Ondertussen krijgen jullie hier een paar fotookes van het geboortebos, een maand of wat geleden. Ik vond dat altijd spijtig dat ze pas het jaar na Janne met het geboortebos begonnen zijn. Maar als je laat genoeg op de middag gaat, dan zijn er bomen over. En dan moet de groendienst die zelf planten. En dan laten ze u alrap twee bomen planten, kwestie van ervan af te zijn. Nu hebben wij een Janne-boom en een Sien-boom.

Goeie materiaalkeuze.

Janne was prinses die dag, ja.

En de boom zal nog veel moeten groeien.

1. Feestje voor de grootouders, meter en peter. Ik hou het bescheiden, met enkel taart. Wel op locatie, want we zijn toch met een fijne 14 volwassenen en 6 kinders tussen twee maanden en 5 jaar. Ik krijg dat niet allemaal meer in mijn living. Op het dakterras was een optie geweest, edoch het weer wou niet echt mee die dag. Maar leuk! Het kleedje en de kroon van Janne maakte ik zelf, het kleedje van Sien werd gemaakt door Animuz. Maar het is hetzelfde ja. Ge weet, ik hou af en toe eens van een “assortietje”. De kroon was wel wat te groot, we moeten het zeggen, gelijk het is. Maar wel het eerste jaar dat ze ze wou ophouden. Denk dat een stoffen kroon gewoon ook beter zit.

2. Cake voor in de klas. Op zondag gebakken en daar ben je toch wel even mee bezig. Muffins, met vanille en chocolade. Ze waren lekker, maar niet luchtig genoeg. Maar ik moest blijkbaar zelfrijzende bloem gebruiken. Het zou toch wel fijn zijn als ze dat zouden meegeven in het recept. Als er bloem staat, dan gebruik ik bloem hé. Volgende keer beter!

3. Feestje voor een paar klasgenoten. De regel zegt: per jaar één kindje uitnodigen. Vier dus. Maar ze zijn echt met een vast bendeke van 5. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om er dan ééntje niet uit te nodigen. En babysit Lynn had aangegeven dat ze wou komen helpen, dus drie volwassenen voor 6 vierjarigen en Sientje, dat moest lukken.

Uitnodigingen schrijven:

Ook hier hielden we het simpel: naar het speeltuintje in het Baudelopark en daarna pannenkoeken eten. Meer moet dat toch echt niet zijn voor die gastjes!

En dat viel heel goed mee, eigenlijk. Veel lawaai, dat wel, maar heel gezellig!

Geen nieuwe boekentas, wel een nieuwe jurk. En ik mocht nog eens staartjes leggen in haar haar. Normaal mag alleen de mama van Ella dat :-)

Het was daar weer prima georganiseerd. De school was omgetoverd tot een groot circus met een steltenloper, een leeuwentemmer, een circusdirecteur, een ballonnenkunstenaar én popcorn. Dat ging er vlotter in dan het ontbijt iets daarvoor.

Haar vriendjes waren er, en ze waren al snel aan het spelen als vanouds. De klas is volledig hetzelfde gebleven.

En de mama’s? Die gingen gezellig allemaal gaan ontbijten samen. Heb ik jullie al verteld dat de mama’s van de kindjes in Jannes klas allemaal vreed tof zijn? (Ze lezen mee tegenwoordig, ik moet opletten wat ik zeg)

En Janne? Die was behoorlijk moe vanavond, zoals het hoort. En ze had een nieuwe pleister op haar knie, dat ook. De wonden van de eerste schooldag.

Het heeft wel eventjes geduurd voor Janne kon koprollen, trouwens. Waar ze als peuter -net als Sientje nu- alles durfde (haar bijnaam in de crèche was Janne Zonder Vrees) is ze nu een echte angsthaas geworden. Op reis durfde ze niet in het zwembad te springen en durfde ze niet alleen te zwemmen met bandjes zoals haar iets jongere reisgenoot Corneel. Toch wel, de laatste dag van de reis!? Maar een beetje angsthaas zijn, is ook zo slecht niet. Het geeft een zeker gevoel van veiligheid.

Maar daar op reis, daar ging de tuin licht naar beneden, de ideale plek om te leren koprollen. En ze kan het nu, ook op effen ondergrond. En trots en al. Ook dat ze nu “tractor” zegt in plaats van “krakjok” en “fruitsap” in plaats van “sfruitpap” of zo.

Maar wat ik me afvraag. Zou ik dat nog kunnen, een koprol? Net als op mijn handen staan of een radslag draaien? Vroeger kon ik dat allemaal heel goed. Maar als ik eens goed nadenk: dat moet JAAAAAAREN geleden zijn. Zou ik het eens proberen? Of zou mijn rug of nek het dan begeven? Wat denkt ge?

En neen dat is niet Janne, dat is haar maatje Ella, die op Dranouter een koprol maakt. Foto genomen door Bert Rymenams.

Janne en Romy bij Pierke Pierlala

Ook Sien was fan van Pierke Pierlala (even later zette ze zich als een grote tussen de andere grote kindjes, grappig!)

Ella en Janne kijken circus fernandez of zoiets

En dan nog eens op het molentje

(Foto: Goya)

Ondanks het mindere weer waren de Gentse Feesten voor ons toch geslaagd. Volgend jaar meer van dat, en beter weer natuurlijk.

Als uw oudste haar tekening komt tonen :-)

Of als ge schattige dingen leest over de jongste als ze op logement of op daguitstap gaat. Of als ge ze op de trampoline ziet staan, haar haar helemaal in de ban van statische elektriciteit. :-)

En ook trots op mijn moeke, die na zes zware weken in het UZ vrijdag daar weg mag. Nog niet naar huis, wel naar een revalidatiecentrum aan zee waar ze nog wat verder zal aansterken. Maar ze doet dat goed!

