Dag 129: Mijn kappervader

Twee jaar geleden moesten we afscheid nemen van mijn vader. Vorig jaar was ik gelijk nog te veel in shock van het drama met mijn ma, die toen ternauwernood aan de dood ontsnapte. Waardoor het vandaag een paar keer meer serieus in mijn gezicht gekletst is zeker?

Maar anyway, we gaan het vrolijk houden. Met alweer een zalige herinnering. Mijn pa, die was net als ik, altijd wel te vinden voor een beetje onnozelheid. Daarin waren we perfect op elkaar afgestemd.

Iedere zaterdag rolde mijn pa het haar van mijn ma op krullekes. Ne permanent. Eigenlijk wel grappig toch, dat mijn pa dat deed. :-) En op een keer vroeg ik of hij dat eens bij mij wou doen, gewoon zomaar, voor de lol. Ja dus. Het resultaat ziet ge hieronder.

Untitled

Untitled

Verdorie zeg, ik herinner me nog goed hoeveel zeer dat deed!

Untitled

Untitled

Ik kan me zo het gniffellachje van mijn vader voorstellen als hij deze foto’s terug zou zien…

Dag 88: De nieuwe maaltijdcheques

Allez, allez, waaraan heb ik dat nu verdiend? We hebben allemaal een nieuwe kaart gekregen, electronische maaltijdcheques. Iedereen met een schoon printje op: boterhammen, watermeloenen, citroenen, pasta, een maiske, een koekske,… noem maar op.

Waarom heb ik een lelijke kaart gekregen en mijn collega een leuke? Boehoe!

En ik: ik heb gewoon een kaart gekregen met nen lelijken roden bol op. Geen tomaat neen, gewoon het logo van Ticket Restaurant. Mega saai. Neen, ik ben niet blij met nen roden bol.

Dju toch hé. De kaart verliezen is een optie, maar dan moet ik 7 euro betalen voor een nieuwe kaart en dan heb ik weer kans op een lelijke kaart natuurlijk.

Maar bon, ik ben benieuwd waar ik er mee ga kunnen betalen. Want de winkels hebben er dus een speciaal bakje voor nodig. Gelukkig bij ons op het werk wel al.

En ik ben benieuwd wat ik er mee ga kunnen betalen. Als ge nu een hoop groenten en fruit koopt, maar ge moet een zakske kopen omdat ge dat vergeten zijt, dan moet ge naar het schijnt uw zakske apart betalen. Want met die kaart kunnen ze zien dat dat geen voedsel is of zo. Ik ben vreed benieuwd.

Eens benieuwd ook wat mijn Spar op de hoek gaat doen. Die doen daar al jaren onnozel over. Soms willen ze ze niet aanvaarden. Soms willen ze daar niet op teruggeven (dat mag niet van de wet, mevrouw!). En het laatste half jaar moet ik tien cent betalen als ik wil betalen met maaltijdcheques. Tsss.

Dag 60: Vragen van de dag

De ene al wat serieuzer dan de andere.

Ik ben er onlangs achter gekomen dat Hollanders op een Qwerty-toetsenbord typen. En wij dus op Azerty. Allez, ik had gedacht dat dat per taalgroep was. Hoe is dat zo gekomen? Het merendeel van de wereld tikt op Qwerty, het zou toch veel gemakkelijker zijn als wij ook op Qwuerty zouden tikken?

En verder: als een kieken een ei legt, is dat dan precies een beetje alsof zij elke dag moet bevallen? Want een kieken dat een ei legt, dat maakt ook veel lawaai hé. En zo ja: hebben die beestjes dan geen recht op -ik zeg maar wat – epidurale of een onderwaterbevalling? Gaia?

Ik moet toch aan alles denken hé.

Dag 45: Een fluogroen badpak kan gevaarlijk zijn voor uw mentale gezondheid.

