Riga. Rigasjeg.

Een marathon, het vraagt een maandenlange opbouw, dan plots is het daar, dus dan moet je zien dat je daarna niet in een zwart gat valt. Dus wat kan je beter doen dan het weekend erna met vrienden een citytrip te doen? En geen loopkleren meedoen?

Vorig jaar was het Dublin, dit jaar trokken we naar Riga. Niet zo bekend, Riga, maar we vinden het net wel eens leuk om de minder bekende steden te doen ook.

Om te beginnen: als je vliegt vanuit Charleroi kan je tegenwoordig ook maar beter zéér op tijd vertrekken. We hadden dat gelukkig gedaan, want een paar kilometer voor de luchthaven begon de file al. Lang voor je op het terrein komt checken militairen al eens je identiteit en als je binnenkomt nog eens. Wat de nodige vertragingen tot gevolg heeft. We hadden uiteindelijk niet veel tijd over. Maar goed, er verder al bij al vlot geraakt.

Een uurtje later al in Riga, waardoor we pas konden eten tegen plaatselijke tijd 22 uur. Dus deelden we een meter worst in een niet zo aan te raden Brewhouse.

"Mijn" brouwhuis hier!

Peter voelde zich meteen thuis in de stad.

Zou ik?

Gilde

Commu-kunst

Veel wifi zones ook in Riga. Niet dat we verslaafd zijn, maar we waren allemaal onze gids vergeten dus waren we aangewezen op apps als Tripadvisor en al om te weten waar we naar toe moesten.

In the (wifi) zone! #riga #riganda

Enjoy the silence

Deze brug katapulteerde ons een weekje terug naar Rotterdam.
Aan de Daugava...

De Orthodoxe kerk. Waarlijk vreed schoon!
Orthodox

Riga is fijn, maar Riga is niet zo groot. De volgende dag een hele dag op ons gemak rond gelopen in de stad, en we hadden het gevoel dat we het meeste wel al gezien hadden. En hetgeen we nog wilden doen, daar hadden we nog twee dagen voor.

Dus gingen we op zaterdagavond eten, dronken iets te veel en lagen op zondag gewoon heel lang in ons bed. Heerlijk is dat, appartementje huren en ge moet niet opstaan voor één of ander ontbijtbuffet. Ontbijten kan later ook wel eens.

Lekker gegeten ook, in Riga. Zo gingen we naar de Muusu, de Balzambars en de Domini Canes. Alle drie aanraders, maar wel best te reserveren. We dronken ook een liter mojito (met twee weliswaar) in de Cuba. OK, dat was erover :-)

Veel art nouveau ook, in Riga. Als ik een huis zou mogen bouwen, het zou een art nouveau huis zijn.

Art nouveau

Faciaal

Laatste dag fietsen gehuurd en een toertje gedaan. Dat is ook altijd leutig. Al is Riga totaaaaaal geen fietsvriendelijke stad. Nergens fietspaden gezien, we moesten wel op het voetpad rijden. En de oversteekpunten waren ook levensgevaarlijk.

Schoon uitzicht van op de universiteit.
Parijs aan de Daugava... #rigasjeg

Vogelperspectief #rigasjeg

Vanop deze toren dus:
Wetenschap #rigasjeg

In topgezelschap hé.

Riganna. #rigasjeg

Mogelijke bestemmingen voor volgend jaar: Dubrovnik, Split, Vilnius, Talinn, Bologna. Keuze zat!

En ah ja. Ik zie hem nog altijd graag! :-)

En wie is dat? #rigasjeg

Meer foto’s op Instagram

Ze worden groot terwijl je er op staat te kijken. Nou ja.

Na het geslaagde scoutsweekend voor Sien was het nu tijd voor haar eerste kamp. Fos De Reiger besloot dit jaar voor het eerst ook het paaskamp met alle takken samen te doen op hetzelfde moment, én een bus in te leggen wat het georganiseer een stuk makkelijker maakte. Janne was dolenthousiast om op kamp te vertrekken, wat goed was voor het enthousiasme van Sien en valiezen maken werd dus dolle pret.

