Paasvakantie, dat is een beetje vakantie opnemen en een beetje werken.

Janne ging op scoutskamp (drie nachten!) en moest verkleed zijn als piraat. Geen kleine drama’s zoals de eerste keer, ze zagen het echt zitten.

En ondertussen gingen Sien en Myrddin naar de speeltuin. Koud, maar wel een paar straaltjes zon gevangen.

Mira en Sien gingen ook zwemmen in Rozebroeken (leutig!) en zoals ge ziet zag Sien dat heel goed zitten. Ik weet nog altijd niet welke foto ik het koddigst vind, dus ik zet ze gewoon alletwee.

Daarna was ze zo moe, maar ze wou niet in haar bedje slapen, ze ging een beetje in de zetel slapen. Wat ze dan gewoon ook deed.

We gingen ook een dagje naar zee, bij Corneel en Ivo op bezoek. Janne en Sien mochten er blijven slapen. Peter las nog het verhaaltje voor, maar wij gingen naar huis om hen de volgende dag terug op te halen.

Janne volgde fietsles bij Dreamland. Ze kon het al min of meer, maar ik wou dat ze toch nog eens meedeed daar, al was het maar om te leren starten en zo zelf ook wat trucs te leren. Het is nu kwestie van oefenen.

Op zondag kwam er nog volk af:

We konden zelf voor de eerste keer op ons nieuwe terras. Nu nog eens tuinmeubelen gaan kopen.

De kinderen zijn nu op kamp met Freetime. (geen slaapkamp). Maar nu moet er dus weer gewerkt worden. Ook al is het weer er nog niet naar, het verlof mocht toch wat langer duren.

Er zijn weinig jaren dat ik meer aan het aftellen ben voor Kerst dan nu, denk ik zo. Een overvolle agenda combineren met het kopen en in orde stellen van een huis… En een verhuis voorbereiden… Ik mag er nog niet zo goed aan denken eigenlijk. Tegen dat het Kerst is zou er toch al één en ander moeten gebeurd zijn. Dé grote verhuis moet nog komen, maar toch, we zijn zeer dichtbij dan.

Janne en Sien zien daar ook echt wel naar uit. Vooral Janne, die hele dagen bezig is met kalenders en wat wanneer gebeurt.

Ge kunt u dus wel voorstellen dat ik blij was met dit cadeautje in mijn bus. Het is een advent aftelkalender van Lego Friends.

Zo’n mooi speelgoed toch, die Lego Friends. Heel mooi uitgewerkt, vind ik: 24 dagen, 24 luikjes, 24 mini-cadeautjes. En de doos is een winters tafereeltje waar de poppetjes kunnen in figureren. Janne kennende zal ze daar uren en uren zoet mee zijn :-)

Ha ja, ik moest de doos eens openfoefelen op een manier dat het eigenlijk niet moet. Té nieuwsgierig!

Er rest mij nog één vraag: aftellen naar Kerst, of aftellen naar de verhuis? Ik weet het nog zo niet. De bedoeling is natuurlijk naar Kerst, maar hier zou aftellen naar de verhuis misschien nog beter zijn.

Je kan de doos ook altijd kopen voor Sinterklaas natuurlijk. Oké, de advent is dan wel al een paar dagen bezig, maar dan mag dochterlief meteen een paar dagen ineens ineenknutselen, ook leuk!

Janne is vijf jaar geworden. Vorige week al, maar verjaren bij kinderen, dat vraagt een reeks feestjes.

Het begon de dag voor haar verjaardag. Dan gingen we met de meter en de peter naar Pairi Daiza. Het was daar personeelsdag van de VRT en aangezien de meter (nana) tegenwoordig ook bij de VRT werkt, leek ons dat wel een leuk alternatief op het traditionele feestje. Hoewel onze traktatie op een ijsje (in plaats van taart) nu maar pover was, maar bon. Het park was tof, het weer was super, de kinderen vonden het super.

Alleen het moment dat Sien pipi deed bovenaan de glijbaan, dat zal ik toch niet al te rap niet meer vergeten. Alsook de reservekledij niet. Ahum. Maar ja, wat wilt ge, het was haar eerste accidentje sedert ze zindelijk was.

