Jup, we deden het weer, Dranouter met de kindjes. Dit jaar in iets luxueuzere omstandigheden. We hadden een huisje gehuurd op exact 4 kilometer van de weide.

Een huis, het is te zeggen, een groot huis, waardoor we gezelschap konden meenemen. Liesbet en Bert en hun dochtertje Fien (14 maanden) en Lies en Goya en hun dochtertje Ella (net als Janne net geen vier jaar). U merkt het, een ie-gezelschap: Liesbet, Lies, Lien, Sien en Fien. Maar heel aangenaam gezelschap, dat zeker. Al moeten we toegeven dat we het allemaal iets leuker gevonden hadden als Ella en Janne iets minder ruzie gemaakt hadden.

Een huis, met zicht op de tent. Met zicht op een manège, wat de kindjes heerlijk vonden. Sien zei 100 keer per dag “Paatje!”, terwijl Fien het simpelweg op “Auto!” hield. Paarden en auto’s, da’s toch hetzelfde! Een huisje, naast een bedevaartsoordje. Of hoe moet je het zeggen. Met een Jezus achter een groot hek met een slot aan.

We hebben het allemaal mogen uitleggen aan Janne en Ella. Maar simpel was dat niet. Ella wou Jezeke bevrijden door Barbie te halen en die haar sleutel te lenen. En Janne huilde tranen met tuiten toen ze moest gaan eten, want ze wou eten maken voor Jezeke. We hebben nog wat werk, peisk.

Vier kilometer van de weide, dus namen we onze fietsen en fietskar mee. Een heel gedoe om dat allemaal in of op de auto te krijgen. En wel een stevig tochtje naar de weide. We waren namelijk gelogeerd op de Rodenberg, met een stijgingspercentage van 12%. OK, gelukkig wel maar de laatste 200 meter. Maar ge moet dat dus eens doen met kar en twee kinders in. Dat gaat dus niet. Zelfs afstappen en duwen was lastig. Maar al bij al, te doen. Naar beneden ging alleszins heel snel.

Het weer dan. We waren er al van maandagavond en de eerste dagen werden we getrakteerd op zonnig weer. Zalig. Maar donderdag regende het oude wijven. Tegen zessen gingen de mannen naar het festival. Ik stak de kindertjes mee in bed, zag om negen uur de zon nog piepen, sprong op mijn fiets en reed door het allermooiste licht naar de weide.

Vrijdag mooi weer en een zalige festivaldag. De bloemekesbottekes die we die dag gekocht hadden konden in de kar blijven. De kindjes die zich amuseerden, dansten, sprongen, rondliepen. Wij die ons dekentjes uitspreiden, een pintje dronken, en van de muziek en de sfeer genoten. En wij die ook wel constant achter Sien moesten aanlopen.

Maar met een Sientje op de weide, ge scoort daar punten mee. De leukste was ongetwijfeld: “Ei bère, wuk ne weireldkleinen!”. En het moment dat ze in de kringtent show stond te verkopen en daar nog applaus voor kreeg ook, dat was ook memorabel.

Zaterdag dan. We vertrokken wat vroeger, zwaar bewolkt maar droog. Tegen dat we aankwamen goot het water. We installeerden ons daar in de clubtent waar we snel gezelschap kregen van Caroline, Thijs en Elisabeth en Ariadne. Memorabel moment van de dag: Janne die achteraan in de tent, op een klein stukje gras een kaka draaide. Eventjes tevoren had ik haar daar ook al een plasje laten doen, wegens dat het oude wijven regende en ik geen zin had om door de gietende regen naar het toilet te gaan.

‘s Avonds reed ik naar huis, de vier kilometer bergop, stak de kindjes in bed en keerde dan nog terug naar het festival (er waren nog mensen in het huis natuurlijk). Veel goeds gehoord over Gabriela y Rodriguez. Ik hoorde dat het nogal spectaculair was, wat ze deden. Ik kon me dat totaal niet voorstellen, twee gitaren, spectaculair. Maar het is waar, het is wrreed de moeite. Oh, en de bloemekesbottekes waren die dag hun gewicht in goud waard!

