Ik ging eens naar de kapper gaan, want het was lang geleden. De laatste maanden droeg ik mijn haar weer op een staart, kwestie dat het er gelijk nooit van gekomen was om naar een kapper te gaan.

Vrouwen en kappers, het is wat.

Edoch, ik ben wel content van de mijne: ge kunt snel een afspraak krijgen en als ik het in mijn hoofd haal dat mijn haar af moet, dan moet dat snel gebeuren. Ik ging ook zeggen: niet duur, maar het lijkt er op dat ook hij zijn prijzen ferm opgetrokken heeft, tedju. Aangezien een kapper iets is waar ik niet graag naar toe ga, geef ik daar ook niet graag geld aan uit.

Ik vroeg dan aan de wederhelft wat hij zou willen. Ik moest hem ook iets gunnen, zo na het oorbellenincident he. Meestal wil ie het niet te kort, maar deze keer kwam ie toch met een kort kapsel aandraven.

Voor:

De foto die ik mee had naar de kapper:

Na:

Geef toe: twee druppels water toch? Als ik die wallen onder mijn ogen nu eens zou wegslapen misschien? :-)

En om het nog wat echter te maken heb ik mijn haar na deze foto nog eens gekleurd, ik doe dat zelf ja. Met donkerbruin-zwart, en dat is eigenlijk te donker, maar ideaal in de Lien Van de Kelder look. Nu kunt ge ons écht nie meer uit elkaar halen. Mwoehaha :-)

Of… heeft Lien gewoon mijn kapsel nagedaan?

(foto 24 april 2011)

Zelf moest ik een pakje maken voor PoesP. Ze houdt van haken en van poezen, dus maakte ik een haak-kat-kit: al het materiaal om zelf een katje ineen te haken. Omdat ik toch ook iets zelf wou maken, haakte ik er een kerstboom bij. Die vond ik zelf niet helemaal geslaagd, maar hij kon er nog mee door. Secret Santa is helemaal toegekomen en ze is er precies toch blij mee.

Vorige week kwam er al één Secret Santa-pakketje toe ,maar het was niet voor mij, maar voor Lichtindeduisternis. Zondag ben ik haar dat gaan brengen zie.

Er was precies wel enige verwarring: toch even rechtzetten dat ik niet Lichtindeduisternis ben, maar dat ik haar wel in het echt ken :-)

Mijn Secret Santa kwam met een weekje vertraging toe. Ik had een beetje op dit cadeau gehoopt en ik was dan ook een beetje ontgoocheld dat ik geen rood bolletjespapier zag toen ik de doos opende :-) Maar in de plaats vond ik badschuim en glow in the dark-prinsessen en daar was Janne dolblij mee! Verder nog een kussentje en een boekje. Bedankt Lisa!

En gisteren kreeg ik ook nog een zelfgehaakt bloemetje van Nike. Zeer trots op haar!

En nog een Secret Santa! Vanmorgen zat er een Zsazsa-mask in mijn bus, gemaakt door mama De Smet! Bedankt! Janne was net nog niet bereid om te poseren met de muts, maar daar wordt aan gewerkt!

En van het ventje kreeg ik mijn eerste Le Creuset. En dank zij mijn mammie gaan we hier binnenkort heerlijke koffie kunnen zetten! Bedankt allemaal!

En toen moest ik deze week naar de keuring.

Ik was daar best wel zenuwachtig voor, want ik had dat nog nooit gedaan. Een telefoontje van mijn mama toen ik stond aan te schuiven hielp ook al niet: “en ge moet vragen of zij over de put willen rijden, hé, want ge zoudt niet de eerste zijn die er inrijdt, ik heb het al zien gebeuren!” (*)

Ik was ook een beetje bang, dat dat allemaal lastige meneren zouden zijn, die moeilijke vragen gingen stellen. En kwaad zouden zijn omdat ik niet alle juiste papierkes had. En gingen roepen op mij of zo. (**)

Ik was ook een beetje zenuwachtig omdat het mijn auto niet was. Ik was bang dat ze daar moeilijk over gingen doen. En dat ze meteen de politie zouden optrommelen om me te arresteren.

Ik was ook een beetje emotioneel, omdat het mijn pa zijn auto was, die hij dus net een jaar geleden gekocht heeft. Toen hij nog ziek was, vond ik het niet erg om met die auto te rijden, want hij had mij hem zelf uitgeleend om bij hem op bezoek te gaan. Sedert hij gestorven is, rij ik liever niet meer met die auto. Alsof ie gestolen is.

Op dat zenuwachtig-emotionele sfeertje giet je dan nog een boel regen, want het bleef maar drasjen, die drie kwartier dat ik moest staan aanschuiven. (***)

Net toen de vorige auto binnen mocht en mijn gemoed dus zowat op springen stond, draaiden ze dit nummer op Radio 1.

Ik had het nog nooit gehoord maar vond het zo aandoenlijk schoon dat ik ferm moest slikken om niet met tranen in de ogen mijn raampje open te draaien.

Teveel naar deze groep luisteren vind ik dan weer geen goed idee. Te somber, teveel van hetzelfde. Maar dat nummer, dat vind ik nog altijd aandoenlijk schoon.

