Ik heb “Tonio” uitgelezen. Voor de mensen die niet weten waarover ik het heb: Tonio was de enige zoon van A.F.Th. Van der Heijden, die in mei 2010 om het leven kwam bij een ongeval.

Ik had gedacht dat het een boek ging zijn waarbij ik veel ging wenen. Maar dat was het niet. Ik heb eigenlijk maar één keer een traantje gelaten en dat was toen het boek uit was. Omdat het toen echt gedaan was met Tonio.

Het ding is: het is echt gebeurd. Ik kon mezelf dus niet troosten met de idee dat het maar fictie was. Of hopen dat ik mee de dood van Tonio kon vermijden. Want dat kon niet meer, Tonio is dood.

Ik vond het bij momenten een zeer herkenbaar boek voor mensen die al geliefden verloren heb. Zoals ikzelf dus. Ik heb nogal wat fragmenten aangemerkt omdat dingen uit zijn rouwproces zo herkenbaar vond.

Het enige ding was: het is een taai boek, het is geen vrolijk boek. Ik had er niet altijd zin in. Als je aan het zwembad in Frankrijk ligt, lees je liever geen droevig boek. Dus ik moest er me soms aanzetten om verder te lezen. Ik heb er dan ook ruim 3 maanden over gedaan om hem uit te lezen. Maar het is schoon. Het mooiste eerbetoon dat hij aan zijn overleden zoon kon geven.

Een paar zinnen uit het boek die me geraakt hebben:

• “Dat de cirkel van mijn leven die van Tonio’s leven bleek te kunnen omsluiten, dat maakte er voor de rest van de wiskundige eeuwigheid een besmette meetkundige figuur van.”
• Volgens Van Dale is kruipolie een ‘dunne olie van bijzondere samenstelling, die door capillaire werking tot moeilijk bereikbare plaatsen kan doordringen, en vooral wordt gebezigd om vastgeroeste delen los te krijgen’. De afgelopen weken heb ik mijn verdriet als een soort kruipolie leren kennen. Het dringt door tot in de haarvaten van mijn emotionele systeem, als dat bestaat, en weekt daar de geringste details van Tonio’s voorbije leven los, elke vergeten en halfvergeten herinnering. Alles lost troebel op tot heimwee en melancholie.
• ‘Ik bedacht net… mijn vader is nu zevenennegentig,’ zei ze, en haar ogen blonken alweer. ‘Ik ben vijftig. Ik lijk op hem. Stel, ik word ook zevenennegentig, of nog ietsje ouder… dan moet ik nog zevenenveertig jaar zonder Tonio verder leven. Een halve eeuw. Dat is toch een ondraaglijke gedachte?’

En waarom doet ge uzelf dat aan, hoor ik u misschien denken. Zulke boeken lezen, zulke films bekijken. Ik hoor de laatste dagen nogal wat mensen die “The Broken Circle Breakdown” niet willen zien, omdat ze daar niet tegen kunnen, kindjes die doodgaan. Om te beginnen: de film gaat over véél en véél meer dan een kindje dat doodgaat. Maar die emoties net eens opzoeken, ze niet altijd uit de weg gaan, dat helpt me eigenlijk juist wel. Het is niet omdat je gevoelens vermijdt dat ze niet bestaan. Het is ze opzoeken of ze opkroppen. Dan liever dat eerste. Eens goed bleiten, dat kan deugd doen, van tijd tot tijd. Om dan te beseffen dat we eigenlijk best veel geluk hebben ook.

Maar wel, nu graag een vrolijk, luchtig boekje!

Voor het filmfestival kleedt ne mens zich al eens op. OK, het eerste jaar dat ik ging ging ik gewoon in jeans en zwart truitje. Een truitje met een kwijlplek op van Janne. Janne zat op dat moment met het parasietje en ik was nogal ongerust en tijd voor een kledingwissel of een simpele kledingcheck was er blijkbaar niet. Het was daar pokkewarm, maar ik heb de hele avond mijn jas aangehouden om de kwijlplekken te verstoppen. Sindsdien maken i. en ik er een vaste gewoonte van om zo proper mogelijk op het filmfestival te geraken.