Sien en Jonas, dat zijn trouwens de dikste vriendjes. Heel schattig om te zien hoe Jonas (het oudste neefje, zes jaar) zo schoon voor Sien zorgt altijd

Enfin ja, na het thuis komen van een lastig dagje Pairi Daiza moesten er nog cakejes gebakken worden om mee te nemen naar school. Een goeie zaak is dat toch, dat ge geen uitdeelcadeautjes meer moogt meegeven naar de school, gewoon een traktatie in de klas. Dat opbod en om ter origineelst zijn is toch echt nergens voor nodig. Enfin, gewoon chocoladecakejes hier, weliswaar versierd met bont gekleurde suikertjes. Meer moet dat niet zijn. En ze waren overheerlijk!

En ja, als ik die foto zie, dan glim ik van trots. Zo’n schoon kind, helemaal zelf gemaakt!

Op school kreeg ze een kroon, een hele grote, want dan was ze misschien ook eens de grootste van haar klas of zo. Want ze is in haar klas wel van de oudsten, maar verre van de grootste. Verkeerde genen, peisk.

Woensdag was er dan haar verjaardagsfeestje. Er was een nieuwe kroon, een grote chocoladecake met vijf kaarsjes om uit te blazen en vijf vriendjes en vriendinnetjes.

We hielden het opnieuw simpel: we profiteerden weer nog van het mooie weer en gingen naar de speeltuin, een andere dan vorig jaar weliswaar. Allemaal niet te ver zoeken, ze vinden dat leutig en straks is het weer veel te koud voor speeltuinen.

En dan was er zondag nog een verjaardagsfeestje, nu met de familie van Peter zijn kant. Ze had geen zin meer in een kroon en er moest ook niet meer gezongen worden voor haar. Maar de cadeautjes nam ze wel dankbaar in ontvangst. En de snoepjestaart, die was ook wel leuk.

Zo, de festiviteiten zitten er op. Dan kan ik me nu voorbereiden op de festiviteiten voor manlief zijn verjaardag komende donderdag!

Dranouter… het was een spannende aflevering dit jaar. Of we er gingen geraken, en hoe. Het gezelschap van vorig jaar is immers hoogzwanger, of pas bevallen. En voor Peter waren er Olympische Spelen. En Caroline en Tijs gingen misschien wel verbouwen…

Edoch, anderhalve maand geleden kreeg Peter zijn uurrooster, met mogelijkheden voor Dranouter. Caroline ging ook gaan. En toen ik eens op het werk terloops vroeg aan collega Liese of zij eens niet zou meegaan naar Dranouter zei ze: “Bah ja, waarom niet hé?”. Lies en Bert kwamen op zaterdag af met baby Sam. En zo waren we toch weer met een leuk gezelschapje met een hoop kinderen in dezelfde leeftijd.

En zo begonnen we vrijdag aan onze tigste editie van Dranouter. Voor Sien en Janne was dat editie 3, maar voor onszelf zou ik eens moeten tellen.

Meteen in de gietende regen, wat toch een beetje een domper was. Gelukkig kwam de zon er nog door en hadden we nog een leutige vrijdagavond.

(Sien in de hangmat)

Oh ja en we kochten ook oordoppen. Ons kinders hebben van die mega fluorescerende koptelefoons om het geluid in de tent te dempen, en we stelden vast dat we daar zelf ook niet zo goed tegen konden.

Wist je trouwens dat ik een maat small heb in oordoppen en Caroline een large?

De eerste avond maakten we het meteen laat en bleven tot na Absynthe Minded. Altijd beestig wijs groepke, de kinders vonden dat ook zeer leuke muziek.

Op zaterdag kwamen we ook tante Liese tegen trouwens, het jongere zusje van Peter.

Janne en Sien werden ook geschminkt. Note to self: volgend jaar demake-up meepakken naar Dranouter wil je voorkomen dat uw kinders de dag nadien rondlopen als kleine gothicerkes.

En slapende leeuwen moogt ge uiteraard niet wakker maken.

Leutig logement gevonden eigenlijk ook, zo vlakbij de wei en toch geen lawaai. En ze hadden er steentjes!

