Vandaag bezochten we kleine Sam en bewonderden we hem in een t-shirtje dat ik ooit nog kocht voor Janne toen ze nog in mijn buik zat, in Barcelona. Mijn kinders hebben er nooit veel plezier aan gehad (verkeerde seizoen), maar dan ben ik dus blij dat andere kindjes het nog kunnen gebruiken.

Ik gaf cursus draagdoek (dat kon ik nog met mijn ogen toe) en hield de baby met plezier een tijdje vast. Om vast te stellen dat ik nog altijd geen behoefte heb aan een derde. Ha neen, het is niet omdat we naar een groter huis verhuizen dat we dat volledig gaan vullen.

Er werd ook volop in de zandbak gespeeld.

En geknuffeld.

En lekker gegeten. Heerlijk namiddagje. Lies en Bert mogen nog veel kindjes kopen, dat is zeker dat.

Op dag 126 hielden we een regenfeestje. Enfin, het is te zeggen, een aantal kinderen van de school vierden samen hun verjaardag in het Baudelopark. De bedoeling was natuurlijk dat de zon de hele middag ging schijnen, maar dat was buiten onze Belgische zomer gerekend. Regen en al snel met zijn allen onder zeil.

Ik had voor elk een ritsvestje mee, maar dat van Sientje had geen kap, dus stak ik haar maar in de veel te grote regenjas van Janneke die nog in de fietskar lag.

We tetterden, dronken wijn en tetterden nog een beetje. En de regen kon ons hoe langer hoe minder schelen, we bleven hardnekkig staan.

Janne en Aphrodite namen Sientje op sleeptouw en stalen daarmee de show.

Ge moogt allemaal zeggen wat ge wilt hé, wij hebben een vreed tof schoolke met hele toffe juffen, kindjes en mama’s en papa’s. Neh!

Twee dekentjes op twee dagen maar ja, er waren ook twee baby’s op twee dagen hé. Wat zeg ik, op een uur of 20 tijd of zo. Minder! Gelukkig dat ik wat vooruitziend ben, want zo rap kan ik nu ook weer niet haken hoor.

Maar bon, dit dekentje dus voor Basiel van Sofinesse. Haar living is in dat felle groen, dus dat moest de basiskleur zijn. En blijkbaar zit het blauw in zijn kamer. Alweer een hit dus!

Met bijhorende tutjesclip. Ik weet nog geen eens of het ventje een tutje gaat willen. Mja, hij zal wel moeten hé nu. :-)

En hier mocht hij het al eventjes testen. Eventjes maar, want het was veel te warm in het ziekenhuis.

Gehaakte babydekentjes, het gaat nog een trend worden. Oh en: proficiat, Sofie en Tom!

(en eigenlijk ben ik pas op dinsdag op bezoek geweest en schrijf ik dit op maandag maar bon, allez, goed.)

Hoera! Lies en Bert hebben er een zoontje bij, Sam! Het bazeke kwam spontaan en snel ter wereld, meer moet dat niet zijn! Alhoewel, pijnloos was verzekers ook leutig geweest. Maar alleszins, het ventje is gezond en had al meteen een schoon dekentje om onder te liggen. Want daar had tante Lien voor gezorgd. Pas op, eerst ging mama Lies zelf voor eentje zorgen hoor, maar ik zag het niet goedkomen. En ik crocheer tegenwoordig voor half Vlaanderen babydekentjes en dan niet voor Lies haar baby, dat kon niet zijn hé. Dus nam ik naald en draad en begon, zonder strak plan in mijn hoofd. Zonder kleurenpatroon in mijn hoofd ook. En dit was het resultaat.

Vreed schoon, vond ik zelf, en ik doopte het dan ook geheel onbescheiden om tot “het schoonste dekentje in de wereld”. Voila.

Het patroon is eigenlijk vreed simpel.

