De autokwestie

Ha. Goed een jaar later na mijn Otto-post en we rijden nog altijd met de Skoda. Het beestje bolt nog altijd uitstekend, zeker en vast. OK, ja, onlangs hadden we een platte batterij, maar dat was meer door de combi oude batterij-een week stilstaan-buiten. Touring erbij en het was in twee minuten gefikst. OK ja, dat traumatisch moment dat ik mijn twee kinderen en man naar beneden zag rijden en dacht dat ze niet meer konden stoppen, dat was eng. En een half uur op een donker buitenbaantje in de gietende regen staan was niet fijn. Gelukkig konden wij nog terug binnen in het vakantiehuisje.

Maar ik wijk af.

Een jaar later en 315.000 km. 35.000 km per jaar wordt er hier dus gereden. Dat is veel, en de man zegt al jaren dat hij minder met de auto gaat moeten rijden, maar de praktijk wijst uit dat daar niet veel van in huis komt. Het is met zijn job idd zeer moeilijk om de trein te nemen, dat weet ik ook wel.

Maar goed. 315.000 km en autosalon: dat vroeg om een onderzoek. Dus begaven wij ons op de markt van de nieuwe auto’s. Eens alles uitzoeken: wat voor types auto’s er zijn, afmetingen, brandstof, kortingen, opties, …

Heel wat onderzoek zijn we tot de volgende conclusie gekomen

  • De man wil geen monovolume en gezien het grotere verbruik zit ik daar precies ook niet op te wachten
  • Gezien ons smalle garage hadden er mensen auto’s met schuifdeuren aangeraden. Auto’s met schuifdeuren bestaan enkel in de monovolumes of in van die bakkersauto’tjes zoals wij dat noemen. De Ford Focus S is de enige gewone auto die groot genoeg is die schuifdeuren heeft. Maar die auto is op zich zo breed en die schuifdeur gaat zo breed open dat het ook geen hulp is.
  • Skoda Octavia is 2 centimeter breder geworden maar is nog altijd een van de smalste op de markt, samen met de Renault Megane Grandtour. Volvo is bijvoorbeeld geen optie wegens maar liefst 10 centimeter breder.
  • Qua opties willen we electrisch inklapbare spiegels (wegens de smalle garage) en parkeersensoren, zeker achteraan, maar vooraan mag zeker ook. Verduisterde ruiten achteraan vind ik ook interessant als de kinderen mee zijn op reis: geen gedoe met handdoeken aan de ramen hangen en al.
  • Ik zou graag een automatic willen. Ik heb één keer tien minuten gereden met zo’n auto en ik vind dat behoorlijk geniaal. Serieus, we automatiseren alles, maar dat willen we op één of andere manier zelf doen. Het verbruikt iets meer, blijkbaar, maar het is een enorm gemak. Vooral in de files. En ik ben nogal pessimistisch op dat vlak, ik denk niet dat er de komende jaren minder files gaan zijn, alleen maar meer.
  • Aangezien Peter enorm graag met zijn auto rijdt en ik zelf eigenlijk ook altijd liefst met volkswagen gereden heb (leren rijden met een golf!) zal het wellicht terug een Skoda worden. Grote koffer, smal, degelijke auto, … Jaja, sjoemelgedoe, maar op ook op dat gebied ben ik nogal zwart kijkend: ze doen dat gewoon allemaal.
  • Aangezien een nieuwe auto onder de 20.000 euro niet mogelijk is zal het een tweedehandse worden, met niet te veel kilometers op de teller.
  • We kijken ook voor verschillende brandstoffen. Want ik ben nogal een groene, en ik zou maar wat graag van die vervuilende diesel af geraken. En diesel wordt de nieuwe boeman, met hogere inschrijvingstaksen en belastingen. Maar het ziet er toch naar uit dat de ecologische alternatieven niet weggelegd zijn voor de mensen die niet fiscaal gesponsord worden. Geen bedrijfswagen hier…

Waarom ik dat hier schrijf? Gewoon, als geheugensteuntje, want nu doe ik een heel auto-onderzoek, maar van zodra die auto gekocht is vergeet ik dat weer allemaal. En zo kan ik dat later terug opzoeken :-)

Uitkijken naar 2016: Dok Noord

Waar ik uiteraard heel erg naar uitkijk voor 2016 is de marathon van Rotterdam. Ga ik dat aankunnen, hoe gaat mijn lijf reageren, welke tijd kan ik lopen, … Zeer benieuwd.

