De nieuwe school, één maand later

Op 1 september zijn de kinderen dus gestart in de nieuwe school. Ik had er een goed gevoel bij, omdat de instapdag op het einde van vorig schooljaar zo goed verlopen was. Een paar dagen erna bleek zelfs dat de beste vriendin van Janne ook naar die school kon verhuizen, dus dat maakte het alleen maar beter. En dus vertrokken ze met drie naar de nieuwe school.

Drie nieuwe Trappenhuizertjes #1september

Janne en Aphrodite nestelden zich meteen samen, dat was geen probleem. Bij Sien had ik wat hangproblemen verwacht de eerste dag. Maar ze kwam in haar klas, zag een winkeltje en begon direct te verkopen. Oké dan, geen probleem.

Vlindertje Sien zag de nieuwe school helemaal zitten!

Soms is ze nog wat onwennig als ze ‘s morgens naar de vooropvang moet, maar dat gebeurt gelukkig niet erg vaak.

Ergens in september was er een infomoment en we kregen bijzonder veel uitleg van hoe alles in zijn werk gaat. Heel interessant, ik kende de krijtlijnen van het Freinet-onderwijs, maar het is nog leuker als je ziet hoe ze dat allemaal in de klas doen en toepassen. Heerlijke manier, echt waar.

Vorige week bijvoorbeeld. In Janne haar klas was er was een kindje dat verteld had over een barbecue. En een paar andere kindjes wisten niet zo goed wat dat is… dus organiseert Mare (wij zeggen geen juf of meester) een herfst-BBQ. Op het terras van haar klas, want elke klas heeft een terras dat al bijna zo groot is als de klas zelf. Hoe plezant is dat niet trouwens, zo’n terras aan de klas. Ze doen daar vanalles op. Buiten les krijgen, ik heb daar altijd van gedroomd.

En zo gaat het altijd. Iemand vertelt iets, en daarmee gaan ze verder aan de slag. Op onderzoek, rekenen, taal, vanalles. Nooit vanuit de boekjes, altijd vanuit de ervaringen van de kinderen, van hetgeen waar ze mee bezig zijn. Heel concreet. Heel leuk.

Om de twee weken is er op vrijdagmiddag een forum. Dan tonen sommige klassen (niet allemaal) waar ze de afgelopen week mee bezig geweest zijn. Ik zal daar niet altijd geraken, maar de laatste keer was ik er wel en het is wel leuk om ze regelmatig aan het werk te zien. De communicatie is echt top en ik heb nu echt een heel goed idee waar ze mee bezig zijn in de klas. En dat stelt mij zeer gerust.

Oh, en veel vooroordelen en misverstanden over Freinet (en ook andereover methodescholen wellicht). Dat van dat tekort aan structuur bijvoorbeeld, wel, ze krijgen er meer structuur dan ik ervoor ooit gezien heb. Het is gewoon een hele leuke manier om kinderen dingen bij te leren. Als ik nu kind zou zijn, zou ik ook liefst in zo’n school zitten. Dus als ge twijfelt, of toch gewoon benieuwd zijt, informeer u maar eens. Of hier kun je er al erg veel van lezen. Want onbekend is heel vaak onbemind.

Onderzoek #freinet #infoavond

Samengevat kan ik zeggen dat de nieuwe school alles heeft waar ik naar op zoek was: zeer goeie communicatie, een duidelijke visie waar ik me 100% goed bij voel, engagement en een fantastisch systeem. Ik ben fan! En de kinderen gelukkig ook!

Twee keer feest

Zo’n feestweekend, dat is lastig, maar ook leuk natuurlijk.

Vrijdagavond al aan de kook gegaan. Op het gemak nog, maar met een strak en duidelijk plan. Ik doe dat wel graag, zo staan kokkerellen. Met een muziekje op de achtergrond en zingen maar.

Zaterdagmorgen, verder koken. En tegen 12 uur de eerste gasten. Hapjes, spinnetjessoep voor de kinderen, minestrone voor de grote mensen.

Soep met gekke bekken

Taart natuurlijk. Janne haar favoriete chocoladecake, telkens opnieuw een voltreffer.

