Einde schooljaar

Man, dat schooljaar is voorbij gevlogen. Nog meer dan alle voorbije schooljaren eigenlijk.

Het begon behoorlijk dramatisch eigenlijk, echt, als ik terugdenk aan die eerste weken krijg ik nog altijd een ferme knauw in mijn maag. En ik niet alleen. Maar goh, wat ben ik blij dat we toen ons hart gevolgd hebben en niet naar een andere school gegaan zijn om weg te zijn. Want Janne had een leuk schooljaar, met een toffe juf. Ze leest als de besten en ook op andere gebieden is er geen enkel probleem. Zelf voor zwemmen kreeg ze een prima rapport, ook al zwemt ze nog niet alleen. Het is niet zo’n waterratten en bovendien ontbreekt het haar aan drijfkracht volgens de juf. Ze ziet dat wel vaker, bij kleine fréle kindjes, dat die niet genoeg drijfkracht hebben en dat zij harder moeten werken dan andere kindjes om alleen te zwemmen. Als ze dan ook nog wat te weinig lef hebben, zoals Janne, dan duurt dat wat langer. Maar ze heeft een prima techniek, dus ze kreeg zowat al haar sterren. Dus voorlopig smijten we ons niet op de privé zwemlessen, maar we wachten wat af, het zal vanzelf wel komen. En volgend jaar krijgt ze opnieuw wekelijks zwemles op school.

Sien, die had ook een heel leuk jaar bij een toffe juf. Ze had er een paar hele leuke vriendjes en ik kreeg vooral de indruk dat ze er veel liedjes leerden, want zingen dat dat kind doet. En is er iets leuker dan vrolijk zingende kindjes?

Twee toffe juffen, dat verdient een cadeautje. Voor elk een vinktas met een ingekleurde tekening op een stukje stof. Janne die “juf loes” schreef, ik die dat overstikte. Mooie samenwerking tussen kindjes en mama. En de Vinktas, da’s volgens mij een ideale juffentas.

Maar toch begon het in de loop van het schooljaar te knagen bij ons en besloten we ons kans te wagen bij Meldjeaan. En zo kregen we een plaatsje voor Janne bij het Trappenhuis, onze voorkeurschool van bij het begin eigenlijk. En kort daarna kwam er ook een plaatsje vrij voor Sientje in het Trappenhuis, ideaal dus, ze konden allebei veranderen. Behalve dat we moeten afscheid nemen van een paar toffe kindjes/ouders/juffen. Maar bon, die zullen er op de nieuwe school ook wel zijn hé. En we houden uiteraard contact met de leuke vriendjes/ouders/juffen. En nog eens: geen klachten over de oude school, we kiezen gewoon voor een project dat ons meer ligt.

De kindjes waren al een paar maand ingelicht en in die zin dus goed voorbereid. Afgelopen woensdag mocht Janne een halve dag naar haar nieuwe school gaan en Sien een uurtje, onder begeleiding van mij. Ik kwam nog maar toe of lezeres-zorgcoördinator Ilse stelde zich al voor aan mij en toonde me nog eens de weg. Janne moest efkes wennen, maar na een halve dag was ze echt super enthousiast. Ze had al vriendinnen, waaronder Lili, de dochter van Stien, die ook bij haar in de klas zit. En de liefde was precies wederzijds te zien aan de tekening die Lili die middag voor Janne maakte :-). Janne wou eigenlijk gewoon meteen blijven. En anders dan gewoonlijk, vertelde ze deze keer echt honderduit. Komt goed dus.

Sientje, altijd verlegen in situaties die ze nog niet meteen kan inschatten zat eerst op mijn schoot vastgekluisterd. Maar ze mochten kiezen wat ze deden en Sien koos voor bellen blazen. Aan iedere klas in die school is een behoorlijk groot terras (dat vind ik dus een zaligheid hé) dus Sien stond in de zon bellen te blazen op het terras. Om een beetje later het speelgoed te wassen in een bak zodat het proper zou zijn voor het volgende schooljaar. Ze stond te lachen voor zot en ik moest al mijn best doen om haar nog mee te krijgen naar huis. Komt ook goed dus.

Wat meteen onze laatste twijfels en ongerustheden wegneemt. Het komt allemaal goed! Maar eerst: tijd voor vakantie!

Pinksterweekend

Heerlijk weekendje hoor.

Het begon met een avondje West-Vlaamse vrouwen die mochten komen Alpronista doen bij mij. Het concept: ge krijgt twee megazakken eten geleverd van Alpro, een fiche met het menu en de recepten voor die avond, en ge maakt dat samen klaar.

Er is natuurlijk geen Alpro-politie en omdat ik die reepjes niet zo geschikt vind om in een quiche te draaien, gingen wij helemaal freestyle met een wrapke. Lekker.

Zaterdag begon met een keisnel vaderdagmomentje. Wegens dat de oudste dochter vertrok naar Disneyland (daar leest u ongetwijfeld nog meer over) en wij gingen naar Plopsaland.

We hadden zon verwacht, we kregen regen. We hadden een superactieve Sien verwacht, maar tegen de middag was ze al toe aan een dutje.


De regen ging over en ruimde plaats voor zon en warmte en we hadden alsnog een heerlijke dag, met een Sien in volle form.

Echt druk was het niet, het aanschuiven viel best mee eigenlijk. Op het einde hebben we gewoon zelfs drie keer na mekaar de Draak gedaan omdat er niemand stond te wachten. En op het warmste van de dag Mayaland bezoeken was ook een topidee. Geen kans op zonneslag en geen wachtrijen.

