Rembert

Flashback naar 20 jaar geleden. Peter en ik waren pas samen en dolverliefd. Peter wijdde me in in zijn muziekcollectie. Ik kende (en ken) nog steeds niet veel van muziek, maar “Lena” van Twee Belgen, dat kent iedereen. En “Operation Coup de Poing” ook uiteraard. En ik leerde een heleboel andere dingen kennen. Het vervolg op Twee Belgen: Esta Loco, met Spaanse versies van die nummers. Heerlijk. Rembert De Smet was Peters held, maar werd ook de mijne.

Een paar jaar later. Ik zie mezelf nog zitten. In ons keukentje in ons appartement in de Moestuinstraat. De CD van Esta Loco stond op, heerlijke muziek. Ik keek op de achterkant van het CD-hoesje, want toen bestond Spotify nog niet. Ik zag staan: “V.U. Rembert De Smet, Nieuwland, Gent”. Nieuwland, dat is zowat om de hoek bij ons. Peter viel zowat van zijn stoel: Rembert De Smet, dé Rembert de Smet, van Twee Belgen en Esta Loco, die woont hier om de hoek?

We leerden Rembert kennen. Op buurtfeesten, als buurtbewoner. Altijd aanwezig. Op zijn fiets door de straten. Altijd zwaaien, altijd sympathiek. We hebben Rembert uitgenodigd om op ons trouwfeest te komen spelen. Helaas zat ie toen in het buitenland.

Lopen is altijd in het gezelschap van Rembert. Niets leuker dan in de sneeuw te lopen op de zuiderse muziek van Esta Loco. Jaja, absoluut mijn favoriete loopmuziek.

Ik herinner me een optreden, zo vlak voor ons huis in de Moestuinstraat. Mijn mama en mijn papa waren er. Janne was een jaar of twee, ik was een maand of vier zwanger van Sien. Een heerlijke avond, een heerlijk feest. Ik trad er op, in een gelegenheidsgroepje met de dames uit de buurt. Rembert trad op. Kommil Foo was er ook bij. We mochten nummers aanvragen en uiteraard vroegen we Lena aan. Lena is zowat mijn nummer, want mijn vader die noemde me altijd Lena. De trouwe lezers herinneren zich misschien nog dat mijn blog ooit “Lenablogt” heette. Het was de eerste keer dat hij “Lena” voor me speelde.

Oktober 2015. 10 jaar getrouwd en een feestje. Weer vroegen we Rembert voor een optreden, weer kon hij niet wegens een ander optreden. Maar op een zeer nachtelijk uur is hij toch nog gekomen. En heeft hij “Lena” voor ons gespeeld. Wat was dat een heerlijk moment.

Held op ons feestje. Rembert De Smet zingt "Lena" in het Spaans...

Hij heeft Peter nog gebeld in de kerstvakantie, maar Peter kon toen niet opnemen. Waarschijnlijk om hem te vertellen dat hij ziek was. Peter heeft nog een paar keer proberen terugbellen. We hoorden pas twee weken geleden dat hij ziek was. Weeral diezelfde, vuile rotziekte. Peter wou deze week langsgaan. Maar het is al te laat, Rembert is al gestorven, vorige week. Peter is er echt niet goed van, dat hij Rembert niet meer heeft gezien en gesproken.

Ik zal zijn witte, wuivende haardos missen op de fiets in de buurt. Zijn vriendelijke gezwaai, zijn gesprekjes. Maar gelukkig hebben we veel mooie herinneringen aan hem. En zijn muziek, die is voor eeuwig.

Bedankt voor alles Rembert. Eén ding is zeker, we zullen je nooit vergeten, je blijft voor altijd onze held.

De rivier

Thé Lau en ik, we go way back.

Ik herinner me nog een momentje dat wij beiden nog op kot zaten en mijn pa ons voerde naar een festivalleke in Aalter. Waar The Scene en The Nits stonden. En we zijn meer dan één keer geweest. Ik herinner me ook een concert van Yasmine in AB, waar Thé Lau een aantal nummertjes kwam meezingen.

Toen bekend werd dat Thé Lau terminaal ziek was, raakte me dat dan ook. Kanker, het blijft een gevoelige snaar raken als uw vader daar ook aan is overleden.

We wilden dan ook bij het afscheidsconcert zijn en we raakten zelfs aan tickets. Tickets voor het aller- allerlaatste concert van één van mijn helden.*

En toen begon het me te dagen. Kan ik dat wel aan? Ga ik me daar geen hele avond een oog staan uitbleiten? Wat doe ik mezelf eigenlijk aan? Ik heb getwijfeld of ik ging gaan, want zelfs 4, 5 jaar na datum is het verlies van een geliefde nog altijd verscheurdend. Te pijnlijk om daar een woord voor te vinden dat beschrijft wat ik voel.

Maar ik ging toch. Ik wilde er echt bij zijn. En het viel mee. Er werd wel eens gebleit. Door het publiek, maar ook door de zanger. Hoe erg moet dat niet zijn, voor de allerlaatste keer in uw leven op een podium uw grootste hits “Blauw” en “Iedereen is van de wereld” te zingen. Maar als het te lastig werd voor de zanger, dan sleurde het publiek er hem door. Magische momenten.

Eén nummer benam me bijna letterlijk de adem. Het was me nooit eerder opgevallen. Hoe Thé Lau dat nummer bracht, dat gevoel. Sedertdien wordt dat nummer hier vaak gespeeld thuis. Door de man, door mij. Meestal voel ik me niet 100% als ik dat nummer opleg. En dan leg ik het gelijk 5 keer na mekaar op. Of tien keer. Iedere keer kippenvel.

Bedankt, Thé, voor al die mooie momenten.

Deze post stond al heel lang in draft. Blij dat hij zo lang in draft heeft gestaan, en dat hij toch nog een paar mooie maanden extra gekregen heeft…