Zondagmiddag was chilldag. De kleinste meisjes (Sien en Nienke, even oud en ontzettend aan mekaar gewaagd) gingen al eens alleen op pad naar de clubtent. Ze kenden hunne weg er al, hé.

Ook een hit op de wei was de Knuffeltent van de Kringwinkel. Heel leuk, konden de kinders in rollebollen en uiteindelijk een knuffel kiezen die ge kon kopen voor een appel en een ei. Waardoor we vier knuffels rijker naar huis gingen. Alsof we er nog geen hadden. Volgend jaar neem ik een vuilniszak vol knuffels mee naar daar om eerst in die tent te gooien, zeker weten. Anyway, Sien was dol op de Teletubbie: anderhalve keer haar grootte, maar ze kreeg em lekker niet want hij paste niet meer in de fietskar.

Verder nog te onthouden:

• Dat de Balls & Glory dan misschien wel van Gent zijn, maar dat ik er voor het eerst gegeten heb in Dranouter. Maar dat ik er nog ballen en stoemp ga kopen, dat is een feit dat vaster dan vast staat.
• Dat collega Liese eerst een dag lang het gezaag van haar zoon heeft mogen aanhoren om geschminkt te worden, waarna ze op zondag een uur of twee aangeschoven heeft. Als het meneertje eindelijk veranderd was in een tijger vond ie het na een half uurtje wel al welletjes en moest het afgekuist worden.
• Dat de kinders best wel overeen kwamen allemaal. Plezant. Wacht maar tot ze over een paar jaar alleen over de wei kunnen hossen! (en af en toe komen schooien bij ons om geld wellicht)

Ach Dranouter. Zalig toch.

… is die computer zo weinig mogelijk opendoen. Al een geluk dat ik geen 366-projectje meer doe.

… is genieten van de Gentse Feesten: allerlei theaterkes en dingen gedaan met de kinderen. Waaronder ook kleuterdisco met Rudy’s Danspaleis. Dat Janne dat leuk ging vinden hadden we wel verwacht. Maar dat Sien zo uit de bol ging gaan… euh hadden we eigenlijk ook wel verwacht :-)

(Het insluiten lukt precies niet, anders is hier de link)

… is een onverwacht dagje verlof nemen omdat het schoon weer is op de laatste dag van de Gentse Feesten en dat is een combinatie waar ge moet van profiteren.

… is aan de Blaarmeersen gaan hangen met de kroost, een ideale bezigheid als het een beetje warmpjes is. Tien minuten verplaatsing in plaats van een uur naar zee. Geen files. Parkeerplaats. Ge komt er volk tegen dat ge kent of ge kunt heel gemakkelijk afspreken met vrienden. Er is zand en water, en dat water proeft zelfs niet eens zout. Nope, mij zien ze niet meer zo rap aan de zee :-)

… is op de dagen dat ge wel moet werken en het nog schoon weer is eens naar Brussel Bad gaan met een collega. En daar een cocktail drinken die ge niet zou gedronken hebben als je wist wat er in zat. Pisco sour!

Vandaag bezochten we kleine Sam en bewonderden we hem in een t-shirtje dat ik ooit nog kocht voor Janne toen ze nog in mijn buik zat, in Barcelona. Mijn kinders hebben er nooit veel plezier aan gehad (verkeerde seizoen), maar dan ben ik dus blij dat andere kindjes het nog kunnen gebruiken.

Ik gaf cursus draagdoek (dat kon ik nog met mijn ogen toe) en hield de baby met plezier een tijdje vast. Om vast te stellen dat ik nog altijd geen behoefte heb aan een derde. Ha neen, het is niet omdat we naar een groter huis verhuizen dat we dat volledig gaan vullen.

Er werd ook volop in de zandbak gespeeld.

En geknuffeld.

En lekker gegeten. Heerlijk namiddagje. Lies en Bert mogen nog veel kindjes kopen, dat is zeker dat.

Vandaag gingen wij op afdelingsdag. Ter voorbereiding van Blote Benenmaand deed ik vandaag ook al een kleedske aan. En de gele Birckenstocks waar ik al jaren van droomde. En blauwe nageltjes, zomers toch?