Dit jaar zelf met speciale sterrenkousen en onmogelijke schoenen. Schoon hoor, maar een hele avond kun je daar toch niet op blijven staan. Zonder pijn. Gelukkig kwam ik Griet tegen die in het naar buiten gaan ook haar onmogelijke schoenen uitspeelde. Vrouwenleed.

Maar! We gingen voor de film natuurlijk! Er waren hoge verwachtingen en die werden probleemloos ingelost en ruim overtroffen. Veerle Baetens deed dat werkelijk subliem. Heldenbergh had in Reyers Laat gezegd: “ik ben nog nooit zo gracieus weggespeeld geweest”. En ik moet hem gelijk geven. Al is zijn prestatie natuurlijk ook subliem. Heldenbergh is een beetje God.

Waar ik in het toneelstuk de muziek soms wat overheersend vond, vond ik die hier nu net zo mooi. Ik was geen bluegrass fan, maar nu wel denk ik. Zo schoon. We hebben gebleit, i. en ik. De film was nog geen drie minuten bezig en we zaten al aan de zakdoek. Drie papieren zakdoekjes per vrouw. Maar we hebben ook gelachen.

Ik ga nog minstens één keer kijken. En ik wil de DVD. Om opnieuw en opnieuw en opnieuw te bekijken.

Vanavond opening van het Filmfestival. Mijn laatste keer dat ik zal mogen gaan als gemeenteraadslid. Maar geen enkele keer had ik er zo’n sterke gevoelens bij. Heeft alles te maken met de film natuurlijk: “The broken circle breakdown”

Ik zag het stuk, in 2009. Ik was toen een maand of zes zwanger van Sien en had vreselijk moeten lopen om net op tijd in het theater te geraken. Ik was – als één van de weinigen niet echt overtuigd – en dat had dan vooral met de actrice te maken. Ik geloofde haar niet. In die zin vind ik het niet erg dat ze vervangen werd door Veerle Baetens. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het er gaat vanaf brengen. Maar op zich vond ik het stuk wel fantastisch. En Johan Heldenbergh zeker en vast.

De film is van Felix van Groeningen, die een paar jaar geleden ook al het filmfestival mocht openen met de fel bejubelde film “De helaasheid der dingen”. Kan bijna niet mis gaan dus. Daarna mag hij anders ook eens Massis verfilmen, ook al met Johan Heldenbergh.

Over die Johan Heldenbergh. Ik vind die fantastisch. Toen ik hem gisteren bezig zag in Reyers laat, aan het vertellen over wat kunst gedaan had met zijn dorp, dan wil ik hem eens goed vastpakken en knuffelen. En als Termont geen burgemeester zou worden (wat hij wel gaat doen hoor), dan mag Johan altijd burgemeester worden, vind ik. Johan Heldenbergh, dat is een held, mijn held.

Maar sedert ik het stuk gezien heb is er hier veel gebeurd. Ik ben drie mensen verloren die ik doodgraag zag, en daarover gaat de film natuurlijk ook, over verlies. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe mijn beste vrienden hun kindje, mijn metekindje verloren. Het zal dus confronterend worden. En daar ben ik wel een beetje bang voor.

Maar ik kijk ernaar uit. Ik ben verheugd dat ik mag gaan kijken. Ik heb me nooit meer vereerd gevoeld dat ik naar de opening van het filmfestival mag gaan. Maar ik ben ook een beetje bang. Ik hou mijn hart vast. En mijn zakdoek. En de waterafstotende mascara. Maar wellicht treft u me na de film aan met rode oogskens.

Man man, op dag 30 had ik echt een very bad hairday. (53-55 sec)

Dat komt ervan hé, met halfnat haar in uw bed kruipen. Tss.

Dag 67 of de dag waarop ik nog eens naar de cinema ging. Met Nike dan nog wel. Naar the Hunger Games. Onlangs allebei de boeken gelezen dus we wilden de film ook wel eens zien. Een paar vaststellingen.