Blazen!

‘s Avonds bleven er dan nog eens drie meisjes slapen, niet in de hangmat, neen.

Prinsessentijd. Feestweekend.

Even chillen tussen de feestjes door. Die hangmat, ik ben daar echt zot van. De kinderen ook, al is er altijd wel een kind aan het huilen omdat het verpletterd wordt of zo.

En dan het kinderfeestje. Geen zotte dingen, niks op locatie. Gewoon thuis, met tekenLynn erbij, schilderijtjes maken.

Kunst!

Star Wars, tot groot jolijt van de mama. Later werd er ook nog Stars Wars op het kind zijn voorhoofd geschminkt.

Superfan.

Manicure, glittertattoo’s, schmink. Ja, u ziet het goed, Janne kreeg een Elsa-kleed en ik heb haar dus het hele weekend in niets anders gezien dan dat.

Nail workshop #latergram

En dan een fuif met optredens op de slaapkamer.

Zevenjarigenfuif!

Ja, de prinses had een leuk verjaardagsweekend, denk ik zo.
De prinses is content.

En ook Jules, de klaspop van Sientje werd er moe van. Die kwam er ook nog eens bij.

Sien slaapt. Jules waakt.

Op naar het volgende feestweekend!

Janne, 7 jaar al

Eergisteren werd deze mooie prinses Janne 7 jaar.

Prinses Janne wordt 7 vandaag!

Hebben jullie dat ook, zo’n klein vapeurke als uw oudste weer eens jarig is? Zeven jaar al zeg. Goed zot. Ik herinner me nog goed de tijd dat ik geen kinderen wou, en nu heb ik twee prachtige meisjes waarvan er één al 7 is, zeg.

Haar hobby’s: ballet. Dat doet ze nu twee keer per week. Eén keer bij de Kunstbrug, waar ze vorig jaar ook al ging, samen met Sam. En nu ook een keer bij Favole, een hele leuke dansschool in het hart van de stad. Dat vooral omdat ze nog wat contact wou met haar klasgenootjes van vorig jaar. Heel handig vind ik dat, zo’n dansschool in het centrum. Een uurtje dat ik snel nog een paar boodschappen kan doen in het centrum van de stad. Of gewoon een uurtje quality time met Sientje. En het is een hele toffe dansschool ook, een aanrader!

Prima ballerina!

Andere hobby’s: Playmobil. Jaja, daar krijgen ze geen genoeg van. Het prinsessenkasteel, het gerenoveerde poppenhuis. Op de verlanglijst: het shoppingcentrum. Ik ga binnenkort een Playmobil-kamer moeten inrichten, denk ik. Maar ik zie ze zo graag bezig in de living, dus het mag blijven staan. Ook al slingert het soms vaak rond.

En verkleden. Ik zie Janne en Sien thuis zelden in gewone kledij. Vaak is dat in hemdje en onderbroek, dan is dat spoRRRtkledij. Dan bouwen ze een parcours in de living en doen ze aan sport. Nog vaker is dat verkleedkledij, we hebben dan ook al een aardige koffer vol. Nu is dat vooral het Anna-kleed van Frozen, meegebracht die keer dat ze met Tristan naar Eurodisney mocht. Prachtig kleed, maar liever nog zou ze het kleed van Elsa willen (dat was er toen niet in haar maat). Want Elsa kan toveren. Dat Anna heel den boel gered heeft, dat is voor die kinderen eigenlijk van geen tel. Hieronder speelden ze een fragment van Frozen na.

Er werd hier van frozen gespeeld. #latergram

Ach, die Janne, dat is zo’n lieve. Een sterk karakterke wel, ze weet wat ze wil. Maar waar ik vroeger soms amper wist wat ik met haar moest aanvangen, vind ik nu dat de scherpste kantjes afgerond zijn. Heerlijk kind!

Dit weekend krijgt ze dan ook twee feesten, één voor de familie en één voor de vriendjes. Leutig!

Kraaak… piep… PLOP!

* kraak piep krrrrrrrr prrrrt ….. PLOP! *

Efkes wat werk om deze blog weer op gang te schoppen na een lange, zalige zomerstop.

