Mijn laatste gemeenteraad

Bon, mijn laatste gemeenteraad zit er op.

Het was gisteren afscheid nemen van de andere gemeenteraadsleden, in de eerste plaats van mijn buurvrouw Mieke Bouve. Van jeugdheldin over mijn vervangster toen ik bevallen was van Sien tot mijn buurvrouw. Leuke momenten gehad met haar!

Mijn favoriete buurvrouw #miekebouve

Ze zat er maar een jaartje, ervoor was mijn vaste buurvrouw Anne Van Lancker. Ook een heel toffe en felle madam!

Aan de andere kant zat eerst Anne Martens (dochter van, ja), dan Paul Goossens (de lolligste CD&V’er) en tot slot Matthieu Dierckx. Woelige jaren geweest daar. Matthieu wou niet op de foto, maar zuster Monica wel. Monica vond ik echt een fantastische madam, altijd gaan voor haar punt, ze laat haar door niets of niemand tegen houden.

Mijn favoriete zuster #monica

We mochten nog een paar keer stemmen. Volgende legislatuur krijgen ze een geheel vernieuwd hightech stemsysteem.
Nog eens stemmen...

Ik dronk nog een waterke of twee, hoeveel zou ik er hier de afgelopen jaren binnen gesloeberd hebben? Veel!

Veel leberg waterkes gedronken de afgelopen 6 jaar.

Het laatste openbare punt op de agenda was in verband met de kastanjebomen in de Begijnhoflaan. We kregen een bijzonder interessante uitleg van schepen Balthazar.

Laatste punt op de openbare agenda #begijnhoflaan

En dan… was het receptie hé! In het Oostenrijks Salon. Met toekomstig schepen van cultuur Annelies Storms!

Receptie!

Wel spijtig eigenlijk, geen enkel klein materieel aandenkentje aan zes jaar gemeenteraadslid in Gent … Gelukkig dat ik nog wat foto’s genomen heb dus :-)

Mijn verplichtingen in het stadhuis zitten er dus op. Mijn verplichtingen als raadslid nog niet helemaal. De intercommunales gaan nog door, sommige tot het eerste kwartaal, sommige tot en met het tweede kwartaal. Zo doe ik nog het lokale overlegcomité (LAC) van water tot eind juni. Pas dan is het helemaal gedaan.

Of ik het ga missen? Hmmm, neen, niet echt. Genoeg andere leuke dingen te doen! :-)

Tuutjesboom, the sequel

Vanmiddag was het zover: al zowat van die keer dat Janne haar tuutje had afgegeven aan de Sint had ik gepland dat Sientje vandaag haar tuutje zou afgeven aan de Sint. Net geen drie, ideaal. Wacht een jaar langer en het wordt veel moeilijker.

Sientje is/was ook een ware tuutjesfreak. Verknocht aan haar tuutje. Maar anders dan bij Janne maakte ik me er nu geen zorgen meer in. Met zo’n superritueel kunt ge de meest verknochte tuutjesfreak er vanaf helpen. Was alles maar zo gemakkelijk.

Tuutje afgeven aan de sint!

We hadden haar lang voorbereid, daar niet van. Dus ze wist goed wat ze moest doen. Hier stond ze naar het paard van Sinterklaas te kijken, maar iets later zag ze de Sint, ze liep naar hem en gaf haar tuutje. Alleen was het dan nog niet de moment natuurlijk. Eerst met paard en koets naar de “Tuin van Kina”, daarna mochten één voor één de kindjes bij de Sint. Sien was zeer ongedurig en haar geduld werd dan nog op de proef gesteld ook, ze was één van de laatste kindjes die hun tuutje mochten afgeven aan de Sint.

Bij de sint

Eerst even poserend voor de aanwezige pers, dan de tuut afgeven en een cadeautje krijgen: een kussentje in hartjesvorm, met een plastic mini-tuutje aan. En dan een warme choco. En daarna nog eens gaan kijken naar het roze tuutje aan de boom.

Toen moesten ze nog even mee naar het stadhuis want ik vond echt geen babysit en ik wou alle laatste commissies nog wel doen. Dus eindigde ik de legislatuur zoals ik die begonnen was: met kindjes in de raadszaal. De burgemeester deed eerst efkes een babbelke met hen. Ze kregen een chocolaatje van Zuster Monika (dat is echt een fantastisch wijze madam trouwens, die Monika!) en dan gingen ze nog eens naar het Sinterklaasfeest van de politie (“Kijk mama, dat is een andere Sinterklaas!”). En dan naar huis.

Toekomstige gemeenteraadsleden

Het was efkes spel, over het tuutje. Maar toen gaf ik haar het kussentje van de Sint. En toen was het stil. Hoera! Benieuwd wat de rest van de nacht gaat brengen!

Eindigt de legislatuur zoals ze ze begonnen was: met kindjes in de raadszaal.

De reden van de wallen onder mijn ogen, dat ligt dus ook bij Sinterklaas. Vier uur ben ik bezig geweest met het ineen zetten van het prinsessekasteel… Van 22u tot iets na 2 uur… Maar mijn madammekes waren er blij mee!

Serieuze prinses

Maar mieljaar, dat spel pakt plaats in! Het zal best zijn dat we verhuizen naar een groter huis!

Prinses met een lange tong

En ja, Sientje steekt tegenwoordig altijd haar tong uit als ze merkt dat ze gefotografeerd wordt, zo is dat, ja.

Dag 56: Zes jaar later

Vanmorgen was er startdrink van de campagne van Annelies Storms. Ha ja, het is niet omdat ik zelf niet meer op de lijst sta, dat ik geen campagne meer ga voeren hé. En wel voor Annelies. Die doet dat goed, en dat is een toffe. Allemaal op haar stemmen. Plaats tien.

Maar bon, er werd ook verwezen naar mijn campagne. Zes jaar geleden, ons eerste campagnevergadering. Dat we iets gingen doen met filmpjes. Want diene Youtube, dat was nog relatief nieuw. En wijs. Maar we hadden wel al door dat we goeie filmpjes moesten hebben, want dat dat anders niet pakt. En die hadden we. Nu, zes jaar later, ben ik nog altijd serieus trots op die filmpjes. Kijk zelf nog maar eens.

Het kleedjesfilmpje, dat blijft mijn favoriet.

Het orgasmefilmpje, dat trok natuurlijk de meeste aandacht. En dat heeft krassen veroorzaakt op onze vloer in de slaapkamer. En B., die heeft het jaar erna regelmatig met zijn kop op tinternet gestaan bij artikels over masturbatie. Tot ik overal systematisch het auteursrecht ging opeisen. :-)

En het restaurantfilmpje, dat sprak vooral de oudere generatie aan. Mijn pa vond dat hilarisch!

En zo hadden ze stuk voor stuk hun eigenheid. Serieus, zes jaar later, en ik zou daar nog altijd niks aan veranderen, ik zou niet weten wat.

Dag 12: Omdat het vrouwendag is

Vrouwendag, dus ik moet daar maar eens iets over schrijven.

Ik denk daar vaak over, de laatste weken, maanden, jaren zelfs, maar ik kom nog niet echt tot een samenhangend betoog. Ik zie veel problemen, maar weinig oplossingen. Daarom misschien het gewoon eens over de gemeenteraad in Gent hebben.

Ik lees in “Metro” vandaag dat er nog altijd veel te weinig vrouwen in de gemeentepolitiek zitten. Tiens tiens, hoe zou dat komen? Ik stop er ook mee na dit jaar en ik ben niet de eerste. Politiek combineren met een voltijdse (of 4/5 baan), huishouden (ook al is er een poetsvrouw) en kinderen, het is echt niet evident. Voor een stad als Gent mag je rekenen op minstens 8 vergaderingen op weekavonden in de maand. Dus na je dagtaak nog eens van 19u tot soms 23 uur in het stadhuis zitten. Als je alle andere organen waar je in zetelt meerekent, kom je aan nog veel meer avonden. Voorbereiding niet meegerekend. Als je weet dat ik pas om 18.30 uur met de kindjes thuiskom, dan weet je dat ons gezinsleven op die dagen zeer minimaal is.

Tel daarbij nog niet alle vergaderingen van de partij en alle gelegenheden waar je beter eens naar toe zou gaan om je kop te laten zien. Want je moet toch herkozen worden ook hé. Ik geef toe dat deze er ferm bij inschieten bij mij. Serieus, ik zou niet weten wanneer ik dat nog allemaal zou moeten doen. Ik heb nu eenmaal ook nog tijd nodig voor mijn familie, mijn vrienden en mezelf. Ik kan niet anders.

In het begin van de legislatuur was er een speciale commissie mens- en gezinsvriendelijk vergaderen in de gemeenteraad. Omdat de commissie toch niks opleverde… hebben ze ze gewoonweg afgeschaft. Goed bezig, amai. De enige verwezenlijking van die commissie was waarschijnlijk dat we nu om 19 uur beginnen, in plaats van om 18.30 uur. En ja, er staat een vergoeding tegenover al die vergaderingen, maar niet in die mate dat je minder kan gaan werken. Ik ben van 5/5 naar 4/5 gegaan, ja, maar halftijds werken is geen optie.

Een politieke carrière combineren met kinderen? Ja, het kan ja. Maar een uitgebreid netwerk van familie, vrienden, babysits of zelfs een nanny die kunnen bijspringen waar nodig is dan wel een voorwaarde. Bovendien moet je dat dan nog willen. Sans rancune voor de vrouwen die het wel willen. Vroeger wou ik het ook. Maar het moederschap heeft me veranderd. Mijn kinderen zijn me te dierbaar, ik wil bij hen zijn, tijd met hen doorbrengen, ik wil hen niet voortdurend achterlaten. In goede handen, daar niet van, maar ‘t zijn niet mijn handen. Eens de kinderen groter zijn, gaat dat misschien weer beter. Maar dan is het vaak al te laat om nog carrière te maken.

Ik heb het er al veel over gehad met de andere vrouwen in de gemeenteraad. Dat het zo moeilijk is. Meyrem Kaçar is er mee gestopt want het was niet te combineren. Ik stop ermee, om dezelfde reden. Maar ik hoop dat de anderen stand houden. Sofie Bracke schopt het met twee kleintjes tot schepen. Freya Van den Bossche is moeder, gemeenteraadslid én minister tegelijkertijd. Elke Decruyenaere en Annelies Storms werden het laatste jaar ook mama, benieuwd hoe het hen zal vergaan de komende jaren. Ik duim voor hen, dat is zeker! En ik hoop dat er een herwaardering komt voor gemeenteraadsleden, zeker in de grote steden, anders blijft het onhaalbaar om meer vrouwen aan te trekken.

En de mannen? Die gaan na de vergadering nog eens op café, voor soms wel de belangrijkste gesprekken in de wandelgangen. Maar dan moeten wij vrouwen nog wat was, strijk of opruimwerk doen…

Ziet, Elke Decruyenaere schrijft er ook over vandaag.

Dit is nog maar de helft van mijn betoog. Ik heb meer tijd nodig, om al mijn gedachten over vrouwendinges te ordenen. Maar nu nog verder gaan, dat zou saai worden.

Neen, ik ben geen kandidaat meer

Toen ik vijf jaar geleden verkozen werd, brandde ik van ambities, ik had grote plannen en dromen. Maar daar is niet zo veel van terecht gekomen als ik had gewild en gewenst. Ik ben dan ook geen kandidaat meer voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Toch wat meer uitleg daarover.

In eerste instantie is het niet gemakkelijk je te profileren als gemeenteraadslid in de meerderheid. Je gaat al snel in tegen je eigen schepenen of die van de coalitiepartner. Ik heb daar enkele keren zwaar mee geworsteld, moest dan wat op de rem gaan staan en ben bij momenten een beetje moedeloos geworden. Veel kan je als gemeenteraadslid in de meerderheid niet doen, behalve wat vragen stellen, wat ik toch regelmatig geprobeerd heb.

En er is veel gebeurd in de laatste zes jaar. Voor een deel ben ik daar zelf verantwoordelijk voor, da’s duidelijk: ik ben twee keer mama geworden. Het moederschap heeft me compleet overdonderd en betekent veel meer voor me wat ik ooit had kunnen denken. Janne en Sien, daar doe ik alles voor. Meer dan ik op voorhand had kunnen inschatten.

Het is ook allemaal een erg zware combinatie: werken in Brussel, veel avondvergaderingen en andere verplichtingen. Denk daarbij nog een echtgenoot die zeer onregelmatig werkt en je weet dat we niet zonder een bataljon aan babysists kunnen. Daardoor kan ik te weinig tijd doorbrengen met mijn dochters, hen niet zelf in bed steken, hen (in de toekomst) niet helpen met huiswerk en zo. Dit klinkt misschien klef en te emotioneel, maar ik zie dat niet zitten, ik wil dat niet.

Maar daarnaast is tijdens de legislatuur ook mijn zus Elke plots gestorven, mijn papa (mijn trouwe fan in de gemeenteraadsbanken) is zes maanden later ook weggevallen en ik ben nog eens een half jaar later mijn metekindje Victoria verloren, dat dus allemaal op één jaar tijd. Mijn moeder is dit jaar ook ei zo na aan de dood ontsnapt. Dat alles heeft me doen inzien dat mijn familie en mijn vrienden heel veel voor me betekenen, dat ze op de eerste plaats komen voor mij. Door al die gebeurtenissen was het bij momenten zeer moeilijk om me te focussen op de politiek, het stond te weinig helemaal vooraan in mijn agenda. Er is meer in het leven, ik heb het politieke gezoem gerelativeerd.

Bovendien geef ik toe dat ik geen politicus pur sang ben, ik ben geen politiek beest, geen vergadertijger, geen liefhebber van recepties en bijeenkomsten. Ik heb het niet genoeg in mij, simpel. Ik kan niet zomaar uit de losse pols met iedereen praten, ik voel me niet als een vis in het water in het politieke bedrijf, het is me allemaal vaak te benauwend, te weinig op mijn lijf geschreven. Een echte politicus -zeker in een stad als Gent- leeft daarmee, staat er mee op en gaat er mee slapen, een job van 24 uur op 24 uur. Ik volg de politiek nog steeds heel erg graag, maar ik maak er wellicht liever geen deel van uit.

Het is waar, ik had er zelf ook meer van verwacht. Maar ik heb er ook geen seconde spijt van gehad. Ik heb er veel geleerd, over mezelf, de politiek, het leven.

Ik ga nog een jaartje verder en zal er nog het beste van te maken. En daarna laat ik het over aan andere mensen en bekijk ik het weer van aan de zijlijn. Al ben ik wel van plan om actief te blijven in de partij want ik geloof nog altijd evenveel in ons socialistisch project. Zeker in een stad als Gent die een partij als de onze, de mijne, nodig heeft. Ik ben een grote voorstander van het kartel met Groen! en ik wens de burgemeester en het kartel dan ook een monsterscore toe. En waar het kan zal ik daarbij helpen, al zal het niet meer vanuit de voorste linie zijn.

Op 1 mei…

Dan doe ik mijn oudste dochter een rood rokje, t-shirtje en haar gloednieuwe rode sandalen aan.
Stoet

Dan doe ik mijn rode kleren aan en mijn rode Birckenstocks. Ja, want de stoet doet de Gentse kasseien en op hakken val ik dan te veel. En als ge kinders van tijd tot tijd in uw nek moet zetten is plat schoeisel ook handiger.

En dan zingen wij een liedje.

In de namiddag (als we ook de kleine dochter opgepikt hebben), dan gaan wij terug naar de Vrijdagmarkt. Springen op het springkasteel en spelen in het speelhuisje. En we komen daar de helft van Janne haar schoolvriendjes tegen.

Vriendjes en vriendinnetjes.

Nen schonen dag!

Gruute kuis, feestje en Ekiden

Gruute kuis gedaan vanmorgen! Sien loopt alle kanten uit behalve de richting die ze moet uitgaan, dus mijn taak bestond er vooral uit ervoor te zorgen dat Sientje zelf niet bij het zwerfafval terecht kwam. Maar Janne wou per se haar fee Fiorella-kleedje aandoen en toverde al het vuil weg.
Gruute kuis!
En daarna was het schafttijd!
Schaft!

En eergisteren was er een feestje van Politeia voor oud-praesidiumleden. En Peter en ik zijn allebei oud-praesidiumleden en we zouden er een hoop volk van vroeger terugzien. En toen namen we deze mooie lintjesfoto :-)

picplz_upload

Het was een leuk feestje al was het ook schrikken om M. terug te zien. M. zat bij mij in het praesidium maar heeft een paar jaar geleden een zeer zwaar ongeval gehad. Of hoe het leven dramatisch kan zijn…

En zonder foto, maar gisteren deed ik nog eens mee aan een 5 km-loopje, als onderdeel van de Ekiden Gent. Ik zat in een fameus team, met schepen Guy Reynebeau, Marathonman en acteur Daan Hugaert. Maar die laatste heb ik niet gezien, want ik was eerste loper en hij laatste. Maar bon, ik hoopte onder het half uur te lopen en zowaar, dat is gelukt! 28’47″ is mijn officiële tijd! Nu nog goed verder trainen voor de 10 kilometer van Gent, die wil ik ook weer in minder dan een uur kunnen. En mijn wederhelft wil ook weer meedoen dit jaar, dus dat is extra motiverend…

(foto’s met dank aan het ubercoole appke voor mijn GSM: Piczl)

Bezoek aan CAW Artevelde

Af en toe doen we met onze fractie een werkbezoek. Onlangs bezochten we de nachtopvang voor daklozen in Gent. Dit stukje is plagiaat en helemaal van de hand van onze fractieleidster Annelies Storms

Het is alweer van 23 oktober geleden dat op mijn initiatief de spa-fractie (zowel van de gemeente- als van de OCMW-raad) op werkbezoek trok naar de nachtopvang voor daklozen in de Gasmeterlaan. We werden er ontvangen door Kris Coenegrachts (voorzitter Raad van Bestuur), Patrick Seys (directeur CAW Artevelde) en Simonne Auman (nachtopvang).

!
CAW Artevelde: Monique Simonne Auman, Patrick Seys, Kris Coenegrachts

We kregen er een boeiende uiteenzetting over de werking van het Centrum voor Algemeen Welzijnswerk. In Gent zijn er twee centra: het CAW Artevelde en het CAW Visserij. Het CAW is eigenlijk de huisarts voor welzijnsvragen. Iedereen kan er gratis terecht met allerlei vragen: sociale administratie, huisvesting, opvoeding, financiële problemen, relatiemoeilijkheden, scheiding, psychische problemen, seksuele problemen, …Het CAW heeft daarbij bijzondere aandacht voor kwetsbare groepen. Jaarlijks ontvangt het CAW Artevelde 12 à 13.000 hulpvragen. Voor maatschappelijk kwetsbare doelgroepen (zoals bestaansonzekeren, etnisch-culturele minderheden en dak- en thuislozen) staat het CAW in voor een vervolgbegeleiding.


v.l.n.r. Piet Lampaert, Guy Reynebau, Ingrid Vandaele, Lien Braeckevelt, Cathy Plasman, Karin Temmerman


v.l.n.r. Chris Desmet, Lut Ardinois, Anne Van Lancker, Monique, patrick Seys, Kris Coenegrachts

Het CAW Artevelde staat samen met het CAW Visserij, het OCMW en Huize Triest, in voor de opvang en begeleiding van dak- en thuislozen in Gent. In de Gasmeterlaan organiseert het CAW Artevelde de nachtopvang voor dak- en thuislozen. Daan staan 24 bedden. Het is de politiek van het CAW om vooral in te zetten op een snellere en betere doorstroming van de daklozen naar een gepaste huisvesting. Meer opvangplaatsen creëeren biedt geen duurzame oplossing. De daklozen kunnen in de Gasmeterlaan terecht van 21 tot 9 uur voor een bed, een douche en een maaltijd en dit voor maximaal 5 nachten op 14 dagen.


nachtopvang Gasmeterlaan: sobere gang.

Wij hebben als fractie vooral onthouden welke “nieuwe” probleemgroepen bij het CAW komen aankloppen: steeds meer Oost-Europeanen, meer vrouwen, meer mensen met een (mentale) handicap en psychiatrische problemen, meer mensen met meervoudige problemen en meer mannen met kinderen. Vooral mensen met een handicap of psychiatrische problemen, mensen met een meervoudige problematiek vallen uit de boot van de gespecialiseerde hulp en kunnen nergens anders dan bij het CAW terecht, terwijl het CAW eigenlijk niet de gepaste specifieke opvang en begeleiding kan bieden voor deze mensen. Een uitdaging voor het beleid!


Een kamer met twee bedden

Tot slot een oproep: het CAW Artevelde kan steeds actieve vrijwilligers gebruiken voor zijn werking. Ook de nachtopvang zoekt vrijwilligers. Geïnteresseerden vinden meer info op www.artevelde.be.

Ik ben alvast van plan om eens een nachtje te gaan meedraaien!

Over wat zullen we het nog eens hebben?

Ja, ik moet hier azo nog eens wat schrijven, maar ik weet niet zo goed wat. Een beetje een writer’s block of zo omdat er te weinig dingen gebeuren momenteel. Allez te veel, maar te weinig om op mijn blog te schrijven. Maar het is niet dat ik ga stoppen met bloggen of zo, ah neen, dat nooit.

Over wat zou ik eens wat schrijven? Over de verkiezingen misschien. Verkiezingsuitslagen zijn cyclisch, zeg ik altijd. Dit keer is Bart De Wever de grote winnaar. Dat wil zeggen dat hij de volgende keer alleen maar kan verliezen. Haja, voorbeelden genoeg, kijk maar naar Leterme in het recente verleden. Of gelooft u echt dat hij de politicus is die al zijn beloftes zal kunnen nakomen? Geen enkele politicus kan dat, hij dus ook niet. En gelooft u echt dat de splitsing van B-H-V en bij uitbreiding dit land de echte problemen in dit land zullen oplossen? Als het zo simpel zou zijn hé. Enfin, ieder zijn goesting, de kaarten zijn geschud en ik kijk alvast zeer benieuwd toe.
Over de uitslag van de SP.a ben ik niet echt tevreden. Ook niet echt ontevreden. Het moet beter, dat wel. Wel hoera voor de ineen gezakte pudding van het Vlaams Belang en de weggeblazen LDD. Een beetje leedvermaak misschien zelfs.

Alweer gevolgen voor het Gentse schepencollege, want superschepen Karin Temmerman vertrekt naar Brussel. Zeer verdiend, en ze zal dat daar zeer goed doen. Al zullen we haar missen in Gent. Waardoor alweer de jacht op de schepensjerp geopend is. Of ik kandidaat ben? Dat vertel ik pas zondag, als de kandidaturen binnen moeten zijn, mijnheer de journalist. Ik verklap alvast dat ik deze keer niet zwanger ben. :-)