Janne is 4,5 jaar en ze heeft een mening. Niet het minst over haar kleren. Sommige dingen wil ze echt niet aandoen.

Oké, ik weet wel, in onzen tijd stond zelfgemaakt een beetje voor oubollig, saai, en ook wel: “Die mensen zijn een beetje arm, die kunnen zelf geen kleren kopen”. Edoch, in deze tijd staat zelfgemaakt nogal voor hip en vrolijk en leutig. De reden waarom ik zelf begonnen ben met kleertjes maken was omdat ik het niet meer kon aanzien, al die leutige stofkes op de markt en ik die daar niks kon mee doen.

Dus. Ik zweet me te pletter op mooie jurkjes, het is klaar, en dan zegt ze: “Ik vind dat niet mooi, ik doe dat niet aan”. Er is al heel wat overredingskracht aan te pas gekomen om haar dit jurkje te laten aandoen, maar het lukt tegenwoordig. Niet met volle goesting, maar ze doet het aan.

Erger is het wanneer er knopjes opstaan. Ze flipt echt compleet op knopjes. Een gilet met knopkes? Vergeet het, ik doe zelf geen poging meer. Ritsvestjes zijn het hier, allemaal. Twee knopen zijn er vaak al te veel aan. Want knopen zijn vies. Knopen zijn niet mooi. Dit jurkje wil ze onder geen beding meer aandoen.

Het gaat trouwens niet altijd om zelfgemaakt goed hoor, ook voor dit kleedje moeten we altijd een strijd leveren want er staan bovenaan drie zwarte, uiterst schattige bloemenknopkes op. Zwart is ook vies, trouwens.

Ik heb al 100 keer gezegd dat knoopjes niet vies zijn. Niet lelijk zijn, maar net heel mooi. Het helpt voorlopig niet. Zou ze daar ooit uitgroeien, uit die angst voor knopen? Hopelijk heeft de volgende dochter geen last van een knopenfobie. Al heeft ze nu ook al vaak vestimentaire grilletjes, dus dat belooft. Dochters met pit in, zei ik het al?

Ondertussen zoek ik patronen zonder knopen en laat ik haar de stof kiezen. Dat kan helpen, al geeft dat ook geen 100% kans op slagen.

Maar serieus, mensen, knopen zijn toch niet vies?

Een leuke vraag in mijn mailbox. Of ik Lego wou gaan testen met Janne. Lego Friends meerbepaald, een nieuwe Lego-reeks speciaal voor meisjes.

Natuurlijk wou ik dat doen. Ik doe dat graag, zulke dingen. Bovendien was het nog leuk voor Janne ook. En was het een leuke moeder-dochter activiteit. Altijd eens plezant om eens wat quality time te besteden aan één kind ook.

Dus wij twee samen naar Brussel. Aangekomen aan de parking herkende ik meteen de roestbruine Multipla van Sandra. Leuk, want Janne kent Anna en Zelie wel, dus had ze meteen al een aanknopingspunt. Een beetje later in het leuke hotel bleek ik nogal wat blogmama’s te herkennen: Griet van Emma en Mona was er. Oontje was er ook. Klavertje 4. Annelyse. Leuk! We kregen een leuk glas bubbels (leuk ja, er zaten blauwe bubbelkes in die zoet smaakten en waarvan ik nog niet precies weet wat het was) en lekkere hapjes (efkes opletten en geen vlees- en vishapjes nemen maar er waren zoete hapjes genoeg).

Leuke setting dus, leuk volk, we konden er aan beginnen. Korte presentatie van het speelgoed. Dat meisjes wel graag bouwen met Lego. Maar dat ze een speciale meisjeslijn gestart zijn omdat meisjes de gewone poppetjes toch te hoekig zouden vinden. Dat ze 6 nieuwe kleuren geïntroduceerd hebben speciaal voor de meisjeslijn, maar dat dat zeker niet 6 tinten roze zijn. Roze zit er tussen, maar ook paars, lime, turquoize en nog een paar kleurtjes. Er zijn 5 meisjes, elk met hun eigen kenmerken en karakter. En er is een hele stad ontwikkeld (Heartlake City!) die bestaat uit een café, een huis, een boomhut, een schoonheidssalon, een dierenkliniek, enz…

Daarna mochten de meisjes onbeperkt spelen met het uitgestalde speelgoed. En dat moest je hen geen twee keer zeggen, want ze stonden al van in het begin te popelen om alles uit te testen. Ze mochten nieuwe setjes bouwen, maar dat is nog net iets te vroeg voor een vierjarige, denk ik. Janne speelt wel heel graag met zulke poppekes in een bepaalde setting, heelder toneeltjes speelt ze daarmee. Dus ze was vertrokken.

Zelf vond ik het speelgoed ook echt wel mooi. Heel mooi uitgewerkt allemaal, tot in het kleinste detail, en alles kan aangesloten worden op alles.

Eén kleine opmerking misschien, we konden een duidelijk zitprobleem vaststellen. De meisjespoppekes hebben, euh, geen zittend gat. Ze kunnen -in tegenstelling tot de mannekes – niet vastgeklikt worden. Met liggen hetzelfde probleem. Het zal wel iets vrouwelijks zijn, zeker, niet kunnen stilzitten?