Maar ‘t is dringend tijd dat ik hier weer het één en het ander blog.

Ik beloof u in de komende dagen en weken

  • een verslag van Boedapest
  • een verslag van een geweldig verblijf in Umbrië
  • een wijn- en bier recensie van op het LWW
  • een verslag van de start van het nieuwe schooljaar
  • mijn hardnekkige peesontsteking die me voorlopig belet om ook maar een beetje richting 1000 km te lopen
  • misschien nog iets over de Gentse Feesten en Janne haar scoutskamp
  • misschien nog iets over die keer dat we opgesloten zaten in de péage van Milaan

Ik weet alleen nog niet of ik die nu chronologisch of gewoon volgens goesting ga schrijven. Ik denk dat laatste. Maar het was een lange, zalige vakantie. Met fantastische kindjes. Jullie krijgen nu alvast al wat sfeerbeelden!

Aandoenlijk

Gekruld en gevlinderd

Terug van scoutscamp!

Vlechtjes

De dottenclub!

Drie nieuwe Trappenhuizertjes #1september

Einde schooljaar

Man, dat schooljaar is voorbij gevlogen. Nog meer dan alle voorbije schooljaren eigenlijk.

Het begon behoorlijk dramatisch eigenlijk, echt, als ik terugdenk aan die eerste weken krijg ik nog altijd een ferme knauw in mijn maag. En ik niet alleen. Maar goh, wat ben ik blij dat we toen ons hart gevolgd hebben en niet naar een andere school gegaan zijn om weg te zijn. Want Janne had een leuk schooljaar, met een toffe juf. Ze leest als de besten en ook op andere gebieden is er geen enkel probleem. Zelf voor zwemmen kreeg ze een prima rapport, ook al zwemt ze nog niet alleen. Het is niet zo’n waterratten en bovendien ontbreekt het haar aan drijfkracht volgens de juf. Ze ziet dat wel vaker, bij kleine fréle kindjes, dat die niet genoeg drijfkracht hebben en dat zij harder moeten werken dan andere kindjes om alleen te zwemmen. Als ze dan ook nog wat te weinig lef hebben, zoals Janne, dan duurt dat wat langer. Maar ze heeft een prima techniek, dus ze kreeg zowat al haar sterren. Dus voorlopig smijten we ons niet op de privé zwemlessen, maar we wachten wat af, het zal vanzelf wel komen. En volgend jaar krijgt ze opnieuw wekelijks zwemles op school.

Sien, die had ook een heel leuk jaar bij een toffe juf. Ze had er een paar hele leuke vriendjes en ik kreeg vooral de indruk dat ze er veel liedjes leerden, want zingen dat dat kind doet. En is er iets leuker dan vrolijk zingende kindjes?

Twee toffe juffen, dat verdient een cadeautje. Voor elk een vinktas met een ingekleurde tekening op een stukje stof. Janne die “juf loes” schreef, ik die dat overstikte. Mooie samenwerking tussen kindjes en mama. En de Vinktas, da’s volgens mij een ideale juffentas.

Maar toch begon het in de loop van het schooljaar te knagen bij ons en besloten we ons kans te wagen bij Meldjeaan. En zo kregen we een plaatsje voor Janne bij het Trappenhuis, onze voorkeurschool van bij het begin eigenlijk. En kort daarna kwam er ook een plaatsje vrij voor Sientje in het Trappenhuis, ideaal dus, ze konden allebei veranderen. Behalve dat we moeten afscheid nemen van een paar toffe kindjes/ouders/juffen. Maar bon, die zullen er op de nieuwe school ook wel zijn hé. En we houden uiteraard contact met de leuke vriendjes/ouders/juffen. En nog eens: geen klachten over de oude school, we kiezen gewoon voor een project dat ons meer ligt.

