Mijne vent is misschien niet handig, neen. Maar hij kan wel schoon foto’s trekken, haja!

Met dank ook aan het hele gezelschap!

Verder kunnen we zeggen dat:

Lies ondertussen eindelijk mama is geworden. Een dochtertje met de mooie naam Fien. En een gigantische bos blond haar. Ik moet het kindje nog live gaan bewonderen. Lien, Lies, Sien en Fien, een schone bende! Het was trouwens wel wijs, vanuit Frankrijk haar laatste dagen en uren zwangerschap volgen, ja, zelfs tijdens de weeën :-). Het zal een dure GSM-rekening worden, maar ja, ze bevalt gelukkig niet elke dag :-)

We gingen op reis met dezelfde bende van vorig jaar. Drie gezinnen, 5 kinderen. We zijn allemaal niet graag onderweg en we hadden een plan: de mannen met 2 auto’s naar daar, want zonder kinders moet je minder lang stoppen en moet het dus niet in twee dagen. De vrouwen met de kinderen op de TGV, want op 5 uurtjes sta je in Avignon. Het ging wel, maar het was lastig. En intensief. Zeker de terugweg toen de trein veel warmer was en we anderhalf uur vertraging hadden. En de kindjes allemaal doodop waren. Al hadden we toen geluk met de plaatsen: meer vrije plaatsen = meer speelruimte. Dank aan de meisjes ook die zo mooi met de kindjes speelden! Over die paar mensen die ons en ons kinders wel eens doodbliksemden, daar hebben we het niet over :-). Samengevat: lastig, maar toch wel te doen. En beter dan twee dagen onderweg zijn. In de auto kun je kindjes veel minder goed bezig houden dan op de trein. In de auto daarentegen kijken andere mensen niet zo boos naar u (al viel dat eigenlijk ook nog wel mee, of we trokken ons daar niets van aan)

Het huis voldeed aan de verwachtingen: een beetje oubollig van stijl, maar zeer praktisch en een geweldig leuke tuin. Het zwembad, de trampoline en de schommel zorgden voor urenlang plezier!

Sien, dat is een ander kind geworden sedert de medicatie begint aan te slaan. Lachen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. En vertellen en bellekes blazen. En rollen, ja dat ook. Ze is dan ook met gemak verkozen tot het gemakkelijkste kindje dat mee was. Niet dat daar een echte verkiezing over was, maar allez.

Janne, daarentegen, die was niet zichzelf op reis. Zielig en trunterig. En niet willen eten, en het kind staat al zo scherp. Reden: sedert dinsdagavond (hoge) koorts, met vlagen. Donderdag gingen we naar de dokter gaan, maar toen leek het beter. Maar toen kwam het snel terug. Ze had al een paar keer geklaagd over pijn aan haar mond, maar wij dachten aan tandpijn. Tot we gisteren naar huis gingen vertrekken en zagen dat de mond van Janne helemaal ontstoken was en vol aften stond. Allicht dat het kind niet kon eten. Vermoedelijk eerst achteraan begonnen, want had al een paar keer gekeken in haar mond en eerder niks gezien. Vanmorgen meteen naar de dokter van wacht getrokken: virale infectie. Moet vanzelf overgaan, maar wel zalfjes gekregen om de pijn te bestrijden. Ocharme dat kind. Ondertussen is het zoeken naar wat ze wel binnen krijgt en waar toch wat in zit om het kind overeind te houden. Alleen chocomelk doet het echt goed. Zowat al de rest weigert ze. Morgen dus niet naar school, ze moet wel terug eerst eten. En hopelijk is ze snel terug haar vrolijke zotte zelve!

Het was een rustige vakantie verder. Vorige zaterdag de oprit opgereden, gisteren er terug afgereden zonder het domein verlaten te hebben. Alleen de kindjes, het zwembad, boekjes. Zalig! De mannen deden wel al eens een uitstapje. Mijne vent heeft onder meer nog eens de Ventoux gedaan, met de auto voor alle duidelijkheid.

Thuisgekomen, met regen en slecht nieuws. Bleh. Meteen zin om weer te vertrekken.

Aanleiding van het uitje was een concert van Philip Glass waar de heren naar toe gingen gaan. Maar we gingen ook naar de Efteling, zowel om onszelf als de kindertjes een plezier te doen.

