Krampjes bij baby’s… Ze hebben er allemaal mee te maken, de ene al meer dan de andere. Wat doen we hier bij krampjes? Een overzicht.

Basisdingen:

• Goed aanleggen bij de borstvoeding. Zorgen dat ze niet te veel lucht binnen krijgen.
• Bij de fles erop letten dat de bereiding correct gebeurt en ze niet te veel lucht binnen krijgen. Geen brokkenpap. En verder kan je onbeperkt experimenteren met flessen, spenen en poeders.
• Laten boeren na het eten. Al klinkt dat simpeler dan het is. Baby op schouder leggen en zachte tikjes geven op het rugske. Maar hoe lang doet ge dat hé? Sien is er gelukkig behoorlijk goed in, in het boertjes laten! :-)

Helpt altijd:

• Wiegen en rondwandelen. Al wordt dat na een tijd lastig en dan is er hulp van …
• De tricot slen: kindje insteken en rondwandelen. En ondertussen opruimen met één hand. De andere hand heb je nodig om over het rugske te wrijven. Of het hoofdje te ondersteunen, dat hebben ze ook graag. En als ge uw huis beu gezien zijt, kunt ge nog altijd buiten een wandelingske maken. Nadeel: ge kunt zoveel rondwandelen dat ge zelf niet aan rust toekomt. Anderzijds: ik ben hier al menigmaal in slaap gesukkeld met kind in draagdoek op mij. Veiliger dan dat kunnen ze niet zitten.
• Baby tegen uw opgetrokken knieën leggen en achterwaartse fietsbewegingen maken. Met de beentjes van de baby, hé, niet met die van u. Of buikje masseren, al is die van mij daar geen liefhebber van. Die van mij houdt er meer van dat ik haar armpjes voor haar borstje fixeer en een beetje weerstand bied.
• Op buikje leggen: tegenwoordig mag dat dus weer. Meer zelfs, ze raden het me overal aan (kraamkliniek, kinderarts, Kind & Gezin). Wel onder toezicht. Overdag je baby dus regelmatig eens op zijn/haar buikje leggen. Het is goed voor de darmpjes.
• Inbakeren: in de doekjes van Redcastle of in het slaapzakje van Puckababy. Er bestaan er wellicht nog andere. Kindjes met krampjes slaan al eens wild om zich heen en kunnen zo zichzelf wakker slaan. En een inbakerdoek geeft hen dat warme, geborgen gevoel van in de buik. Sientje is fan van de Puckababy omdat ze haar armpjes graag voor haar houdt.

Nog:

• Babyfen/Balyfen. Bij Janne was het nog Babyfen, op basis van venkel en ik vond dat dat goed hielp. Nu mag dat blijkbaar niet meer en is het Balyfen en het helpt gelijk hoegenaamd niet. Volgens de meter van mijn jongste is er ook nog Colikind, en werkt dat heel goed.
• De ostheopaat: nooit slecht, eens met uw borelingkse langs gaan bij een ostheopaat. Onder het motto baat het niet, dan schaadt het niet.
• Een kersenpitkussentje: bij de Super Papa-doos van onze ziekenbond zat een klein kersenpitkussentje, juist op maat van Sientje. Een beetje warmte doet duidelijk deugd tegen de krampjes. Wel een waarschuwing: uw kersenpitje mag niet te warm zijn want baby’s kunnen zich sneller verbranden. Liever maar een lauw kersenpitje dus!
• Een tuut: Sientje is er nog altijd niet dol op, op de tuut, maar bij momenten kan een tuut toch zo’n troost bieden…

Borstvoeding:
Wat de borstvoeding betreft kan je vanalles laten van eten. De meest courante zijn:

• Niet te pikant eten
• Ajuinen, prei, paprika’s en kolen vermijden
• Geen citrusvruchten.
• Chocolade beperken: helpt het niet tegen de krampjes, dan toch tegen de kilo’s.

