Pinksterweekend

Heerlijk weekendje hoor.

Het begon met een avondje West-Vlaamse vrouwen die mochten komen Alpronista doen bij mij. Het concept: ge krijgt twee megazakken eten geleverd van Alpro, een fiche met het menu en de recepten voor die avond, en ge maakt dat samen klaar.

Er is natuurlijk geen Alpro-politie en omdat ik die reepjes niet zo geschikt vind om in een quiche te draaien, gingen wij helemaal freestyle met een wrapke. Lekker.

Zaterdag begon met een keisnel vaderdagmomentje. Wegens dat de oudste dochter vertrok naar Disneyland (daar leest u ongetwijfeld nog meer over) en wij gingen naar Plopsaland.

We hadden zon verwacht, we kregen regen. We hadden een superactieve Sien verwacht, maar tegen de middag was ze al toe aan een dutje.


De regen ging over en ruimde plaats voor zon en warmte en we hadden alsnog een heerlijke dag, met een Sien in volle form.

Echt druk was het niet, het aanschuiven viel best mee eigenlijk. Op het einde hebben we gewoon zelfs drie keer na mekaar de Draak gedaan omdat er niemand stond te wachten. En op het warmste van de dag Mayaland bezoeken was ook een topidee. Geen kans op zonneslag en geen wachtrijen.

Op zondag was er het verjaardagsfeestje van mijn metekindje Emelie. Ze was op haar verjaardag op haar nieuwe fiets tegen haar neus gegaan, tja.

En maandag was lekker rustig. Begonnen met een looptrainingske en een ontbijtje op het terras.

Om dan samen met Ilse en Mira de Colmar te gaan uittesten.

Nog!

Tien jaar – veertig jaar.

Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

Loperke

Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

  • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
  • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
  • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
  • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
  • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
  • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!

De poppenhuis make-over

Ik heb een poppenhuis mee gekregen van mijn mama. Aangezien mijn kinderen uren lang kunnen spelen met het Playmobil-prinsessenkasteel leek een poppenhuis me een leuke aanvulling. Nog leuker is dat het een echt familiestuk is: mijn pépé (die helaas al gestorven is toen ik een jaar of vijf was), was een schrijnwerker, en die heeft dat gemaakt. In tweevoud, dus mijn nichtje heeft er ook één staan, wellicht net hetzelfde.

Poppenhuis

Na jaren onder een doek op de zolder is het wel toe aan wat opfrissing. Het papiertje is leuk, maar het hangt niet overal en in sommige kamers is het in slechte staat.

Het lijkt me dus wel leuk om een aantal kamertjes te herbehangen, met de papiertjes die op hun kamer hangen. En misschien schilder ik ook wel wat plafondjes, om het geheel klaarder te maken.

Omdat het nogal donker is, denk ik erover om er aan de achterkanten gaatjes in te boren, om daar met een kerstlingertje licht in te brengen. Maar in de slaapkamers zouden opplakbare ledjes misschien beter zijn, dan kunnen ze die afzonderlijk uit doen. Iemand een idee waar ik leuke kleine ledjes op batterijen kan kopen?

De meubeltjes ga ik grotendeels houden. Serieus, ge moet zien, dat bed!

Untitled

en de eetkamer

Untitled

Untitled

De badkamer!
Untitled

Ik denk van boven de living/woonruimte te maken in het grootste deel. De keuken in het lagere deel ervan. Daarnaast zit de badkamer, die laat ik zitten. In het middenste deel onderaan zou dan nog een multifunctionele speelruimte kunnen komen. De kleinste kamer onderaan links de kamer van de mama en de papa. En de andere kamer rechts de kinderkamer.

De meeste meubeltjes worden dus gerecupereerd. Maar een keuken zit er eigenlijk niet in. Ik overweeg gewoon een Playmobil keuken te kopen om er in te zetten. Hetzelfde voor de kinderkamer. Dju, alle sint-dingen waren net besteld :-)

Untitled

Het dak is eigenlijk gewoon plaat. Daar zou ik nog graag een leuke oplossing voor hebben. Net als toffe vloerkes, want dat groen dat er nu in hangt is eigenlijk echt mottig. Ik zal nog eens hier ook moeten goed rondkijken, geloof ik… Maar jullie hebben waarschijnlijk ook wel nog tips?

En wat denk je, zou dat geloofwaardig overkomen als we zeggen dat de Sint dat gebracht heeft? En dat de Sint wel ongelooflijk goed is, dat hij dat zo inricht met behangpapiertjes die hier ook hangen? Ondertussen resideert het ding in mijn creakot en gaat de deur op slot!

Verhaaltjestijd

Iedere avond lees ik een verhaaltje voor. Enfin, ja, bijna iedere avond. Tenzij het door omstandigheden eigenlijk al veel te laat is, dan niet. Maar anders altijd. Er zijn veel voordelen aan verhaaltjes lezen, maar ik doe het vooral omdat ik het zo gezellig vind en omdat ik zotte monsters daarmee kan omtoveren tot slaaphongerige kindjes.