De Efteling is nog steeds fenomenaal fantastisch. Dat sprookjesbos! En die pratende sprookjesboom! Net echt! En die met zijn lange nek en Holle Bolle Gijs staan daar nog steeds! Papier hier! En we hebben nog lang niet alles gezien. We moeten dus zeker nog terugkeren!

Probleemke wel: Janne vindt alles waar ze op zit fantastisch. Maar haal haar er niet af, hé, dan is het scène.

Wat het hotel betreft moeten we in het vervolg toch iets beter ons huiswerk doen. Als ge op hotel gaat, kunt ge maar beter op volgende dingen letten:

* Zoek naar familiekamers, met twee delen, één voor de ouders, één voor de kinders. Toch zeker met twee kinders of ook al met ééntje dat 2,5 jaar is. Dat valt niet meer zo goed mee om die in slaap te krijgen. De enige oplossing was dat de mama’s op de kamers bleven om de peuters in slaap te krijgen in het grote bed. Om ze daarna slapend in hun eigen bedje te leggen. De baby was geen probleem, die sliep mooi. De papa’s gingen ondertussen iets drinken of naar een concertje kijken.

* Een kamer op de zesde verdieping is ook niet zo interessant. Mijn babyfoon kan veel aan, maar zes verdiepingen niet. Als dat zou lukken kan je beneden in de bar iets drinken. Als er al een bar zou zijn, want die was er niet in ons hotel.

* Een parking in het hotel is ook fijn. Kwestie dat ge met twee kinders toch een hele verhuis hebt. Zeker als ze 15 euro voor een bedje aanrekenen, dan breng ik liever die van ons mee. Er was een parking aan het hotel, edoch op 150 meter of zo. En er waren maar 15 plaatsen of zo dus die was vol. Enige assertiviteit van mijn kant zorgde ervoor dat er snel een parkeerplaats vrijgemaakt werd voor ons :-) Maar dat kon de pret niet drukken.

Alleszins: het was een fantastisch weekend. Janne en Ella zijn behoorlijk gewaagd aan elkaar en ze zijn dus ook dol op elkaar. Hilarisch om te zien vaak! Janne en Ella waren behoorlijk uitgeput daarna (het werd een rustige terugrit), maar Janne gaat nog steeds overal Ella zoeken! Vriendinnen voor het leven, die twee :-)

We kregen een bon van Vlaanderen Vakantieland van mijn schoonvader, waarvoor grote dank uiteraard. Een paar dagen op reis gaan met een borelingske en een peuter: daar draaien wij ons hand niet voor om. Ge kunt altijd veiligheidshalve thuisblijven voor de wat alsen en de indiens, maar daar is weinig fun aan natuurlijk. Oké, we gingen dan wel een beetje op zoek naar een kindvriendelijk gastenverblijf, kwestie dat wij ook niet graag ergens buiten gekeken worden. We proberen onze kroost wel wat manieren bij te brengen, maar dat lukt niet altijd even goed. :-) Gelukkig stonden er genoeg kindvriendelijke bestemmingen op de website.

Maar al vaak kwamen we dan terecht op de rasechte boerenbuiten. Tussen het gras en de koeien. Ge moet weten, dat is niks voor ons. Ik weet het, we hebben allicht een afwijking, maar geef ons maar iets in de stad. Of ook veel mogelijk: kleine appartementjes, maar dan moet je weer alles zelf doen (ontbijt, avondmaal, da’s dan gelijk thuis maar op verplaatsing). Soms vind ik het ook wel eens wijs om een ontbijt te krijgen. In een charmante B&B of zo. Dus kwamen we uiteindelijk terecht in De Nacht Wacht in Ieper.

En dat was dus écht een B&B uit de boekjes, hé. Kan zo in “Vlaanderen Vakantieland”, het programma. Een charmant herenhuis dat heel knap gerenoveerd werd met heel gezellige, stijlvolle kamers. Vriendelijke uitbaters die inderdaad zeer kindvriendelijk waren: Janne en Sientje werden op hun wenken bediend. De uitbaters hebben zelf drie kindjes (5 jaar, 3 jaar en 5 maanden) en de kindjes waren zeer bereid om hun speelgoed te delen met Janneke terwijl wij rustig ontbeten. (Ontbijten is niet aan Janneke besteed, hoe zeer we ook ons best doen om haar dat te leren.) Het ontbijt, dat trouwens zeer verzorgd was. We verbleven er drie nachten en kregen drie keer een ander gevarieerd ontbijt. Een echte aanrader, die B&B, zeker als je wat klein grut rondlopen hebt.