(*) Nota aan mijn ma: in Wondelgem is het niet met een put, maar gaat de auto de hoogte in. En ik moest er zelf niet overrijden, dat deden ze spontaan. Oef.
(**) Het bleken allemaal vriendelijke meneren te zijn, die gezellig stonden te zeveren tegen mij, en me zo over mijn grootste zenuwen hielpen.
(***) Dat aanschuiven, dat deed ik trouwens in de verkeerde rij. Wist ik veel dat een auto voor lichte vracht in een andere rij moest. Maar daar deden ze dus ook niet moeilijk over. Oef.

De sportdag komt er aan. Ons agentschap vaardigt een volleybalteam af en om één of andere onduidelijke reden ben ik daar in gesukkeld. Pas op, ik heb ooit volleybal gespeeld. Competitief zelfs. Bij BaRiPo Watervliet. Dat stond voor Bart, Rita en Pol, de oprichters. Neen, ik verzin dat zelf niet! Waarom niet in Eeklo? Die club is op de fles gegaan en daar zat onderstaande voor iets tussen. Lang en saai verhaal. Edoch, verder liep ik nog een aantal trauma’s op:

1. Ik ben begonnen toen ik een jaar of 13-14 was. Ik was een goeie aanvaller, smashte de ballen keihard tegen de grond. Maar toen werden we ouder, en werd het net hoger gehangen. Maar ik groeide niet mee! Mijn vingers geraakten nog amper boven de netrand, en ik kon nochtans goed springen! Enfin, aanvaller af dus. Als kleintje word je dan tegen en wil omgeschoold tot passeur, een rol die me nooit echt goed gelegen heeft. Bleh.

2. Ik kon niet zo goed bovenhands opslaan. Tot ik mijn gewrichtsbanden van mijn enkel scheurde (bij het handballen dan nog) en 14 dagen met krukken moest lopen. Spieren dat ge daarvan krijgt in uw schouders! Daarna had ik de beste bovenhandse opslag van de hele ploeg. Hard, strak, en met veel spin. Punten dat ik daarmee scoorde! Een beetje stoefen (en een beetje overdrijven) mag wel hier. Maar voor de rest was ik dus geen wonderbaarlijke speler. Met als gevolg dat ik altijd opgesteld werd om op te slaan. En 5-6 punten na mekaar te scoren. Om dan weer van het veld gehaald te worden. Bleh.

3. Ik deed indertijd zelfs kampen, met Sporta. Op één van die kampen kregen we training van de toenmalig nationale coach. Geen idee meer wie dat was, een Braziliaan of zo. Hij had de gewoonte om alle trainingen te filmen. Om die daarna aan de volledige groep te tonen. Toevallig werd ik er altijd uit geplukt. Om te tonen hoe het NIET moest. Eén lichtpuntje: voor mijn opslag was ik het voorbeeld hoe het WEL moest. Maar toch. Al die keren dat er gelachen werd met mij om mijn miserabele techniek. En ge uzelf daar ziet stuntelen op het terrein. Bleh.

Ja, lacht maar allemaal ne keer goed met mij. Maar toch deed ik het graag. En mis ik dat wel, zo’n ploegsport. Met leuke mensen.

Maar binnenkort dus een volleytrauma bij, want ik ga vrijwillig samen met mijn grote baas op het plein gaan staan. Ahum.

In een ver verleden hadden i. en ik een filmverleden. Eén keer per maand probeerden we samen naar de cinema te gaan. Want mijne vent deed dat niet graag en die van haar ook niet of het was nog in haar liefloos leven, dat weet ik zo niet meer. Nu hebben we beiden kinders en dat komt er niet meer van. Maar één keer per jaar krijg ik tickets voor de opening van het filmfestival en de traditie wil dat i. dan meegaat. Twee jaar geleden heb ik gepast wegens Janne dan nog maar drie weken. Manlief kan toch niet, die gaat vanavond de Lunatic Comedy Club openen. En Mira gaat voor het eerst logeren. Als dat niet spannend is!

Vorig jaar had Janne last van haar parasietje. Tot de minuut dat i. hier aan de deur stond, was ik bezig geweest met zieke Janne, om haar dan aan de zorgvuldige handen van mijn moeder de verpleegster over te laten. Aangekomen in de cinema bleek ik ietwat underdressed, zo in jeans en pulleke. En erger was nog die grote kwijlplek van Janne op mijn schouder die ik er maar niet uitkreeg. Ik heb dan maar de hele avond mijn jas aangehouden. Een beetje gênant, toch wel. En warm!

Vanavond ga ik beter doen. Ik ga een kleedje aandoen en hakken en mij proper opdoen. De Rode Loper waardig. En dan moet i. haar niet schamen in mij.

Vandaag in De Morgen een artikel dat Licht in de Duisternis wel zou interesseren. Ik kan er helaas niet naar linken. Het gaat over de boeken van Geronimo Stilton. Ik ken de boeken niet, ik heb ze nog niet gelezen. Maar volgens een onderzoekster zijn ze “niet literair, eerder clichématig”. Ze heeft ze zelf gelezen en ze vindt ze niet goed. Alleen vinden kinderen ze wél goed en daarom zwichten veel ouders en leerkrachten, onder het motto ‘als ze maar lezen. Ik kan dat wel volgen.

