Grote gebeurtenissen gisteravond in Berlijn… De muur is 20 jaar geleden gevallen. Ik had er wel willen bij zijn.

Aan 1989 jaar geleden heb ik niet zoveel herinneringen meer. Ik was toen 12 en weet wel dat we het er in de klas uitgebreid over hadden. Er werd immers geschiedenis geschreven.

In 2003 zijn we er naartoe geweest. Ik vertrok zonder grote verwachtingen want de stad heeft blijkbaar toch niet de uitstraling van pakweg Barcelona of Parijs. Compleet onterecht! Wat een zalige stad! Ik wil er meteen terug naar toe!

We hebben er ons tijd voor genomen, 7 volle dagen hebben we overal rondgetrokken, sfeer opgesnoven. In de nieuwe delen, waar vroeger niemandsland was, ruimte tussen twee muren. In de oude delen, die tegen mekaar op streden om hoger, mooier, beter. Gegeten en gedronken in gezellige restaurantjes.

Maar een reis die me altijd zo zal bijblijven omdat de stad me ook zo raakte. Tranen met tuiten heb ik zitten wenen in het museum aan Checkpoint Charlie. Ik kon/kan me gewoon niet voorstellen dat een stad zomaar, van de ene dag op de andere, in twee gedeeld werd. Ik probeerde me dat voor te stellen in Gent, maar ik kon dat niet. Langs de muur wandelen en massa’s literatuur daarover verslinden, gewoon omdat het zo’n boeiende, maar triestige geschiedenis is. Verhalen over mensen die van elkaar gescheiden werden. Verhalen over mensen die mekaar na zoveel jaar terugvinden. Verhalen over mensen die het niet gehaald hebben, die probeerden te ontsnappen, maar dat met hun leven bekochten.

Nog geland op de luchthaven Tempelhof, inmiddels gesloten. Heel vreemd (en een beetje eng ook) als je aan het landen bent en aan weerszijden van je vliegtuig appartementsgebouwen ziet. Deze luchthaven werd gebruikt tijdens de Koude Oorlog voor de Luchtbrug. Beetje eng gebouw wel, gebouwd door de Nazi-architect Speer.

Thuiskomen en diezelfde avond naar de cinema gaan naar Goodbye Lenin. Geweldige film trouwens. Dringend eens herbekijken.

Mensen, serieus, echt waar, als ge nog niet naar Berlijn geweest zijt, ga daar eens dringend naar toe. Het is de moeite, echt waar.

We zijn nog eens vier dagen naar de Ardennen geweest in augustus. Mijn nichtje baat daar sedert een goed jaar een fantastische camping uit. Vorig jaar de camping geopend, nu met plezier teruggekeerd. Zo combineren wij verschillende dingen tegelijkertijd:

• Een vakantie dichtbij: amper twee uurtjes rijden vanuit Gent en toch al helemaal anders dan bij ons
• Rust: Rustig dat het daar is! De max! (Voor efkes, dan heb ik mijn stad terug nodig.)
• Goed weer: echt waar, ze hebben daar een microklimaat. Terwijl heel België op Facebook sakkert over de regen vertelt mijn nichtje iedere keer weer dat de zon daar schijnt. En we hebben het gecheckt, het is zo! De weersvoorspellingen waren niet te best, tot voorbij Leuven grijs en regenachtig en toen we daar aankwamen zon en 30 graden. En dat vier dagen lang!
• Een comfortabele reis: ge krijgt ons met geen stokken in een tent meer, sedert ons laatste Dranouter-avontuur zijn we dat ontgroeid. Maar ze hebben daar mooie stacaravans, met twee kamers, een ruime leefruimte, douche en WC.
• Die WC in de caravan is heel handig voor zwangere vrouwen als ge minstens één keer per nacht naar de WC moet. Uw kleren aandoen, uit een tent kruipen en dan naar de WC’s wandelen is niks voor mij.
• De douche in de stacaravan is heel goed edoch ietwat klein. Maar het campingsanitair is nu helemaal af en minstens 100 keer beter dan het gemiddelde campingsanitair. Ik weet niet wat u erover denkt, maar als ik denk aan campingsanitair dan zie groezelige WC’s en douches met overal haar en modder, met stukken af, dingen die niet werken, geen WC-bril, brrrr, gruwel. OK, ik ben al sedert mijn tienerjaren niet meer op een camping geweest. Maar het sanitair daar is werkelijk voortreffelijk! Heel knap design, heel ruim, heel verzorgd, goed onderhouden en smetteloos proper! Zodoende ging ik de volgende dag met Janne douchen in de campingdouches, veel comfortabeler!
• Lekker eten: sedert dit jaar is hun restaurant open. Beperkte kaart, ze beginnen nog maar hé. Maar lekker! Hmmm! Eén van de betere tournedos die ik al gegeten heb. En de cannelloni was bijna zo lekker als die van mij (niemand kan tippen aan mijn cannelloni’s!) :-)
• Gezellige familiecamping: geen grote massatoestanden, zo’n 25 plaatsen of zo. Ze hebben vroeger nog campings uitgebaat van 1000 (!!!) plekken en dat zagen ze niet meer zitten.
• Klein speeltuintje: Janne was niet van de schommel weg te slaan
• Er is ook een sauna, maar daar was het veel te warm voor.
• Toffe uitbaters: zo zie ik mijn nichtje ook nog eens. Altijd gezellig bijbabbelen.