We sliepen op de grootste, rode kamer omdat daar een badkamer was waar een bedje voor Janne bijgezet werd. En op ons kamer stond een bedje voor Sien. Dat moesten we dus al niet meenemen (en ook ander gerief zoals speelgoed en babyspullen mochten we lenen). Ook fijn: beneden is er een gezellige ontbijtruimte/salon, waar je overdag ook kan gaan zitten. Ideaal om uw kind dus even een middagdutje te laten doen terwijl je zelf een koffietje drinkt of zo.

En de kindjes? Die deden dat goed. Sien heeft alleen de laatste nacht een paar minuutjes geweend waarbij ik dacht dat ze de andere gasten zou wakker maken, maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Janne was meestal zo doodmoe dat ze er geen probleem van maakte van ergens anders te slapen. En ik was blij dat er achter de witte gordijnen ook verduistergordijnen zaten, iets wat onontbeerlijk is voor een slechte slaper als ik!

Ieper en de Westhoek hebben ons niet verveeld. Nog eens de naar de keel grijpende “Last Post” beluisterd in de Menenpoort, wat een volk dat daar toch op afkomt. Voorts Ieper totaal verkend (de mooie binnenstad en de kilometerslange vestingmuren), Tyne Cot Cemetary in Passendale gezien, “geterrast” op de markt van Diksmuide, het Duits kerkhof bezocht in Vladslo (met de beroemde beelden van Käthe Kollwitz)… En we hadden ook geluk met het weer natuurlijk. Drie dagen zon en droog. Het heeft deugd gedaan.

Aan 1989 jaar geleden heb ik niet zoveel herinneringen meer. Ik was toen 12 en weet wel dat we het er in de klas uitgebreid over hadden. Er werd immers geschiedenis geschreven.

In 2003 zijn we er naartoe geweest. Ik vertrok zonder grote verwachtingen want de stad heeft blijkbaar toch niet de uitstraling van pakweg Barcelona of Parijs. Compleet onterecht! Wat een zalige stad! Ik wil er meteen terug naar toe!

We hebben er ons tijd voor genomen, 7 volle dagen hebben we overal rondgetrokken, sfeer opgesnoven. In de nieuwe delen, waar vroeger niemandsland was, ruimte tussen twee muren. In de oude delen, die tegen mekaar op streden om hoger, mooier, beter. Gegeten en gedronken in gezellige restaurantjes.

Maar een reis die me altijd zo zal bijblijven omdat de stad me ook zo raakte. Tranen met tuiten heb ik zitten wenen in het museum aan Checkpoint Charlie. Ik kon/kan me gewoon niet voorstellen dat een stad zomaar, van de ene dag op de andere, in twee gedeeld werd. Ik probeerde me dat voor te stellen in Gent, maar ik kon dat niet. Langs de muur wandelen en massa’s literatuur daarover verslinden, gewoon omdat het zo’n boeiende, maar triestige geschiedenis is. Verhalen over mensen die van elkaar gescheiden werden. Verhalen over mensen die mekaar na zoveel jaar terugvinden. Verhalen over mensen die het niet gehaald hebben, die probeerden te ontsnappen, maar dat met hun leven bekochten.

Nog geland op de luchthaven Tempelhof, inmiddels gesloten. Heel vreemd (en een beetje eng ook) als je aan het landen bent en aan weerszijden van je vliegtuig appartementsgebouwen ziet. Deze luchthaven werd gebruikt tijdens de Koude Oorlog voor de Luchtbrug. Beetje eng gebouw wel, gebouwd door de Nazi-architect Speer.

Thuiskomen en diezelfde avond naar de cinema gaan naar Goodbye Lenin. Geweldige film trouwens. Dringend eens herbekijken.

Mensen, serieus, echt waar, als ge nog niet naar Berlijn geweest zijt, ga daar eens dringend naar toe. Het is de moeite, echt waar.