Ik was 13 of zo en ik was op taalvakantie bij Joëlle, mijn Franstalige pennevriendinnetje. Laten we er pennemeisje van maken want vriendinnen zijn we nooit echt geweest. Ge kunt niet met iedereen goed opschieten hé. Het enige wat ik leuk vond aan haar was dat ze IN DIE TIJD al een computer hadden, met zo van die floppy floppy disks, met megaveel spelletjes er op. Veel Frans heb ik er niet geleerd, behalve dan “Zut! Zut alors!”

Maar bon, we gingen zwemmen. En ik had een fluogroen badpak aan. We spreken over het jaar 1990, dat mocht toen nog. Nu mag dat terug, naar het schijnt. En het badpak was een beetje te groot. En zoals ik al zei: ik was 13 en had pril ontluikende borstjes. Waar ge dan uiteraard bijzonder preuts op zijt. En op een gegeven moment was er eentje ontsnapt. Genant, maar ik had het niet door. We stonden aan te schuiven aan de glijbaan en plots kwam een Franstalige jongen me wijzen op mijn vestimentair deficit. Waarop een warrige scène ontstond. Want ik snapte niet goed waar die jongen naar toe wou. En toen ik het doorhad kon ik wel door de grond zakken van schaamte natuurlijk. Ik heb dat badpak nooit meer willen aandoen.

Een jeugdtrauma, zowaar. Ge moogt gerust ook uw jeugdbadpakkentrauma’s hier neerpennen, het kan maar helpen.

Dit naar aanleiding van een gesprekje met Sofinesse, die momenteel mijn zwangerschapsbadpak met nogal diep uitgesneden décolleté gebruikt. En ook naar aanleiding van het zwemkamp want ik heb voor Janneke een nieuw badpakje gekocht omdat haar borsjes er niet meer in konden.

Lien versus Lien

Ik ging eens naar de kapper gaan, want het was lang geleden. De laatste maanden droeg ik mijn haar weer op een staart, kwestie dat het er gelijk nooit van gekomen was om naar een kapper te gaan.

Vrouwen en kappers, het is wat.

Edoch, ik ben wel content van de mijne: ge kunt snel een afspraak krijgen en als ik het in mijn hoofd haal dat mijn haar af moet, dan moet dat snel gebeuren. Ik ging ook zeggen: niet duur, maar het lijkt er op dat ook hij zijn prijzen ferm opgetrokken heeft, tedju. Aangezien een kapper iets is waar ik niet graag naar toe ga, geef ik daar ook niet graag geld aan uit.

Ik vroeg dan aan de wederhelft wat hij zou willen. Ik moest hem ook iets gunnen, zo na het oorbellenincident he. Meestal wil ie het niet te kort, maar deze keer kwam ie toch met een kort kapsel aandraven.

Voor:

Voor

De foto die ik mee had naar de kapper:

Na:

Na

Geef toe: twee druppels water toch? Als ik die wallen onder mijn ogen nu eens zou wegslapen misschien? :-)

En om het nog wat echter te maken heb ik mijn haar na deze foto nog eens gekleurd, ik doe dat zelf ja. Met donkerbruin-zwart, en dat is eigenlijk te donker, maar ideaal in de Lien Van de Kelder look. Nu kunt ge ons écht nie meer uit elkaar halen. Mwoehaha :-)

Of… heeft Lien gewoon mijn kapsel nagedaan?
Lien
(foto 24 april 2011)

Secret santa

Zelf moest ik een pakje maken voor PoesP. Ze houdt van haken en van poezen, dus maakte ik een haak-kat-kit: al het materiaal om zelf een katje ineen te haken. Omdat ik toch ook iets zelf wou maken, haakte ik er een kerstboom bij. Die vond ik zelf niet helemaal geslaagd, maar hij kon er nog mee door. Secret Santa is helemaal toegekomen en ze is er precies toch blij mee.