Met kindjes is zo’n camping wel geweldig: één groot speelterrein. En ze kunnen ook vriendjes opdoen. Zo zat Janne geregeld bij Lieke te spelen, een Nederlands kindje van dezelfde leeftijd. En ging ze altijd kijken als haar zusje van 4 maanden weende. Dat belooft!

Als ze daar zo 7 stacaravans zouden hebben, zou ik al mijn vrienden meenemen naar daar, moet geweldig zijn. Nu hebben ze er twee, maar er komen er misschien nog bij. Nog mooiere, zegt ze. Ik ben benieuwd.

Neveneffect: een mens maakt zoveel reclame voor die camping dat ge daar toekomt en meteen een collega tegen het lijf loopt. Wijs :-)

Een paar fotookes:

5 daagjes naar de Loirestreek, alweer met vriendjes. Deze keer waren Joris, Lise, dochter Sam (26 maanden) en Milo (4 maanden, Peters petekindje) van de partij. En Lies en Bert kwamen ons ook één dagje vervoegen.

Het weer was afwisselend: half om half goed weer en slecht weer. Maar toch nog kunnen genieten van een duik in het zwembad!

De bed & breakfast was niet slecht, maar geen aanrader. En we hadden blijkbaar over het hoofd gezien dat er geen avondeten voorzien was, dus dat werd iedere avond iets zoeken om te gaan eten. Met twee tweejarigen en een baby was dat euh soms wel een uitdaging! :-)
We bezochten een paar kastelen (Cheverny en Chambord), een paar steden (Blois en Orléans) maar we genoten vooral van de rust en het aangenaam gezelschap!
Meer foto’s volgen later, ik heb ze nog niet allemaal kunnen bekijken. Sam en Janne hadden twee keer hetzelfde kleedje en we vonden het wel grappig om hen hetzelfde te laten aandoen!


Nu gedaan met op verlof gaan, maar ik heb nog twee weekjes thuis vakantie!

AAArghh!!!!

• Dat taaltje! Als ge er in de geschreven taal nog iets kunt van maken, dan is dat helemaal gedaan als ze hun mond opendoen. Gelukkig spreken ze hier allemaal goed Engels.
• De munteenheid! Het was weer eens lang geleden dat ik moest omrekenen. 100 kronen is 13 euro, makkelijk rekent dat niet. Gisterenavond maakte een Belgische WHO-medewerkster me er attent op dat vermenigvuldigen met 6 makkelijker is, dan krijg je de oude Belgische frank. Maar dan dat speelgoedgeld…

Vreemd

• Ze houden hier duidelijk niet van compacte wiegen. Ze laten kinderen hier makkelijk tot twee jaar zitten in hun wieg, wat een vreemd beeld oplevert: die kindjes zitten gewoon rechtop in die wieg. Misschien wel gemakkelijk want ze kunnen veel langer comfortabel slapen. Eens kijken of Janne nog in de wieg past en wat ze daarvan vindt. :-)
• Nog vreemder is dat ze die dingen gewoon buiten laten staan als ze iets gaan kopen in een kleine winkel of eetgelegenheid. Je ziet dan buiten een paar wiegen staan. Met kinderen in, hé! Ik, euh, zou dat gelijk helemaal niet over mijn hart kunnen krijgen. Maar hier is dat normaal.

Verder

• Is het een leuke stad maar hij heeft mijn hart (nog) niet gestolen. Doet me het meest denken aan een gewone Nederlandse stad en de Nederlander met dienst beaamde dat.
• Veel knappe designspullen hier, maar alles is duur en mijn valies is klein!
• Is vergaderen van 9 tot 19 u best wel lastig, zeker als er daarna nog een diner volgt.
• Kijken ze allemaal heel vreemd op als ik die mensen moet vertellen dat wij géén cijfers hebben van Wallonië en zelfs niet weten of die wel bestaan. Ze kijken dan alsof wij keihard op ons hoofd gestuikt zijn. The Belgian situation. :-)
• Ga ik straks eens naar huis bellen want wil de stem van Janne horen. Momenteel nog niet echt de tijd gehad om haar te missen. Dat zal morgen wel anders zijn.