Maar als er nog iets is waar ik naar uitkijk in 2016: De langverwachte opening van Dok Noord. Vroeger was daar de Acec-site, maar komt er een hele nieuwe site met wonen, werken, winkelen. Eén van de ingangen van het terrein is op 100 meter van mijn deur en binnenkort is daar dus vanalles te beleven met winkels zoals onder andere Delhaize, Action, Standaard Boekhandel, giks, GoSport maar ook fitnesscentrum, overdekte speeltuin, urban soccer velden, crossfit, karting, een gitaarschool. Een grote parking, zo kunnen de mensen daar parkeren en gaan shoppen, naar mij op bezoek komen of de tram nemen verder naar het centrum.

doknoord

Een aantal grote winkels zitten er trouwens nu al: De Directeurswoning ging begin december open. Hoewel niet echt voor mijn portemonnee zal ik toch eens gaan kijken, want de winkel ziet er indrukwekkend uit. Ook de Gentse Kookwinkel Rogge zit er al en het Avontuur. En misschien nog wel dingen.

Onlangs was ik voor het eerst echt op het terrein, in De Expeditie, kijken naar een heerlijk stukje theater van Compagnie Cecilia. “Poepsimpel”, met de altijd fantastische Titus De Vooght. En de twee andere acteurs waren ook subliem :-)

Aparte locatie, vlakbij de deur. En theater: "Poepsimpel" van Compagnie Cecilia, nog eens een Sierens...

Begin februari zou het opengaan volgens de Facebookpagina… Benieuwd of het gaat lukken, want er wordt nog zwaar gewerkt…

Maar we zien er naar uit, met de hele buurt, en we hopen dat het een positieve boost aan onze buurt zal geven!

De tafel. De stoelen.

Tafelissues. Ook hier.

Indertijd, toen wij nog niet lang samen woonden en we er nog van overtuigd waren dat wij nooit aan kinderen gingen beginnen, kochten we een tafel. Praktische elementen speelden toen niet mee in onze beslissing. Ja, ge moest er een tafelkleed op leggen om te eten, maar dat vonden wij niet erg, want wij aten toen toch meestal, euh… aan de salontafel.

IMG_20151122_084855

Maar toen kwamen er kinderen en toen moest er eigenlijk altijd een tafelkleed op de tafel liggen. De man is geen fan van motiefkes, dus het werd een effen bruin tafelkleed. Het eerste was mooier, maar dat is gesneuveld in de verhuis en toen werd er rap rap een ander afwasbaar tafelkleed besteld. Dat veel lelijker was, wegens te blinkend. Maar goed, we gingen toch snel een andere tafel kopen, dus ik ging geen nieuw tafelkleed meer kopen.

Not. We zijn drie jaar later en we hebben nog altijd geen nieuwe tafel. Pas op, ik vind de tafel nog altijd mooi, hoor. Alleen spijtig dat ge ze altijd moet verstoppen onder een tafelkleed. Waarom moet dat? Omdat het eronder een tafelblad is in melamine, dat tegen niks kan. Mijn volgende tafelblad wil ik gewoon in hout waar op gesmodderd mag worden.

IMG_20151122_084952 (1)
Maar deze tafel is dus nog in prima staat, zoals jullie zien.

De nieuwe tafel mag een stukje groter zijn, 220 op 100 cm, zodat er nog wat meer volk rond de tafel kan zitten.

