(Lees meer …)

Met twee vriendinnen en we namen er nog een derde mee. Nummer 1, 2 en 3 kenden mekaar zeer goed, maar nummer 4 kende enkel nummer 1. Of nummer 2 of nummer 3, het is maar te zien hoe ge het bekijkt. Alleszins, ferm moedig van nummer 4 om op weekend te gaan met twee dames die ze van haar noch pluim kende.

Edoch, we kozen er het mooiste appartement aan de Belgische kust uit, met sauna en bubbelbad, allemaal met zicht op zee. Vreed leutig. De rest van het concept was weer zeer simpel: doen waar we goesting in hadden. Op vrijdag was dat tv kijken (Astrid! The Voice!), sauna en met ons blote voeten in de zee lopen. Wisten wij dat die zee zoooo ver weg was, als het eb was. Koud!

Voor Nadine begon dat op zaterdagmorgen met een loopje op het strand. Hoewel ik nu toch wel al een tijdje loop, had ik nog nooit echt gelopen op het strand. Wat een zaligheid! Zo plezant dat ik dat op zondag opnieuw deed. En zo bestaat er ook nog eens een foto van mij aan het werk.

Na genoeg gesauna’t en genietst te hebben, gingen we met zijn allen naar de kapper. Eigenlijk had ik nog geen kappersbezoek gepland, maar een beetje groepsdruk en ik deed ook mee. En zo bestaat er ook een foto van mij bij de kapper.

De kapper deed zijn ding (ja, ik had weer een foto van Lien Van de Kelder getoond, ja) en nadat er gebrushed was, leek het wel of ik nog nooit zoveel haar had. Brushen is iets wat ik normaal gezien oversla (mijn kapper knipt droog en ik blaas het gewoon droog zonder brushen). Na tien minuten door mijn haar zitten woelen en te bedenken dat er toch iets vreemd was aan mijn kapsel viel mijne frank: mijn streep lag verkeerd! Jamaar dat ging niet hé! Waarop de kapper mijn haar wat naar de andere kant blies en dat was het dan. Op het appartement rap wat water op mijn haar gedaan dat het wat platter was maar sedertdien: niks dan lof! Ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen op een nieuw kapsel. Maar al bij al: toch een bizarre kapperervaring.

Dan gaan eten, ook al zo vreemd. We hadden het restaurant aanbevolen gekregen van iemand. Maar die wist niet dat dat niet meer bestond. Wij daar geboekt, maar we kregen te horen dat het tijdelijk ergens anders was. Als in: zijne living. We waren er ook de enige vier klanten, dus dat was best een beetje raar. Maar ik moet zeggen: het was héél lekker en hij had echt zijn best gedaan voor de vegetariërs!

Op zondag moesten we helaas al vroeg het appartement verlaten, maar we sloten het weekend af in een resto waar we toch al veel goede dingen van gehoord hadden. We hadden doorgegeven dat we met twee vegetariërs waren want er stond NIKS maar werkelijk niks vegetarisch op de kaart (ook geen kaaskroketten of vegetarische lasagne, neen). Daar toegekomen bleek dat ze ook geen moeite gedaan hadden: dat ik maar moest kijken op de kaart en ze zouden het dan wel klaarmaken zonder vlees of vis. Mja. Moeilijk hoor. En toen kregen we bericht dat ze net kaaskroketten aan het maken waren in de keuken, dus ja, het werden dan maar kaaskroketten.

Ondertussen zijn we terug van twee weekjes Lot-et-Garonne. Een samenvatting…

De groep was een succes: met 15 waren we, de eerste week. Niet iedereen kende elkaar even goed, maar het gezelschap matchte heel erg goed. Acht kinderen waren er mee en het waren allemaal meisjes, tussen één en zes jaar. Leutig.

Daar moest uiteraard een rokje voor gemaakt. Evelien en Nadine hielpen mee dit jaar. En aangezien er meer dan genoeg stof was, maakten we voor de mama’s een bijhorende reversible bag. Met verschillende binnenkanten uiteraard.

Het huis was top! Allez, een aangelegd terras en een extra frigo zou nog leutiger geweest zijn, maar we klagen niet. De speelruimte voor de kinderen was dan weer heel handig. De zwemvijver was meer dan top: die was zo schoon, en zo proper. Serieus, als ik ooit voor de keuze zou staan tussen zwembad en zwemvijver, dan haalt de zwemvijver het nu wel. Veel minder onderhoud. Alleen Yuki was er niet helemaal dol op.