Maar verder: heel leuk speelgoed. Janne kreeg (net als de andere kinderen) een doos mee (de boomhut van Olivia). Maar ik ben zeker dat ze heel blij zou zijn met nog een aantal van die dozen. Het huis bijvoorbeeld. De grootste (en dus wellicht duurste) doos, maar je kunt er ontzettend veel mee doen. Met bbq en grasmaaierke! Of het podium van Andrea, dat zou ook wel iets voor Janne zijn.

Enfin, het was een hele leuke namiddag, met leuk speelgoed. Nog van dat!

Ook heel leuk: ik kwam er een oude schoolvriendin tegen. C., met wie ik vooral de lagere school onveilig gemaakt heb.

Vorige zaterdag eigenlijk al.

Ik kon iets zelf gemaakt hebben, maar ik maak me er soms ook eens graag gemakkelijk vanaf. En we kochten een lieveheersbeestje en een cheerleaderspakje in den Aldi. Janne heeft gekozen, ja. Volgens haar was ze trouwens K3, in dat kleedje. Veel goedkoper dan de Studio 100-verkleedkledij, overigens. En ik vond het eigenlijk best mooi.

We gingen naar het feestje op school en het was een drukte van jewelste. Dus na een goed uur hielden we het dan ook voor bekeken.

Maar niet voor Janneke Sientje wegwijs had gemaakt in de school. Schattig, toch?

Sientje deed gretig mee aan het carnaval op school. Zelf was ze niet verkleed, maar ze blonk wel uiterst schattig in het seventies broekpakje dat ze van haar meter kreeg.

In de crèche deden ze een weekje later carnaval. Ze gaan dan kijken naar de carnavalstoet die er passeert. Sien werd een tijgertje en van haar werd er een uiterst schattige foto genomen:

Ach, ik zal nooit een carnavalsmens worden. Mezelf verkleden vind ik al helemaal niet leuk. Maar voor heel eventjes is het wel leuk!

We zijn verhuisd, met onze blogs. Naar een ander hosting. In de hoop dat de beestjes onderweg gesneuveld zijn. Laat het ons weten, want als de beestjes toch nog niet helemaal weg zijn gaan de mensen van de nieuwe hosting er eens naar kijken.
Met alweer eeuwige dank aan Bert overigens, want ik ben niet zo goed in het technische gedeelte der blogs. Ik ben daarentegen wel goed in het verzinnen van leuke cadeautjes en binnenkort wordt daar voor gezorgd. Want ge moet dat soigneren, de mensen die u helpen.

Ondertussen krijgen jullie hier een paar fotookes van het geboortebos, een maand of wat geleden. Ik vond dat altijd spijtig dat ze pas het jaar na Janne met het geboortebos begonnen zijn. Maar als je laat genoeg op de middag gaat, dan zijn er bomen over. En dan moet de groendienst die zelf planten. En dan laten ze u alrap twee bomen planten, kwestie van ervan af te zijn. Nu hebben wij een Janne-boom en een Sien-boom.

Goeie materiaalkeuze.

Janne was prinses die dag, ja.

En de boom zal nog veel moeten groeien.

Alweer een dag of 12 geleden maar alsnog een paar foto’s.
Kinders die verjaren, dat is leutig, ja. Maar ge hebt daar wel nogal werk mee.

1. Feestje voor de grootouders, meter en peter. Ik hou het bescheiden, met enkel taart. Wel op locatie, want we zijn toch met een fijne 14 volwassenen en 6 kinders tussen twee maanden en 5 jaar. Ik krijg dat niet allemaal meer in mijn living. Op het dakterras was een optie geweest, edoch het weer wou niet echt mee die dag. Maar leuk! Het kleedje en de kroon van Janne maakte ik zelf, het kleedje van Sien werd gemaakt door Animuz. Maar het is hetzelfde ja. Ge weet, ik hou af en toe eens van een “assortietje”. De kroon was wel wat te groot, we moeten het zeggen, gelijk het is. Maar wel het eerste jaar dat ze ze wou ophouden. Denk dat een stoffen kroon gewoon ook beter zit.

2. Cake voor in de klas. Op zondag gebakken en daar ben je toch wel even mee bezig. Muffins, met vanille en chocolade. Ze waren lekker, maar niet luchtig genoeg. Maar ik moest blijkbaar zelfrijzende bloem gebruiken. Het zou toch wel fijn zijn als ze dat zouden meegeven in het recept. Als er bloem staat, dan gebruik ik bloem hé. Volgende keer beter!

3. Feestje voor een paar klasgenoten. De regel zegt: per jaar één kindje uitnodigen. Vier dus. Maar ze zijn echt met een vast bendeke van 5. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om er dan ééntje niet uit te nodigen. En babysit Lynn had aangegeven dat ze wou komen helpen, dus drie volwassenen voor 6 vierjarigen en Sientje, dat moest lukken.