• Ik vind dat geluid altijd zo luid als ik net binnenkom in de zaal. Zeg maar lawaai. Ik vraag me altijd af of ik dat wel ga aankunnen, zo’n hele film. Maar dat lukt, dat lukt.
• Dat scherm, dat vind ik dan weer gigantisch. Ik weet in het begin niet hoe ik dat scherm helemaal ga kunnen vatten. En we zaten in het midden van de zaal, dus echt niet helemaal vooraan of zo. Maar bon, ook dat is gelukt.
• We waren er precies de enigen ouder dan 30 in de zaal. Donderdagavond en al. Alleszins ook de enige fietsen met een kinderzitje op.
• Waar is trouwens dat fietsenrek aan de Kinepolis? Ik bedoel, dat kan toch niet dat dat er niet is?

De film was goed, behoorlijk goed toch. Wat het altijd is als ge het boek al gelezen hebt:

• Sommige personages stel je je anders voor. Katniss en Peeta, OK, maar Haymitch had ik me helemaal anders voorgesteld. Ik ga nu de boeken nog eens moeten herlezen met die andere koppen in mijn hoofd.
• Nike en ik hadden ons ook allebei niet kunnen voorstellen dat er mensen met een donker gekleurd velletje in de film meespeelden. Wat veel zegt over ons zeker, ahum.
• Veel details vallen weg. Details die het verhaal mooier en aangrijpender maken. Zonde vind ik dat toch altijd, als ge naar de verfilming van een boek gaat zonder het boek gelezen te hebben. Ik snap trouwens niet hoe zij dat hele verhaal snappen en kunnen plaatsen. M’enfin.

Awoert van de avond aan het jonge koppel (dat aan het begin van de film nog geen koppel was) naast mij dat moest zitten tetteren in een nogal zeer aandoenlijke scène.

Maar het was leutig. Spijtig eigenlijk wel dat de film zo lang duurde, want iets gaan drinken was voor allebei te laat. Maar dat houden we voor de volgende keer!

Dag 65-66 hebt u nog van me tegoed…

Wij kijken niet echt veel televisie, wij. Met veel andere dingen bezig, vaak niet thuis ‘s avonds, televisie is echt wel het laatste waar we tijd voor hebben. Ik heb precies wel altijd betere dingen te doen dan TV te kijken. Toch enkele weetjes waarop u ongetwijfeld zat te wachten.

• We zijn enorme fans van de digicorder. Alles wat we willen zien, nemen we op. Gevolg is wel dat DVD’s bekijken precies niet echt goed meer lukt.
• Aangezien ik TV kijken nogal nutteloos vind, probeer ik dat vaak te combineren met een andere activiteit. Strijken of haken zijn daarbij toppers.
• “True Blood” en “Grey’s Anatomy” zijn zowat de enige series die ik écht volg. Daarnaar kijk ik wel alleen als manlief niet in de buurt is. Dan kruip ik diep onder mijn dekentje (ja, ook als het 30 graden is) en zit ik helemaal in die wereld. Peter zijn blik als Bill zijn tandjes uitschieten is echt een sfeerverpester. En zijn eeuwige commentaar als McDreamy in beeld verschijnt (“Allez, wat is daar nu zo speciaal aan?”). Nope, geen behoefte aan.
• Ik ben trouwens geen echte fan van “True Blood” want ik heb nog maar net serie 3 achter de rug (en die moet nog uitgezonden worden op Canvas). De echte fans hebben uiteraard al lang serie 4 achter de rug, maar downloaden en kijken naar onvertaalde afleveringen: nope, niks voor mij.
• Zondagavond hebben wij de eerste aflevering van “Het goddelijke monster” bekeken. Ja, ook hier komen we een beetje achter. Ik vraag me trouwens af hoeveel mensen de volledige trilogie gelezen hebben. Ikke wel!
• Wist je trouwens dat de kantoorscenes van Leo opgenomen zijn in het Ellipsgebouw, op de 21e verdieping? Ik ben eens ei zo na gevallen over de camerakabels toen ik daar een vergadering had. Wijs wel, het verhaal speelt zich af in 1996, het gebouw is opgeleverd in pakweg 2006, zo’n 10 jaar later.
• En wist je trouwens, dat de slotscène van aflevering één (waar Dirk in zijn kist afgevoerd wordt) in Saignon is opgenomen, ofte één van “onze” Provençaalse dorpen? We herkenden direct het pleintje en de fontein.
• Wij zijn hier trouwens grote fans van “Geen probleem”. Een van de om en bij de 15.000 kijkers, blijkbaar. De derde aflevering hebben we nog niet gezien omdat ze is verplaatst naar een onmogelijk uur (het staat op onze digicorder) maar hier ten huize zijn quotes als “Diarree! Woordendiarree!” en “De open pluralistische smurfenmaatschappij”, en ook wel “Dat is geen eten, Koentje, dat is VOER!!!” ondertussen straf ingeburgerd. Wij als enorme fans van Wim Helsen…