Zondag dan. Ik stond versteld van hoeveel slijk er al opgedroogd was, ondanks de kleine regenvlaag in het begin van de namiddag. Het werd een meestal erg zonnige namiddag, waar in er op de molen werd gezeten. Waar er geschminkt werd, net als vorig jaar. En waar er weer gezellig gekeuveld werd en van de muziek genoten. Zjef Vanuytsel. Luka Bloom. Om dan licht emotioneel weer afscheid te nemen. Het was toch weer allemaal zo schoon en zo leuk.

(foto: Goya)

Oh en muziek is veel lawaai voor kinderoortjes? Daar waren we op voorzien!

(foto: Goya, een week of twee geleden)

Uilenrokjes!

Knutselen

5 uur op de trein, dat is plezant!

Verhaaltje lezen met z’n allen!

Schommelpret

Janne aan het zwembad

Sien in een handdoek

Allemaal samen aan het zwembad

Ja, ne keer ne schone foto van mij, dat mag ook.

Groepsportret!

We zijn dus op reis geweest. Met dezelfde mensen van vorig jaar naar hetzelfde huis. Een groot, praktisch huis, in de buurt van Avignon. Dus gingen we opnieuw met de trein. Deze keer gingen er maar twee mannen met de auto met al het gerief, dus hadden we een extra man (zijnde de mijne) mee op de trein.
We moesten een beetje wachten op de trein naar Brussel, en dat zorgde meteen voor de nodige stress. Maar ik trok ondertussen deze leuke foto en dat maakt veel goed!

Alle meisjes droegen een uilenrokje, en dat bleek dus zeer goed te zijn voor de herkenbaarheid. De trein viel beter mee dan vorig jaar trouwens. Geen krijsende kindjes. En Sien kon nog een dutje doen in de maxicosi van Tati. Kleine kindjes zijn zoooo handig! En vijf uurtjes later stonden we in Avignon. In de regen. De volgende morgen ook nog regen, dus alweer een beetje zenuwen, we hadden wel wat binnenspeelgoed mee, maar toch niet voor een hele week. Edoch, tegen de middag scheen de zon, en dat voor de rest van de week.

Het was een leuke reis. Relaxed. Leuke kindjes. Met lekker eten. En veel eten. En ik heb zelfs twee uitstappen gedaan dit jaar!
De mannen speelden een beetje petanque. De mijne verloor.

De kindertjes speelden op de trampoline, de schommel, of zwommen (nou ja) een beetje in het zwembad.
Durfal Sientje op de schommel. Niet voor gevoelige zieltjes!

Er was ook bezoek van vriendjes die een jaar in de streek verblijven. En er was ook één en ander te doen over de dreads van Evelien. To be continued.

Dat wij een fan zijn van de Westhoek, dat hebt u hier en daar wel al eens gelezen. En toen zag ik dat er een soort stiltekuur verscheen voor de Westhoek, een Tranquillizer. En dus smeet ik op slag een linkske daarnaar op mijn Facebook.

Het effect was zeer wijs want ik kreeg meteen een Tranquillizer aangeboden, mét overnachting. En daar zeggen wij geen neen tegen!

Begin november trokken wij naar de Westhoek voor een paar wandelingen. We: dat waren Peter, ikke, Janne en Sien en ook mijn mama.

De tranquillizer is heel erg mooi opgevat: het ziet eruit als een medicijndoosje, met tien afzonderlijke, verzegelde wandelingen en een bijsluiter. Bedoeling: onthaasten, tot rust komen. Toen ik de bijsluiter las, bedacht ik wel dat ik beter géén kindjes had meegenomen. Door de modder met beco’s en buggy’s: dat is het niet echt. Laat dat een eerste tip zijn.