Uitnodigingen schrijven:

Ook hier hielden we het simpel: naar het speeltuintje in het Baudelopark en daarna pannenkoeken eten. Meer moet dat toch echt niet zijn voor die gastjes!

En dat viel heel goed mee, eigenlijk. Veel lawaai, dat wel, maar heel gezellig!

Haar tweede eerste september, we zijn dat hier al gewoon. Geen traantjes, niet bij de mama, niet bij de dochter. Gewoon een beetje raar, een andere klas, een andere juf.

Geen nieuwe boekentas, wel een nieuwe jurk. En ik mocht nog eens staartjes leggen in haar haar. Normaal mag alleen de mama van Ella dat :-)

Het was daar weer prima georganiseerd. De school was omgetoverd tot een groot circus met een steltenloper, een leeuwentemmer, een circusdirecteur, een ballonnenkunstenaar én popcorn. Dat ging er vlotter in dan het ontbijt iets daarvoor.

Haar vriendjes waren er, en ze waren al snel aan het spelen als vanouds. De klas is volledig hetzelfde gebleven.

En de mama’s? Die gingen gezellig allemaal gaan ontbijten samen. Heb ik jullie al verteld dat de mama’s van de kindjes in Jannes klas allemaal vreed tof zijn? (Ze lezen mee tegenwoordig, ik moet opletten wat ik zeg)

En Janne? Die was behoorlijk moe vanavond, zoals het hoort. En ze had een nieuwe pleister op haar knie, dat ook. De wonden van de eerste schooldag.

Mijn dochter kan koprollen. Mijn oudste dochter, welteverstaan. Pas op, die kleinste doet alles van de grote zus na en doet verwoede pogingen om ook te koprollen, maar dat lukt voorlopig nog niet. Als we haar een klein tikje op haar poep geven wel. Het kind is anderhalf begot.

Het heeft wel eventjes geduurd voor Janne kon koprollen, trouwens. Waar ze als peuter -net als Sientje nu- alles durfde (haar bijnaam in de crèche was Janne Zonder Vrees) is ze nu een echte angsthaas geworden. Op reis durfde ze niet in het zwembad te springen en durfde ze niet alleen te zwemmen met bandjes zoals haar iets jongere reisgenoot Corneel. Toch wel, de laatste dag van de reis!? Maar een beetje angsthaas zijn, is ook zo slecht niet. Het geeft een zeker gevoel van veiligheid.

Maar daar op reis, daar ging de tuin licht naar beneden, de ideale plek om te leren koprollen. En ze kan het nu, ook op effen ondergrond. En trots en al. Ook dat ze nu “tractor” zegt in plaats van “krakjok” en “fruitsap” in plaats van “sfruitpap” of zo.

Maar wat ik me afvraag. Zou ik dat nog kunnen, een koprol? Net als op mijn handen staan of een radslag draaien? Vroeger kon ik dat allemaal heel goed. Maar als ik eens goed nadenk: dat moet JAAAAAAREN geleden zijn. Zou ik het eens proberen? Of zou mijn rug of nek het dan begeven? Wat denkt ge?

En neen dat is niet Janne, dat is haar maatje Ella, die op Dranouter een koprol maakt. Foto genomen door Bert Rymenams.

Janne en Corneel kijken Pierke Pierlala

Janne en Romy bij Pierke Pierlala

Ook Sien was fan van Pierke Pierlala (even later zette ze zich als een grote tussen de andere grote kindjes, grappig!)

Ella en Janne kijken circus fernandez of zoiets

En dan nog eens op het molentje

(Foto: Goya)

Ondanks het mindere weer waren de Gentse Feesten voor ons toch geslaagd. Volgend jaar meer van dat, en beter weer natuurlijk.

Als ge uw kindjes samen naar het circus ziet kijken op de laatste dag van de Gentse Feesten. Volgend jaar doe ik nog meer dingen met de kindjes op de Feesten, dat is zeker. Hopelijk dan beter weer!

Als uw oudste haar tekening komt tonen :-)

Of als ge schattige dingen leest over de jongste als ze op logement of op daguitstap gaat. Of als ge ze op de trampoline ziet staan, haar haar helemaal in de ban van statische elektriciteit. :-)

En ook trots op mijn moeke, die na zes zware weken in het UZ vrijdag daar weg mag. Nog niet naar huis, wel naar een revalidatiecentrum aan zee waar ze nog wat verder zal aansterken. Maar ze doet dat goed!

Het is al laat en ik moet eigenlijk gaan slapen. Maar ik moet ook eens wat laten weten hier. Dat het langzaamaan beter gaat met mijn moeder. Dat ze sedert gisteren (dag 13) van de beademing is. En dat ze vandaag al eens een paar woordjes kan zeggen. We hebben nog een lange weg te gaan, maar we komen er wel. Mijn moeder, met mijn broer, haar zus (mijn meter) en mij. En met de respectievelijke wederhelften. En de vele vrienden en familie die allemaal heel erg meeleefden ook.

Oh en ga eens allemaal als de wiedeweerga naar de blog van mijn wederhelft. Die schrijft in dit stukje zo schoon, zo treffend, hoe ons madammekes zijn.