En o ja, die stoelen haat ik ook hartsgrondig. Er was een (redelijk) korte periode waarin dat mooi bevonden werd. Maar nu vind ik dat toch al minstens een jaar of 8 niet mooi meer. Enige voordeel: ze zitten wel goed. En ge kunt op uw hoofd staan op die stoelen. Ja, dat is geprobeerd geweest, ja, daar bestaan foto’s van maar neen, ik ga dat hier niet publiceren. Het was trouwens niet ik die op haar hoofd in die stoelen stond.

En de tafel staat gelijk ze staat, ja. Sofie had geopperd om ze anders te zetten. En dan die kast weg te doen. Maar we hebben het geprobeerd (behalve de kast, die hebben we niet weggedaan). We hebben het een week getest. We hebben een hoop luie wijven uitgenodigd om dat te testen. Ja, ze mocht ook komen maar neen, ze was er niet bij. En we hebben het afgekeurd. Want dan zit je gevangen aan de muur. Mijn bezoek heeft gesmeekt om de tafel terug op de gewone manier te zetten, dus wie ben ik om daar tegen in te gaan :-)

IMG_20151123_085544

En nu ben ik het allemaal beu. Ik wil een nieuwe tafel, ik wil nieuwe stoelen.

Dus bij deze:
1. Tafels gezocht. 2,2 meter op 1 meter. Hout. Smodderproof.
2. Stoelen gezocht. We denken aan een mengeling design en vintage stoelen.
3. Tafel te koop. In prima staat wegens altijd een tafelkleed er op.
4. Stoelen te koop: ook nog steeds in prima staat.

En oh ja, ik aanvaard ieder sponsorvoorstel :-)

De eigen kamer historie

Een paar jaar geleden zijn we verhuisd, onder meer (niet alleen daarvoor) omdat elk kind dan een eigen kamer zou hebben. In de Moestuinstraat was dat namelijk onmogelijk.

Toen we pas verhuisd waren moesten de kinderen nog altijd samen slapen omdat daarboven nog stevig verbouwd werd. Geen probleem, want ze waren toch niks anders gewoon. En toen de kamer van Sien dan af was, dan wilden ze van een verhuis niets weten. Zowel Janne als Sien vonden het gezelliger en leuker om bij elkaar te slapen. Ook geen probleem, de kamer was af, ze kon op gelijk welk moment verhuizen.

Sedert een paar weken/maanden vraagt Janne vaker om een kamer alleen. Janne heeft duidelijk minder slaap nodig dan Sien. Ze mag wel lezen met een nachtlampje van mij, wat ze ook wel doet. Maar ideaal is het niet. Ze is meestal een stuk vroeger wakker dan haar zus en dan komt ze heel stilletjes naar beneden, zonder haar zus wakker te maken. Maar Sien zag een verhuis naar haar eigen kamer nog niet zitten.

Maar vorige week gingen we naar Ikea. Sien kreeg er een eigen spookje en een lampje voor aan haar bed. Ik dacht eigenlijk aan haar bed in Janne haar kamer. Maar plots zei ze: “en vannacht ga ik dan op mijn eigen kamer slapen”. En daar bleef ze bij, de hele dag lang. Ik dacht dat het ’s avonds voor de nodige problemen ging zorgen, maar neen, de beslissing was gemaakt. Er was er maar éne die het er moeilijk mee had eigenlijk en het was de papa. En Janne, die op het moment dat ik haar een zoentje ging geven vroeg “en gaat Sientje dan morgen weer bij mij slapen, mama?”. Grote mond, klein hartje, die oudste van mij.

Ze slapen voor het eerst elk op hun eigen kamer #mijlpaal

En zo slaapt Sien voorlopig niet in haar rode bed maar in het grote, oude bed. Het rode bed gaat nog wel eens verhuizen, als het oude bed naar beneden verhuisd is, maar dat zal pas na de renovatie van de badkamer en dressing zijn.

En zo slaapt Sien sedert een week voor het eerst alleen op haar eigen kamer. En kan Janne nu lekker nog een half uurtje lezen in haar bed. Nog één probleempje: Sien moet nog wat wennen aan de andere geluiden in haar kamer en wordt dus vaak vroeg wakker. Ik denk dat ik de konijnewekker nog eens ga uithalen.