Klaar om op scoutskamp te vertrekken! #sien90210 #janne1709 #fosdereiger

Sien naar de bus gebracht op een ongoddelijk vroeg uur op Paaszondag (lang leve de uursverandering). Traantjes, maar ze ging vlot mee. En dan met Janne door naar Hasselt waar ze nog eens een balletshow mocht meedansen met Favole.

balletJanne7

Cool dat dat was! Een echte So You Think You Can Dance in het klein! Inclusief jury commentaar. En jawel, ze waren heel lief hoor. Janne was wellicht één van de kleinste en jongste meisjes op het podium, dus ik was uiteraard hypertrots, zoals alleen een mama dat kan zijn :-)

Waarna we onmiddellijk doorreden naar Kasterlee, De Hoge Rielen (oh! daar ben ik zelf nog een paar keer op kamp geweest!) om haar bij de rest van haar vriendjes te voegen. Ik wou de Bevers (de kleinste groep, van Sien) eigenlijk echt wel vermijden om het niet lastiger te maken dan nodig voor Sientje. Maar plots kruisten ze mijn pad. En ik zag contente kindjes!

Scoutskamp Sientje, Myrddin en Ada

Ik heb ze toch wel gemist ja. Ook al hingen we één dag de toerist uit. De eerste keer dat ze samen zo lang weg waren. Als Janne op kamp ging was er altijd nog een Sientje dat voor afleiding zorgde, nu dus niet meer.

Maar op donderdag kreeg ik twee zot contente kindjes terug. Die het een fantastisch scoutskamp vonden. En die staan te popelen om in de zomer mee te gaan op tentenkamp. Heerlijk, ik heb kinderen die graag op kamp gaan. Ik deed zelf ook niets liever!

Ze leken wel meteen elk vijf centimeter gegroeid. Groter geworden. Wijzer. Maar dat groot, dat valt hier nogal mee. Ons madammen volgen nog altijd zeer trouw mooi de onderzijde van de Vlaamse Groeicurve :-)

Ze worden groot terwijl je erop staat te kijken. Nou ja. Dat is relatief in ons geval. 😉 #janne1709 #sien90210 #linkinbio

Eendagstoerist in Namen

Vier dagen kinderloos. Waarvan één gevuld met vriendjes, twee met werken en één vrije woensdag. Peter ook verlof wegens gewerkt in het weekend. Tijd voor koppel-quality time!

Het eerste idee was sauna, maar ik had gelijk wat te veel sauna gehad de laatste tijd en ik wou wel nog eens iets samen doen echt. Dus dacht ik aan Namen, en dat we daar altijd langs rijden en nooit stoppen. En ik googlede wat rond en kwam op dit geweldig hotel terecht dat we voor een zeer voordelige last-minute prijs konden boeken (maandagavond boeken, dinsdagavond gaan). Leuk design hotel en er is ook een zeer goed restaurant aan dat helaas al volgeboekt was voor die avond. Niks aan te doen, en ze waren zeer vriendelijk om zo meteen een ander restaurant te zoeken en te reserveren voor ons. Het mocht niet te ver zijn dus gaven ze ons Cuisinémoi.

Triootje

Efkes googlen op ons uniek kamertje en we leerden dat het restaurant een ster heeft. En dju, ik had alleen sneakers mee en casual kleren aan :-) Gelukkig was het een heel tof sterreke, stijl Publiek. Gezellig zitten, niet de grand chic, lekker eten. De bazin verwelkomde me op sneakers, dus ik wist dat het goed zat.

Als bij toeval hier gesukkeld... Met een open keuken, op hoog niveau. Letterlijk.

Heel lekker gegeten, heel lekkere wijnen (OK ja, dat mocht marathongewijs niet meer van mezelf. Maar het was de laatste keer dan, echt!)

De volgende dag heerlijk getsjold door Namen. De citadel, de stad. Op ons eigen tempo. Zalig! Namen is niet zo groot, eigenlijk veel kleiner dan ik verwacht had. Maar best gezellig. Ideaal voor eendagstoeristen zoals wij.