Op iedere wandeling staat hoe lang ze zijn en waar ze starten. Een tweede tip: neem uw GPS mee en geef de begincoördinaten in, die leiden u feilloos naar het startpunt van de wandeling. Bij de eerste hebben we dat niet gedaan, en we hebben het stiltepunt nooit gevonden. We hebben wel een mooie wandeling gemaakt, dat wel :-). En misschien voor de organisatoren: misschien ook aan het beginpunt van de wandeling een markering aanbrengen, zo voor de duidelijkheid?

Anyway, de andere twee hebben we wel feilloos gevonden. Welke, dat zeg ik niet. Wel dat ze heel erg mooi waren, écht de moeite waard. Plekjes die je anders nooit zou vinden.

Al kan er ook wel wat stress aan verbonden zijn. Zo zat er op één van de wandelingen een koe achter ons. Ik heb het niet zo voor beesten, zeker niet voor grote beesten. En als die dan op het toegangswegeltje van amper 1 meter breed komen afgestapt en er dus geen ontsnappen meer aan is, dan stress ik een beetje. Stadsmeiske, weetwel. Ik zag al allerlei vreselijke bloederige taferelen van een moordzuchtige koe voor mij. En ja, ik weet wel dat koeien geen moordzuchtige wezens zijn. Maar toch. Enfin, het beest is tot bij ons gekomen, heeft eens “boe” gezegd om dan ongestoord verder te wandelen.

Maar ik ben nog niet tevreden. Ik heb maar drie van de tien wandelingen gedaan. En ik wil er meer doen. Daarom keer ik op 23 december nog eens terug met een andere blogster die wel eens wat stilte kan gebruiken (vooral ‘s nachts eigenlijk, maar daar kan ik niet veel aan doen, dus neem ik haar overdag mee voor wat stilte).

Maar ondertussen kan ik u al zeggen: de Tranquillizer, dat is een ideaal cadeau voor onder de kerstboom voor uw vrienden en familie. Beter dan een Bongobon! Dus kopen!

Nog enkele sfeerbeeldjes:

Ik kom er niet vaak meer aan toe om iets te schrijven hier. Ik vind alles, euh, nogal triviaal na hetgeen ik meegemaakt heb dit jaar. Maar hier nog een paar weetjes.

Ja, we staan in de Flair. Met foto. Hier kun je het een beetje zien, maar voor het volledige artikel moet je de Flair kopen. Vandaag nog want morgen is er een andere. Ge kunt er mee op weekend gaan ook!

We hebben weer een paar dagen doorgebracht op de beste camping van het heelal. En het was weer schoon weer want ik was er (we denken dat dat er iets mee te maken heeft). Het was heel erg tof. Lies, Bert en Fien waren ons gezelschap dit jaar. Janne miste soms wel een speelkameraadje, maar dat maakten we goed door een bezoekje aan PlopsaCoo samen met de nana.

Er gaan wel geruchten over de camping. Dat ze een jacuzzi gaan zetten, hoera! Maar ook dat ze één van de twee caravans gaan weg doen. Dat vinden wij niet zo wijs want wij hebben nog voor de komende 7 jaar vriendjes die ons willen vergezellen naar de camping. In plaats van de caravan gaan ze een glamping-tent zetten. Ook wijs hoor: een grote tent maar met een echt bed in, echte kasten. Maar ge kunt er niet in met kindjes en al ons vrienden hebben kindjes. Actie dringt zich op! Behoud de caravans!

Zaterdagavond naar Leonard Cohen geweest. Zo goed zeg. Zo schoon. Het eerste nummer en ik zat al te janken. Niet alleen omdat het zo’n schoon nummer was (“Dance me to the end of love”). Ook omdat ik zo’n kranig oud ventje zag. Altijd gedacht dat mijn papa ook zo’n kranig oud ventje ging worden.