Den Otto

De auto. We hebben er maar één en dat volstaat ruimschoots. Ik rij daar eigenlijk niet vaak mee, ’t is vooral de man zijn rommelbak om hem op de meest onmogelijke uren naar de VRT te brengen, om hem van daar overal te lande te brengen om daar reportages van allerlei aard te laten maken. En we gaan daar mee op weekend en we gaan daar één keer per jaar mee op reis.

Een Skoda Octavia. Hij kwam in ons leven gerold, helemaal toevallig. Vijf weken voor Sien haar uitgerekende datum deed Peter een slippertje in de sneeuw en de auto was perte totale. Gelukkig woonde ik nog niet al te ver van de kraamkliniek, maar het toeval wou dat goede vriend Dimi op dat moment zijn twee jaar oude Skoda Octavia weg deed. We mochten die lenen voor de tijd dat we geen auto hadden en die beviel ons zo dat we die gewoon gekocht hebben. Vreed content van, echt. Comfortabele auto, zuinig in verbruik en een megakoffer. Vooral met twee kleine kinderen is dat heel handig.

Maar nu zijn we dus 5 jaar en een pak kilometers verder (we zitten aan 270.000 ). We zouden er graag nog een jaar langer mee rijden, maar we moeten toch stilaan eens beginnen naar een andere auto. Ik ken niks van auto’s, dus daarom schakel ik graag het internet in.

  • Ik zou graag een milieuvriendelijke auto hebben. Ik weet begot niet wat de mogelijkheden allemaal zijn, maar ik hoor dingen als hybride en zo… Moeten we tegenwoordig diesel of benzine nemen? Of is LPG beter? Of electriciteit? Of weet ik veel wat?
  • Hij moet wel geschikt zijn voor grote afstanden: we hebben er maar één, hij rijdt zowat dagelijks naar Brussel en we gaan er mee op reis. Manlief rijdt hier zo’n 40.000 km per jaar, peisk.
  • Klein maar belangrijk detail: we hebben een bijzonder smalle garage. Met onze Skoda Octavia lukt dat uitstekend juistekens, maar breder moet hij toch echt niet zijn. Dus het mag geen grote, brede bak zijn. We hebben al een paar grote monovolumes in ons garage gehad, maar dat is echt niet praktisch. (oké, het zou ook helpen als die mannen van Eandis hun stomme, intelligente meter niet om de allerslechtst mogelijke plaats hadden gehangen)
  • Een ruime auto is gemakkelijk, maar het moet precies ook geen “break” meer zijn. Hmm, hoewel dat eigenlijk wel mega handig is. Maar bon, als we op reis gaan moeten we geen babybedjes en buggy’s meer meenemen, dus een gewone auto is best goed.
  • Ook belangrijk: we geven niet graag veel geld uit aan auto’s. Het moet doen wat het moet doen en meer niet.
  • Oh ja, en als ge der zelf ook niks van kent omdat uw man/vrouw/vader/moeder/zoon/dochter daarover beslist omdat die daar alles van weet: roep die daar dan eens bij?

    Moestuinfail

    OK, ik heb veel talenten. Ik kan kleedskes naaien, ik kan dekentjes, sjaals en mutsen haken. Ik kan behoorlijk lekker koken en in tegenstelling tot andere bloggers kan ik ook goed bakken.

    Maar een mens kan niet alles kunnen. Het is een understatement om te zeggen, maar ik heb écht geen groene vingers. In huis staan er weinig of geen planten, omdat ze op termijn allemaal een gewisse dood sterven. De overlevers hier, dat zijn echt stevige planten.

    En ik heb een tuintje nu. In dat tuintje is veel gebeurd dit jaar. De klimop vloog er allemaal onverbiddellijk uit, waardoor onze tuin gelijk twee keer zo groot werd. Er werd vers gras gelegd. De muren werden gekaleid. En er werden opnieuw enkele pogingen gedaan om te moestuinieren. Dapper toch, van iemand die van zichzelf weet dat ze eigenlijk geen groen talent heeft?