Wit:
Beginnen met een ketting van lossen: veelvoud van 5 +1
Rij: vasten (veelvoud van 5)

Eerste kleur:
5 stokjes, 5 vasten, 5 stokjes, 5 vasten, …
En dat twee rijen na mekaar

Daarna weer twee rijen wit, vasten

Tweede kleur:
vijf vasten, 5 stokjes, 5 vasten, 5 stokjes
(dus: als je het eerste kleur begonnen bent met stokjes, begin je het tweede kleur met vasten. Zo passen de rijen mooi in elkaar)

Simpel, toch?

Ziet dat ventje liggen!

Poging tot grafische voorstelling, waarbij O staat voor losse, x voor vaste en I voor stokje. Onderaan beginnen, hé!

xxxxx IIIII xxxxx IIIII xxxxx
xxxxx IIIII xxxxx IIIII xxxxx

xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx

IIIII xxxxx IIIII xxxxx IIIII
IIIII xxxxx IIIII xxxxx IIIII

xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
ooooo ooooo ooooo ooooo ooooo o

Vandaag gingen wij op afdelingsdag. Ter voorbereiding van Blote Benenmaand deed ik vandaag ook al een kleedske aan. En de gele Birckenstocks waar ik al jaren van droomde. En blauwe nageltjes, zomers toch?

We gingen naar het kasteel van Gaasbeek. Schoon domein, schoon kasteel. Wel niet vanbinnen gezien, dat houden we nog te goed.

Na een stevige wandeling dronken we een sangria’tje. Mijn collega Liese is trouwens in het echt nog vééél mooier. :-)

Aldaar werd het even dramatisch: een collega verslikte zich danig, zo danig zelfs dat het Heimlich-manoeuver er aan te pas kwam. Even schrikken, edoch, eens ze niet meer blauw zag aten we smakelijk verder.

In de namiddag kregen we nog een presentatie en een degustatie van Vlaams-Brabantse streekproducten maar daar bestaan geen bewijzen van.

Omdat ik niet zou moeten hossen en crossen om mijn kinders op tijd af te halen (dat dreigt al eens te mislukken na een afdelingsdag, zeker als je nog ééntje wil drinken achteraf) had ik aan ons Lynn gevraagd of ze de kindjes wou afhalen. En dus ging ze, samen met haar lief, een ijsje eten met de kinders.

Daarna deden we nog een beetje zottekes. Met dansjes en klimmende kindjes. Knettergek zijn ze soms, die twee van mij.

Moe maar tevreden kropen we in ons bedje.

Veel meer schooluitstapverslag kon ik niet meer gaan.

Er was eens een meisje, dat een beetje jaloers naar mijn buik keek toen ik zwanger was. Ze vond hem zo mooi, en of ze er eens aan mocht komen? Je zag zo aan haar dat ze ook zo’n buik en baby wou. Ze trouwde met haar grote liefde en ze verhuisden naar het Zuiden van Frankrijk.

Vorig jaar gingen we het koppeltje opzoeken. Het is te zeggen: we waren op reis in de Provence en het koppeltje kwam ons opzoeken. Het werd een gezellige namiddag met onweer op het terras. Ik leerde het meisje haken, want ze vond het dekentje dat ik aan het haken was zo mooi. En ze wou dat ook kunnen. Een natuurtalent.

Een paar maanden later kregen we groot nieuws. Ze was zwanger! Ze zou ook een dikke buik hebben! Een héle dikke zelf, want er zat een tweeling in! Helaas beleefde zij geen droomzwangerschap. Tweelingzwangerschappen zijn zwaar, heel zwaar. De tweeling kwam er, veel te vroeg en het was allemaal veel te spannend. Zoveel spanning, pijn en verdriet, dat kan mijn hartje niet aan en dan probeer ik iets te doen om de mensen een beetje op te vrolijken.

En vandaag kregen we het blijde nieuws dat de tweeling naar huis mag. En ze gingen naar huis, onder de dekentjes die ik voor de tweeling gehaakt had.

