodgieter, dus dat is hopelijk snel in orde. Door de verbouwingen is er voor de kinderkamer ook een groot gat open naar de (nu nog niet geïsoleerde) zolder, dus daar is het nog veel kouder. Gelukkig krijgen we de kinderkamer zelf wél warm genoeg. En eind februari zouden de werkzaamheden daar gedaan moeten zijn, dus volgende winter gaat dat sowieso beter zijn.

Maar verder is er eigenlijk best veel in orde geraakt, zelfs de dressing en een stuk gang zijn nog geschilderd geraakt. We moeten nog een beetje wennen aan de nieuwe geluiden van het huis en aan de nieuwe indeling. In de Moestuinstraat lagen badkamer, keuken en living op hetzelfde verdiep. Waardoor aankleden en ontbijten nogal door mekaar gebeurde. Waardoor ontbijtgerief ook wel eens in de badkamer belandde en badkamergerief in de keuken. Nu is het veel georganiseerder en het is soms een beetje zoeken naar de lichtpunten overal (het zijn er nogal veel).

Maar… het komt goed. Maar toch, de eerstkomende twintig jaar gaan we niet meer verhuizen :-)

We zijn al 7 dagen 2013 en ik heb jullie nog geen gelukkig nieuwjaar gewenst! Bij deze dan!

Het was ook omdat onze kaartjes nog niet allemaal verstuurd waren. Het is niet omdat ge die vroeg bestelt, dat je die ook vroeg verstuurt hé. Ik hoop dat iedereen ze nu ontvangen heeft en anders: hier is het digitaal!

Een nieuw jaar en geen gemeenteraadslid meer. Véél meer tijd voor andere dingen! Ik wens de nieuwe ploeg veel succes, ze gaan dat schitterend doen!

Een nieuw jaar, een nieuw huis. Schilderen en verhuizen. We houden het er op dat living, keuken, slaapkamer, kinderkamer en badkamer gaan klaar zijn tegen de verhuis (op een muurtje behangpapier hier en daar na). Onze badkamer is trouwens maar een tijdelijke opkalefatering (samen met de dressing) want die willen we grondig aanpakken als er verse centjes zijn. De dressing, Peters bureau en de tweede kinderslaapkamer gaan niet klaar zijn. Maar hé, dat zijn dingen die we nu ook niet hebben, dus die gaan we nog niet echt missen. En die komen dan snel erna in orde. En de gang mag dan ook nog eens geschilderd worden.

Zaterdag verhuizen we. Nu maar hopen dat het geen stenen uit de grond vriest of er geen sneeuwtapijt van tien centimeter ligt.

Oké ja, wij zijn soms een beetje zot, ja. Dat weet ge wellicht wel al, als ge deze blog al langer leest. Op woensdag kregen wij de sleutel van ons nieuwe huis, op zaterdag gaven we een feestje voor al onze vrienden. Ik heb ze niet geteld, maar ik denk dat er in de loop van de avond wel een stuk of 100 mensen gepasseerd zijn.

Dat is veel ja, maar anderzijds, het is de enige keer dat ge zo’n feestje kunt geven in uw huis. Eens het geschilderd en ingericht is, gaat dat niet meer, of toch niet meer met zoveel tegelijkertijd.

Het hoogtepunt lag tussen 17 uur en 20 uur, de mensen met kindertjes. Heel druk, en we hebben niet tegen iedereen kunnen babbelen. Zo druk dat we geen foto’s meer namen, gelukkig hadden we andere vriendjes met camera’s. Zoals van het raam in onze deur naar de gang, één van de vele redenen waarom ik voor dit huis viel.

Acht quichen bakte ik, waaronder de Gentse, alweer een groot succes. En de mama bakte ook nog taart en vlaai. En massa’s chips. En drank (door de mensen zelf meegebracht).

Op het einde werd mijn zicht al wat waziger :-)

En de tradionele laatste mens:

En nu… Aan het werk!

Ondertussen zijn wij de trotse bezitter van twee huizen.

Deze keer hadden we geen kinderen mee naar de notaris, dus namen we zelf maar een foto van dit historisch moment.

Waarna wij dan naar het Keizershof trokken om samen een hapje te eten (op belangrijke momenten landen wij daar nogal vaak). Peter moest werken die middag, dus trok ik alleen naar de Sleepstraat om aldaar mijn nieuwe living te aanschouwen.

En dit is maar een stukje, hé, mensen, er is nog een stuk!

De vorige kindjes lieten alvast deze mooie clown achter voor onze kindjes:

Ondertussen verhuisde ik al een paar stukken en als een echte stadbewoner deed ik dat met, euh, de fietskar. Ik ga echt tot het uiterste met die fietskar. Ge kunt niet geloven hoeveel cola, wijn, bier en chips ge in zo’n kar kunt krijgen.

En vanmorgen kregen wij de allereerste post op ons nieuw adres van de meest attente blogster in Blogland! Tx Yab!

Pas op, dat van die twee huizen, dat is maar tijdelijk hoor. In januari verkopen wij de Moestuinstraat en verhuizen we voor echt naar de Sleepstraat. Maar ondertussen hebben we twee maanden tijd om een beetje te schilderen en te verbouwen. Niet dat we klaar gaan zijn hoor daar niet van. Maar hé, zijn er hier mensen die graag eens een paar uur mee komen schilderen in december?