Vorige week kwam er al één Secret Santa-pakketje toe ,maar het was niet voor mij, maar voor Lichtindeduisternis. Zondag ben ik haar dat gaan brengen zie.

image

Er was precies wel enige verwarring: toch even rechtzetten dat ik niet Lichtindeduisternis ben, maar dat ik haar wel in het echt ken :-)

Mijn Secret Santa kwam met een weekje vertraging toe. Ik had een beetje op dit cadeau gehoopt en ik was dan ook een beetje ontgoocheld dat ik geen rood bolletjespapier zag toen ik de doos opende :-) Maar in de plaats vond ik badschuim en glow in the dark-prinsessen en daar was Janne dolblij mee! Verder nog een kussentje en een boekje. Bedankt Lisa!

En gisteren kreeg ik ook nog een zelfgehaakt bloemetje van Nike. Zeer trots op haar!

En nog een Secret Santa! Vanmorgen zat er een Zsazsa-mask in mijn bus, gemaakt door mama De Smet! Bedankt! Janne was net nog niet bereid om te poseren met de muts, maar daar wordt aan gewerkt!

En van het ventje kreeg ik mijn eerste Le Creuset. En dank zij mijn mammie gaan we hier binnenkort heerlijke koffie kunnen zetten! Bedankt allemaal!

De keuring

En toen moest ik deze week naar de keuring.

Ik was daar best wel zenuwachtig voor, want ik had dat nog nooit gedaan. Een telefoontje van mijn mama toen ik stond aan te schuiven hielp ook al niet: “en ge moet vragen of zij over de put willen rijden, hé, want ge zoudt niet de eerste zijn die er inrijdt, ik heb het al zien gebeuren!” (*)

Ik was ook een beetje bang, dat dat allemaal lastige meneren zouden zijn, die moeilijke vragen gingen stellen. En kwaad zouden zijn omdat ik niet alle juiste papierkes had. En gingen roepen op mij of zo. (**)

Ik was ook een beetje zenuwachtig omdat het mijn auto niet was. Ik was bang dat ze daar moeilijk over gingen doen. En dat ze meteen de politie zouden optrommelen om me te arresteren.

Ik was ook een beetje emotioneel, omdat het mijn pa zijn auto was, die hij dus net een jaar geleden gekocht heeft. Toen hij nog ziek was, vond ik het niet erg om met die auto te rijden, want hij had mij hem zelf uitgeleend om bij hem op bezoek te gaan. Sedert hij gestorven is, rij ik liever niet meer met die auto. Alsof ie gestolen is.

Op dat zenuwachtig-emotionele sfeertje giet je dan nog een boel regen, want het bleef maar drasjen, die drie kwartier dat ik moest staan aanschuiven. (***)

Net toen de vorige auto binnen mocht en mijn gemoed dus zowat op springen stond, draaiden ze dit nummer op Radio 1.

Ik had het nog nooit gehoord maar vond het zo aandoenlijk schoon dat ik ferm moest slikken om niet met tranen in de ogen mijn raampje open te draaien.

Teveel naar deze groep luisteren vind ik dan weer geen goed idee. Te somber, teveel van hetzelfde. Maar dat nummer, dat vind ik nog altijd aandoenlijk schoon.

(*) Nota aan mijn ma: in Wondelgem is het niet met een put, maar gaat de auto de hoogte in. En ik moest er zelf niet overrijden, dat deden ze spontaan. Oef.
(**) Het bleken allemaal vriendelijke meneren te zijn, die gezellig stonden te zeveren tegen mij, en me zo over mijn grootste zenuwen hielpen.
(***) Dat aanschuiven, dat deed ik trouwens in de verkeerde rij. Wist ik veel dat een auto voor lichte vracht in een andere rij moest. Maar daar deden ze dus ook niet moeilijk over. Oef.