De kindjes waren al een paar maand ingelicht en in die zin dus goed voorbereid. Afgelopen woensdag mocht Janne een halve dag naar haar nieuwe school gaan en Sien een uurtje, onder begeleiding van mij. Ik kwam nog maar toe of lezeres-zorgcoördinator Ilse stelde zich al voor aan mij en toonde me nog eens de weg. Janne moest efkes wennen, maar na een halve dag was ze echt super enthousiast. Ze had al vriendinnen, waaronder Lili, de dochter van Stien, die ook bij haar in de klas zit. En de liefde was precies wederzijds te zien aan de tekening die Lili die middag voor Janne maakte :-). Janne wou eigenlijk gewoon meteen blijven. En anders dan gewoonlijk, vertelde ze deze keer echt honderduit. Komt goed dus.

Sientje, altijd verlegen in situaties die ze nog niet meteen kan inschatten zat eerst op mijn schoot vastgekluisterd. Maar ze mochten kiezen wat ze deden en Sien koos voor bellen blazen. Aan iedere klas in die school is een behoorlijk groot terras (dat vind ik dus een zaligheid hé) dus Sien stond in de zon bellen te blazen op het terras. Om een beetje later het speelgoed te wassen in een bak zodat het proper zou zijn voor het volgende schooljaar. Ze stond te lachen voor zot en ik moest al mijn best doen om haar nog mee te krijgen naar huis. Komt ook goed dus.

Wat meteen onze laatste twijfels en ongerustheden wegneemt. Het komt allemaal goed! Maar eerst: tijd voor vakantie!

Tien jaar – veertig jaar.

Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

Loperke

Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

  • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
  • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
  • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
  • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
  • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
  • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!

Een samenvatting dan maar

Woeps! Alweer zo lang geleden dat ik hier iets geschreven heb! Een samenvatting dan maar!

Midden in de vakantie organiseerde ik een meisjesavond. Voor één keer eens niet met mijn vriendinnen, maar de meisjes mochten elk een vriendinnetje uitnodigen. Janne koos voor Aphrodite en Sien koos voor Finneke en het werd een ontzettend prettige avond met chips en limonade. Heerlijk vind ik dat eigenlijk, zo een hoop klein grut op bezoek. Pas op, dat gebeurt hier vaak dat er één of meer kindjes blijven slapen, maar deze keer mochten ze zelf kiezen, dus dat was toch anders.

De kleintjes hebben de hele avond gegibberd, de grote die hebben héél serieus een musical in mekaar gestoken.
De volgende ochtend wilden ze allemaal een dotje en gingen we naar de speeltuin. Leutig, meisjesavonden, zeker voor herhaling vatbaar.

Een paar dagen later kreeg Sien voor de tweede keer buisjes. In september kreeg ze er ook al, maar die waren er uitgevallen en ze had weer veel last van pijn en vooral van vocht achter de oren en verminderd gehoor. Ik had het nog even uitgesteld, maar het was geen doen.

Mag ik zeggen dat ik dat behoorlijk opmerkelijk vond dat ze op geen enkel moment van de dag ook maar een kik gegeven heeft? Niet geweend, niet geneut, niet bij het op de operatietafel leggen, niet bij het wakker worden. Nikske. Ik vind dat anders toch niet niks, zo’ voor een vierjarige. Felle madam hé.

Ze gingen in de paasvakantie ook een paar dagen mee naar de opvang in Brussel. Op dezelfde dagen (en samen met) Ella, maar in tegenstelling tot Ella vonden zij het maar niks. Ze vonden het echt niet leuk dat ze in verschillende groepen moesten, weetwel. Ik heb ze plechtig moeten beloven dat ze NOOIT meer mee moeten naar de opvang. En eerlijk gezegd vind ik het ook niet erg want om echt stipt op tijd in Brussel te zijn is niet zo evident eigenlijk. Als mijn trein 5 minuten vertraging heeft dan is de bus er al weg en met de auto gaan… ja, dat is enkel goed voor file en veel stress. Never again.

De treinreis in het terugkeren was wel ontspannend :-)

In de tweede week van de paasvakantie gingen we een paar dagen naar Kaatsheuvel. Ja, van de Efteling ja, maar daar logeerden we niet, wel in een campeerhuisje een paar km verder. Oké, misschien niet zo leuk, maar wel pakken goedkoper. Afgaande op de recensies hadden we ons eigenlijk aan het ergste verwacht, maar het viel eigenlijk zéér goed mee.