Maar ge kunt nog verder gaan:

• Melk: alle melkproducten vermijden. Een hele opgave toch wel want melk zit overal in.
• Alle gluten gaan vermijden: geen brood, geen pasta, …

Maar bon, waar eindigt ge op den duur hé. In een dieet dat je alleen nog witte rijst eet of zo. Het kan, maar het lijkt me ook niet zo gezond. En uiteindelijk weet je nooit echt zeker waaraan het ligt. Ge kunt daarin zo ver gaan als je wilt, maar toch een beetje gezond verstand gebruiken.

Ik drink ook dagelijks een tas Weleda borstvoedingsthee, omdat dat lekkere thee is. Daar zit ook venkel in en alles wat met venkel te maken heeft zou goed zijn tegen de krampjes. Ge kunt dus ook eens iets klaar maken met venkel. Of uw baby een beetje venkelthee geven.

Tips die ik gelezen heb maar nog niet uitgeprobeerd:

• Een badje geven. Mja, daar worden ze altijd moe van, dat zal dus ook wel helpen zeker.

Sientje heeft toch al veel minder last van de krampjes. Ligt het aan de chocolade, aan mijn uitgebreide trukendoos of is ze er al doorgegroeid? Ik weet het niet, maar als Ãœberblogmoeder (mwhoehaha) wou ik jullie toch mijn lijstje met tips meegeven.

En, hebben jullie nog tips?

Park beetje scheef zetten, kwestie om het naar omhoog komen van de melk wat tegen te gaan: doosjes erwten onder de poten van uw park zetten, is gemakkelijker dan boeken. Van die kleintjes hé, zodat uw park toch niet te schuin omhoog komt te staan. Die doosjes gaan dat toch wel houden onder de druk van dat park zeker?

Sientje was/is er ééntje met een enorme huidhonger. De eerste week wou ze continu bij mij liggen. Ook om te slapen ’s nachts. Aangezien de mama zelf niet zo goed slaapt met een baby in haar armen wilden we dat eerst en vooral aanpassen. Ze werd eerst ingebakerd in de Redcastledoekjes die we in bruikleen kregen van de meter: een succes. Sedertdien heb ik mijn bed weer voor mezelf. En voor Peter natuurlijk.
Maar madam wrikkelde ze zich daaruit want ze houdt liever haar armpjes voor haar borst. Maar ook al van de meter (handig, zo’n meter die zelf net een dochter heeft) kreeg ik ook een Puckababy-slaapzakje en dat blijkt nog beter te zijn voor Sientje. Het is toch allemaal een beetje zoeken in het begin, hé.

Wat de krampjes betreft: daar heeft Sien bij momenten vreed veel last van. Ik ga eens een post aanmaken met wat ik al allemaal geprobeerd heb en wat mijn ervaringen zijn. Maar in het algemeen heb ik de indruk dat (a) mijn chocoladedieet helpt (ik wil dat gewoon ook denken, want anders doe ik niet voort natuurlijk) en (b) ik de krampjes gemakkelijker onder controle kan krijgen. Met mijn 700 truukjes. Er werkt er altijd wel eentje. Het is alleen te hopen dat je hem snel vindt. :-)

Al twee dagen Janne gaan halen met Sientje mee. Mijn grootste vrees.
Vorige week ging ik Janne eens halen met de auto, omdat ik van ergens anders kwam. Sientje in de maxi-cosi (neen, ik durf mijn kind niet achterlaten in de auto, neen) en Janne weigerde om te stappen. Scènes! Een kind van twee dat niet wil stappen, dat stapt dus ook niet hé. Ge kunt dat natuurlijk altijd over de grond slepen, maar dat toont niet zo fraai. En onderhandelen wou ook al niet lukken. Na een minuut of tien heb ik me laten helpen door een andere mama die Sientje naar beneden bracht en ik een tegenspartelende Janne.
Maar normaal gezien gaan we dus te voet want de crèche is echt belachelijk dicht (100 meter of zo). Sientje in de draagdoek, Janne te voet of in de buggy. Als ze dan niet wil stappen, kan ik haar daar nog in krijgen, hoewel ze liever naast de buggy stapt. Maar Janne heeft zich al twee dagen gedragen als een super voorbeeldig kindje. Wat ik dan ook beloond heb met eendjes kijken. Als ze de halve weg al vraagt: “Naar kiek kijken, mama?” kan ik daar ook niet aan weerstaan. Ja, Janne zegt consequent “kiek” tegen een eend.