• Een vakantie dichtbij: amper twee uurtjes rijden vanuit Gent en toch al helemaal anders dan bij ons
• Rust: Rustig dat het daar is! De max! (Voor efkes, dan heb ik mijn stad terug nodig.)
• Goed weer: echt waar, ze hebben daar een microklimaat. Terwijl heel België op Facebook sakkert over de regen vertelt mijn nichtje iedere keer weer dat de zon daar schijnt. En we hebben het gecheckt, het is zo! De weersvoorspellingen waren niet te best, tot voorbij Leuven grijs en regenachtig en toen we daar aankwamen zon en 30 graden. En dat vier dagen lang!
• Een comfortabele reis: ge krijgt ons met geen stokken in een tent meer, sedert ons laatste Dranouter-avontuur zijn we dat ontgroeid. Maar ze hebben daar mooie stacaravans, met twee kamers, een ruime leefruimte, douche en WC.
• Die WC in de caravan is heel handig voor zwangere vrouwen als ge minstens één keer per nacht naar de WC moet. Uw kleren aandoen, uit een tent kruipen en dan naar de WC’s wandelen is niks voor mij.
• De douche in de stacaravan is heel goed edoch ietwat klein. Maar het campingsanitair is nu helemaal af en minstens 100 keer beter dan het gemiddelde campingsanitair. Ik weet niet wat u erover denkt, maar als ik denk aan campingsanitair dan zie groezelige WC’s en douches met overal haar en modder, met stukken af, dingen die niet werken, geen WC-bril, brrrr, gruwel. OK, ik ben al sedert mijn tienerjaren niet meer op een camping geweest. Maar het sanitair daar is werkelijk voortreffelijk! Heel knap design, heel ruim, heel verzorgd, goed onderhouden en smetteloos proper! Zodoende ging ik de volgende dag met Janne douchen in de campingdouches, veel comfortabeler!
• Lekker eten: sedert dit jaar is hun restaurant open. Beperkte kaart, ze beginnen nog maar hé. Maar lekker! Hmmm! Eén van de betere tournedos die ik al gegeten heb. En de cannelloni was bijna zo lekker als die van mij (niemand kan tippen aan mijn cannelloni’s!) :-)
• Gezellige familiecamping: geen grote massatoestanden, zo’n 25 plaatsen of zo. Ze hebben vroeger nog campings uitgebaat van 1000 (!!!) plekken en dat zagen ze niet meer zitten.
• Klein speeltuintje: Janne was niet van de schommel weg te slaan
• Er is ook een sauna, maar daar was het veel te warm voor.
• Toffe uitbaters: zo zie ik mijn nichtje ook nog eens. Altijd gezellig bijbabbelen.

Met kindjes is zo’n camping wel geweldig: één groot speelterrein. En ze kunnen ook vriendjes opdoen. Zo zat Janne geregeld bij Lieke te spelen, een Nederlands kindje van dezelfde leeftijd. En ging ze altijd kijken als haar zusje van 4 maanden weende. Dat belooft!

Als ze daar zo 7 stacaravans zouden hebben, zou ik al mijn vrienden meenemen naar daar, moet geweldig zijn. Nu hebben ze er twee, maar er komen er misschien nog bij. Nog mooiere, zegt ze. Ik ben benieuwd.

Neveneffect: een mens maakt zoveel reclame voor die camping dat ge daar toekomt en meteen een collega tegen het lijf loopt. Wijs :-)

Een paar fotookes:

• Dat taaltje! Als ge er in de geschreven taal nog iets kunt van maken, dan is dat helemaal gedaan als ze hun mond opendoen. Gelukkig spreken ze hier allemaal goed Engels.
• De munteenheid! Het was weer eens lang geleden dat ik moest omrekenen. 100 kronen is 13 euro, makkelijk rekent dat niet. Gisterenavond maakte een Belgische WHO-medewerkster me er attent op dat vermenigvuldigen met 6 makkelijker is, dan krijg je de oude Belgische frank. Maar dan dat speelgoedgeld…

Vreemd

• Ze houden hier duidelijk niet van compacte wiegen. Ze laten kinderen hier makkelijk tot twee jaar zitten in hun wieg, wat een vreemd beeld oplevert: die kindjes zitten gewoon rechtop in die wieg. Misschien wel gemakkelijk want ze kunnen veel langer comfortabel slapen. Eens kijken of Janne nog in de wieg past en wat ze daarvan vindt. :-)
• Nog vreemder is dat ze die dingen gewoon buiten laten staan als ze iets gaan kopen in een kleine winkel of eetgelegenheid. Je ziet dan buiten een paar wiegen staan. Met kinderen in, hé! Ik, euh, zou dat gelijk helemaal niet over mijn hart kunnen krijgen. Maar hier is dat normaal.

