Met Janneke naar Jip en Janneke, de mjoezikul geweest. Haja, met een Janne ben je dat zowat verplicht. En met een Jip als vijfde naam eigenlijk ook. Maar Sien werd in de crèche gedropt wegens te klein. Volgend jaar misschien. Of zo.

Ik wist eigenlijk niet goed wat te verwachten. Om te beginnen zijn wij al helemaal geen fan van het musicalgenre. Echt niet. En bovenal, ik zag niet in hoe ze dat gingen doen, met die Jip en Jannekes. Zwart geschminkte acteurs? Die kunnen toch niet echt dat beeld van die Jip en Jannekes neerzetten. Allez, ik was er gelijk niet al te gerust in, maar ik wil af en toe met de kindertjes naar het theater gaan, dus deden we dat maar. In het gezelschap van Helena nestelden we ons in de rode kussentjes van het NTG met speciale verhoogde zitkussens voor de kinderen. Plus één voor het NTG!

Maar mensen, ik heb 70 minuten aan een stuk genoten. Fenomenaal! Briljant! En de kinderen vonden het ook fantastisch, dus dat was mooi meegenomen.

Ze werkten met grote zwarte Jip en Janneke-poppen, die bediend werden door acteurs in witte pakken. Wat maakte dat je het op verschillende manieren kon bekijken: soms keek ik naar het poppenwerk, soms naar de acteurs (die doen gewoon ook echt wat de pop moet doen) of ook wel naar de ingewikkelde samengang van zaken dat dat toch wel moet zijn.

Het stak allemaal zo kei- en keigoed in mekaar, alles tot in de puntjes afgewerkt. Dat decor dat wisselde om de haverklap, maar alles werd ingekaderd, allemaal prachtig gedaan. Daar moet nogal een strakke regie achter zitten. Het decor was prachtig, de kledij van de acteurs ook (zoek de Ikea stofkes ook wel). En de verhaaltjes waren gewoonweg schitterend uitgewerkt. Hilarisch gewoon!

Serieus, de meeste kinderdinges, die doe ik uit ontzettende liefde voor mijn kinderen. Om mijn kinderen te zien genieten. Maar Jip en Janneke, dat vond ik zo goed dat ik gewoon wou blijven zitten om naar de volgende show een uur later te kijken. Of dat ik overweeg om nog eens te gaan ja. Dat we nog eens gaan. Niks dan lofbetuigingen, aanradertje!

Om een idee te krijgen: een filmpje!

Mijn babylijstje. Hopeloos verwaterd door allerlei omstandigheden. Maar omdat het een handig lijstje is om de verjaardagen bij te houden. En omdat het een mooie oplijsting is van mooie namen. Een aanvulling.
En vanaf nu weer een snellere aanvulling! (en maar hopen dat ik er geen vergeten ben!)

Enkele dagen na mijn laatste update werd mijn metekindje Victoria geboren. Een wolk van een baby, maar helaas, ze kon het niet redden in deze wereld. Victoria, we missen je nog iedere dag.

29 november werd Tessa (na alweer een draak van een bevalling) voor de tweede keer mama van alweer een mooie dochter met de naam Ine. Zusje van Milla.

En toen begonnen we aan een nieuw jaar. Tom en Evelien kregen een derde dochtertje: Tati, zusje van Yuki en Nika. Mocht dit jaar al mee op reis met ons naar Frankrijk! (8 januari)

Hans en Lies kregen een tweede zoontje op 30 januari: Ivo, broertje van Corneel. En ook Ivo vergezelde ons dit jaar al naar Italië!

Op 1 april kreeg Mats (van Bart en Marijke) een broertje Daan.

En op 17 april was er Thor, zoontje van Goya en Lies, broertje van Ella.. Veel te vroeg, veel te klein… Thor, we hadden je zo graag leren kennen…

Op 3 mei was er Niels, broertje van Berk, zoontje van Geraldine en Gijs.

4 mei dan: Kwinten, eerste zoontje van mijn fractieleidster Annelies Storms en Guido.

Op 18 mei zag Roel het levenslicht. Derde zoontje van Karen en Piet, broertje van Jef en Briek.

Op 31 mei werd Pär geboren, eerste zoontje van Filip en Roosje.

Lena, tweede dochtertje van Marleen en Mario werd geboren op 10 juni. En ik moet nog op bezoek gaan!