Oh en ook: ik kan nu ook wandelend borstvoeding geven en heb dan nog één hand vrij om vanalles te doen. Mogelijkheden dat dat schept, maat! Al is het natuurlijk het leukst en handigste in een knus plekje in de zetel.

Mijn postje over de gepersonaliseerde cadeautjes was zondag nog niet online of mijn nichtje van de camping kwam ook af met iets wijs:

Creatieve dames, ge kunt daar alleen maar blij om zijn!

Straks is er gemeenteraad, maar niet voor mij. Deze keer laat ik me vervangen. Bij Janne heb ik dat niet gedaan en toen nam ik haar de eerste drie maanden mee naar de gemeenteraad. Maar dat was precies toch iets zwaarder dan verwacht. Een mens leert uit zijn fouten en deze keer dus wél een vervangingsperiode. Normaal gezien hervat ik vanaf 14 april mijn “politieke activiteiten”. Nog een goeie zeven weken totale mama dus.

En ik word in de gemeenteraad trouwens vervangen door Mieke Bouve, die voor mij voor eeuwig door het leven zal gaan als An van Merlina. Serieus zeg, ik ben daar mee groot geworden met “Merlina”. En nu vervangt An van “Merlina” mij zowaar, zij het tijdelijk. Boogschutter roept Waterman…

Een echte Mme Zsa Zsa zak! Om vanalles in te bewaren: de navelstreng, haarlokje, echo’s, kranten van die dag, …

Hier lees je hoe dat alles gemaakt is.

Gepersonaliseerde cadeautjes zijn altijd wijs! Bedankt Sandrien!

Ja, dat gaat wel, zo met twee kleintjes. Het is te zeggen: momenteel is Peter nog een dikke week thuis. Daarna zal het wel wennen zijn. En dan ga ik nog maar niet denken over hoe we het gaan klaarspelen als ik ook terug gaan werken. Gelukkig is dat nog ver weg. Zorgen voor later. En praktische problemen krijgen we altijd wel opgelost, op één of andere manier.

Sientje is een lief kindje. Maar na haar eten heeft ze het een beetje lastig. Krampjes? Darmpjes die op zijn plaats moeten komen? Of zou het reflux zijn? We wachten nog wat af. Alleszins: de tricot slen draait overuren, het is en het blijft een wondermiddel. En een mens kan nog iets doen ondertussen.

Janne reageert meestal erg goed op haar zusje. Soms komt ze er bij liggen als ik borstvoeding geef. Maar als Sientje weent, geeft ze haar een aaike, een zoen, of een knuffel, de lieve schat. En deze week heb ik Sientje eens op haar schoot gezet (terwijl ik Sien ook nog ondersteunde uiteraard). Janne vond het geweldig! Spijtig dat de papa niet thuis was, of u werd hier overladen met schattige foto’s.

Kind en Gezin is gisteren geweest. Sien kreeg de vermelding “Flinke baby!” mee in haar boekje. Ha! Het kind woog dan ook al 3780 gram ofte zo’n 200 gram meer dan bij haar geboorte, en dat op amper 9 dagen. Het gaat rap. Straks weegt ze vier kilo en kan ze niet meer in haar kleinste kleertjes. Boehoe!

De namen, daar is weer wat rond te doen geweest. Nogal wat mensen zijn nieuwsgierig naar de andere namen en zodus, hier gaan we.