En gisteren deed ik dan een workshop cupcakes. Ik beschouw mezelf niet als de meest handige en de meest creatieve, maar ik wil zo’n dingen later ook wel doen met de kindjes erbij. En gelukkig waren er allerlei leuke uitsteekvormpjes. Ziehier mijn creaties. Ik ben er best trots op, ik vind ze bijna te schoon om op te eten!

Later meer, over Sien haar eerste crèchedag en mijn nakende terugkeer op de werkvloer!

Ja, ge moet een klein beetje zot zijn om met een baby van 6 maanden en een peuter van bijna 3 jaar de volle vier dagen naar het Festival Dranouter te gaan. Maar hé, wij zijn een klein beetje zot, dus dat treft!

Als ge daar dan zijt, dan zijt ge zowat de meest bekeken en meest gefotografeerde familie op de weide, denk ik. Zeker als ge dan nog afspreekt met Caroline en Tijs en hun dochters Elisabeth (2,5 jaar) en Ariadne (3 maanden). Twee peuters, twee baby’s. Zouden we eigenlijk ergens in een krant of zo gestaan hebben, vraag ik me af.

Ge valt ook wel op, zo met twee grasgroene Croozer-fietskarren. Maar wat een gemak! Ge kunt er niet alleen uw twee dochters in steken, maar ook de nodige warme kledij, regenjasjes, picknickdekentjes (dat van de Hema is geweldig trouwens).

Het was 6 jaar geleden, denk ik, dat we op Dranouter waren. Er is één en ander veranderd, maar er is veel hetzelfde gebleven. Het voelde echt een beetje als thuiskomen aan. Worsten eten met Mieke, een vaste routine.

De concerten heb ik vooral van buiten de tent gehoord. Van op ons dekentje. Al heb ik bij Tom Mc Rae, Daan en Meuris wel eens mijn hoofd binnen gestoken.

Kamperen, dat deden we dit jaar voor het eerst op de familiecamping. Een stuk rustiger, edoch als de wind verkeerd zit, komt het lawaai van de festivalweide en de andere camping toch wel tot daar. Maar ze roepen er tenminste niet de hele tijd “Hoere” en ze kotsen niet op uw tent en al.

Of dat gaat, zo kamperen met twee kleine kindjes? Mobaja. Janne vond het alleszins super en Sien had ook geen klachten. Maar kamperen, dat is niets voor mij. Ook al hadden we het nodige materiaal (bedankt voor de tent en de goede matras, Nike!). Maar kamperen is ook scheef liggen op een matras. ‘s Nachts pokkekoud en eens er wat zon is pokkewarm in de tent. Opstaan en dringend naar de WC moeten en eerst nog 150 meter moeten stappen voor ge aan een vieze WC komt. Een doorgedreven systeem hebben om alles te klasseren, maar toch constant vanalles lopen zoeken. Overal beesten. Nattigheid. Gemeenschappelijke douches. Als het één keer regent overal modder. Brrr.

Ja, ge ziet het goed. Janne had trouwens niet alleen het gezelschap van Elisabeth maar ook van Ella!

Dat van die WC’s is trouwens niet helemaal waar. Het was de eerste keer dat de WC’s zo goed onderhouden werden. Edoch, mijn behoefte doen in zo’n kotteke met van dat blauw spul: het is ook omdat het moet.

Het weer viel goed mee. Vrijdag en zondag uitstekend. Zaterdag een uur of twee regen gehad maar daarna is het weer helemaal goed gekomen. Gelukkig maar. Als ze vier dagen regen voorspeld zouden hebben zou ik trouwens niet vertrokken zijn. Maar ik herinner me eigenlijk vooral veel zon.

Janne en Sien vonden het geweldig leuk. Dranouter is dan ook een gezinsfestival met behoorlijk wat animatie voor de kleintjes. Er waren grimeurs die hun werk zo goed deden dat het eigenlijk kunstenaars waren. Janne is zondag veranderd in een prachtige leeuw. En stil dat Janneke dan zit! Ze hebben op de draaimolen gezeten en op de luchtbootjes. Ze hebben staan dansen. Ze hebben bellen geblazen. Ze hebben gelopen en gespeeld. Janne wil volgend jaar terug naar Dranouter, dat is zeker!