Rive

Na 20 jaar blijft de man me verrassen met de mededeling dat hij graag de rondleiding wou zien over het maken van een parfum bij Guy Delforge. Had ik nu nooit gedacht zie. Maar goed, dan doen we dat. Best leutig eigenlijk.

En dus gingen we op parfum rondleiding bij Guy Delforge

Odeurs et essences

Het was trouwens best gek, zo één dag de toerist uithangen, tussen twee werkdagen in. Maar wel geweldig, want we hadden allebei het gevoel dat we echt op weekend geweest waren. Gaan we zeker nog doen, zo’n uitstapjes. En Namen is echt een aanrader!

Grand café

Oh ja. En nu heb ik me natuurlijk in het hoofd gehaald om dit jaar de Urban Trail door Namen mee te lopen. Ging vorig jaar door ons hotel heen. En door de parfumeriemakerij. En door de Brasserie Francois. En over de Citadel natuurlijk. Lijkt me heerlijk. Iemand die wil meedoen? 13 november!

Ah ja en voor de duidelijkheid: volledig niet-gesponsorde post!

Dublin. Zotte stad.

Hoe gaat dat, citytrips? Op een zotte zondagavond zit je samen met een paar vrienden en zeg je “pfff, zo nog eens op citytrip gaan, gelijk vroeger, zonder kinderen, dat zou toch eens tof zijn?”. Twee minuten later heb je een datum voor een weekend en zit je achter de PC een bestemming te zoeken. Een paar maand later breng je de kinderen naar school en een paar uur later sta je in Dublin.

Maar wat een zotte stad, Dublin. Veel lawaai ook wel. Maar mooi ook.

Ze hebben er een fantastisch mooie bibliotheek in Trinity College.

Walhalla der boeken #dublin

Sedert kort mogen de holebi’s er ook trouwen.
Holebi celebration #dublin

Ze hebben er pubs. Pubs. Pubs. Niet te tellen hoeveel. Ik dacht dat we in België stevig konden drinken en uitgaan, maar dan moet je eens in Dublin gaan kijken. Ongelooflijke ambiance ook in die pubs, overal bandjes die aan het spelen zijn. Zottekes.

When in Dublin...

Ik dronk er de lekkerste gember-lemon-lemonade ever en nu ga ik op zoek naar een recept om dat zelf ook na te maken. Als ge er één hebt: stuur maar door! Bij Jo burger, ideaal terraske rechtover de ingang van Jameson whiskeybrouwerij. Ook een heerlijke zoete aardappelburger. Als (semi)vegetariër vind je overal uw goesting in Dublin.

Soms drinken wij ook eens geen alcohol. #gingerlemon

Waar ik helemaal lyrisch over ben, is over Avoca. Winkel beneden en helemaal boven kun je eten. We hebben er gebruncht, maar lekker, echt ongelooflijk. Ik bestelde er een groene smoothie en ik was er niet gerust op, want ik had nog nooit een lekkere groene smoothie weten te brouwen. Maar nu weet ik dus dat het wel kan. Zo lekker, niet te doen. (spinazie, boerenkool, appel, peer, munt). En ik kocht de lekkerste granola ever daar. En ik wil ook een dekentje van daar. En hun kookboeken. En al dat lekkers van daar dat ik niet heb kunnen proeven omdat ik al gegeten had. Ik wil een Avoca in Gent!

Wie zet me zo een ontbijtje klaar? #latergram #dublin #avoca #beestiglekker

We huurden er ook fietsen (aanradertje!)

FullSizeRender

En reden naar het gevang. Helaas was de mooiste vleugel wel gesloten wegens restauratie. Indrukwekkend wel.

Sneakin' in the prison cell

Topgezelschap!

IMG_4286

Topweekendje!

Topweekend gehad! #dublin

(Ook al waren er op het thuisfront een aantal dingen die ons zorgen baarden… Het leven is niet altijd mooi, dat zien we de laatste tijd weer meer dan genoeg, helaas)

Jaarlijkse tradities houden we in stand

Nog eens naar de beste camping ter wereld geweest. Een jaarlijkse traditie waar we niet van afwijken. Met alweer ander, tof gezelschap. Met Nike-die-niet-meer-blogt en co.