De jongens: dat was simpel. We hadden nog twee namen van de vorige keer. Ik hoorde ze allebei even graag, Peter had een iets grotere voorkeur voor Titus. Het zou dus Titus geworden zijn, waar het de vorige keer Pepijn zou geworden zijn. Dat was niet zo’n groot geheim, we hadden die namen gelijk algemeen verkondigd de vorige keer, het had zelfs op mijn blog gestaan. We hebben de mensen nog proberen wijs te maken dat het ook andere namen konden zijn, wat dus niet het geval was.

Een meisje dan, dat was wat anders, net zoals de vorige keer. We vonden maar weer geen namen die we allebei wilden. Wat was er dan wel. Peter wilde een Juliette. Daar heeft hij de hele zwangerschap door de oren voor van mijne kop gezaagd. Ja, tot op het kraambed toe, om misbruik te maken van mijn verzwakte positie! Maar kijk, in 2007 heb ik Juliette voorgesteld, want ik vind dat wel degelijk een mooie naam. Toen vond Peter dat maar niks. Een mail uit 2007 bewijst mijn grote gelijk daarover. Nu vond ik Juliette dus echt niet passen bij Janne. Twee verschilende J-klanken, een Franse naam naast een eerder Hollandse naam. Nope. Veto.

Ik bleef vasthouden aan mijn namen van de vorige keer. Nona heeft lang stand gehouden, maar Peter bleef daar niet van overtuigd. Peter had het dan weer meer voor Minne. Minne, dat is een hele mooie naam. Maar Janneke en Minneke, dat vind ik eigenlijk een beetje Jip en Janneke, ofte iets voor een komisch duo. Bovendien ken ik maar één kindje met de naam Minne en het is een jongen. Ik weet het, het is over het algemeen meer een meisjesnaam, maar krijgt dat er uitgestampt hé.

Maar toen was er dus Facebook. Op 13 januari (ofte op 38 weken zwangerschap) lanceerde ik een oproep naar mooie namen. Meer dan 60 reacties! Sommigen vroegen zich zelfs af of dat iets zou opleveren, zo’n oproep. Ja dus. Ge gaat al weer eens anders nadenken over namen. Ze in combinatie met Janne zetten. Drie mensen suggereerden de naam Sien: Katrien Pierlet (oftwel madam van Studio Orka die onlangs nog den cultuurprijs in de wacht sleepte), mijn alom bekende nichtje van de camping, en Nadine (ook wel Buffie of nana), de meter van dochter één. En ja, we vonden dat gelijk ook wel wijs. Ik vond dat altijd wel al een toffe naam, maar ergens vond ik dat teveel op mijn eigen naam lijken. Terwijl ik het nu wel wijs vind: Peter en Lien, Janne en Sien. Een mooie kadans. Ons kind kreeg dus een naam dankzij Facebook, een beetje toch.

Als je denkt dat het daarbij blijft: nope. We keken daarna nog naar Chocolat. En daar speelde een Josephine in mee. Jozefien vonden we ook wel een mooie naam. Maar een beetje te lang in combinatie met Decroubele.

En dus bleef het Sien. En daar zijn we nu heel content mee!

Andere namen die Peter mooi vond: Marie, Julie, Charlotte. Mooie namen, maar nogal Frans, zo naast Janne. Of Juul of Julia maar dan met de J van Janne. En dan mag je dat aan iedereen uitleggen, tot vervelens toe, en dat zag ik niet zitten.

Andere namen die ik mooi vond: Stien/Stiene, Mitte/Miete, Mirke, Paulien, Rosalie.

Ja, ge krijgt ons namen allemaal. Wij hebben ze niet meer nodig. Er komen hier geen kindjes meer bij. Twee mooie dochters, dat volstaat!

Oei, gisteren heb ik niks geschreven, omdat er gewoonweg ook niets te schrijven valt.