    Poging twee van de radijzen. Vorig jaar werden ze overwoekerd door een plant die nog in de pot stond. Dit jaar denk ik dat ik ze iets te dicht op elkaar gezet heb. Want zes maand na zaaiing zien ze er zo uit. Ik wou het nochtans doen als educatief projectje met de kinders. Mislukt.

    Radijzen, 6 maanden na zaaiing #moestuinfail

    Van mijn courgetten kan ik zelfs geen foto tonen, want die werden opgevreten door de slakken van voor er sprake was van een echte plant. Tot daar de moeite die ik zelf deed.

    Vervolgens kwam er een pompoenplant aangewaaid van bij Lies, die er te veel had. Veel bloemen gehad hoor, maar van zodra er een vrucht opkwam werden ze opgefret door -alweer ja- de slakken. Te herkennen aan het slijmspoor op de planten.

    Pompoenen, een hele lange plant. Zonder pompoenen. #moestuinfail

    Een tomatenplant, gekregen van Nadine. Met echte tomaten aan! Veel! Zeker 20 of zo! En stuk of 5 zijn er ook al rood geworden. Want het was wachten, wachten, wachten, tot ze eindelijk rood waren. En toen ik die wou plukken waren er drie -u raadt het al- opgefret door de slakken.

    En als mijn tomaten rijp zijn voor de pluk worden ze opgevreten voor ik de kans krijg #moestuinfail

    Vervolgens: de druivelaar van de buren. Niet zelf gezet dus, maar hij komt door mijn schutting en ik vind dat wel schoon. Heel erg mijn best gedaan met die druifkes, en schoon er van tussenuit geknipt zodat ik dikke trossen kreeg. Zo zagen ze er ook uit toen ik op reis vertrok. Maar toen ik terugkwam van reis (2 weken slecht weer hier) waren ze verschrompeld. Meh.

    Druiven, ook al niets #moestuinfail

    Er is nog hoop. Hieronder ziet u:

    • een advocadoplant waarvoor ik de luiewijvenmethode gebruikt heb. Steek de pit in de grond en wacht. En wacht.
    • Citroenmelisse, citroenmelisse, citroenmelisse. Overal citroenmelisse. Dat schiet vanzelf overal op. Maar wat moet een mens daarmee?
    • Olijven. En dat is wel een half wonder. Ik kocht het boompje in 2002, ik kocht het op de Kouter en bracht het met de fiets mee naar huis. Nu is dat een echt grote boom. Staat zomer en winter buiten. In de Moestuinstraat op het dakterras kwamen daar amper vruchten op. Nu is het het eerste jaar dat er echt veel vruchten op staan. Maar zouden ze ooit te eten vallen?
    • Geen idee of dit kleine aardbeitjes zijn. Het ziet er toch zo uit. Komt gewoon ergens opgeschoten.

    Toch nog enige hoop. #moestuinfail

    U begrijpt het. Ik heb uw hulp nodig.

    • Al uw tips zijn welkom. Wat moet ik volgend jaar eens proberen? Ilse zegt bonen, en zo van die schone pronkbonen gelijk bij haar wil ik ook wel ja
    • Als u teveel courgetten/pompoenen/radijzen of ander lekkers heeft: u mag ze altijd aan mij doneren, dan doe ik alsof ik die zelf gekweekt heb.
    • Mag ik die aarbeitjes opeten of zijn het giftige dingen? Wat doe ik met citroenmelisse? En zal ik ooit olijven kunnen eten?

    En ondertussen…

    … Was er carnaval op school. Ik vind het vreselijk, mijn kinderen vinden het heerlijk. Dus gingen we maar. Gelukkig was het mooi weer en konden we veel buiten zitten. De dochters gingen (uiteraard) als prinsessen (Astespoester, volgens Sientje).

    … Aangezien we de winter overgeslagen hebben en meteen aan de lente beginnen, mag de kleinste ook zelf naar school met de fiets beginnen rijden. De loopfiets, wel te verstaan. Zot content was ze. Ze doet dat eigenlijk heel goed. Ben van plan om binnenkort ook fietslessen te nemen bij Dreamland en hopelijk is ze er dan ook snel mee weg.