Maar dan! Daarna zegt ze:

“Geronimo Stilton is de Pietje Puk van zijn tijd, een reeks die ook als ‘rommel’ werd afgedaan. Maar kinderen hebben clichématige verhalen nodig om verhaalstructuren te leren kennen. Later schakelen kinderen automatisch over naar boeken met meer uitdaging.”

Pietje Puk! Waar is den tijd! Volgens mij heb ik ze allemaal gelezen! Een deel uit de bibliotheek, een deel hadden we zelf. Met een beetje geluk staan er nog een aantal exemplaren in Eeklo. Verplichte literatuur voor Janne later, dat is zeker!

En ik ben blijven lezen. Maar of dat nu door Pietje Puk komt, dat weet ik niet zeker. :-)

Kleerkasten uitkuisen: ik kan dat niet. Ik begin daar altijd vol goede moed aan en wil dan veel plaats vrijmaken. Maar dan lukt dat toch weer niet. Ik denk altijd dat dat ooit nog wel eens van pas gaat komen. Ook al denk ik dat al jaren aan een stuk. Als het te klein is, hoop ik dat ik er ooit terug ga in kunnen. Als het te groot is, denk ik: “Ja maar, zie dat ik weer verdik”. Of als het echt te erg is, denk ik dat Janne dat misschien ooit wel zal kunnen gebruiken als verkleedkledij. Extra ruimte heb ik nodig in mijn kleerkast, ja.

Waarom moet ge eigenlijk pullekes zonnecrème van vorig jaar wegsmijten? Is dat pure commerce of heeft dat enig nut? Vermindert die factor dan, bijvoorbeeld van 20 naar 15? Of wat moet ik daar van denken? En al die andere productjes, moet dat echt weg? Ik heb massa’s verzorgingsproducten gekregen toen Janne geboren werd, zoveel dat ik ze nog niet allemaal kon gebruiken. Moet ik die nu weggooien? (noot voor meelezende toekomstige mama’s: koop géén productjes voor de geboorte. Nergens voor nodig. Gewoon afwachten. De productjes komen vanzelf naar u toegevlogen.)

Grijs brood, allez, op wat slaat dat nu? Het is bruin brood. Een grijs brood lijkt me maar onsmakelijk. Wie eet er nu grijs brood. Bleh. Bruin brood, hmmm.

Waanzinnige dromen. Ik had er ook ééntje vannacht. Ik stond op het punt om een nier te doneren aan een wildvreemde mens. Op het laatste moment bedacht ik me, want Peter heeft maar één nier en als Janne ooit een nier zou nodig hebben, dan zouden we geen nier meer op overschot hebben voor dat kind! Ocharme! Geen nier gedoneerd dus. Oef!

Als ge vanavond op TV iemand ziet die op mij lijkt: dat ben ik niet, dat is een dubbelgangster. En als ge iemand ziet die op Peter lijkt, of op Janne: allemaal dubbelgangers.

Ge moet niet alles geloven wat ge op TV ziet. Niet alles wat ze daar vertellen is waar, hé! En al zeker niet op 1 april!

Eergisteren was er de Award van de Lunatic Comedy Club. Vroeger organiseerde ik die wel eens. Maar nu ging ik volledig onbevangen kijken, ik had nog geen van de kandidaten gezien. Ik vond dat ze het alledrie vrij goed deden maar mijn favoriet werd ook de winnaar: Steven Goegebeur.

Na de pauze kregen we Ter bescherming van de jeugd te zien. Vroeger deed ik ook de planning van de artiesten voor de club en zodoende heb ik veel comedians weten starten waaronder ook TBJ. Normaal kregen beginners de eerste keer tien minuutjes in de Bal Infernal. Maar Tim van TBJ zag het meteen groots: of hij 1 uur en een kwartier mocht spelen? Hij is overtuigend die Tim, en hij kreeg 45 minuten van mij. Nadat hij eerst een keer of 7 zijn achternaam gespeld had (Goditiabois).

Ondertussen zijn ze groot geworden: vorig jaar wonnen ze het Leids Cabaretfestival. Zaterdag deden ze een try-out voor hun nieuwe show. Amai mijne frak. Zo goed. Ik zou zeggen: allemaal gaan kijken!

Ah, en deze foto werd daar genomen. Schoon koppel hé! En vandaag is het 13 jaar geleden dat we elkaar voor het eerst gekust hebben!

Zeg! Dat is zaterdag al en we hebben nog volk nodig! Ge komt toch ook? Dat is wel de toekomst van de humor die daar staat hé. In het verleden wonnen al: Bert Kruismans, Gunter Lamoot, Lieven Scheire en Philippe Geubels. Niet van de minsten, hé! En dat allemaal lang voor ze bekend waren! En het wordt gepresenteerd door die twee van den televisie! Bestel snel hier uw kaartjes!