Als ambtenaar heb ik toch heel erg moeten lachen met dit filmpje!

Geweldig programma trouwens! (Wat als, op 2BE)

Kijk, dit is Janneke een jaar geleden.

Waarom ze die gekke muts en dat gek kostuumpje aanhad? Wel, ze speelde mee in de nieuwe Plop-film, “Plop en de kabouterbaby”. Ah ja, als de meter bij Studio 100 werkt ,krijgt ge zo al eens vragen in uw mailbox vallen en dit vonden wij wel een leuke, dus deden wij daaraan mee.

Viel best mee: er waren vier baby’s voor één rol. Twee zitterkes, die het meest te zien zijn in de film. En twee kruipertjes die enkel kropen, jawel. Janne behoorde bij de laatste twee en was ook het enige meisje tussen de “acteurs”. In totaal zie je haar misschien, euh, 5 seconden kruipen in de film. De naam in de generiek in het begin en achteraf verschijnt wellicht langer in beeld dan Janne in de film zelf. :-)

Maar het was een leuke ervaring. Drie keer trokken we voor een paar uur naar de filmset. Het was leuk om dat eens mee te maken. Dat grote bos, dat zo mooi nagemaakt was! Dat kabouterdorp! Niet gemakkelijk, met baby’s werken. Daarom waren er ook telkens 2 baby’s voorzien: als de ene het beu was en begon te wenen was het aan de andere. En er was een chaperonne en de nodige babyvoorzieningen.

En gisteren ging de film dan in première. En Janne haar eerste cinema-ervaring. En ze had thuis niet willen slapen. En ook in de auto niet. Oei oei, wat zou dat geven? Maar het viel gelukkig goed mee: ze was zeer gefascineerd door de film. Ze verkroop weliswaar van mijn schoot naar haar stoel naar Peter zijn schoot, ze was wel moe, maar ze bleef wel kijken. In de auto viel ze na één minuut in slaap!

Peter heeft toch lekker bij mij geslapen vannacht. En ik heb geslapen gelijk een blok. Even wakker geweest toen hij opstond, mijn nachtelijk verplicht plasje gedaan, en dan weer verder geslapen gelijk een blok. En ik had mijn wekker niet gezet maar met een beetje geluk net op tijd wakker geworden. Deugd dat dat gedaan heeft. Goed slapen is een zegen!

En Janne heeft een ochtendhumeur als ze vroeg op moet. Ze wil dan geen kleren aan. Nu ja, ze heeft wel vaker nudistische trekjes, op het dakterras loopt ze ook graag in haar blootje rond. Ik heb haar vanmorgen in haar blootje van achter de zetel geplukt. En gelukkig zijn kindjes dezer dagen gekleed met een pamper, een kleedje en een paar crocs. Benieuwd wat dat deze winter zal geven!