    … Werd ik 37 jaar en kreeg ik een nieuw speelgoedje van de man. Het werd trouwens een keigezellig dagje, met een gezinsetentje in het Keizershof. En spelende kindjes in het park. Meer moet dat soms echt niet zijn. En er was gisteravond een wild en goed feestje met een paar vriendinnen….

    … Kreeg Peter een nieuwe boekenkast op zijn bureau. Nu kunnen we eindelijk ons boeken uitpakken die al meer dan een jaar in dozen zitten!

    … Doet Janne dat heel goed in het eerste leerjaar en mag ze het al eens uitleggen. Gisteren voorstelling van het project “Menselijk lichaam”. Die kinderen weten daar tegenwoordig meer over dan ik op die leeftijd, dat kan ik je wel verzekeren :-)

    … Helaas kon ik niet naar die voorstelling gaan… Winterkindjesdrink op het werk, met buffet. Een traditie die we niet overslaan.

    Eén jaar Sleepstraat

    Dag op dag één jaar geleden verhuisden we. Een hele zware dag was dat, zowel fysiek als mentaal. Met nog eens duizendmaal dank aan alle helden die ons die dag en de dagen ervoor en erna hielpen.

    Maar tijd voor een evaluatie dus. Of ik hier graag woon? Héél graag. Dit huis biedt me wat het vorige huis ons niet meer kon bieden: plaats, véél plaats. Met een balzaal als living. Een creakot waar ik heel veel tijd doorbreng. En binnenkort een bureau voor Peter.

    Binnenkort ja, want die ruimte is nog niet helemaal af. Geschilderd en al, maar het is nu wachten op de boekenkast en bureautafel, zodat hij er ook echt kan beginnen werken. Peter zijn bureau heeft ongetwijfeld de grootste transformatie ondergaan in ons huis: het was de zolder, niet geïsoleerd, een duivenkot eigenlijk. Er werd geïsoleerd, een trap verstoken, steviger balken gestoken en een nieuwe vloer. Het zal daar plezant zijn. Peter kan werken met uitzicht over Gent, heel leuk.

    Daaronder de kinderkamers. Twee ruime kinderkamers van 15 m². Leuke kamers waarvan ze zelf het papiertje mochten kiezen. Oké ja, ik heb ze een beetje gestuurd richting PIP-papierkes :-) Janne geel, Sientje blauw, hun lievelingskleuren.

    Tussen de twee kinderkamers, onder de nieuwe trap zit een kinderbadkamertje, afgewerkt, maar doet momenteel nog niet zo veel dienst. Maar dat zal wel komen, zo met de jaren. Een heel kinderverdiep, ze zijn daar met hun gat in de boter gevallen. En oh ja, ze hebben nu wel elk een kamer, maar ze slapen nog altijd samen, want ze vinden dat gezelliger.


    Volgende actieplan: de gang laten schilderen, want dat zalmroze zijn we echt wel beu gezien. Uw tips voor betaalbare goeie schilders zijn hier welkom.

    En dan moet er ooit nog een nieuwe badkamer komen. En daarna hebben we nog wel wat plannetjes, want een huis, dat is nooit af, toch?

    Een grote tuin hebben we niet, maar dat is niet nodig, ik werk toch niet zo graag in de tuin. We gaan die trouwens ook nog eens ferm opkuisen want momenteel staan er een paar te ferme groeiers in die te veel plaats inpalmen. Maar we hebben een terras in het zonneke waar we echt heerlijke momenten beleefd hebben deze zomer. Met terrasmeubelen waar we ons hoofd over gebroken hebben, maar die echt perfect passen in het tuintje. Zeker sedert we ook een geel bankje hebben, dat staat nog niet op de foto.