Vanmorgen nog op een zonnig terras met fantastisch uitzicht in de Bourgondië (tussenstop) en nu al in het stadhuis. Het kan verkeren, zelfs op één dag.

Dingen die fantastisch waren aan de vakantie:
* Het weer! Voor minder dan 28 graden gingen we blijkbaar niet. Eén keer een paar druppels regen gevangen maar we moesten ons al haasten om ze te vangen. Dat gaf me meteen de gelegenheid om Janne haar collectie mooie kleedjes uit te testen en te fotograferen. Later meer.
* Het huis! Het was weer een fantastisch huis. Mooi ingericht met alle voorzieningen die we nodig hadden. Nice!
* Uiteraard: de vrienden! Op reis gaan met vrienden vinden wij super leuk. En het waren stuk voor stuk leuke mensen, gemakkelijke mensen, flexibele mensen… Heel veel plezier gehad. Ik wil nog met hen op reis!
* De kindjes! Nog leuker wordt het als die vrienden ook hun kroost meehebben. Zo was er Yuki van bijna drie. Haar favoriete quote: “Neen! Ik wil dat niet! Ik vind dat niet fijn!” Maar een heel lieveke eigenlijk en het grote voorbeeld van Janne. Samen hebben ze kilometers afgelegd op hun fietske (ze hadden toevallig alletwee hetzelfde mee). Verder waren er nog Nika (zusje van Nika, werd één jaar op reis) en Helena (9 maanden). Alleen dochters dus. Met zes volwassen mensen kinderliedjes zitten zingen om de kindjes in bed te krijgen: het blijft een memorabel moment.
* Het eten! Op reis gaan met vrienden die graag en goed koken is echt een aanrader. Al heb ik ook wel mijn best gedaan met een quiche, een risotto en een broodpudding.
* De wijn! Lekkere wijn daar voor géén geld.
* De streek! Mooi! Mooie route gedaan

Minder leuk:
* Rijden. Peter en ik rijden alletwee niet graag met de auto en het is altijd gekibbel om wie moet rijden. Deze keer eigenlijk niet: Peter reed en ik zorgde voor de Janne-entertaining.
* Janne vindt zo lang met de auto rijden ook niet leuk. Het viel best mee, behalve zaterdag, toen ze al doodmoe was toen we vertrokken maar categoriek weigerde om te slapen. 3,5 uur afgezien en uiteindelijk hebben wij gewonnen!
* Kunnen ze geen flitsmachine verzinnen om op reis te gaan? Misschien toch maar weer eens vliegen proberen?
* De splinters die het terras gaven in de voetjes van Janne en Yuki de eerste dag. De rest van de reis kregen ze verbod om blootvoets het terras te betreden. Morgen naar de dokter om te vragen wat er moet mee gebeuren. Wij kregen ze niet verwijderd.
* Janne haar veranderd slaappatroon: waar ze thuis graag slaapt tot 9 of 10 uur vond ze het daar nodig om daar mee te beginnen feesten om half 7, 7 uur. We duimen dat haar slaappatroon weer volledig normaliseert nu.

Maar echt, het was een fantastische vakantie. Ik kan er weer helemaal tegen. Allez, na nog een nachtje slaap :-)