Ze draagt tegenwoordig trouwens van die pamperbroekjes. Gewone pampers vindt ze iets voor baby’s, of toch voor haar poppen. Al haar poppen, klein of groot, moeten een pamper aan. De kleine poppen moeten er dan maar helemaal in. Zelf stapt ze liever in zo’n pamperbroekje. Da’s iets voor grote kindjes! Flessen melk drinkt ze ook niet meer. Ook voor baby’s, peis ik.

En ik vond Lost in translation een geweldige film. Althans, wat ik ervan gezien heb. Dat ik in slaap ging vallen tijdens de film was een zekerheid. Bij mij zegt dat niks over de kwaliteit van een film. Voor Amelie Poulain heb ik ook drie visies nodig gehad voor ik het einde gehaald heb. Maar we zijn daarop voorzien wij, op in slaap vallen bij een film. Hij staat netjes op mijn digicorder. Vanavond deel 2!

Het was géén fictie want alle cijfers waren gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en gebaseerd op mijn eetdagboek. Gedurende een week heb ik alles héél minutieus bijgehouden wat ik eet en drink. Bijna tot op de gram en de centiliter nauwkeurig. Ook mijn beweging werd daar in opgenomen. Dat werd naar een labo gestuurd en geanalyseerd. De percentages vet en suiker die weergegeven werden in beeld waren echt.

Het was wel fictie omdat alles een beetje in scène gezet was om een leuke reportage op te leveren. Ze zijn (gelukkig) geen hele week komen filmen, maar hebben zich beperkt tot twee dagen. En die laborante liep alleen maar achter mij aan tijdens het filmen.

Maar neen, ik lust geen speculaaspasta en ik eet geen muesli. En neen, ik ga niet iedere week om frietjes.
Neen, ik ga niet op zakenlunch, al wilden mijn “zakenpartner” en ik nog wel eens teruggaan naar Belga Queen want het was er heel lekker. Neen, Peter en ik ontbijten nooit zo gezellig samen en met Janne ontbijt ik ook nooit zo gezellig samen in de week. Het gaat allemaal iets sneller. En die verborgen camera was niet ook al niet echt. En dat ik van de trap naar beneden kwam in pyjama… ik draag normaal geen pyjama en ik slaap niet op Janne haar kamer. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat ik midden in de nacht olijven zou gaan eten. Een stuk chocola, ja. :-)

En Peter en ik zitten in de andere hoek van de zetel als we TV kijken. En we kopen zelden chips wegens dat we dat dan toch maar opvreten en dik worden.

Die klomp boter: ik was daar niet zo van onder de indruk. Want ik let wel wat op, op wat ik eet en ik lees wel eens een verpakking. Toen ik met mijn dieet startte werkte ik met tabellen waarin ik duidelijk kon zien wat ik at. Dus als ik te vet eet, dan weet ik dat wel. Niet dat ik het daarom altijd laat, ik ben te veel een levensgenieter! :-)

Het was bij momenten wel eens leuk om te doen, maar ik weet nu dat ik niet gemaakt ben om mee te doen aan reality-tv. Ik wist ook niet dat er zoveel kwam bij kijken. Nu ja, de redacteurs stonden er toch ook van te kijken welke toestemmingen ze allemaal nodig hadden om te mogen filmen in het gebouw waar ik werkte. Van alle medehuurders waardoor de eerste keer niet lukte, want er werd gestaakt door een ander bedrijf. En van de architecten. Van al mijn verantwoordelijken. Van de collega’s die in beeld zouden komen. En toen kwam er nog een lastige ambtenaar in het restaurant af die vond dat we ook zijn toestemming hadden moeten vragen.

Enfin. ‘t Is al gepasseerd. En ik heb lekker gegeten in de Belga Queen. En mijn kasten staan nog vol met voedingswaren die ik anders niet eet die ze in mijn kast achtergelaten hebben. :-)

Update: dat filmen toen ik met de fiets reed was trouwens vree wijs! In volle spits over Dampoort met een cameraman die half uit de wagen hing! :-)

Voor diegenen die het gemist hebben: U kan het hier bekijken!