Uiteraard gingen we wel naar daar om ook een dagje Efteling te doen, dat is evident. Zalig park is dat toch, alleen al voor dat sprookjesbos. Deze keer gingen we ook een beetje andere dingen doen in het park. En dat lukte, die wildwaterbaan was echt de max!

Janne, anders trouwens niet de grootste heldin van het pak, was trouwens dol op van die snelle roetsjbanen waar ik liever niet op ga (voor de kenners: Joris en de draak). Heerlijk park, heerlijke dagje, met heerlijk gezelschap.

En dan was er nog Pasen ook gekenmerkt door de ark van Noah (lang leve Playmobil) en chocolade. En voetbal, blijkbaar.

Heerlijke vakantie. Ze mocht blijven duren.

Zusjes

Zusjes… twee meisjes (of kinderen; allez ja) die super goed overeen komen… Welke ouder droomt er niet van?

Die van ons… zijn verslaafd aan elkaar. We verhuisden naar een ander huis omdat ze elk een slaapkamer zouden hebben, maar ze willen nog altijd samen slapen. Wat ze ook doen, geen probleem. Ze slapen ook al eens samen in hetzelfde grote bed, maar dat was eenmalig.

Als Janne op kamp gaat, is het de uren ervoor de hele tijd om beurt : “Ik ga jou zooooo missen”, gevolgd door een stevige knuffel.

In de dagen dat Janne weg was, sliep Sien in Janne haar bed. Eén avond lag ze wel een uur te wenen omdat ze Janne miste, waardoor ze uiteindelijk in ons bed beland is.

Als ze terug is van het kanmp, knuffelen ze mekaar weer plat. Waarop Janne zegt: “Mama, volgende keer kan ik niet mee op kamp want Sientje en ik hebben mekaar teveel gemist.”

Ze zijn samen in de opvang op het werk nu, waar Janne vooral met Sientje gespeeld had gisteren. En ze vonden het dus niet fijn dat ze in de namiddag in aparte groepen vlogen vanwege het leeftijdsverschil.

Ze komen thuis samen en ze vliegen op het Playmobil waar ze uren rollenspellen spelen. Of ze bouwen een kamp. Een bureau om aan te werken. Ze bouwen een parcours uit in de living, waar ze spoRRRten. Ze steken een show in mekaar met zang en dans. Ze gaan slapen, staan op, en hervatten gewoon waar ze de avond ervoor mee bezig waren.

Ik kan me zo al voorstellen dat ze later kleding uitwisselen. Elkaars make-up doen. Zitten giechelen om een jongen.

En ja, ze maken wel eens ruzie. Of ze zijn weleens jaloers op mekaar. Of ze willen nét dat wat de andere nu vast heeft. Maar dat weegt echt niet op tegen al die heerlijke momenten. Die twee zijn echt de max jong. Wij genieten daar zo van!

En, hoe gaat dat bij jullie?

En toen veranderden we toch

We zijn hier niet de enige met scholenkwesties. De knoop is doorgehakt: Janne verandert dan toch van school.

Na die desastreuze eerste schooldag van dit schooljaar was er veel veranderd. Zo goed als alle vriendjes weg, maar even goed ook een deel van het goed gevoel weg. Wat snel wel weer terugkwam want Janne heeft een hele fijne juf in het eerste leerjaar. En Janne is een sociaal kind, dus ze maakte ook wel een paar nieuwe vriendjes.

We zijn in augustus-september niet veranderd van school omdat beide scholen waar toen plaatsjes waren geen scholen waren die me konden overtuigen. Bij beide scholen waren er een aantal ernstige bezwaren, dingen waar ik echt niet kon/kan achterstaan. We gingen dus een negatieve keuze maken: weggaan om weg te gaan, niet voor een bepaald project maar tegen een ander. Ook geen goeie keuze, vond ik. Dan liever afwachten, uiteindelijk wisten we dat het in dat eerste leerjaar wel allemaal goed zou zitten.