Kerstcadeautje ingeruild, drie daagjes Parijs!
* Verbazingwekkend hoe snel je met de Thalys in Paris Nord staat.
* Ontdekt dat het al 10 jaar geleden was dat we samen de eerste keer Parijs bezochten (september 1998). Onze reisgids was ook van dat jaar en sprak dus nog van Franse franc. Een mens moet al niet meer zo hard vertrouwen op zijn reisgids, als die zo oud is. :-)
* Ondertussen hadden we wel samen nog eens een blitzbezoekje gebracht aan Parijs voor onze trouwfoto’s (2005). En was ik er eens gaan lopen (2006).
* Heerlijk, als vanouds samen rondslenteren en sfeer opsnuiven.
* Manlief die overal lang bezig is om de nodige foto’s te nemen. Ik die ondertussen de gidsen uitpluis. Of uiteindelijk maar mijn boek lezen.
* In Parijs was het weer minder mooi: zaterdag heeft het niet opgehouden met regenen, zondag droog met tegen een uur of vier zon. En maandag was het dan ook stralend mooi weer. We klagen dus niet.
* Leuk moment: geheel toevallig het pleintje ontdekken waar ge een paar jaar geleden met de loperkes gegeten hebt. Was dat een zalig pleintje! Was dat een leuke avond!
* Nog leuker moment: ontdekken dat ons hotel op datzelfde gezellige pleintje ligt!
* Een prima hotel trouwens. Propere kamer, propere badkamer en een uitstekend ontbijt! Volgende keer gaan we weer naar daar!
* Prima gelegen trouwens: tussen Metrostation Abesses en Sacré Coeur. Ondertussen wel even de vreselijke Place du Tertre kruisen. Verder nog in de buurt: de groentenwinkel en het café van Amelie. (wandeling)
* De tweede keer dat je een stad bezoekt is altijd leuker: ge moet niets meer zien, ge kiest uit. Hebben wij nog gezien: La Grande Arche en La Defense, de Eifeltoren (niet op geweest, 10 jaar geleden gedaan al gedaan), Centre Pompidou (tien jaar geleden in de steigers), Ile de France, Louvre, Sacré Coeur en Montmartre. Geen musea langs de binnenkant gezien.
* Een afspraak met meneer Parijs is spijtig genoeg niet gelukt. Een volgende keer!
* Janne? Bij mijn ouders. Een klein traantje gelaten bij het vertrek. Af en toe aan haar gedacht. Maar vooral leuk om te horen dat ze zich zo goed amuseerde in Eeklo!

Binnenkort: foto’s!

Ons weekend Parijs is geboekt. Ik had een Bongobon gekregen voor mijn Kerst van manlief. Snuisteren in het boekje, leuke hotelletjes bekijken, de buurt bekijken. Zo’n Bongobon is toch leuk. De Thalys erheen is best goedkoop als je lang genoeg op voorhand boekt: voor 116 euro gaan we over en weer naar Parijs met twee personen. Haja, Janne mag niet mee. Met zo’n kindje een stad bezoeken is niet zo interessant. Een middagdutje neemt te veel van onze kostbare tijd in beslag. Ondertussen staan de Janne-sitters al te drummen!

En voor iets later staat er ook al een reisje klaar. Naar het zuiden van Frankrijk, met twee bevriende koppels. Andere koppels dan vorig jaar, dat lukte niet door agendaproblemen. Nu zullen we met 6 volwassenen zijn en vier kindjes (tussen 9 maanden en bijna 3 jaar).

Nog even wachten. Maar we hebben al iets om naar uit te kijken!

Dit weekend zijn Peter en ik nog eens samen gaan eten in een restaurantje alwaar wij geschiedenis hebben. En we hebben eindelijk Loft gezien. En ik heb uitgeslapen tot 11 uur op zondagmorgen, ik wist niet dat ik dat nog kon. Maar deugd deed het wel, amai. Janne was ondertussen aan het rondhuppelen bij de grootouders.
Daarna twee dagen Zeeland. Janne en Ella vonden elkaar opnieuw de max, het (overdekte) zwembad vonden ze iets minder leuk. Spijtig van het koude natte weer, nu ja, altijd een risico hé, in december. Toch schone beeldjes, een impressie hier. Oh en Janne heeft bewezen dat ze ook slechte nachten kan hebben. Op hotel dan wel, de andere gasten een beetje wakker houden, leuk! Enfin, dat viel nogal mee, het hotel had goede muren. Wat er precies aan de hand hebben we nooit geweten, wel dat de ringsling en de vijfde van Beethoven alweer dé remedie waren.
Mijn beest zou nu toch weg moeten zijn. Ik mag het hopen, want die pillen, dat was zwaar gerief.
Oh, en dat van de kabouters zit er ook al weer op en het was leuk! Ooit wel eens meer hierover.

Als ik Michel zijn verhaal lees, word ik een beetje droef. Er loopt blijkbaar nog altijd vreselijk personeel rond bij de spoorwegen. Dat de NMBS haar trouwe treinreizigers zo behandelt: onbegrijpelijk en niet goed te praten. Zulke verhalen zijn spijtig want ze halen het imago van de NMBS volledig onderuit. En mensen die niet met de trein reizen, krijgen dan een nog negatiever beeld van de trein en halen hun auto nog wat meer van stal.