Quand on a que l'apéritif...

OK. Daar kijken we een beetje serieus. Maar dat was ook soms anders. Ja, dat is het nichtje ja.

Lienie en Tienie #nichtjes

We gingen er -ook naar jaarlijkse traditie- op bezoek bij Maria.
Verschijning

Ja, ook de kindjes waren mee, ja.
De jaarlijkse Maria-verering...

We stuurden de kinders door bloemenvelden.
Bloemenmeisje.

Hielden een meeting met de anciens van de camping (ze openden samen met ons de camping in 2008)
De veteranen van L'Escargot...

En lieten die ook babysitten toen wij in het bubbelbad gingen. (Stefan was er niet echt bij, we plakten zijn hoofd er nadien bij. Of toch?)
Live vanuit het bubbelbad

En ja, het microklimaat deed zijn werk. Meestal mooi weer, één dag bewolkt en wat regen maar dan zaten we in de grotten van Remouchamps.
Adoratie

We keerden alleszins bruin en verbrand en vervellend terug.

Camping l’Escargot. ’t Blijft een aanradertje!

Zalige dagen

Vorig weekend ging ik op weekend met mijn mama en mijn broer. En we hadden bijzonder veel geluk met het weer, de eerste echte lentedagen.
Die eerste zonnestralen, dat zijn de leukste van het hele jaar toch?

Onbeknot

En als ge die dan nog eens kunt doorbrengen met leuk gezelschap, in een fantastisch huis in een nog veel fantastischere streek? Dan is dat toch helemaal geweldig?

Soldiers of war

Dus toen gingen we wat oorlogstoerisme doen. En OK ja, er stond een kermis in Ieper, dus daar viel niet onderuit de komen, de kindjes wilden er even op. En dan moeten wij mee ja.

Blijvend beklijvend. Last Post.

Op zondag besloten we van het mooie weer te genieten. En het huis. En de kindjes. En het vele eten en drinken dat we nog mee hadden.

Zomer in de Westhoek #grimminckhof #maart

(en ging ik eerst nog eens een kleine 13 kilometer lopen)

Die keer dat we vastzaten in de péage

Deze zomer zijn we naar Italië geweest, dat was wijs, dat was fantastisch, als het past zal ik daar nog eens een verslagske over schrijven. Toplocatie, topcompagnie, topweer, topregio. Maar de rit ernaar toe, dat was een drama, een regelrecht drama. Pas op, we waren niet zo gek om die 1.400 kilometer in één keer te rijden, dat is net iets te ver. Dus we deden het met een tussenstop, ergens halverwege.

Dag 1: Vertrokken om 9 uur. We moesten maar een kleine 700 km rijden, dat viel dus wel mee. Op de laatste stop, met nog amper 100 km voor de boeg, om 16 uur, zien we dat onze rechter achterband plat stond. Hmpff. Zelf meteen een reserveband opleggen was een optie geweest, maar daar konden we de volgende dag geen 800 kilometer op overbruggen, dus wilden we die liever meteen laten herstellen. Uren gewacht op hersteldienst, dan toch maar eens gekeken naar de reserveband en opgemerkt dat er een gewoon wiel in de koffer ag. Waar we perfect 800 kilometer en meer mee konden overbruggen. Veel tijd voor niets verloren dus. Een vriendelijke Roemeense truckchauffeur verving de band voor ons en hup, we konden weer door. Aankomst in het hotel: 21.30 uur.

Pech onderweg... Wachten... Gelukkig is er een pop up prinsessenkasteel!

Dag 2: vroeg vertrokken, al om 8.15 uur weg uit het hotel. In Zwitserland was het vooral regen die ons parten speelde en de Gotthard-tunnel. Een uur of twee gewacht. En dan nog file in de tunnel zelf, ik vind dat eng. En daarna opnieuw file, file, file en nog eens file. Vooral tussen Bologna en onze eindbestemming, dat is daar structureel.