We gingen naar het kasteel van Gaasbeek. Schoon domein, schoon kasteel. Wel niet vanbinnen gezien, dat houden we nog te goed.

Na een stevige wandeling dronken we een sangria’tje. Mijn collega Liese is trouwens in het echt nog vééél mooier. :-)

Aldaar werd het even dramatisch: een collega verslikte zich danig, zo danig zelfs dat het Heimlich-manoeuver er aan te pas kwam. Even schrikken, edoch, eens ze niet meer blauw zag aten we smakelijk verder.

In de namiddag kregen we nog een presentatie en een degustatie van Vlaams-Brabantse streekproducten maar daar bestaan geen bewijzen van.

Omdat ik niet zou moeten hossen en crossen om mijn kinders op tijd af te halen (dat dreigt al eens te mislukken na een afdelingsdag, zeker als je nog ééntje wil drinken achteraf) had ik aan ons Lynn gevraagd of ze de kindjes wou afhalen. En dus ging ze, samen met haar lief, een ijsje eten met de kinders.

Daarna deden we nog een beetje zottekes. Met dansjes en klimmende kindjes. Knettergek zijn ze soms, die twee van mij.

Moe maar tevreden kropen we in ons bedje.

Veel meer schooluitstapverslag kon ik niet meer gaan.

Die keer in de fietskar, daar hoort een foto bij:

En hier: die keer dat Janne wou leren fietsen zonder wieltjes. Ze durft het eigenlijk al niet echt mét wieltjes. De wieltjes hangen er al terug aan ondertussen.

En ziet! Toen dat het nog schoon weer was! Ergens eind maart!

En dat, toen Janneke voor de tweede keer naar Jip en Janne, de mjoezikul ging. En er achteraf geposeerd mocht worden in het decor.

Vroeger wou ik balletdanseres worden, zoals nogal wat kleine meisjes. En toen ik een jaar of 5 was, ging ik naar het pré-ballet. Bij juf Ann-Sophie Deweer. Al wie ooit naar haar balletschool geweest is mag opnieuw zijn hand opsteken!

Mijn mama, die beweert altijd dat ze niet zo creatief was. Maar dat is ook niet helemaal waar natuurlijk, want ze heeft een periode vreed veel gebreid. Waaronder dit roze vestjes met bijhorende beenwarmers.

Al heel snel bleek trouwens dat ik geen talent was en ik ben dan maar gestopt. Beetje lomp en zo.

Vestje, beenwarmers, balletkousen, balletpakje en en balletschoentjes zijn bewaard gebleven en bereikten in een Nopri-zakje mijn adres.

En, wie stond er vanavond te blinken in het balletpakje van de mama? OK, dat poseren was niet met volle goesting.

Het jasje wou ze niet aandoen, altijd korte mouwen, hé.

Ik hou er wel van, dates op den bots, dat zijn vaak de leukste. Er op los improviseren, om iedereen van eten en drinken te voorzien. Desnoods bellen we de pizzaleverancier. We maken dat hier gelukkig vaak genoeg mee.

Door de GSM zijn onverwachte dates nooit meer zo onverwacht, want ze zijn meestal toch een beetje op voorhand aangekondigd. Maar langs de andere kant: de GSM maakt die gebeurtenissen op den bots ook vaak net wel mogelijk. Vanavond, zo rond vijven, kreeg ik een telefoontje van de mama van Blanche. Ze stond in de school. Of ze Janne mee mocht nemen naar huis, om te blijven slapen. Efkes, denken, niets gepland: “Ja, doe maar”! En dan: “Ja, maar ze heeft wel niks mee natuurlijk”. Waarop S. doodgemoedereerd zegt: “Goh, ze zal wel iets van Blanche aandoen zeker?” (euh ja, niets wat kleuters leuker vinden dan kleren uitwisselen!)

En Janne vindt dat de max, gewoon meegaan met Blanche, die heeft mij niet nodig hoor dan. Groot worden, dat is loslaten hé.

En zo had ik vanavond een avondje quality time met Sientje alleen. En Sientje, die slaapt nu in Janne haar bed. Want die miste haar zusje wel een beetje :-)