Juliette, tweede dochtertje van Mikaël en Nadine, zusje van Sophia. Meteen ons naamprobleem van de baan :-)

Ada werd geboren op 9 juli, zusje van Arthur. Ook bij u komen we binnenkort eens langs!

Baziel, eerste zoontje van Hannelore, werd geboren op 25 juli.

Theo, het eerste zoontje van Bie en Jean-Christophe, geboren op 21 augustus. Binnenkort komen we ook eens kijken naar jou!

8 september: Ot, eerste zoontje van de Groen!-fractieleidster Elke Decruyenaere. In Nederland heb je zoiets als Ot & Sien. Ik had al een Sientje, nu zij een Otje, prima kartel toch?

Ook op 8 september: Elvire, zusje van Simon en die werd geboren op dezelfde dag als Sientje. Babsie stond al weer heel snel in haar winkeltje :-)

Allemaal een dikke proficiat!
En we denken aan Victoria en Thor, die we helaas niet bij ons mochten houden…
(Lees meer …)

Janne en Corneel kijken Pierke Pierlala

Janne en Romy bij Pierke Pierlala

Ook Sien was fan van Pierke Pierlala (even later zette ze zich als een grote tussen de andere grote kindjes, grappig!)

Ella en Janne kijken circus fernandez of zoiets

En dan nog eens op het molentje

(Foto: Goya)

Ondanks het mindere weer waren de Gentse Feesten voor ons toch geslaagd. Volgend jaar meer van dat, en beter weer natuurlijk.

Gruute kuis gedaan vanmorgen! Sien loopt alle kanten uit behalve de richting die ze moet uitgaan, dus mijn taak bestond er vooral uit ervoor te zorgen dat Sientje zelf niet bij het zwerfafval terecht kwam. Maar Janne wou per se haar fee Fiorella-kleedje aandoen en toverde al het vuil weg.

En daarna was het schafttijd!

En eergisteren was er een feestje van Politeia voor oud-praesidiumleden. En Peter en ik zijn allebei oud-praesidiumleden en we zouden er een hoop volk van vroeger terugzien. En toen namen we deze mooie lintjesfoto :-)

Het was een leuk feestje al was het ook schrikken om M. terug te zien. M. zat bij mij in het praesidium maar heeft een paar jaar geleden een zeer zwaar ongeval gehad. Of hoe het leven dramatisch kan zijn…

En zonder foto, maar gisteren deed ik nog eens mee aan een 5 km-loopje, als onderdeel van de Ekiden Gent. Ik zat in een fameus team, met schepen Guy Reynebeau, Marathonman en acteur Daan Hugaert. Maar die laatste heb ik niet gezien, want ik was eerste loper en hij laatste. Maar bon, ik hoopte onder het half uur te lopen en zowaar, dat is gelukt! 28’47″ is mijn officiële tijd! Nu nog goed verder trainen voor de 10 kilometer van Gent, die wil ik ook weer in minder dan een uur kunnen. En mijn wederhelft wil ook weer meedoen dit jaar, dus dat is extra motiverend…

(foto’s met dank aan het ubercoole appke voor mijn GSM: Piczl)

Onlangs riep ik jullie hulp in, op zoek naar een duozeteltje. Ik kreeg enorm veel suggesties, waarvoor jullie dank!
Maar ik vond toch nog niet echt 100% mijn goesting… Sien haar verjaardag ging voorbij zonder zeteltje. Tot ik van blog 44 deze site kreeg doorgespeeld. En dat was precies wat ik zocht: een simpel zeteltje, in leuke kleurtjes én betaalbaar. Je kan zelf kiezen in welke kleurtjes jouw zeteltje samengesteld wordt en er kan zelfs nog een naam op geborduurd worden voor een kleine meerprijs. Als dat niet fijn is! Oh, en je kan ook nog aparte hoezen bestellen. Heel handig!

Hier het zeteltje:

Hier met zelfgemaakte kussentjes:

En het zeteltje blijft natuurlijk niet op de salontafel staan en wordt gevuld met leuke dametjes:

En de dametjes in kwestie zijn er heel blij mee. De laatste tijd was het hier precies stoelendans: zodra Janne uit haar zeteltje kwam, ging Sientje er in zitten, waar Janne dan weer niet blij mee was natuurlijk :-). En nu, nu is er plaats voor twee!

Dat is:

• Ofwel kijkt uw tweede kind goed naar wat uw eerste kind allemaal doet en kan hij/zij niet rap genoeg zijn om het allemaal na te doen.
• Ofwel heeft uw tweede kind zoveel entertainment door het eerste kind, dat het gewoon zit en toekijkt.

