Reünie Komi’s

Ik ben eigenlijk niet zo’n reünie-type. Het is te zeggen, ik heb dat nog nooit gedaan. De voornaamste reden daarvoor is wellicht dat ik daar nog nooit een uitnodiging voor gekregen heb. Maar het is nu niet alsof ik dat zo erg vond.

Maar toen kwam er een uitnodiging voor een reünie van de Komi’s. Wat is dat voor een beest, hoor ik u denken. Ewel ja, ik zat noch in de scouts, noch in de Chiro, ik zat in de Komi’s. Dat stond voor Koor & Misdienaars, ja, in die tijd was dat zeer hip, zo de eerste letters van twee woorden laten samensmelten tot één woord. Ik zat in het plaatselijk kerkkoor, mijn zus ook, mijn broer was misdienaar en zodoende zaten wij alledrie in de Komi’s.

En ik kan wel zeggen dat we daar de tijd van ons leven beleefd hebben. Denk vooral niet aan een suffige bende vol brave, saaie kindjes. Integendeel misschien zelfs. We gingen op kampen, we zetten samen ons eerste stapjes in het uitgangsleven, we leerden ons eerste liefjes kennen (al dan niet binnen de Komi’s). Enfin ja, memories, memories.

Zoveel goede herinneringen dat ik die mensen nog wel eens wou terug zien. Een aantal van hen heb ik nog wel een paar keer gezien. In Gent, in Eeklo, via Facebook. Maar de meesten mensen had ik gelijk 15 à 20 jaar niet meer gezien.

De laatste weken en maanden zocht iedereen nog wel een aantal mensen, overtuigden hen om te komen en zo waren we dus met een stuk of 50. Beetje opgesplitst in twee groepen, de jonge en de oude garde en ik had de twijfelachtige eer om tot de oude garde te behoren.

Maar leutig dat dat was! Bijpraten met al die mensen. Herinneringen ophalen. Kindjes, jobs, huis. Iedereen die ook wel al ‘t een en ‘t ander mee gemaakt heeft in zijn leven. Maar allemaal warme mensen.

Het moment van de avond: het Komilied beginnen zingen en de woorden uit uw mond horen rollen zonder dat ge nog wist dat die nog in uw hoofd zaten. En filmpjes kijken. En op Leen haar schoot gaan zitten natuurlijk.

Reünie!

En ook schoon: een plaatsje voor een foto van Elke en S, twee Komi’s die al overleden zijn.

Plezant is dat, als ge zo meteen weer terugvoelt waarom die mensen zoveel jaar geleden zo’n goeie vrienden van u waren. Dat het nog steeds klikt. Dat we mekaar wat uit het oog verloren zijn, geeft niet als ge de draad zo meteen weer kunt oppikken. Dank aan de organisatoren!

Dag 129: Mijn kappervader

Twee jaar geleden moesten we afscheid nemen van mijn vader. Vorig jaar was ik gelijk nog te veel in shock van het drama met mijn ma, die toen ternauwernood aan de dood ontsnapte. Waardoor het vandaag een paar keer meer serieus in mijn gezicht gekletst is zeker?

Maar anyway, we gaan het vrolijk houden. Met alweer een zalige herinnering. Mijn pa, die was net als ik, altijd wel te vinden voor een beetje onnozelheid. Daarin waren we perfect op elkaar afgestemd.

Iedere zaterdag rolde mijn pa het haar van mijn ma op krullekes. Ne permanent. Eigenlijk wel grappig toch, dat mijn pa dat deed. :-) En op een keer vroeg ik of hij dat eens bij mij wou doen, gewoon zomaar, voor de lol. Ja dus. Het resultaat ziet ge hieronder.

Untitled

Untitled

Verdorie zeg, ik herinner me nog goed hoeveel zeer dat deed!

Untitled

Untitled

Ik kan me zo het gniffellachje van mijn vader voorstellen als hij deze foto’s terug zou zien…

Dag 123: Plechtige communie

Er is ooit zo’n reeks geweest van plechtige communiefoto’s in de blogosfeer, maar die heb ik gemist. Dus krijgt ge ze nu.

Untitled

Ik deed mijn plechtige communie op 15 mei 1988 (die datum weeral onthouden hé, ja). Samen met mijn broer, dan moesten we maar één keer feest vieren. Ik vond dat wel leutig want ik deed mijn communie een jaar eerder dan mijn klasgenootjes.