Zon en zee. Verpakt in de zakjes van gisteren.

En toen pinkte ik een traantje weg, uit contentement voor die twee + twee.

(gehaakt in Catania, larksfoot stitch, haaknaald 3,5)

Met Janneke naar Jip en Janneke, de mjoezikul geweest. Haja, met een Janne ben je dat zowat verplicht. En met een Jip als vijfde naam eigenlijk ook. Maar Sien werd in de crèche gedropt wegens te klein. Volgend jaar misschien. Of zo.

Ik wist eigenlijk niet goed wat te verwachten. Om te beginnen zijn wij al helemaal geen fan van het musicalgenre. Echt niet. En bovenal, ik zag niet in hoe ze dat gingen doen, met die Jip en Jannekes. Zwart geschminkte acteurs? Die kunnen toch niet echt dat beeld van die Jip en Jannekes neerzetten. Allez, ik was er gelijk niet al te gerust in, maar ik wil af en toe met de kindertjes naar het theater gaan, dus deden we dat maar. In het gezelschap van Helena nestelden we ons in de rode kussentjes van het NTG met speciale verhoogde zitkussens voor de kinderen. Plus één voor het NTG!

Maar mensen, ik heb 70 minuten aan een stuk genoten. Fenomenaal! Briljant! En de kinderen vonden het ook fantastisch, dus dat was mooi meegenomen.

Ze werkten met grote zwarte Jip en Janneke-poppen, die bediend werden door acteurs in witte pakken. Wat maakte dat je het op verschillende manieren kon bekijken: soms keek ik naar het poppenwerk, soms naar de acteurs (die doen gewoon ook echt wat de pop moet doen) of ook wel naar de ingewikkelde samengang van zaken dat dat toch wel moet zijn.

Het stak allemaal zo kei- en keigoed in mekaar, alles tot in de puntjes afgewerkt. Dat decor dat wisselde om de haverklap, maar alles werd ingekaderd, allemaal prachtig gedaan. Daar moet nogal een strakke regie achter zitten. Het decor was prachtig, de kledij van de acteurs ook (zoek de Ikea stofkes ook wel). En de verhaaltjes waren gewoonweg schitterend uitgewerkt. Hilarisch gewoon!

Serieus, de meeste kinderdinges, die doe ik uit ontzettende liefde voor mijn kinderen. Om mijn kinderen te zien genieten. Maar Jip en Janneke, dat vond ik zo goed dat ik gewoon wou blijven zitten om naar de volgende show een uur later te kijken. Of dat ik overweeg om nog eens te gaan ja. Dat we nog eens gaan. Niks dan lofbetuigingen, aanradertje!

Om een idee te krijgen: een filmpje!

Mijn babylijstje. Hopeloos verwaterd door allerlei omstandigheden. Maar omdat het een handig lijstje is om de verjaardagen bij te houden. En omdat het een mooie oplijsting is van mooie namen. Een aanvulling.
En vanaf nu weer een snellere aanvulling! (en maar hopen dat ik er geen vergeten ben!)

Enkele dagen na mijn laatste update werd mijn metekindje Victoria geboren. Een wolk van een baby, maar helaas, ze kon het niet redden in deze wereld. Victoria, we missen je nog iedere dag.

29 november werd Tessa (na alweer een draak van een bevalling) voor de tweede keer mama van alweer een mooie dochter met de naam Ine. Zusje van Milla.

En toen begonnen we aan een nieuw jaar. Tom en Evelien kregen een derde dochtertje: Tati, zusje van Yuki en Nika. Mocht dit jaar al mee op reis met ons naar Frankrijk! (8 januari)

Hans en Lies kregen een tweede zoontje op 30 januari: Ivo, broertje van Corneel. En ook Ivo vergezelde ons dit jaar al naar Italië!