Dus hebben we de nieuwe aanmeldingsperiode afgewacht. De scholen uit mijn ranglijstje van 5 jaar geleden terug bovengehaald. De eerste twee waren echt mijn favoriete scholen waar ik helemaal dol op was. Helaas konden we er niet binnen wegens te ver. We kregen toen een nummertje 24 in de wachtrij, behoorlijk hopeloos dus. Nu was er wel een plaatsje voor Janne. Omdat kinderen op die leeftijd minder vaak verhuizen van school. Omdat het 5 jaar geleden was dat we op de school geweest waren, zijn we er vorige maandag nog eens teruggekeerd. De directrice nam haar tijd om alles uit te leggen, hoe de school werkt, hoe hun pedagogisch project in mekaar zit. En ik was meteen weer helemaal overtuigd.

Dus start Janne vanaf september in het Trappenhuis. En ja, het zal wat aanpassen zijn. Ze gaat van gewoon onderwijs naar Freinetonderwijs. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat dat voor Janne heel goed kan zijn. Ze is nogal onzeker momenteel en Freinet werkt hard aan de zelfzekerheid van kinderen. Ze kent er nog geen kindjes, maar ik ga de komende maanden wat proberen afspreken met ouders van kinderen die daar al naar school gaan, zodat ze er toch al wat leert kennen.

En Sientje, hoor ik u denken? Wel, dat weten we nog niet. Momenteel is er nog geen plaats voor Sientje in het Trappenhuis, maar ze staat op nummer 1 op de ranglijst. Dus zodra er één kindje wegvalt, mag Sientje starten. Het is geen school met een groot verloop, dus het is een beetje afwachten wanneer dat zal zijn. Dat kan in september zijn, dat kan later zijn, dus in het slechtste geval moet ik een tijdje langs twee scholen lopen. Maar dat heb ik er voor over, want het Trappenhuis, dat is echt een topschool, horen we vaak.

In september was het één en al drama over dat scholengedoe. Deze keer hebben we de beslissing in alle rust en sereniteit zelf genomen. We hebben niemand op de hoogte gebracht, we hebben enkel met een paar mensen gepraat die belangrijk waren in het verhaal. We hebben er goed over nagedacht en zijn zeker van ons stuk. Het is een positieve keuze: een keuze voor een project, niet tegen een ander project. En ja, we vinden het ook jammer want we laten enkele toffe kinderen en hun ouders achter. Maar uiteindelijk moeten we de keuze maken waarvan we denken dat die de beste is.

We zagen er tegenop om het te vertellen aan Janne. Maar ze ziet het eigenlijk wreed zitten, oef.

Maar het is toch wel weer spannend.

En ondertussen…

… Was er carnaval op school. Ik vind het vreselijk, mijn kinderen vinden het heerlijk. Dus gingen we maar. Gelukkig was het mooi weer en konden we veel buiten zitten. De dochters gingen (uiteraard) als prinsessen (Astespoester, volgens Sientje).

… Aangezien we de winter overgeslagen hebben en meteen aan de lente beginnen, mag de kleinste ook zelf naar school met de fiets beginnen rijden. De loopfiets, wel te verstaan. Zot content was ze. Ze doet dat eigenlijk heel goed. Ben van plan om binnenkort ook fietslessen te nemen bij Dreamland en hopelijk is ze er dan ook snel mee weg.

… Werd ik 37 jaar en kreeg ik een nieuw speelgoedje van de man. Het werd trouwens een keigezellig dagje, met een gezinsetentje in het Keizershof. En spelende kindjes in het park. Meer moet dat soms echt niet zijn. En er was gisteravond een wild en goed feestje met een paar vriendinnen….

… Kreeg Peter een nieuwe boekenkast op zijn bureau. Nu kunnen we eindelijk ons boeken uitpakken die al meer dan een jaar in dozen zitten!

… Doet Janne dat heel goed in het eerste leerjaar en mag ze het al eens uitleggen. Gisteren voorstelling van het project “Menselijk lichaam”. Die kinderen weten daar tegenwoordig meer over dan ik op die leeftijd, dat kan ik je wel verzekeren :-)

… Helaas kon ik niet naar die voorstelling gaan… Winterkindjesdrink op het werk, met buffet. Een traditie die we niet overslaan.