Naar Dranouter met twee kleine kindjes? Het is soms een uitdaging, maar over het algemeen heel erg leuk. Ge moet u niet laten afschrikken door een paar praktische probleemjes en al eens een beetje kunnen improviseren.

Ah, en het Rode Kruis kent ons ook. Zij hebben de draadjes uit Janne haar kin gehaald!

Volgend jaar gaan we weer. Maar dan zoeken we een huizeke of een B&B in de buurt. Tips altijd welkom!

(foto 1, 3 en 6: Goya)

Een vreemd verlof, maar toch enkele leuke beeldjes!

Mijne vent is misschien niet handig, neen. Maar hij kan wel schoon foto’s trekken, haja!

Met dank ook aan het hele gezelschap!

Ja, een weekje weggeweest, Provence en zo. Bedankt voor de massale reacties, zeker ook op de post over de Smartphone. Al eens bekeken en die HTC maakt een goeie kans!

Verder kunnen we zeggen dat:

Lies ondertussen eindelijk mama is geworden. Een dochtertje met de mooie naam Fien. En een gigantische bos blond haar. Ik moet het kindje nog live gaan bewonderen. Lien, Lies, Sien en Fien, een schone bende! Het was trouwens wel wijs, vanuit Frankrijk haar laatste dagen en uren zwangerschap volgen, ja, zelfs tijdens de weeën :-). Het zal een dure GSM-rekening worden, maar ja, ze bevalt gelukkig niet elke dag :-)

We gingen op reis met dezelfde bende van vorig jaar. Drie gezinnen, 5 kinderen. We zijn allemaal niet graag onderweg en we hadden een plan: de mannen met 2 auto’s naar daar, want zonder kinders moet je minder lang stoppen en moet het dus niet in twee dagen. De vrouwen met de kinderen op de TGV, want op 5 uurtjes sta je in Avignon. Het ging wel, maar het was lastig. En intensief. Zeker de terugweg toen de trein veel warmer was en we anderhalf uur vertraging hadden. En de kindjes allemaal doodop waren. Al hadden we toen geluk met de plaatsen: meer vrije plaatsen = meer speelruimte. Dank aan de meisjes ook die zo mooi met de kindjes speelden! Over die paar mensen die ons en ons kinders wel eens doodbliksemden, daar hebben we het niet over :-). Samengevat: lastig, maar toch wel te doen. En beter dan twee dagen onderweg zijn. In de auto kun je kindjes veel minder goed bezig houden dan op de trein. In de auto daarentegen kijken andere mensen niet zo boos naar u (al viel dat eigenlijk ook nog wel mee, of we trokken ons daar niets van aan)

Het huis voldeed aan de verwachtingen: een beetje oubollig van stijl, maar zeer praktisch en een geweldig leuke tuin. Het zwembad, de trampoline en de schommel zorgden voor urenlang plezier!

Sien, dat is een ander kind geworden sedert de medicatie begint aan te slaan. Lachen, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. En vertellen en bellekes blazen. En rollen, ja dat ook. Ze is dan ook met gemak verkozen tot het gemakkelijkste kindje dat mee was. Niet dat daar een echte verkiezing over was, maar allez.