De streek: mooi, maar een beetje afgelegen. Naar de winkel rijden: een half uur. Ergens naartoe rijden om te bezoeken: minstens een halfuur, soms anderhalf uur. Bordeaux was super, Toulouse een beetje een tegenvaller.

Het weer was goed. De eerste dagen véél te warm maar dan plonzden we in de zwemvijver. Na een week kregen we een half dagje regen. Dan weer mooi tot de laatste paar dagen. Dan was het droog maar een stukje koeler, begin de 20 graden. Maar meer dan goed dus.

Ik kocht een hoedje tegen de zon en zo heb ik meteen een nieuwe profielfoto op FB.

Eén ding was er spijtig: Sientje. Normaal gezien is dat het vrolijkste en zotste kind in huis. En op reis was ze veranderd in een schreeuwlelijke peuter. Echt niet leuk. Echt niet zoals we haar kennen. Thuis maakt ze zich ook al wel eens boos, maar geen vergelijk met het kind in Frankrijk. Ik ging er vanuit dat de peuterpubertijd nu echt begonnen was. Maar eens thuis gekomen, of ook wel als we op stap waren met ons vier, was ze gewoon weer haar eigenste zotte zelf. Misschien wou ze haar teveel meten met de andere kinderen? De groten waren te groot voor haar, die konden meteen veel meer, de twee kleinsten te klein? Ik weet het niet. Maar alleszins ben ik blij dat mijn lieve zotte Sien terug is.

Zo. Benieuwd met wie, hoeveel en naar waar we volgend jaar op reis gaan!

Dranouter… het was een spannende aflevering dit jaar. Of we er gingen geraken, en hoe. Het gezelschap van vorig jaar is immers hoogzwanger, of pas bevallen. En voor Peter waren er Olympische Spelen. En Caroline en Tijs gingen misschien wel verbouwen…

Edoch, anderhalve maand geleden kreeg Peter zijn uurrooster, met mogelijkheden voor Dranouter. Caroline ging ook gaan. En toen ik eens op het werk terloops vroeg aan collega Liese of zij eens niet zou meegaan naar Dranouter zei ze: “Bah ja, waarom niet hé?”. Lies en Bert kwamen op zaterdag af met baby Sam. En zo waren we toch weer met een leuk gezelschapje met een hoop kinderen in dezelfde leeftijd.

En zo begonnen we vrijdag aan onze tigste editie van Dranouter. Voor Sien en Janne was dat editie 3, maar voor onszelf zou ik eens moeten tellen.

Meteen in de gietende regen, wat toch een beetje een domper was. Gelukkig kwam de zon er nog door en hadden we nog een leutige vrijdagavond.

(Sien in de hangmat)

Oh ja en we kochten ook oordoppen. Ons kinders hebben van die mega fluorescerende koptelefoons om het geluid in de tent te dempen, en we stelden vast dat we daar zelf ook niet zo goed tegen konden.

Wist je trouwens dat ik een maat small heb in oordoppen en Caroline een large?

De eerste avond maakten we het meteen laat en bleven tot na Absynthe Minded. Altijd beestig wijs groepke, de kinders vonden dat ook zeer leuke muziek.

Op zaterdag kwamen we ook tante Liese tegen trouwens, het jongere zusje van Peter.

Janne en Sien werden ook geschminkt. Note to self: volgend jaar demake-up meepakken naar Dranouter wil je voorkomen dat uw kinders de dag nadien rondlopen als kleine gothicerkes.

En slapende leeuwen moogt ge uiteraard niet wakker maken.

Leutig logement gevonden eigenlijk ook, zo vlakbij de wei en toch geen lawaai. En ze hadden er steentjes!

Zondagmiddag was chilldag. De kleinste meisjes (Sien en Nienke, even oud en ontzettend aan mekaar gewaagd) gingen al eens alleen op pad naar de clubtent. Ze kenden hunne weg er al, hé.

Ook een hit op de wei was de Knuffeltent van de Kringwinkel. Heel leuk, konden de kinders in rollebollen en uiteindelijk een knuffel kiezen die ge kon kopen voor een appel en een ei. Waardoor we vier knuffels rijker naar huis gingen. Alsof we er nog geen hadden. Volgend jaar neem ik een vuilniszak vol knuffels mee naar daar om eerst in die tent te gooien, zeker weten. Anyway, Sien was dol op de Teletubbie: anderhalve keer haar grootte, maar ze kreeg em lekker niet want hij paste niet meer in de fietskar.