Verder

• Is het een leuke stad maar hij heeft mijn hart (nog) niet gestolen. Doet me het meest denken aan een gewone Nederlandse stad en de Nederlander met dienst beaamde dat.
• Veel knappe designspullen hier, maar alles is duur en mijn valies is klein!
• Is vergaderen van 9 tot 19 u best wel lastig, zeker als er daarna nog een diner volgt.
• Kijken ze allemaal heel vreemd op als ik die mensen moet vertellen dat wij géén cijfers hebben van Wallonië en zelfs niet weten of die wel bestaan. Ze kijken dan alsof wij keihard op ons hoofd gestuikt zijn. The Belgian situation. :-)
• Ga ik straks eens naar huis bellen want wil de stem van Janne horen. Momenteel nog niet echt de tijd gehad om haar te missen. Dat zal morgen wel anders zijn.

Dingen die fantastisch waren aan de vakantie:
* Het weer! Voor minder dan 28 graden gingen we blijkbaar niet. Eén keer een paar druppels regen gevangen maar we moesten ons al haasten om ze te vangen. Dat gaf me meteen de gelegenheid om Janne haar collectie mooie kleedjes uit te testen en te fotograferen. Later meer.
* Het huis! Het was weer een fantastisch huis. Mooi ingericht met alle voorzieningen die we nodig hadden. Nice!
* Uiteraard: de vrienden! Op reis gaan met vrienden vinden wij super leuk. En het waren stuk voor stuk leuke mensen, gemakkelijke mensen, flexibele mensen… Heel veel plezier gehad. Ik wil nog met hen op reis!
* De kindjes! Nog leuker wordt het als die vrienden ook hun kroost meehebben. Zo was er Yuki van bijna drie. Haar favoriete quote: “Neen! Ik wil dat niet! Ik vind dat niet fijn!” Maar een heel lieveke eigenlijk en het grote voorbeeld van Janne. Samen hebben ze kilometers afgelegd op hun fietske (ze hadden toevallig alletwee hetzelfde mee). Verder waren er nog Nika (zusje van Nika, werd één jaar op reis) en Helena (9 maanden). Alleen dochters dus. Met zes volwassen mensen kinderliedjes zitten zingen om de kindjes in bed te krijgen: het blijft een memorabel moment.
* Het eten! Op reis gaan met vrienden die graag en goed koken is echt een aanrader. Al heb ik ook wel mijn best gedaan met een quiche, een risotto en een broodpudding.
* De wijn! Lekkere wijn daar voor géén geld.
* De streek! Mooi! Mooie route gedaan

Minder leuk:
* Rijden. Peter en ik rijden alletwee niet graag met de auto en het is altijd gekibbel om wie moet rijden. Deze keer eigenlijk niet: Peter reed en ik zorgde voor de Janne-entertaining.
* Janne vindt zo lang met de auto rijden ook niet leuk. Het viel best mee, behalve zaterdag, toen ze al doodmoe was toen we vertrokken maar categoriek weigerde om te slapen. 3,5 uur afgezien en uiteindelijk hebben wij gewonnen!
* Kunnen ze geen flitsmachine verzinnen om op reis te gaan? Misschien toch maar weer eens vliegen proberen?
* De splinters die het terras gaven in de voetjes van Janne en Yuki de eerste dag. De rest van de reis kregen ze verbod om blootvoets het terras te betreden. Morgen naar de dokter om te vragen wat er moet mee gebeuren. Wij kregen ze niet verwijderd.
* Janne haar veranderd slaappatroon: waar ze thuis graag slaapt tot 9 of 10 uur vond ze het daar nodig om daar mee te beginnen feesten om half 7, 7 uur. We duimen dat haar slaappatroon weer volledig normaliseert nu.

Maar echt, het was een fantastische vakantie. Ik kan er weer helemaal tegen. Allez, na nog een nachtje slaap :-)