    De straat? Daar hebben wij geen last van. We hebben heel leuke buren. De tram, die horen wij amper. Kom maar eens af, je zou er zelf van verschieten. Verder heeft de straat veel voordelen: een tram voor een vlotte verbinding met station en centrum, winkels die altijd open zijn en Turkse pizza voor als er volk op den bots komt en niemand heeft goesting om te koken. En ja, er passeren wel eens rare figuren…

    Oh, en het zal alleen maar beter worden. In 2014 zal Doknoord echt tot leven komen, compleet met winkelcentrum en al. En misschien nog wel het beste van al: Joris en Lise, ons goeiegoeie vriendjes, die komen gewoon schuin over ons wonen. Hoe wijs is dat niet?

    Of ik iets mis aan het huis in de Moestuinstraat? Eigenlijk niet… Of toch wel: mijn goeie douche, da’s al. De Moestuinstraat was wijs, maar de Sleepstraat is de max!

    Mijn creakot

    Toen we op zoek gingen naar een nieuw huis was het niet meteen een voorwaarde dat er een eigen ruimte ging zijn voor mij. We wilden een huis met twee kinderslaapkamers (waarvan we er uiteindelijk nog steeds maar ééntje gebruiken) én met een bureauruimte. Voor Peter en mij samen of zo. Dat het huis dat we kochten uiteindelijk een bureau op overschot had, was alleen maar een dikke plus.

    Ik palmde meteen de benedenruimte in door de strategische ligging: onder de living, naast de tuin. Dus in de buurt van waar de kinderen zich nogal vaak bevinden. Mensen die er al geweest zijn, zullen het beamen, het is een heerlijk kot, mijn creakot! Hier zie je er een stukje van.

    Mijn atelierke. Love it!

    Ik schilderde het in wit met rode boekenrekken en tafeltjes. Met een fantastisch papiertje van Orla Kiely. Uren en uren heb ik er al gesleten. In die mate dat de man soms zucht: “Gaat ge daar nu wéér gaan zitten?”

    Naaiboekenhoek

    (die foto was in het begin, nu staat het véél voller, te vol, er moet een deel naar Peter zijn bureau als die ooit klaar is)

    Als ge goed op de eerste foto kijkt, zie je dat er ook een overlock staat. Sedert kort heb ik die, gekocht van een bloglezertje hier (maar daar kwamen we pas later achter). Heerlijk machineke, alles is véél mooier afgewerkt! Daarom niet juist, zoals deze foute omkeerbare kaptrui. Het is min of meer goed gekomen met de trui, dat gelukkig wel.

    Siamese tweeling. Ofte mislukte omkeerbare kaptrui.

    Ook een fantastisch kot om iemand uit te nodigen op creatieve avond. Zo kwam juf Loes al eens een broekje maken voor haar zoontje en kwam de winnares van mijn Syrië-actie (op haar eigen vraag) het broekje zélf ineensteken in mijn creakot. Ga ik zeker nog doen, morgen komt Janne haar meter overlocken!

    Ik leerde juf Loes een broekje naaien!

    Het handige is vooral: ge moet niet continu alles zitten opruimen. Naaldjes, speldjes, het vliegt bij mij nogal snel op de grond. Af en toe gaan we er eens over, eerst met de magneet (voor de speldjes), dan met de stofzuiger. Of als ge een patroon aan het overtekenen zijt, en ge hebt efkes geen zin meer voor die dag, dan laat je alles liggen en teken je de dag erna gewoon verder waar je gebleven was. Strijkplank en strijkijzer blijven gewoon staan. En ja, dat resulteert af en toe in chaos, zoals deze week.

    Untitled

    Met een poppenhuis in volle renovatie komt er een hoop gerief bij dat er normaal gezien niet staat. Maar het poppenhuis is bijna klaar en er is alweer veel gerief weg. Maar het zal een kamertje in evolutie blijven, denk ik. Zo gaat dat met creatieve ruimtes, naar het schijnt.

    Ach, mijn creakot. ’t Is een zalige luxe :-)

    Thermosmart

    Een klein jaar geleden vroeg ik het me af, of er slimme oplossingen waren om mijn temperatuur in huis op afstand te regelen. Want een gewone thermostaat kan je wel instellen voor een vast schema. Maar als je een onregelmatig leven hebt is dat niet de beste oplossing. Wat eerder thuis, wat later thuis. Of je zult altijd zien dat je vergeten bent de thermostaat aan te passen als je net weg bent. Dus dat moest toch beter kunnen.