Leesclub

We hebben veel boekjes, dus naar de bib gaan we eigenlijk niet. Hoewel ik dat eigenlijk wel eens wil doen omwille van de gebeurtenis. En we hebben zowat om de hoek een kinderbib (en spelotheek), dus het is eigenlijk geen excuus. Maar bon, we hebben veel boekjes omdat we ze zelf graag kopen en onze vrienden en familie ook. We hebben vanalles: van K3- en Plopverhaaltjes over Jip en Janneke over ja, al de rest hé.

Boekjes krijgen van vrienden is leuk. Soms zitten daar pareltjes tussen. Ik neem er een paar uit, maar we hebben nog veel leuke. Het boek van mannetje koek bv. Janne kan dat al een jaar “lezen”, zegt ze. Ze kent het gewoon rats van buiten, ja. Gekregen van deze blogster.

1001004006859944

Of het boek van Kayo en haar kleine zusje. Versleten van te veel te lezen. Heeft Janne gekregen van haar Nana toen ze grote zus werd.

4392_1

Maar mijn ab-so-lu-te favoriet op dit moment is wel “Het Land van de grote woordfabriek”.

Woordfabriek

Mooie tekeningen, mooi verhaaltje. Ik krijg er iedere keer weer kippenvel van. Gekregen van Polly en haar man.

Laat dit een tip zijn voor de komende cadeautjestijd. En vertel me ondertussen eens wat uw favoriete voorleesverhaaltjes zijn.

Wie kent dit verhaaltje?

Dag 128: Op bezoek bij Sam

Vandaag bezochten we kleine Sam en bewonderden we hem in een t-shirtje dat ik ooit nog kocht voor Janne toen ze nog in mijn buik zat, in Barcelona. Mijn kinders hebben er nooit veel plezier aan gehad (verkeerde seizoen), maar dan ben ik dus blij dat andere kindjes het nog kunnen gebruiken.

Sam

Ik gaf cursus draagdoek (dat kon ik nog met mijn ogen toe) en hield de baby met plezier een tijdje vast. Om vast te stellen dat ik nog altijd geen behoefte heb aan een derde. Ha neen, het is niet omdat we naar een groter huis verhuizen dat we dat volledig gaan vullen.

Sam en Lien

Er werd ook volop in de zandbak gespeeld.
Sien

En geknuffeld.
Janne

En lekker gegeten. Heerlijk namiddagje. Lies en Bert mogen nog veel kindjes kopen, dat is zeker dat.

Dag 127: Regenfeestje

Op dag 126 hielden we een regenfeestje. Enfin, het is te zeggen, een aantal kinderen van de school vierden samen hun verjaardag in het Baudelopark. De bedoeling was natuurlijk dat de zon de hele middag ging schijnen, maar dat was buiten onze Belgische zomer gerekend. Regen en al snel met zijn allen onder zeil.

Untitled

Ik had voor elk een ritsvestje mee, maar dat van Sientje had geen kap, dus stak ik haar maar in de veel te grote regenjas van Janneke die nog in de fietskar lag.

Untitled

We tetterden, dronken wijn en tetterden nog een beetje. En de regen kon ons hoe langer hoe minder schelen, we bleven hardnekkig staan.

Janne en Aphrodite namen Sientje op sleeptouw en stalen daarmee de show.

Untitled

Ge moogt allemaal zeggen wat ge wilt hé, wij hebben een vreed tof schoolke met hele toffe juffen, kindjes en mama’s en papa’s. Neh!

Dag 121: En streepjes voor Basiel

Twee dekentjes op twee dagen maar ja, er waren ook twee baby’s op twee dagen hé. Wat zeg ik, op een uur of 20 tijd of zo. Minder! Gelukkig dat ik wat vooruitziend ben, want zo rap kan ik nu ook weer niet haken hoor.

Maar bon, dit dekentje dus voor Basiel van Sofinesse. Haar living is in dat felle groen, dus dat moest de basiskleur zijn. En blijkbaar zit het blauw in zijn kamer. Alweer een hit dus!

Met bijhorend tutdingske.

Met bijhorende tutjesclip. Ik weet nog geen eens of het ventje een tutje gaat willen. Mja, hij zal wel moeten hé nu. :-)

En hier mocht hij het al eventjes testen. Eventjes maar, want het was veel te warm in het ziekenhuis.

Nog een kindje met een gehaakt dekentje

Gehaakte babydekentjes, het gaat nog een trend worden. Oh en: proficiat, Sofie en Tom!

(en eigenlijk ben ik pas op dinsdag op bezoek geweest en schrijf ik dit op maandag maar bon, allez, goed.)

Dag 120: Golfjes voor Sam

Hoera! Lies en Bert hebben er een zoontje bij, Sam! Het bazeke kwam spontaan en snel ter wereld, meer moet dat niet zijn! Alhoewel, pijnloos was verzekers ook leutig geweest. Maar alleszins, het ventje is gezond en had al meteen een schoon dekentje om onder te liggen. Want daar had tante Lien voor gezorgd. Pas op, eerst ging mama Lies zelf voor eentje zorgen hoor, maar ik zag het niet goedkomen. En ik crocheer tegenwoordig voor half Vlaanderen babydekentjes en dan niet voor Lies haar baby, dat kon niet zijn hé. Dus nam ik naald en draad en begon, zonder strak plan in mijn hoofd. Zonder kleurenpatroon in mijn hoofd ook. En dit was het resultaat.