Janne, daarentegen, die was niet zichzelf op reis. Zielig en trunterig. En niet willen eten, en het kind staat al zo scherp. Reden: sedert dinsdagavond (hoge) koorts, met vlagen. Donderdag gingen we naar de dokter gaan, maar toen leek het beter. Maar toen kwam het snel terug. Ze had al een paar keer geklaagd over pijn aan haar mond, maar wij dachten aan tandpijn. Tot we gisteren naar huis gingen vertrekken en zagen dat de mond van Janne helemaal ontstoken was en vol aften stond. Allicht dat het kind niet kon eten. Vermoedelijk eerst achteraan begonnen, want had al een paar keer gekeken in haar mond en eerder niks gezien. Vanmorgen meteen naar de dokter van wacht getrokken: virale infectie. Moet vanzelf overgaan, maar wel zalfjes gekregen om de pijn te bestrijden. Ocharme dat kind. Ondertussen is het zoeken naar wat ze wel binnen krijgt en waar toch wat in zit om het kind overeind te houden. Alleen chocomelk doet het echt goed. Zowat al de rest weigert ze. Morgen dus niet naar school, ze moet wel terug eerst eten. En hopelijk is ze snel terug haar vrolijke zotte zelve!

Het was een rustige vakantie verder. Vorige zaterdag de oprit opgereden, gisteren er terug afgereden zonder het domein verlaten te hebben. Alleen de kindjes, het zwembad, boekjes. Zalig! De mannen deden wel al eens een uitstapje. Mijne vent heeft onder meer nog eens de Ventoux gedaan, met de auto voor alle duidelijkheid.

Thuisgekomen, met regen en slecht nieuws. Bleh. Meteen zin om weer te vertrekken.

De twee vriendinnen gingen weer een weekendje weg. En wij mochten mee. Of was het omgekeerd?

Aanleiding van het uitje was een concert van Philip Glass waar de heren naar toe gingen gaan. Maar we gingen ook naar de Efteling, zowel om onszelf als de kindertjes een plezier te doen.

De Efteling is nog steeds fenomenaal fantastisch. Dat sprookjesbos! En die pratende sprookjesboom! Net echt! En die met zijn lange nek en Holle Bolle Gijs staan daar nog steeds! Papier hier! En we hebben nog lang niet alles gezien. We moeten dus zeker nog terugkeren!

Probleemke wel: Janne vindt alles waar ze op zit fantastisch. Maar haal haar er niet af, hé, dan is het scène.

Wat het hotel betreft moeten we in het vervolg toch iets beter ons huiswerk doen. Als ge op hotel gaat, kunt ge maar beter op volgende dingen letten:

* Zoek naar familiekamers, met twee delen, één voor de ouders, één voor de kinders. Toch zeker met twee kinders of ook al met ééntje dat 2,5 jaar is. Dat valt niet meer zo goed mee om die in slaap te krijgen. De enige oplossing was dat de mama’s op de kamers bleven om de peuters in slaap te krijgen in het grote bed. Om ze daarna slapend in hun eigen bedje te leggen. De baby was geen probleem, die sliep mooi. De papa’s gingen ondertussen iets drinken of naar een concertje kijken.

* Een kamer op de zesde verdieping is ook niet zo interessant. Mijn babyfoon kan veel aan, maar zes verdiepingen niet. Als dat zou lukken kan je beneden in de bar iets drinken. Als er al een bar zou zijn, want die was er niet in ons hotel.

* Een parking in het hotel is ook fijn. Kwestie dat ge met twee kinders toch een hele verhuis hebt. Zeker als ze 15 euro voor een bedje aanrekenen, dan breng ik liever die van ons mee. Er was een parking aan het hotel, edoch op 150 meter of zo. En er waren maar 15 plaatsen of zo dus die was vol. Enige assertiviteit van mijn kant zorgde ervoor dat er snel een parkeerplaats vrijgemaakt werd voor ons :-) Maar dat kon de pret niet drukken.

Alleszins: het was een fantastisch weekend. Janne en Ella zijn behoorlijk gewaagd aan elkaar en ze zijn dus ook dol op elkaar. Hilarisch om te zien vaak! Janne en Ella waren behoorlijk uitgeput daarna (het werd een rustige terugrit), maar Janne gaat nog steeds overal Ella zoeken! Vriendinnen voor het leven, die twee :-)