Verder nog te onthouden:

• Dat de Balls & Glory dan misschien wel van Gent zijn, maar dat ik er voor het eerst gegeten heb in Dranouter. Maar dat ik er nog ballen en stoemp ga kopen, dat is een feit dat vaster dan vast staat.
• Dat collega Liese eerst een dag lang het gezaag van haar zoon heeft mogen aanhoren om geschminkt te worden, waarna ze op zondag een uur of twee aangeschoven heeft. Als het meneertje eindelijk veranderd was in een tijger vond ie het na een half uurtje wel al welletjes en moest het afgekuist worden.
• Dat de kinders best wel overeen kwamen allemaal. Plezant. Wacht maar tot ze over een paar jaar alleen over de wei kunnen hossen! (en af en toe komen schooien bij ons om geld wellicht)

Ach Dranouter. Zalig toch.

Geen meiavonden voor mij dit jaar, geen stoet.
Dit jaar vertoefde ik alweer eens op de heerlijke camping van nichtje Tine en aangetrouwde wederhelft Edwin. De peter van Sientje, aangevuld met zijn madam, dochter en zoon, vergezelden ons.

We namen mee: laarzen, regenjassen en wat truien. En we vergaten sandalen, zomerkleren en zonnecrème. We hadden het nochtans moeten weten, dat het microklimaat daar ons weer gunstig gezind ging zijn. Drie dagen zon! De laatste dag zelfs 27 graden in de schaduw. Ok, de dag van de terugkeer plensde het water, maar dat kon de pret al lang niet meer drukken.

Uitspraak van het weekend was zeker wel: “Ooojoooo!” Blijkbaar is dat een coole kreet in Gentse kleuterscholen. En aangezien wij ons ook een beetje jong willen voelen, namen wij die ook graag over. Of ook wel: “Op pesto hé, daar kan ik op overleven!” (niet eens van mij, maar ik kan daar ook op overleven). En ook: “Nutella, dat is de Coca Cola van de choco’s”. Ge doet ermee wat ge wilt.

Verder denken we bij het weekend ook aan cava (Spritz), gehaakte dekentjes, lekker eten, nog meer cava, loopschoenen die in de auto bleven zitten, nog een beetje eten en nog een glazeke wijn.

Oh, en laten we vooral ook het vijfgangendiner van de mannen niet vergeten. “Je proeft ook écht het eten hé…. want je ziet het niet” (het was dan ook al dik donker toen het eten op tafel kwam). Maar het was lekker, dat wel.

Weer twee kilo bij, ge kunt dat van hier zien. Dju toch.

Foto’s volgen nog wel eens. Net als die van Venetië! Maar die van het bouwvakkertje krijg je hier al.

Heel erg veel zijn wij niet op reis geweest, ik bedoel zo met de hele familie samen. Maar dit was de eerste keer, denk ik. Ik was een jaar of drie en ik kan me er niet veel van herinneren. En van ervoor al helemaal niet!

Met de CM naar Zwitserland. Ziet ons weer, zo’n schoon trio!

De bedoeling was dat wij naar de opvang gingen en dat mijn ouders gingen wandelen in de bergen. Dat was zonder ons gerekend want wij zagen die opvang blijkbaar niet echt zitten. Wij wilden mee in de bergen. Waardoor dit het logische gevolg was. Ik denk dat mijn pa ongeveer de hele tijd iemand in zijn nek had. Over het geruzie wie er dan mocht, het gejengel van vermoeide kinderen, ik wil er me zelfs niks bij voorstellen.

Het moment dat we op zoek gingen naar die eeuwige sneeuw en we die vonden, daar herinner ik me zelfs nog iets van. Maar niet dat ik met mijn pa op een plastiek zakske naar beneden ben gegleden. De uitdrukking op mijn gezicht spreekt boekdelen, vind ik. :-)

En wie weet kan mijn ma nog voor een paar sappige aanvullingen zorgen!

Wij sturen altijd kaartjes van op reis, ja. Wij vinden dat leutig.

En als de kindjes niet meegaan op reis, dan krijgen zij een kaartje van ons.

En kaartjes krijgen vinden wij ook leuk!

In Venetië zag ik de schoonste handschoentjes aller tijden. Zo schoon dat ik er een foto van genomen heb. Alleen vond ik 69 euro iets te veel voor iets waarvan ik binnen de kortste keren misschien maar één exemplaartje meer overhoud. Maar toch. Ooit. In het geel graag.

Zo’n koekje, je zag ze overal, dus ik moest ze toch ook eens gegeten hebben hé. De dochters thuis zouden zwaar jaloers geweest zijn.

En grafmonument, op zich niet zo speciaal. Maar met zonnepanelen erop? Waarvoor zou dat zijn? Om de doden tot leven te wekken?