    Ik kreeg een leuke reactie van Hans, van Thermosmart. We gingen aan het mailen, onderzochten wat informatie en een paar maanden later was ik betatester van de Thermosmart. Gemakkelijk te installeren. Het is te zeggen: ik liet mijn loodgieter de hardware installeren, want daar ken ik werkelijk niks van. Het softwaregedeelte deed ik zelf en dat was echt in één-twee-drie geklaard.

    Hoe werkt het? Er is een webplatform waar je uitgebreide mogelijkheden hebt. Een handleiding heb je eigenlijk niet nodig, want het is heel erg simpel.

    Knipsel

    Drie belangrijke dingen:
    Mijn instellingen Er zijn een aantal programma’s die je zelf kan aanpassen naar je eigen behoeftes (comfort, thuis, niet thuis en antivries). Je deelt je dagen en je weken in in blokken, zo veel als je dat zelf wenst. En dan heb je dus je “regelmatig programma”. Je kan die programma’s telkens eenvoudig draggen en droppen, uitrekken en korter maken. Intuïtief.
    Mijn agenda. Als je een paar dagen weg bent, kan je dat gewoon aanpassen, zonder heel uw schema overhoop te moeten gooien. “Mijn agenda” overruled altijd je standaard instellingen.
    Mijn overzicht zie je de samenvatting van de twee.

    Rechts zie je de temperatuur staan van het huidige programma. Rode pijl is de gevraagde temperatuur verhogen, blauwe pijl verlagen. Simpel als pompwater.
    Rechts onder zie je de buitentemperatuur. Dat is niet gebaseerd op een buitensensor, maar wel op de waarnemingen voor bepaalde regio’s.

    De grafiekenmens in mij vindt het ook wel leuk dat er onderaan een grafiekje staat met de evolutie van de gevraagde en de gemeten temperatuur. Al klopt dat precies nog niet helemaal. :-)

    Het kan ook vanaf je smartphone of tablet. Niet met een app, wat goed nieuws is, want dat wil zeggen dat het meteen op alle platformen (iOS, Android, Windows,..) draait. Wij gebruiken het vanaf iOS én Android en het werkt prima. Je maakt een snelkoppeling naar je mobiele pagina en het ziet er dan evengoed uit als een app. Je ziet er zowat de dingen van het webplatform, maar dan minder uitgebreid. Je kan het dus gebruiken met meerdere gebruikers tegelijkertijd en het belangrijkste van al: je kan die op gelijk moment aanpassen. Wat vroeger thuis en je komt graag thuis in een warm huis? Verhogen! Het is veel te gezellig bij de vrienden en je blijft nog wat plakken? Verlagen!

    Untitled

    Oh en ook niet onbelangrijk: de thermostaat in je leefruimte. Die ziet er heel simpel en strak uit. Al is niet iedereen fan van het oranje licht, het is wél erg duidelijk. Je ziet er geen knoppen aan, maar ze zijn er wel. Eens je even op het touchscreen drukt zie je meteen weer de huidige en de gevraagde temperatuur. En je ziet ook pijltjes, waarmee je de temperatuur kunt aanpassen. Handig, voor als pakweg de babysit het toch een beetje koud heeft, dan kan ze zelf nog bijsturen.

    En het belangrijkste van al is: je kan er ook veel mee besparen. Lijkt me niet onlogisch, wij zetten de gevraagde temperatuur nu automatisch lager en verhogen al naargelang we daar behoefte aan hebben. En op verplaatsing passen we geregeld de thermostaat in ons huis aan. En ja, het is best cool om te zeggen: “het is nu 22 graden in onze living”, ook als je al een paar dagen niet meer thuis geweest bent. :-)

    Enfin, een hele mooie samenvatting zie je in dit filmpje.

    Het goede nieuws is: hij is vanaf nu voor iedereen verkrijgbaar! Meer info vind je hier!