Golfjes

Vreed schoon, vond ik zelf, en ik doopte het dan ook geheel onbescheiden om tot “het schoonste dekentje in de wereld”. Voila.

Dekentje voor de buikbaby

Het patroon is eigenlijk vreed simpel.

Wit:
Beginnen met een ketting van lossen: veelvoud van 5 +1
Rij: vasten (veelvoud van 5)

Eerste kleur:
5 stokjes, 5 vasten, 5 stokjes, 5 vasten, …
En dat twee rijen na mekaar

Daarna weer twee rijen wit, vasten

Tweede kleur:
vijf vasten, 5 stokjes, 5 vasten, 5 stokjes
(dus: als je het eerste kleur begonnen bent met stokjes, begin je het tweede kleur met vasten. Zo passen de rijen mooi in elkaar)

Simpel, toch?

Ziet dat ventje liggen!

Sam

Poging tot grafische voorstelling, waarbij O staat voor losse, x voor vaste en I voor stokje. Onderaan beginnen, hé!

xxxxx IIIII xxxxx IIIII xxxxx
xxxxx IIIII xxxxx IIIII xxxxx

xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx

IIIII xxxxx IIIII xxxxx IIIII
IIIII xxxxx IIIII xxxxx IIIII

xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx
ooooo ooooo ooooo ooooo ooooo o

Dag 95: Verslag van een leuke dag

Vandaag gingen wij op afdelingsdag. Ter voorbereiding van Blote Benenmaand deed ik vandaag ook al een kleedske aan. En de gele Birckenstocks waar ik al jaren van droomde. En blauwe nageltjes, zomers toch?

Afdelingsdag met blote benen

We gingen naar het kasteel van Gaasbeek. Schoon domein, schoon kasteel. Wel niet vanbinnen gezien, dat houden we nog te goed.

Kasteelke in Gaasbeek

Na een stevige wandeling dronken we een sangria’tje. Mijn collega Liese is trouwens in het echt nog vééél mooier. :-)

Sangria!

Aldaar werd het even dramatisch: een collega verslikte zich danig, zo danig zelfs dat het Heimlich-manoeuver er aan te pas kwam. Even schrikken, edoch, eens ze niet meer blauw zag aten we smakelijk verder.

In de namiddag kregen we nog een presentatie en een degustatie van Vlaams-Brabantse streekproducten maar daar bestaan geen bewijzen van.

Omdat ik niet zou moeten hossen en crossen om mijn kinders op tijd af te halen (dat dreigt al eens te mislukken na een afdelingsdag, zeker als je nog ééntje wil drinken achteraf) had ik aan ons Lynn gevraagd of ze de kindjes wou afhalen. En dus ging ze, samen met haar lief, een ijsje eten met de kinders.

Photo

Daarna deden we nog een beetje zottekes. Met dansjes en klimmende kindjes. Knettergek zijn ze soms, die twee van mij.

Moe maar tevreden kropen we in ons bedje.

Veel meer schooluitstapverslag kon ik niet meer gaan.

Dag 93: Er was eens…

Er was eens een meisje, dat een beetje jaloers naar mijn buik keek toen ik zwanger was. Ze vond hem zo mooi, en of ze er eens aan mocht komen? Je zag zo aan haar dat ze ook zo’n buik en baby wou. Ze trouwde met haar grote liefde en ze verhuisden naar het Zuiden van Frankrijk.

Vorig jaar gingen we het koppeltje opzoeken. Het is te zeggen: we waren op reis in de Provence en het koppeltje kwam ons opzoeken. Het werd een gezellige namiddag met onweer op het terras. Ik leerde het meisje haken, want ze vond het dekentje dat ik aan het haken was zo mooi. En ze wou dat ook kunnen. Een natuurtalent.

Een paar maanden later kregen we groot nieuws. Ze was zwanger! Ze zou ook een dikke buik hebben! Een héle dikke zelf, want er zat een tweeling in! Helaas beleefde zij geen droomzwangerschap. Tweelingzwangerschappen zijn zwaar, heel zwaar. De tweeling kwam er, veel te vroeg en het was allemaal veel te spannend. Zoveel spanning, pijn en verdriet, dat kan mijn hartje niet aan en dan probeer ik iets te doen om de mensen een beetje op te vrolijken.

En vandaag kregen we het blijde nieuws dat de tweeling naar huis mag. En ze gingen naar huis, onder de dekentjes die ik voor de tweeling gehaakt had.

IMG_20120516_143849

Zon en zee. Verpakt in de zakjes van gisteren.

IMG_20120516_155601

En toen pinkte ik een traantje weg, uit contentement voor die twee + twee.

(gehaakt in Catania, larksfoot stitch, haaknaald 3,5)