Op 1 april kreeg Mats (van Bart en Marijke) een broertje Daan.

En op 17 april was er Thor, zoontje van Goya en Lies, broertje van Ella.. Veel te vroeg, veel te klein… Thor, we hadden je zo graag leren kennen…

Op 3 mei was er Niels, broertje van Berk, zoontje van Geraldine en Gijs.

4 mei dan: Kwinten, eerste zoontje van mijn fractieleidster Annelies Storms en Guido.

Op 18 mei zag Roel het levenslicht. Derde zoontje van Karen en Piet, broertje van Jef en Briek.

Op 31 mei werd Pär geboren, eerste zoontje van Filip en Roosje.

Lena, tweede dochtertje van Marleen en Mario werd geboren op 10 juni. En ik moet nog op bezoek gaan!

Juliette, tweede dochtertje van Mikaël en Nadine, zusje van Sophia. Meteen ons naamprobleem van de baan :-)

Ada werd geboren op 9 juli, zusje van Arthur. Ook bij u komen we binnenkort eens langs!

Baziel, eerste zoontje van Hannelore, werd geboren op 25 juli.

Theo, het eerste zoontje van Bie en Jean-Christophe, geboren op 21 augustus. Binnenkort komen we ook eens kijken naar jou!

8 september: Ot, eerste zoontje van de Groen!-fractieleidster Elke Decruyenaere. In Nederland heb je zoiets als Ot & Sien. Ik had al een Sientje, nu zij een Otje, prima kartel toch?

Ook op 8 september: Elvire, zusje van Simon en die werd geboren op dezelfde dag als Sientje. Babsie stond al weer heel snel in haar winkeltje :-)

Allemaal een dikke proficiat!
En we denken aan Victoria en Thor, die we helaas niet bij ons mochten houden…
(Lees meer …)

Janne en Corneel kijken Pierke Pierlala

Janne en Romy bij Pierke Pierlala

Ook Sien was fan van Pierke Pierlala (even later zette ze zich als een grote tussen de andere grote kindjes, grappig!)

Ella en Janne kijken circus fernandez of zoiets

En dan nog eens op het molentje

(Foto: Goya)

Ondanks het mindere weer waren de Gentse Feesten voor ons toch geslaagd. Volgend jaar meer van dat, en beter weer natuurlijk.

Gruute kuis gedaan vanmorgen! Sien loopt alle kanten uit behalve de richting die ze moet uitgaan, dus mijn taak bestond er vooral uit ervoor te zorgen dat Sientje zelf niet bij het zwerfafval terecht kwam. Maar Janne wou per se haar fee Fiorella-kleedje aandoen en toverde al het vuil weg.

En daarna was het schafttijd!

En eergisteren was er een feestje van Politeia voor oud-praesidiumleden. En Peter en ik zijn allebei oud-praesidiumleden en we zouden er een hoop volk van vroeger terugzien. En toen namen we deze mooie lintjesfoto :-)

Het was een leuk feestje al was het ook schrikken om M. terug te zien. M. zat bij mij in het praesidium maar heeft een paar jaar geleden een zeer zwaar ongeval gehad. Of hoe het leven dramatisch kan zijn…

En zonder foto, maar gisteren deed ik nog eens mee aan een 5 km-loopje, als onderdeel van de Ekiden Gent. Ik zat in een fameus team, met schepen Guy Reynebeau, Marathonman en acteur Daan Hugaert. Maar die laatste heb ik niet gezien, want ik was eerste loper en hij laatste. Maar bon, ik hoopte onder het half uur te lopen en zowaar, dat is gelukt! 28’47″ is mijn officiële tijd! Nu nog goed verder trainen voor de 10 kilometer van Gent, die wil ik ook weer in minder dan een uur kunnen. En mijn wederhelft wil ook weer meedoen dit jaar, dus dat is extra motiverend…

(foto’s met dank aan het ubercoole appke voor mijn GSM: Piczl)