Het lijkt er op dat Sientje een nummerke één doet. Sientje, dat is nog geen jaar, maar alleen staan, dat is al lang geen probleem meer. Af en toe doet ze ook een paar wankele pasjes.

En, wat is het bij u

Internethulp gezocht!

Momenteel heb ik één kinderzeteltje voor Janne. Het model vind ik oké, maar het is wel een vuilaardje: ge ziet alles op de stof ervan. Maar binnenkort zal Sien ook in een zeteltje kunnen en willen zitten. Ik zou natuurlijk nog een zeteltje kunnen kopen, maar ik zou liever één groter zeteltje hebben, waar ze met twee in kunnen zitten. Ik zou dat zo schattig vinden. Dat bestaat, zo’n zeteltjes, maar ik heb er alleen nog maar hele lelijke gezien. In knalroze, met Hello Kitty op of zo. Dat zie ik dus niet zitten voor in mijne living. Het moet wel een beetje mooi zijn.

Ik heb al een beetje rondgeneusd op het grote internet, maar nog niks gevonden. Daarom, lieve lezers, hebben jullie tips? Volgende week verjaart Sientje en ik ben nog op zoek naar een cadeau, een zeteltje zou dus ideaal zijn.

Handigaards die het zien zitten om een leuke hoes te maken voor over dat zeteltje mogen zich eveneens hieronder aanmelden. :-)

Alsof de Kerst- en Nieuwjaarsperiode hier nog niet rottig genoeg was kregen we deze week nog meer slecht nieuws. Victoria, mijn lieve kleine metekindje, zou het niet halen, ze had geen kans. Zondag mocht ik afscheid gaan nemen, maandagmorgen stierf ze rustig in de armen van haar mama. Vanmorgen werd ze in intieme kring begraven.

Als meter las ik deze tekst voor op haar uitvaart.

Liefste Victoria,

Je meter.

Victoria, één dag oud

De cirkel is rond: exact een jaar geleden werd mijn pa ernstig ziek. Het is echt meer dan genoeg geweest dit jaar.

En nu naar de feestdis. Hoe moet dat nu?

Op vraag van de ouders communiceerde ik hier niet eerder over. Voor de mensen die hen kennen: laat hen nog even met rust. Ze willen dit verdriet nog even alleen verwerken.

Exact vier weken én één dag geleden werd mijn tweede metekindje Victoria geboren. Exact twee keer heb ik haar kunnen vasthouden. Want twee dagen na haar geboorte verhuisde ze naar neonatologie, omdat ze niet kan/wil eten. Sedertdien wordt ze grotendeels gevoed door een sonde.

Ze hebben het kindje binnenstebuiten gekeerd en talloze onderzoeken op haar losgelaten. Er zit een gaatje in haar verhemelte, dat hebben ze gezien, ja. Maar dat is niet de reden waarom ze niet kan eten. En ze is wat slapper dan een gewoon kindje. En er is ook iets raars met haar vingertjes. Maar ze hebben niks gevonden wat dat alles kan verklaren. Vreemd. Ze weten dus ook niet hoe één en ander zal evolueren.

Maar ondertussen ben ik gewoon erg blij dat Victoria naar huis is. Want thuis is toch beter dan het ziekenhuis. Bij haar moeder en haar vader. En bij haar zusje Helena, die ook meer dan blij zal zijn dat zusje eindelijk thuis is.

En ik, ik ga deze week nog eens langs. Mijn metekindje nog eens vasthouden. En een knuffel geven. En beseffen hoe broos het geluk toch soms allemaal kan zijn.

De mama van Ella wou ergens online een kleedje kopen. Een zwart kleedje met een appel op. Maar Ella haar maat was spijtig genoeg al uitverkocht.

En toen zag ik in de Hema een zwart kleedje hangen. En zag ik mijn kans schoon. En kocht ik er twee. Haja, Janne moest toch ook ééntje hebben.

Voor Ella maakte ik het kleedje met de appel na. Met dank aan Nike voor het stukje groene flockfolie. Janne mocht kiezen: kersen, een banaan, een aardbei, of toch ook een appel. “Paddestoel” was het resolute antwoord. Janne is dol op paddestoelen. Ze eet ze het liefst rauw trouwens.

En zo kregen we twee schone meiskes met twee schone kleedskes.

En het was een heel leuke middag en avond!

Foto’s: Goya en meer hier.