Untitled

Zo, die hebt u ook weer gezien.

Untitled

Dag 116: Een vruchtbaar bed

Nog wat dingen waar ik gehecht aan ben. Het bed van mijn over-over-overgrootouders. Of zo.

Toen mijn oma (langs vaderskant) gestorven was, vroeg mijn vader of er iets was dat ik wou hebben, zo als herinnering aan mijn grootmoeder, uit het huis. Dat werd aan alle kleinkinderen wel gevraagd, geloof ik (en ze had er een hele bende). Ik fluisterde: “Dat grote bed, met die insnijdingen, dat vind ik prachtig”. Mijn vader zei: “Vergeet dat maar, iedereen gaat dat willen”. Hoe het precies gegaan is weet ik niet, maar wel de afloop: het bed kwam naar Eeklo (waar ik toen nog woonde).

2012-06-20_34

Mijn ouders lieten er een nieuwe matras op maken, want die maat van matrassen, dat is geen standaard meer. Het bed is iets korter dan gewoonlijk en het is maar een twijfelaar in plaats van een tweepersoonsbed. Het verhuisde pas naar Gent toen we ons huis kochten. Jarenlang boven gestaan, sedert kort beneden. Doet dienst als logeerbed, al menig mensje heeft er in geslapen. Alleen kleine koppels als wij kunnen er met twee in slapen. Grotere mensen slapen er diagonaal in.

Volgens mijn pa zijn berekeningen zijn er 23 mensen in gemaakt, waaronder hijzelve. Een vruchtbaar bed dus. Bij ons weten is het er bij gebleven, voorlopig althans. Je mag altijd uw kans eens komen wagen als ge snel een kindje wilt. :-)

Maar ik ben er nog altijd verliefd op, op dat bed. Nooit doe ik dat weg, nooit. Op het bed ligt een gele sprei. Deze komt van mijn andere grootmoeder, langs moederskant. Ik vind ze prachtig van kleur en van motief. En ze past zo op dat bed.

Ik heb nog herinneringen aan mijn grootouders in huis, en ik koester ze allemaal even veel. Zo blijven die mensen hier ook altijd in herinnering hé.

Dag 110: Gipsdromen

Ik had dat vroeger ook wel een beetje, een hospitaalkinderdroom, ik moet dat toegeven. Maar ondertussen heb ik wel twee keer in het ziekenhuis gelegen want ik heb al twee kinderen op de wereld gezet en zij vooralsnog geen. Al is een materniteit eigenlijk ook niet echt het ziekenhuis vind ik, er heerst toch een hele andere sfeer.

Maar als kind wou ik ook dolgraag eens in de gips zitten. Ik was altijd een beetje jaloers van mijn gegipste medeleerlingen. Ik weet ook niet hoe dat kwam.

Maar kijk, op 16 april 1989 (ik ben keigoed in data onthouden), deed ik mee aan een rolschaatswedstrijd. Ik werd gepootjelapt. Dat beweer ik nog altijd, het alternatief is zeggen dat ik te lomp was en viel. Ik viel en ik had megagrote schaafwonden op mijn knieën. Haja, kniebescherming was toen nog niet in de mode. Die schaafwonden voelde ik het eerste, tot ik mijn pols voelde.

Untitled

Mijn ouders waren er niet, ik was mee met een vriendinneke. Die nog moest rolschaatsen, dus ik alleen mee. Maar hé, ik was al twaalf hé! Ik was trouwens behoorlijk blij dat ik een gips kreeg tot boven de elleboog, want dat maakt toch veel meer indruk hé. Toegegeven, na tien dagen was ik die wel beu, maar dan kreeg ik een kort polsgipsje.

En toen ik terugkwam met het Rode Kruis en supertrots mijn gips wou tonen aan haar was ze net aan het rolschaatsen. En ze viel ook. En ze had een hersenschudding. Veel minder stoer dat.

Maar ondertussen ben ik daar volledig vanaf trouwens, van die gips- en hospitaaldromen. Ik heb daar geen tijd en geen goesting meer voor.