Voorlaatste dag: Het terugkeren. Diezelfde structurele file. Da’s 100 kilometer rijden, daarna 100 kilometer file, zoiets. Wat maakte dat we op 4 uur 200 kilometer gedaan hadden of zo. Groempf. Péage, Milaan. Aanschuiven. Alweer. We komen aan het overgedekte gedeelte en net toen we eronder reden zagen we boven ons het licht op rood floepen. Oei. En meteen erna achter ons ging de bareel naar beneden. Oei. Er stonden twee auto’s voor ons en de geraakten probleemloos door. Oef. Tot wij aan het machineke waren. Machineke dood, deed niks meer. Oei. Kaart er toch ingestoken, geen reactie, kaart vast, machine dood. Hulpknop dood. Bareel voor én achter ons naar beneden. AAAARGGGGHHH. Uitstappen, en alle kottekes afgaan tot ge iemand vindt, dat was Peter zijn taak. De vrienden inlichten van onze vertraging, dat was mijn taak. En dan maar op dat kaske beginnen te kloppen van pure frustratie. Ik denk dat we daar tien minuten gestaan hebben en toen ging plots de bareel omhoog. Ik spring op de chauffeurszetel, rij vooruit, zo rap als kan. Ik spring uit de auto, vergeten dat ergens op mijn schoot een telefoon lag. Boef. Scherm kapot. Aaaaaarggghh. Creditcard kwijt, kaart blokkeren. Maar bon, we konden weer rijden. Maar ik zal nooit meer onbezorgd door een péage rijden. En u misschien ook niet :-)

Toen waren we er nog niet. We hoorden van vreselijke files voor de Gotthardtunnel, we namen een uitgebreide avondstop, stonden nog een uur of drie stil, maar we lieten ons daar niet door uit het lood slaan.

Wat doet een mens dan in de file?

Eén fles cava met zes personen, ge zijt daar niet zat van neen. Aankomst in het hotel 23.15 uur.

Al een geluk dat de laatste dag wél probleemloos verliep.

Over onze mobiliteit volgend jaar zal nog eens serieus nagedacht worden, dat is zeker.

Lichtpuntje in het hele verhaal: 2 keer 1.400 kilometer gereden, maar de kinderen hebben gelijk géén enkele kilometer vervelend gedaan. Wat potloden, spelletjes, tablets, muziek en luisterverhalen en vooral teeveetjes niet allemaal kunnen doen, hé?

Boedapest

Toen we nog geen kinderen hadden, zeiden we dat als we kinderen hadden, we toch gingen proberen om minstens één keer per jaar alleen op city trip te gaan. Zo gelijk vroeger, met ons twee. Peter die van alles wat beweegt en niet beweegt een foto maakt. En ik die de gidsen tot de laatste letter uitpluis om vervolgens nog wat boekjes te lezen terwijl ik wacht op Peter.

In de praktijk komt dat er niet zo vaak van. Twee jaar geleden gingen we naar Venetië en in 2009 gingen we eens samen naar Parijs. Babysitgewijs is het niet altijd zo makkelijk om er een paar dagen vanonder te muizen. Maar hé, de kinderen gingen een week bij vrienden gaan logeren om daar een sportkampje te doen. Perfect dus om van maandag tot vrijdag eens weg te gaan. Het ging eerst Valencia worden, maar het werd uiteindelijk toch Boedapest.

Boedapest, de stad waar ge naar toe vliegt met een roze MegaMindy-vliegtuig. Of daar leek het toch op.

Is het een vogel?

Boedapest, de stad waar ze een keten hebben van hummus bars. Ondergetekende hummusverslaafde is daar wel niet geraakt wegens dat de man minder fan is dan ik. Toch nog altijd een beetje spijt van.

Hummus liefhebber ontdekt hummus bar

Boedapest, ook wel de stad waar je een heel leuk eetcafeetje vindt vol retrospullen. Plezant.

Lampjes. Kleurkes.

Boedapest, de stad waar ik zwaar onder de indruk was van dit momument.