Nochtans, ik vond ze de laatste tijd zo goed bezig. Om te beginnen met Gent-Dampoort. Het station heeft een opfrisbeurt gekregen, het ziet er veel beter uit. Er is een Panos in gekomen. En vorige week was er een enquête in het station. Vanmorgen kregen we een doosje met twee pralines ter gelegenheid van het opgefriste station. Nu nog meer (én bewaakte) fietsenstallingen en ik ben helemaal content. Of ook nog: een extra treintje op en af vanuit Dampoort naar Brussel.

Onlangs heb ik ook te maken gekregen met bijzonder vriendelijk treinpersoneel.
Situatie 1: Ik wil de trein naar Eeklo nemen, in het weekend is er maar om de twee uur een trein naar Eeklo. Een beetje te veel op mijn gemak naar het station geslenterd, iets te laat toegekomen. De trein stond al op het perron! Erger nog: de deuren waren alweer gesloten! Ik zwaaien en gesticuleren, het feit dat er een kind aan mij hing, zal wel wat geholpen hebben. De treinconducteur opende de deuren weer en knipoogde: “Het is omdat het weekend is, hé, mevrouwke, dan is het rustig, dan kunnen we dit al eens doen!” Ik kon de mens wel omhelzen.

Situatie 2: Weer in het weekend, weer met Janne, weer Dampoort. Ik wil de trein nemen naar Londerzeel en moet daarvoor eerst met de trein in Gent-Sint-Pieters geraken. Ik heb dan 10 minuten om over te stappen in Sint-Pieters. Ruim voldoende ware het niet dat de trein naar Sint-Pieters aangekondigd werd met tien minuten vertraging. Daar ging mijn aansluiting. Wie niet waagt, niet wint: ik naar de stationschef. De mens direct alles in het werk gesteld om de trein naar Londerzeel te laten wachten op mij. Ik heb hem werkelijk horen onderhandelen met Gent-Sint-Pieters. Maar daar wilden ze niet mee. Geen aansluiting, maar hij heeft het toch maar geprobeerd, hé.

En ik ben ook al twee keer mijn abonnement vergeten dit jaar. Ik kreeg twee briefkes, mooi mijn abonnement gaan tonen en er was geen probleem. Maar ik mag het nu wel niet meer tegenkomen of ik heb het vlaggen!

Maar ge ziet: het kan ook anders!

Bleh, ik ben niet op het congres geraakt. Ik vind dat spijtig, want ik doe dat wel graag, die congressen. Het is meestal interessant, ge leert er nieuwe mensen kennen en ge ziet er mensen terug die ge al een tijdje niet meer gezien hebt. Maar tja kijk, met een kind en met maar één auto lukt niet altijd alles.

In de week is mijn agenda al één gigantische puzzel van vergaderingen en babysits. In het weekend hou ik mijn agenda graag babysitvrij. Het weekend is voor mij en mijn dochter. Niet voor manlief neen, want die werkt toch meestal.

Dus Janne zou meegaan naar het congres. Ik ga graag met Janne met de trein ergens naar toe als dat mogelijk is. Ze vindt dat leuk. Kijk, gisteren nog op de trein naar Eeklo. Maar Gent-Etterbeek is lastig. En tegen 11 uur wil Janne eten en dan slapen. Op de trein slapen lukt niet en ik wil het haar niet aandoen om dan zo’n lastige terugrit te doen.

Maar de auto was niet ter beschikking vandaag want manlief moest een voormalige premier gaan interviewen. Ik had eigenlijk de hele week gehoopt op een nieuwe Golf want na die ruitenwisser hadden ze me een mailtje gestuurd dat ik een weekend mocht rondrijden met zo’n bakske. Direct gereageerd, dat ik dit weekend wel een auto kon gebruiken. Geen reactie meer. Wieties. Dingen beloven en dan niet meer reageren. Proper is dat.

En Cambio? Daar is een autostoelprobleem. Kindjes jonger dan 1 jaar zitten in de maxicosi, die neem je dus gemakkelijk mee. Kindjes ouder dan 3 jaar kunnen in de autostoelen van Cambio zitten. Maar voor kindjes tussen 1 en 3 heeft Cambio geen autostoelen. Ik zal Cambio gelijk niet zo veel kunnen gebruiken.

Bon, geen auto, geen babysit, geen congres dus. Spijtig. Volgende keer beter!

Misschien maar best ook. Ik trek toch maar files aan. Iedere keer dat ik de laatste maand met de auto reed kwam ik in een monsterfile terecht. Gisteren heb ik er 2.15u over Grimbergen-Gent gedaan. Mijn auto, mijn vrijheid? Amai, me nog maar zelden zo gevangen gevoeld als gisteren. Grmbl.

Maar hé, ik heb al heel wat nuttig werk in huis gedaan vandaag. Toch een goede zondag dus!