Dag 99: Vlijtige Blije Scholieren (VBS)

Kijkt eens wat ik hier teruggevonden heb!

shot_1338895636685

In het zesde leerjaar waren er verkiezingen. Dus hielden wij toen verkiezingen in de klas. We mochten samen partijen vormen en campagne voeren. Wij namen dat vreed serieus op. Veel werk in gestoken, in dat boekske. Vergeet niet, we spreken over ’87 of zo, veel computer was er toen nog niet te bespeuren en al zeker niet in mijn buurt.

shot_1338895680584

Het geschrift is van mij. De tekeningskes al zeker niet, want dat kon ik helemaal niet. Geen idee, misschien van Erika, zij kon goed tekenen. Of misschien heeft mijn moeder of ik dat wel overgetekend, dat kan ook.

shot_1338895694404

De afsluiter vind ik te gek, eigenlijk. :-)

Oh ja, we hebben gewonnen. Uiteraard. Du-uh. Met zo’n campagne.

Dag 89: Tien jaar geleden

Exact tien jaar geleden zagen wij er zo uit.

Tien jaar geleden zagen wij er zo uit. http://instagr.am/p/LDN9rYFKcV/

Schoon koppel hé! Nu, wij zagen er niet altijd zo uit, dat was ter gelegenheid van het huwelijk van mijn broer. En mijn schoonzus dus. Die zagen er zo uit.

En dat waren de trouwers

Nog altijd gelukkig getrouwd, zeggen ze toch, en daarvoor geven ze morgen een feestje. Wiew!

Deze foto vond ik ook in het albumke van den trouw.

Untitled

En daar moest ik wel een beetje mee bleiten. De overblijvers samen en degene die al weg zijn samen. Dan is het altijd een beetje bleh.

Dag 68: Balletherinneringen

Vroeger wou ik balletdanseres worden, zoals nogal wat kleine meisjes. En toen ik een jaar of 5 was, ging ik naar het pré-ballet. Bij juf Ann-Sophie Deweer. Al wie ooit naar haar balletschool geweest is mag opnieuw zijn hand opsteken!

Untitled

Mijn mama, die beweert altijd dat ze niet zo creatief was. Maar dat is ook niet helemaal waar natuurlijk, want ze heeft een periode vreed veel gebreid. Waaronder dit roze vestjes met bijhorende beenwarmers.

Al heel snel bleek trouwens dat ik geen talent was en ik ben dan maar gestopt. Beetje lomp en zo.

Vestje, beenwarmers, balletkousen, balletpakje en en balletschoentjes zijn bewaard gebleven en bereikten in een Nopri-zakje mijn adres.

Balletherinneringen

En, wie stond er vanavond te blinken in het balletpakje van de mama? OK, dat poseren was niet met volle goesting.

Even poseren met het balletpakje van mama

Het jasje wou ze niet aandoen, altijd korte mouwen, hé.

Dag 61: Nen trouw

Altijd nen coole foto gevonden. Zo braaf dat wij waren.

Untitled

Dat kleine meisje in het wit, dat is mijn nichtje. Eén van de vele nichtjes, allez. En ze trouwt vandaag!
Proficiat, K&F!

Dag 50: Mo! Wat we nu terug vonden!

Ik ging vanavond iets doen met een naaimachine en een tweelingnaald, maar ik kwam daar niet aan toe want ik zag nog wat reorganiseerwerk. En dus vees ik nog wat deurkes en ladekes in mekaar (de laatste) en verhuisde een paar dingen.

Maar wat ik daar nu tegen kwam! Mijnen thesis! De digitale versie ben ik ergens onderweg verloren peis ik, ergens in de overgang van diskette naar, euhm, geen diskettes meer. Maar ik heb dus nog een printje liggen.

Wat we nu terug vonden

Niet dat ik er zo blij mee ben. Het is zowaar het enige waarvoor ik ooit gebuisd was aan den unief. Waardoor ik alsnog tweede zit had. Ik ben nog altijd een beetje kwaad op die prof die me dat gelapt heeft. Ik vermoed dat mijn diploma in datzelfde bakske zal zitten, maar dat heb ik eigenlijk niet gecontroleerd.

En oh, wat ik nog vond! Een peperkoekenhuisje dat ik in het najaar eens kocht om eens te maken met de meisjes. Rond nieuwjaar is moet je dat doen, geloof ik, volgens de Zweden. Helemaal vergeten! Maar bon, gelukkig is de vervaldatum maar ergens eind dit jaar, we maken er een zomerhuisje van!
Ook nog gevonden