Mijn volleybaltrauma’s

De sportdag komt er aan. Ons agentschap vaardigt een volleybalteam af en om één of andere onduidelijke reden ben ik daar in gesukkeld. Pas op, ik heb ooit volleybal gespeeld. Competitief zelfs. Bij BaRiPo Watervliet. Dat stond voor Bart, Rita en Pol, de oprichters. Neen, ik verzin dat zelf niet! Waarom niet in Eeklo? Die club is op de fles gegaan en daar zat onderstaande voor iets tussen. Lang en saai verhaal. Edoch, verder liep ik nog een aantal trauma’s op:

1. Ik ben begonnen toen ik een jaar of 13-14 was. Ik was een goeie aanvaller, smashte de ballen keihard tegen de grond. Maar toen werden we ouder, en werd het net hoger gehangen. Maar ik groeide niet mee! Mijn vingers geraakten nog amper boven de netrand, en ik kon nochtans goed springen! Enfin, aanvaller af dus. Als kleintje word je dan tegen en wil omgeschoold tot passeur, een rol die me nooit echt goed gelegen heeft. Bleh.

2. Ik kon niet zo goed bovenhands opslaan. Tot ik mijn gewrichtsbanden van mijn enkel scheurde (bij het handballen dan nog) en 14 dagen met krukken moest lopen. Spieren dat ge daarvan krijgt in uw schouders! Daarna had ik de beste bovenhandse opslag van de hele ploeg. Hard, strak, en met veel spin. Punten dat ik daarmee scoorde! Een beetje stoefen (en een beetje overdrijven) mag wel hier. Maar voor de rest was ik dus geen wonderbaarlijke speler. Met als gevolg dat ik altijd opgesteld werd om op te slaan. En 5-6 punten na mekaar te scoren. Om dan weer van het veld gehaald te worden. Bleh.

3. Ik deed indertijd zelfs kampen, met Sporta. Op één van die kampen kregen we training van de toenmalig nationale coach. Geen idee meer wie dat was, een Braziliaan of zo. Hij had de gewoonte om alle trainingen te filmen. Om die daarna aan de volledige groep te tonen. Toevallig werd ik er altijd uit geplukt. Om te tonen hoe het NIET moest. Eén lichtpuntje: voor mijn opslag was ik het voorbeeld hoe het WEL moest. Maar toch. Al die keren dat er gelachen werd met mij om mijn miserabele techniek. En ge uzelf daar ziet stuntelen op het terrein. Bleh.

Ja, lacht maar allemaal ne keer goed met mij. Maar toch deed ik het graag. En mis ik dat wel, zo’n ploegsport. Met leuke mensen.

Maar binnenkort dus een volleytrauma bij, want ik ga vrijwillig samen met mijn grote baas op het plein gaan staan. Ahum.

De Rode Loper waardig

In een ver verleden hadden i. en ik een filmverleden. Eén keer per maand probeerden we samen naar de cinema te gaan. Want mijne vent deed dat niet graag en die van haar ook niet of het was nog in haar liefloos leven, dat weet ik zo niet meer. Nu hebben we beiden kinders en dat komt er niet meer van. Maar één keer per jaar krijg ik tickets voor de opening van het filmfestival en de traditie wil dat i. dan meegaat. Twee jaar geleden heb ik gepast wegens Janne dan nog maar drie weken. Manlief kan toch niet, die gaat vanavond de Lunatic Comedy Club openen. En Mira gaat voor het eerst logeren. Als dat niet spannend is!

Vorig jaar had Janne last van haar parasietje. Tot de minuut dat i. hier aan de deur stond, was ik bezig geweest met zieke Janne, om haar dan aan de zorgvuldige handen van mijn moeder de verpleegster over te laten. Aangekomen in de cinema bleek ik ietwat underdressed, zo in jeans en pulleke. En erger was nog die grote kwijlplek van Janne op mijn schouder die ik er maar niet uitkreeg. Ik heb dan maar de hele avond mijn jas aangehouden. Een beetje gênant, toch wel. En warm!

Vanavond ga ik beter doen. Ik ga een kleedje aandoen en hakken en mij proper opdoen. De Rode Loper waardig. En dan moet i. haar niet schamen in mij.