Of toch wel. Dat ik bij momenten veranderd ben in een overzwangere humeurige hormonenbom. Waar je een plakkaatje kunt aanhangen: “Dangerous. Hormones”. Of zoiets.

En nochtans, ik had me weer de hele zwangerschap voorgehouden dat ik wel weer ging overtijd gaan. Dat ik er op voorbereid was. En daar zat ik ook niet mee. Op week 40 dacht ik wel dat het maar een paar dagen meer ging duren, daar waren namelijk de nodige aanwijzingen voor. Maar soit, de eerste 5 dagen overtijd gaan is niet erg, da’s nog wel wijs. Maar dan begint de frustratie altijd maar meer toe te slaan.

Omdat de datum waarop er ingeleid wordt steeds dichterbij komt. Ik heb dan nog geluk, mijn gynaecologe laat nog lang overtijd gaan. In de meeste ziekenhuizen wachten ze tegenwoordig geen week meer. En ja, ik vind dat een geluk ja, want ondanks alle frustratie zie ik een inleiding nog steeds niet echt zitten. Het is niet spontaan, het is niet natuurlijk.

Maar soit, als het moet, dan moet het. Want anders hé, zou ik wel eens gelijk kunnen krijgen. Dat er gewoon ééntje blijft zitten in mijn buik.

Feit is dat Jip nu officieel al langer blijft zitten dan Janne, zij was er op de vroege ochtend van dag tien. Ze zeggen nochtans dat een tweede vaak vroeger komt. Maar ik ken genoeg dames die langer mogen wachten hebben op hun tweede kind dan op hun eerste. OK, die moesten bij hun eerste dan wel al geen tien dagen overtijd gaan.

En ja, ik weet ook wel dat te vroeg geboren veel erger is. En dan spreek ik niet over twee weken hé, een geboorte op 38 weken kun je niet echt te vroeg noemen. Maar mijn collega bijvoorbeeld is 9 weken (!!) te vroeg bevallen en toch heeft ze nu ook medelijden met mij, dat weet ik gewoon. De lieverd.

En het is maar te hopen dat Lies niet overtijd gaat, want gelijk zij nu al nieuwsgierig is overleeft ze zo geen tien dagen extra. :-)

“En, wanneer gadenu bevallen?” is zowat de meest gestelde vraag tegenwoordig. Ik zou het niet weten eigenlijk, maar ik reken er nog altijd op dat dat niet voor mijn datum zal zijn. Ik vraag me af wie er nu weer allemaal voor mij gaat bevallen die eigenlijk na mij uitgerekend is en dan ga ik wel wat ambetant worden, denk ik. Dus, willen we afspreken: wil iedereen mooi zijn termijn uitdoen? Dankuwel.

De enveloppen zijn geprint, met dank aan de toekomstige meter en haar ouders. Geef toe, meer dan 300 enveloppen schrijven is onbegonnen werk. Ja, het zijn er zoveel, ja. De kaartjes zijn af, het is te zeggen, staan klaar tot de last minute info over naam, datum, gewicht er op kan en de kaartjes gedrukt kunnen worden. De geboortesuikers staan ook klaar. Het is te zeggen, de eerste 50 toch al, daarmee kom ik al een week voort. De rest doen we morgen. Als we niet al bevallen zijn, uiteraard. Mijn valieske staat klaar, of toch zo goed als.

Enfin, een week voor datum en ik ben klaar met de voorbereidingen, straf hé! Al goed dat ik geen te vroege bevaller ben. Een mens rekent ook op die extra tijd natuurlijk, als ge de vorige keer tien dagen zwangerschap extra kreeg.

Mijn pa ligt terug in het ziekenhuis en dat is minder fijn nieuws. Hoe en wat weten we nog niet. Maar we hopen dat het allemaal meevalt, dat hij snel beter is en dat hij terug is uit het ziekenhuis tegen dat de kleine Decroubele nummer 2 geboren wordt. Want met twee in een kliniek liggen, en dan nog een verschillende, dat is niet fijn natuurlijk.