Oh en ga eens allemaal als de wiedeweerga naar de blog van mijn wederhelft. Die schrijft in dit stukje zo schoon, zo treffend, hoe ons madammekes zijn.

Lap, het was weer van dat. Een dag warmte en de kamer van de meisjes was weer veel te warm om te gaan slapen. Op zich vind ik dat niet zo’n drama: ik ben zelf groot geworden op een niet geïsoleerde zolderkamer en heb daar geen trauma’s van opgelopen. Ik kan me niet herinneren dat we daar zoveel last van hadden. Maar we willen de temperatuur toch graag wat naar beneden krijgen. Wat doen we dan? Eens ze slapen zetten we de terrasdeur wagenwijd open. We wachten daarmee tot ze slapen want Janne durft anders wel al eens uit haar bed te komen en nog wat op het terras te spelen, zo is ze wel.

We wonen aan het water en we hebben blijkbaar lekker bloed. Hordes muggen dus, ieder jaar opnieuw. Maar Janne en Sien liggen allebei onder een klamboe, dus dat zou wel moeten lukken, denk ik dan. Bovendien heb ik onlangs patches gekocht bij de apotheker om in de buurt van een kinderbed te kleven, om muggen op afstand te houden. Ze kregen er elk één. En ik dacht de strijd tegen de muggen al gewonnen te hebben.

Om 23 uur ging ik zelf slapen, ik wou eens goed slapen want had nog wat inhaalwerk van de nacht ervoor, trouwfeestje. Zodra mijn hoofd op het kussen landde, begon er boven ééntje te wenen: Sien. Gaan sussen, normaal gezien slaapt zij dan snel verder. Edoch nu niet, ze was over haar toeren. En normaal gezien slaapt Janne daar allemaal door, maar door de warmte en de muggen was ze snel wakker. Dat ze bang was van de muggen en al. Mja, ik kan haar geen ongelijk geven na haar toer van een paar jaar geleden. Zalf halen, sussen, water halen, sussen en telkens begonnen ze weer opnieuw. Tot twee uur. Veel te weinig nachtrust dus.

Ondertussen was het raam alweer toegeschoven en had ik het grof geschut uitgehaald: zo’n blauwe lamp waar beestjes lekker in geëlektrocuteerd worden. Beetje sadistisch, but I love it :-) Dan wint ge ALTIJD, hihi. Geeft alleen ontzettend veel licht, en ik wil dat ding niet de hele nacht laten branden, zo gerust ben ik daar allemaal niet op.

Vanmorgen halen we Janne uit haar bed en zien we dat ze weer volstaat van de muggenbeten. Niet zo erg als toen, maar toch. Ondanks klamboe. Als die beesten er in kruipen en ge ziet ze niet op het moment dat je ze er in legt heb je het dus zwaar vlaggen. Dan reageren ze zich precies helemaal af. Ondanks patchen. Tja. Bij Sien valt de schade nogal mee, gelukkig.

Vanavond gaan we voor het nog groffer geschut: de kinderkamer wordt tijdelijk verhuisd naar het bureau. Het is daar heerlijk koel en daar zitten geen muggen. Al zal ik voor de zekerheid toch een paar patchen plakken, peis ik.

Hopelijk vinden de kindjes hun tijdelijke verhuis oké. En hopelijk vannacht wat meer slaap…

Ze kunnen heel mooi samen spelen. Of samen apart spelen. De living verandert dan al snel in een chaos, maar hé, zoals Elz schreef op Facebook: Ode aan de brave kindjes-chaos!

Maar dan gaat het er ook soms wel eens wat wilder toe. Vorige week ontdekten ze een nieuwe sport met hun zeteltje.

En ja, ze mogen dat van mij. Good parenting? Zolang ze niks kapot maken en er geen gevaar dreigt, mogen ze hier nogal ravotten ja.

Enige kinderen (zoals Peter) of mensen met een rustige broer of zo (Lies) kijken daar nogal eens van op. Sien moet soms nogal wat doorstaan met grote zus Janne. Dat begon al toen ze nog in de babysitter zat en Janne -lief bedoeld maar toch ietwat hardhandig- aan de babysitter schudde. Nu kan Janne Sien opheffen, dus draagt ze Sien de kamer rond, zet ze haar in de zetel, op een fietsje, … En neen, dat mag niet van ons, Janne heeft haar krachten nog niet onder controle, dus kan ze Sien pijn doen. Maar Sien, die vindt het allemaal best oké en moet er meestal zelfs heel hard om lachen.

Maar ik, ik ben ravottend groot geworden. Met een grotere broer en zus die ook geen doetjes waren. Ik vroeg het onlangs eens aan mijn ma, : “Ma, ik heb vroeger, als jongste van drie, ook nogal afgezien zeker?”. Waarop mijn moeder iets antwoordde als dat ze meerdere keren voor mijn leven gevreesd heeft. Ik herinner me vechtpartijen, soms om te spelen, soms al wat meer gemeend. Waar ik uiteraard niet opkon tegen mijn broer (hij deed judo en was een jaar ouder). En ik dus maar gewoon aan zijn haar trok, zo kon ik ook eens winnen. Ha!

Maar, ik kan u allemaal verzekeren, ik heb daar géén trauma van opgelopen. Integendeel!

En showbeest Janneke (op het schoolfeest):

Sien kruipt heel graag in dozen, manden, wasmanden. Hoe kleiner, hoe liever! Als dat dan nog rondgeduwd of rondgedragen wordt, vindt ze het nog leuker!

En ken je dit jurkje nog?

Janneke kamt het haar van Sien:

Oh ja: er viel er hier ook niet aan te ontkomen, Janne heeft een roze fiets:

En hier de meisjes met de ijsjes: