Toen ik vijf jaar geleden verkozen werd, brandde ik van ambities, ik had grote plannen en dromen. Maar daar is niet zo veel van terecht gekomen als ik had gewild en gewenst. Ik ben dan ook geen kandidaat meer voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Toch wat meer uitleg daarover.

In eerste instantie is het niet gemakkelijk je te profileren als gemeenteraadslid in de meerderheid. Je gaat al snel in tegen je eigen schepenen of die van de coalitiepartner. Ik heb daar enkele keren zwaar mee geworsteld, moest dan wat op de rem gaan staan en ben bij momenten een beetje moedeloos geworden. Veel kan je als gemeenteraadslid in de meerderheid niet doen, behalve wat vragen stellen, wat ik toch regelmatig geprobeerd heb.

En er is veel gebeurd in de laatste zes jaar. Voor een deel ben ik daar zelf verantwoordelijk voor, da’s duidelijk: ik ben twee keer mama geworden. Het moederschap heeft me compleet overdonderd en betekent veel meer voor me wat ik ooit had kunnen denken. Janne en Sien, daar doe ik alles voor. Meer dan ik op voorhand had kunnen inschatten.

Het is ook allemaal een erg zware combinatie: werken in Brussel, veel avondvergaderingen en andere verplichtingen. Denk daarbij nog een echtgenoot die zeer onregelmatig werkt en je weet dat we niet zonder een bataljon aan babysists kunnen. Daardoor kan ik te weinig tijd doorbrengen met mijn dochters, hen niet zelf in bed steken, hen (in de toekomst) niet helpen met huiswerk en zo. Dit klinkt misschien klef en te emotioneel, maar ik zie dat niet zitten, ik wil dat niet.

Maar daarnaast is tijdens de legislatuur ook mijn zus Elke plots gestorven, mijn papa (mijn trouwe fan in de gemeenteraadsbanken) is zes maanden later ook weggevallen en ik ben nog eens een half jaar later mijn metekindje Victoria verloren, dat dus allemaal op één jaar tijd. Mijn moeder is dit jaar ook ei zo na aan de dood ontsnapt. Dat alles heeft me doen inzien dat mijn familie en mijn vrienden heel veel voor me betekenen, dat ze op de eerste plaats komen voor mij. Door al die gebeurtenissen was het bij momenten zeer moeilijk om me te focussen op de politiek, het stond te weinig helemaal vooraan in mijn agenda. Er is meer in het leven, ik heb het politieke gezoem gerelativeerd.

Bovendien geef ik toe dat ik geen politicus pur sang ben, ik ben geen politiek beest, geen vergadertijger, geen liefhebber van recepties en bijeenkomsten. Ik heb het niet genoeg in mij, simpel. Ik kan niet zomaar uit de losse pols met iedereen praten, ik voel me niet als een vis in het water in het politieke bedrijf, het is me allemaal vaak te benauwend, te weinig op mijn lijf geschreven. Een echte politicus -zeker in een stad als Gent- leeft daarmee, staat er mee op en gaat er mee slapen, een job van 24 uur op 24 uur. Ik volg de politiek nog steeds heel erg graag, maar ik maak er wellicht liever geen deel van uit.

Het is waar, ik had er zelf ook meer van verwacht. Maar ik heb er ook geen seconde spijt van gehad. Ik heb er veel geleerd, over mezelf, de politiek, het leven.

Ik ga nog een jaartje verder en zal er nog het beste van te maken. En daarna laat ik het over aan andere mensen en bekijk ik het weer van aan de zijlijn. Al ben ik wel van plan om actief te blijven in de partij want ik geloof nog altijd evenveel in ons socialistisch project. Zeker in een stad als Gent die een partij als de onze, de mijne, nodig heeft. Ik ben een grote voorstander van het kartel met Groen! en ik wens de burgemeester en het kartel dan ook een monsterscore toe. En waar het kan zal ik daarbij helpen, al zal het niet meer vanuit de voorste linie zijn.

Dan doe ik mijn oudste dochter een rood rokje, t-shirtje en haar gloednieuwe rode sandalen aan.

Dan doe ik mijn rode kleren aan en mijn rode Birckenstocks. Ja, want de stoet doet de Gentse kasseien en op hakken val ik dan te veel. En als ge kinders van tijd tot tijd in uw nek moet zetten is plat schoeisel ook handiger.

En dan zingen wij een liedje.

In de namiddag (als we ook de kleine dochter opgepikt hebben), dan gaan wij terug naar de Vrijdagmarkt. Springen op het springkasteel en spelen in het speelhuisje. En we komen daar de helft van Janne haar schoolvriendjes tegen.

Nen schonen dag!

Gruute kuis gedaan vanmorgen! Sien loopt alle kanten uit behalve de richting die ze moet uitgaan, dus mijn taak bestond er vooral uit ervoor te zorgen dat Sientje zelf niet bij het zwerfafval terecht kwam. Maar Janne wou per se haar fee Fiorella-kleedje aandoen en toverde al het vuil weg.

En daarna was het schafttijd!

En eergisteren was er een feestje van Politeia voor oud-praesidiumleden. En Peter en ik zijn allebei oud-praesidiumleden en we zouden er een hoop volk van vroeger terugzien. En toen namen we deze mooie lintjesfoto :-)

Het was een leuk feestje al was het ook schrikken om M. terug te zien. M. zat bij mij in het praesidium maar heeft een paar jaar geleden een zeer zwaar ongeval gehad. Of hoe het leven dramatisch kan zijn…

En zonder foto, maar gisteren deed ik nog eens mee aan een 5 km-loopje, als onderdeel van de Ekiden Gent. Ik zat in een fameus team, met schepen Guy Reynebeau, Marathonman en acteur Daan Hugaert. Maar die laatste heb ik niet gezien, want ik was eerste loper en hij laatste. Maar bon, ik hoopte onder het half uur te lopen en zowaar, dat is gelukt! 28’47″ is mijn officiële tijd! Nu nog goed verder trainen voor de 10 kilometer van Gent, die wil ik ook weer in minder dan een uur kunnen. En mijn wederhelft wil ook weer meedoen dit jaar, dus dat is extra motiverend…

(foto’s met dank aan het ubercoole appke voor mijn GSM: Piczl)

Af en toe doen we met onze fractie een werkbezoek. Onlangs bezochten we de nachtopvang voor daklozen in Gent. Dit stukje is plagiaat en helemaal van de hand van onze fractieleidster Annelies Storms

Het is alweer van 23 oktober geleden dat op mijn initiatief de spa-fractie (zowel van de gemeente- als van de OCMW-raad) op werkbezoek trok naar de nachtopvang voor daklozen in de Gasmeterlaan. We werden er ontvangen door Kris Coenegrachts (voorzitter Raad van Bestuur), Patrick Seys (directeur CAW Artevelde) en Simonne Auman (nachtopvang).

!
CAW Artevelde: Monique Simonne Auman, Patrick Seys, Kris Coenegrachts

We kregen er een boeiende uiteenzetting over de werking van het Centrum voor Algemeen Welzijnswerk. In Gent zijn er twee centra: het CAW Artevelde en het CAW Visserij. Het CAW is eigenlijk de huisarts voor welzijnsvragen. Iedereen kan er gratis terecht met allerlei vragen: sociale administratie, huisvesting, opvoeding, financiële problemen, relatiemoeilijkheden, scheiding, psychische problemen, seksuele problemen, …Het CAW heeft daarbij bijzondere aandacht voor kwetsbare groepen. Jaarlijks ontvangt het CAW Artevelde 12 à 13.000 hulpvragen. Voor maatschappelijk kwetsbare doelgroepen (zoals bestaansonzekeren, etnisch-culturele minderheden en dak- en thuislozen) staat het CAW in voor een vervolgbegeleiding.

v.l.n.r. Piet Lampaert, Guy Reynebau, Ingrid Vandaele, Lien Braeckevelt, Cathy Plasman, Karin Temmerman

v.l.n.r. Chris Desmet, Lut Ardinois, Anne Van Lancker, Monique, patrick Seys, Kris Coenegrachts

Het CAW Artevelde staat samen met het CAW Visserij, het OCMW en Huize Triest, in voor de opvang en begeleiding van dak- en thuislozen in Gent. In de Gasmeterlaan organiseert het CAW Artevelde de nachtopvang voor dak- en thuislozen. Daan staan 24 bedden. Het is de politiek van het CAW om vooral in te zetten op een snellere en betere doorstroming van de daklozen naar een gepaste huisvesting. Meer opvangplaatsen creëeren biedt geen duurzame oplossing. De daklozen kunnen in de Gasmeterlaan terecht van 21 tot 9 uur voor een bed, een douche en een maaltijd en dit voor maximaal 5 nachten op 14 dagen.

nachtopvang Gasmeterlaan: sobere gang.

Wij hebben als fractie vooral onthouden welke “nieuwe” probleemgroepen bij het CAW komen aankloppen: steeds meer Oost-Europeanen, meer vrouwen, meer mensen met een (mentale) handicap en psychiatrische problemen, meer mensen met meervoudige problemen en meer mannen met kinderen. Vooral mensen met een handicap of psychiatrische problemen, mensen met een meervoudige problematiek vallen uit de boot van de gespecialiseerde hulp en kunnen nergens anders dan bij het CAW terecht, terwijl het CAW eigenlijk niet de gepaste specifieke opvang en begeleiding kan bieden voor deze mensen. Een uitdaging voor het beleid!

Een kamer met twee bedden

Tot slot een oproep: het CAW Artevelde kan steeds actieve vrijwilligers gebruiken voor zijn werking. Ook de nachtopvang zoekt vrijwilligers. Geïnteresseerden vinden meer info op www.artevelde.be.

Ik ben alvast van plan om eens een nachtje te gaan meedraaien!

Geen kandidaat-schepen. Twee kleine kindjes. En al. Maar niet zwanger. Echt niet!

Ja, ik moet hier azo nog eens wat schrijven, maar ik weet niet zo goed wat. Een beetje een writer’s block of zo omdat er te weinig dingen gebeuren momenteel. Allez te veel, maar te weinig om op mijn blog te schrijven. Maar het is niet dat ik ga stoppen met bloggen of zo, ah neen, dat nooit.

Over wat zou ik eens wat schrijven? Over de verkiezingen misschien. Verkiezingsuitslagen zijn cyclisch, zeg ik altijd. Dit keer is Bart De Wever de grote winnaar. Dat wil zeggen dat hij de volgende keer alleen maar kan verliezen. Haja, voorbeelden genoeg, kijk maar naar Leterme in het recente verleden. Of gelooft u echt dat hij de politicus is die al zijn beloftes zal kunnen nakomen? Geen enkele politicus kan dat, hij dus ook niet. En gelooft u echt dat de splitsing van B-H-V en bij uitbreiding dit land de echte problemen in dit land zullen oplossen? Als het zo simpel zou zijn hé. Enfin, ieder zijn goesting, de kaarten zijn geschud en ik kijk alvast zeer benieuwd toe.
Over de uitslag van de SP.a ben ik niet echt tevreden. Ook niet echt ontevreden. Het moet beter, dat wel. Wel hoera voor de ineen gezakte pudding van het Vlaams Belang en de weggeblazen LDD. Een beetje leedvermaak misschien zelfs.

Alweer gevolgen voor het Gentse schepencollege, want superschepen Karin Temmerman vertrekt naar Brussel. Zeer verdiend, en ze zal dat daar zeer goed doen. Al zullen we haar missen in Gent. Waardoor alweer de jacht op de schepensjerp geopend is. Of ik kandidaat ben? Dat vertel ik pas zondag, als de kandidaturen binnen moeten zijn, mijnheer de journalist. Ik verklap alvast dat ik deze keer niet zwanger ben. :-)

Tuurlijk ga ik stemmen. Het zou nogal erg zijn van niet. Ik ben ook van mening dat al diegenen die niet gaan stemmen achteraf niet te veel moeten lopen roepen en zagen. Als ge verzaakt aan uw recht om uw mening te geven, moet je dat achteraf ook niet doen.

Maar waar ik wel mee inzit: het tellen. Ik ben ambtenaar en sedert mijn 28e word ik altijd wel opgeroepen om te gaan tellen. En daar heb ik op zich niet zo’n problemen mee. Al kan ik Annelyse wel volgen: waarom de dertigers zo lastig vallen, ze hebben meestal het drukste leven met werk, verbouwingen en kleine kinderen. Maar soit.

De voorbije jaren schreef ik telkens een brief: dat ik gemeenteraadslid ben en dat ik altijd ga tellen als getuige van de partij. Dat ik dus al tel en dat ze me daar geen vergoeding moeten voor geven. Zo tel ik dus altijd als getuige en niet als opgeroepene.

Maar wat dit jaar? Peter moet werken, de hele dag. Ik zit dus met twee kindjes thuis, hen meenemen naar het stemlokaal zal al een eerste uitdaging zijn. Ik zou voor het tellen natuurlijk een babysit kunnen zoeken voor Janne. Maar Sien hangt nog aan de borst. Het is dan dus kiezen tussen Sien meenemen naar het tellokaal of afkolven in het tellokaal. Ik heb al twee keer geteld van 14 uur tot 20 uur, die borstvoedingen overslaan is dus géén optie (weten alle vrouwen met ervaring ook wel). Hmmm. Is borstvoeding een geldig excuus?

Maar ik hoor hier en daar geruchten van mensen die hun brief al gekregen hebben. Ik heb nog niks gezien. Misschien hebben ze mij al opgegeven?

Meiavond vieren is bijna even belangrijk voor een socialist als 1 mei zelf. In Gent is dat: gaan meevieren in de wijken. Ieder jaar ga ik eten in een andere wijk, dit jaar was SP.a Gent Oost in De Roos aan de beurt. Stoverij met frietjes, hmmm. En ik kon eindelijk eens mijn rood kleedje aandoen dat ik gekocht had bij Barbara. Normaal gezien doe ik dan nog een paar andere wijkclubs. Afsluiten in Ledeberg is normaal de traditie. Maar met een Sientje dat nog aan de borst hangt rond een uur of zes heb ik het maar kalm gehouden.

En dan op 1 mei zelf de stoet. Sientje mocht dit jaar meegaan in de stoet. Janne ging mee met papa een kijkje nemen op de Vrijdagsmarkt. Ik stond weer versteld over het aantal deelnemers dat er waren. Duizenden, maar hoeveel weet ik niet precies. En dan nog al die mensen langs het parcours! Het socialisme is niet dood! Hopelijk nu een betere verkiezingsuitslag!

Gisteren opnieuw begonnen in de gemeenteraad, commissie Welzijn. Sientje mocht nog mee. Omdat ik het nog niet over mijn hart kon krijgen om haar niet meer bij mij te hebben. Sedert haar geboorte is ze altijd bij mij geweest. De andere gemeenteraadsleden vonden het precies wel fijn om haar ook eens te zien. Sientje deed het ook goed. In het begin liet ze zich effe horen, maar daarna heeft ze de rest van de commissie geslapen! :-)

Maar binnenkort is het gemeenteraad (26 en 27 april). In de commissies kan ik haar nog eens meenemen, maar in de gemeenteraad gaat dat echt niet. Om het al wat gewoon te worden is Sien vanavond bij de babysit gebleven. Omdat de babysit het zo graag wou. En omdat ik er toch ooit eens een punt moest van maken. Dus geen Sien in de commissie Openbare werken. Ik moet wel op tijd terug zijn, zodat ze kan eten. Daar heb ik namelijk nog niet voor gezorgd. :-)

Janne is vandaag haar laatste dag naar de crèche geweest. Ze kreeg er pannenkoeken op haar afscheidsfeestje. En Peter en ik hebben allebei het gevoel dat het best is dat ze volgende week naar school mag. Twee weken geleden mochten we naar een “peuterverwenmoment” op haar school. Ze mocht dan al wat spelen in de klas, kennismaken met de juf en de andere kindjes, … En sedertdien is ze dus heel enthousiast over naar school gaan. De klas viel me heel goed mee: heel groot en heel veel speelgoed. Met een privé speelplaatsje aan waar ze kunnen fietsen. Dat zal Janne leuk vinden. En de juf was heel enthousiast. Ze zoekt altijd uitstappen om te doen met die kleine pagadders. Zo gaan ze dit jaar nog naar de zee, naar Puyenbroeck, op restaurant en naar het MIAT zowaar! Het is een centrumschool en daar profiteren ze ook van: zodra het weer het toelaat, gaan ze met die gastjes op stap.

En ze is er precies wel aan toe, aan school, aan iets nieuws. De laatste tijd is ze nogal ongehoorzaam. En ze slaat, zonder slechte bedoelingen, ze ziet het als een spelletje, maar dat mag dus niet. En bij momenten onhandelbaar, zonder reden. Peutermanieren, tsjjj. Hopelijk vindt ze in de school een nieuwe uitdaging! En ondertussen nemen wij een beetje afscheid van de crèche. Het was zelfs een beetje emotioneel. Een beetje maar, want in augustus zijn we daar terug, met Sien!

Vanmorgen mijn eerste politieke activiteit gedaan sedert de geboorte van Sien. Ik ben momenteel niet actief als gemeenteraadslid wegens moederschapsrust. Vanaf half april vliegen we er terug in.

Maar vanmorgen was er de uitslag van de bestuursverkiezingen voor SP.a-Gent. Een week na de geboorte van Sien kreeg ik bericht dat ik me kandidaat moest stellen als ik terug in het bestuur wou zetelen. Tussen de borst en de pampers door een tekstje in mekaar gestoken, een foto gezocht en daar hield mijn campagne op. Campagne voeren met baby en peuter: zo evident is dat allemaal niet.

Maar hoera, ik ben terug verkozen, bij de 15 van de 35 kandidaten. En dus zetel ik de komende drie jaar opnieuw in het bestuur van de Gentse SP.a. De nieuwe voorzitter is nog niet bekend, daar is een tweede ronde voor nodig. Het gaat tussen huidige voorzitter Bruno Matthys en huidige ondervoorzitter Guy Reynebeau. Allebei ook gemeenteraadslid.

Eerst gaf de burgemeester een overzicht van onze 20 speerpunten van de gemeenteraadsverkiezingen 2006 en wat we allemaal al verwezenlijkt hebben. Conclusie: goed bezig maar nog veel werk aan de winkel! Een heel interessant overzicht trouwens.

En ondertussen hebben ze daar ook eens de kleine Sien gezien (en gehoord).