Ik snap dat wel, allemaal kleine appartementjes en ge moet uwe was ergens kwijt. En waar droogt de was beter dan buiten? Nergens! Maar toch, serieus, ik zou vree benauwd zijn om mijne was daar op te hangen. Dat ie in het water zou vallen. Ik zou 37 wasknijpers per stuk steken, peisk.

Ook opgemerkt: heel veel pausjes op de graven daar. Zware fans van één van de vorige pausen, duidelijk. Johannes XXIII, een Italiaan.

Voor de rest, vreed veel juwelen in Venetië, maar ik ben daar niet zo zot van, van dat Murano-glas. Af en toe wel iets schoons gezien en gekocht. En sjakosjen hé, veel sjakosjen. Ik heb er een schone gekocht, echt waar. Speciaal om mee te gaan werken. Alleen, euh, past mijn herbruikbaar waterfleske er niet echt in. :-)

Eventjes een beetje inhalen zie. De wifi in Venetië was te beperkt om me er toe te staan postjes te schrijven.

Ook al is er geen uurverschil met Venetië, ik had toch twee keer het gevoel om met een jetlag te maken te hebben. Bij aankomst kwam dat door het beperkte aantal uur dat we geslapen hadden: twee uur. Na een gezellige avond in ons “hotel bij de luchthaven” bleek de matras toch iets, euh, te beperkt om ons een uitgeruste nacht te bezorgen. Wat ervoor zorgde dat we de eerste avond in Venetië al om 21 uur in ons bed zaten voor een verkwikkende nachtrust van 12 uurtjes. Hoe komt het trouwens dat wallen na 12 uur slaap groter zijn dan na 2 uur slaap? Alleszins, een cursus wallen wegschminken is van doen want hier had ik het geprobeerd met zeer beperkt effect dus.

In het terugkeren was het een serieuze vertraging die ons parten speelde. In plaats van om 21.30 uur steeg ons vliegtuigje pas om 1 uur op. Waardoor we dus voor het nodige nachtlawaai zorgden door om 2.40 uur te landen in Zaventem, sorry daarvoor.

Maar voor de rest, Venetië is een prachtige stad waar we niet op uitgekeken geraakte. En mijn man niet op uit gefotografeerd geraakte.

We hebben ons kinderkes gemist, ja, maar toch hebben we geen enkele keer gebeld. Als ik hen zou horen, zou dat het gemis alleen maar groter maken. Bovendien weet ik dat die dan heel druk aan het spelen zijn, daar bij mijn broer. En dan hebben ze geen tijd voor gesprekken met de mama en de papa.

In Venetië heb ik ook de Hongerspelen trilogie uitgelezen. Waar ik nogal laaiend enthousiast was over het eerste boek (vijf sterren) ging mijn gevoel daarover nogal sterk achteruit tijdens boek twee en drie (respectievelijk 3 en 2 sterren). Het ging gelijk helemaal de kant uit dat ik wou met die boeken.

Oh, en zoals steeds was ik wel iets vergeten. Deze keer waren het onderbroeken voor mij. Al een geluk dat ze dat daar ook verkopen.

Later meer. Verslagje, foto’s en nog een paar andere bedenkingen.

De wederhelft en ik, wij zijn stadsmensjes wij, dat wisten jullie al. We wonen het liefst van al in het centrum van de stad en ook als we op reis gaan begeven we ons liefst van al naar de stad. Vroeger deden we dat samen, vreed op ons gemak, ons eigen gezapige tempo. Manlief trok foto’s, met honderden tegelijk. Ik bestudeerde de hele reisgids uit en las ondertussen een boekje.

Met kinderen zijn onze reizen wat anders: meestal gaan we samen met andere gezinnen naar een huis met een zwembad. In een mooie regio, dat we toch wat uitstappen kunnen doen. Heel geestig ook, daar niet van. Maar we hebben gezworen om af en toe nog eens een citytrip te doen samen. Omdat dat zo leuk is.

Na Janne zijn we zo eens naar Parijs geweest. En dit weekend is het weer zover: we gaan met zijn tweetjes voor vier dagen naar Venetië. Ik was er ooit, toen ik 18 was, op schoolreis. Peter was er nog nooit.

En terwijl ik licht zenuwachtig word over de gehele praktische planning (kinders logeren op verschillende plaatsen en dan heb ik nog niet aan mijn eigen bagage gedacht én vier dagen mijn kindjes niet zien, ga ik dat wel overleven?) mogen jullie al jullie tips en interessante adresjes hieronder neerpennen. Waarvoor dank.