Aandoenlijk

Boedapest, waar wij bijna heel alleen zaten te supporteren voor de Belgen op een plein ergens. Gelukkig gewonnen tegen de VS.

Belgen in Boedapest... #nostress

Boedapest, waar ik ook een beetje aan mijn conditie werkte:

We stappen wat af, wij, hier.

Miss Trabant

En @lienweb zwemt in een beroemd bad...

Boedapest, waar je voor een deftige prijs en zonder maanden op voorhand te moeten reserveren kunt dineren in een restaurant dat 17/20 krijgt in de GaultMillau-gids.

GaultMilllau geeft 17/20 zowaar... En nog betaalbaar en je kan er snel binnen...

Vond het een leuke stad, maar zonder meer. Ik was vooral een beetje ontgoocheld in het water, denk ik. De Donau stroomt dwars door de stad, dus ik had een beetje gehoopt op mooie wandelpaden langs het water… Maar niks is minder waar, twee drukke, stinkende autobanen naast het water… Levensgevaarlijk bij momenten.

Maar toch zeker en vast eens de moeite om te bezoeken!

Selfie van de dag

Kraaak… piep… PLOP!

* kraak piep krrrrrrrr prrrrt ….. PLOP! *

Efkes wat werk om deze blog weer op gang te schoppen na een lange, zalige zomerstop.

Maar ’t is dringend tijd dat ik hier weer het één en het ander blog.

Ik beloof u in de komende dagen en weken

  • een verslag van Boedapest
  • een verslag van een geweldig verblijf in Umbrië
  • een wijn- en bier recensie van op het LWW
  • een verslag van de start van het nieuwe schooljaar
  • mijn hardnekkige peesontsteking die me voorlopig belet om ook maar een beetje richting 1000 km te lopen
  • misschien nog iets over de Gentse Feesten en Janne haar scoutskamp
  • misschien nog iets over die keer dat we opgesloten zaten in de péage van Milaan

Ik weet alleen nog niet of ik die nu chronologisch of gewoon volgens goesting ga schrijven. Ik denk dat laatste. Maar het was een lange, zalige vakantie. Met fantastische kindjes. Jullie krijgen nu alvast al wat sfeerbeelden!

Aandoenlijk

Gekruld en gevlinderd

Terug van scoutscamp!

Vlechtjes

De dottenclub!

Drie nieuwe Trappenhuizertjes #1september

Sien vier

Dit weekend was Sientje jarig. Maar eerst gingen we op halfjaarlijkse trip naar Rijsel met de vriendjes.

Het was een bewogen weekend, waarin we eerst met onze auto echt knal in een betoging reden. Het is te zeggen: we stonden voor het rode licht, de betogers kwamen van de ene kant, de politie van de andere kant. Leutig. Beste methode om een betoging te ontbinden is trouwens beginnen speechen. Tegen het einde daarvan stond er nog twintig man of zo.

Bij terugkomst bleek dat er iets mis was gegaan met de Collect&Go bestelling. Plezant, op zaterdagavond om 19 uur merken dat ge niks in uw kot hebt en de volgende dag een tiental mensen moet voorzien van eten en drinken. Om 19.30 stond ik in de Colruyt voor een race door de winkel, gelukkig wist ik goed wat ik nodig had aangezien het lijstje al gemaakt was.

De week ervoor was er al een feestje met de meter en de peter van Sientje trouwens, want de meter die zat de week erna in Marokko.

Maar zondag mocht Sien dan echt vier kaarsjes uitblazen.

Zondag 9 februari, ook de dag dat de man en ik eindelijk een volwassen relatie hebben!

En volgende zondag is er nog haar feestje voor de vriendjes. Er mogen zoveel vriendjes komen als ze oud wordt, dus in dit geval nodigt ze drie klasgenootjes en vriendje Myrddn uit. Ik vind het een beetje een gek idee om alleen klasgenootjes te vragen (wij vragen toch ook niet alleen collega’s uit op ons feestjes?) dus hier mogen ze vragen wie ze wil, ook buiten de klas. Al moet er natuurlijk wel een maximum op staan :-)

En dan is het weer efkes gedaan met de festiviteiten.