Op zondag was er het verjaardagsfeestje van mijn metekindje Emelie. Ze was op haar verjaardag op haar nieuwe fiets tegen haar neus gegaan, tja.

En maandag was lekker rustig. Begonnen met een looptrainingske en een ontbijtje op het terras.

Om dan samen met Ilse en Mira de Colmar te gaan uittesten.

Nog!

Tien jaar – veertig jaar.

Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste blogberichtjes. Meteen twee op één dag. Over mijn grote dag: ooit de halve marathon lopen. Ondertussen liep ik die twee keer en over een paar weken nog eens.

Loperke

Tien jaar geleden werd mijn zus Elke dertig jaar. Veertig jaar geleden werd mijn zus geboren. Veertig jaar geleden werd mijn mama voor het eerst moeder. Verwarrende dagen blijven dat. Proficiat voor mijn moeder, want voor het eerst moeder worden, dat is voor iedereen die ooit moeder werd een zeer memorabele dag. Minuut per minuut kun je reconstrueren, zelfs na veertig jaar. Maar mijn zus is er dus niet meer. En terwijl we dit jaar heel wat veertigjarigen vieren in onze vriendenkring verloopt deze dag hier dus wat in mineur. Verdriet.

Maar tien jaar blog dus. Ongetwijfeld de tien meest heftige jaren in mijn leven.

  • Ik trouwde met de liefde van mijn leven, en ik zie hem nog steeds ontzettend graag. Mijn steun en toeverlaat in mooie en minder mooie tijden!
  • Ik stapte in de politiek, werd verkozen met 1679 voorkeurstemmen en werd gemeenteraadslid. Zes jaar lang vertoefde ik bijzonder veel in het stadhuis. Maar politiek bleek niks voor mij en was bovendien niet te combineren met mijn nieuwe leven met veranderde prioriteiten. Zonder spijt in het hart stopte ik ermee. Sedertdien bekijk ik het weer vanaf de zijlijn.
  • Ik werd mama van Janne en Sien, de twee mooiste, liefste, schattigste dochtertjes in de wereld. Ja, ik mag daar al eens op stoefen :-) Ik had op voorhand nooit durven denken dat het moederschap me zo zou raken en zo zou veranderen. Ja, soms is het eens lastig, maar ik geniet eigenlijk vooral ten volle van mijn twee madammekes.
  • Ik verloor mijn zus en mijn vader, het gemis is nog elke dag enorm. Veel te vroeg, veel te snel.
  • Ik werd twee keer meter, één keer van Emelie, een hele lieve meid. Eén keer ook van Victoria, die geen kans kreeg, we moesten ook van haar veel te vroeg afscheid nemen.
  • We lieten ons geliefde huis in de Moestuinstraat achter om een nieuw fantastisch huis te kopen in de Sleepstraat.

Heftig allemaal, echt. Al die links bekijken, dat zorgt hier voor de nodige tranen. Maar we gaan er toch een beetje een vrolijke dag van maken. Een glas drinken voor mijn zus en mijn mama.

Enige constante in tien jaar bloggen: lopen. Beginnen lopen en nog altijd (opnieuw) gaat het hier veel over lopen. Het is ook een beetje mijn loopverjaardag: ik loop tien jaar. Vaak gestopt (door omstandigheden of door zwakke excuses) maar steeds weer herbegonnen. Over de middag wordt er gelopen, regen of geen regen.

Tijd voor iets nieuws ook. We blijven bloggen, dat is zeker. Maar ik ga er ook een Facebook-pagina aan koppelen. Zodat mensen die geen vriendjes zijn me daar ook kunnen volgen. Omdat ik daar misschien rapper eens een kort nieuwsje kan schrijven. Omdat ik daar ook af en toe iets kan weggeven of verkopen. Er staat alvast één en ander op dat ik niet meer nodig heb/dubbel heb.Ik weet niet goed wat het gaat worden, met die Facebook-pagina, dat zien we nog wel weer. Maar ge moogt ze alvast liken en me daar feliciteren met mijn tienjarig blogje!

Een samenvatting dan maar

Woeps! Alweer zo lang geleden dat ik hier iets geschreven heb! Een samenvatting dan maar!

Midden in de vakantie organiseerde ik een meisjesavond. Voor één keer eens niet met mijn vriendinnen, maar de meisjes mochten elk een vriendinnetje uitnodigen. Janne koos voor Aphrodite en Sien koos voor Finneke en het werd een ontzettend prettige avond met chips en limonade. Heerlijk vind ik dat eigenlijk, zo een hoop klein grut op bezoek. Pas op, dat gebeurt hier vaak dat er één of meer kindjes blijven slapen, maar deze keer mochten ze zelf kiezen, dus dat was toch anders.

De kleintjes hebben de hele avond gegibberd, de grote die hebben héél serieus een musical in mekaar gestoken.
De volgende ochtend wilden ze allemaal een dotje en gingen we naar de speeltuin. Leutig, meisjesavonden, zeker voor herhaling vatbaar.

Een paar dagen later kreeg Sien voor de tweede keer buisjes. In september kreeg ze er ook al, maar die waren er uitgevallen en ze had weer veel last van pijn en vooral van vocht achter de oren en verminderd gehoor. Ik had het nog even uitgesteld, maar het was geen doen.

Mag ik zeggen dat ik dat behoorlijk opmerkelijk vond dat ze op geen enkel moment van de dag ook maar een kik gegeven heeft? Niet geweend, niet geneut, niet bij het op de operatietafel leggen, niet bij het wakker worden. Nikske. Ik vind dat anders toch niet niks, zo’ voor een vierjarige. Felle madam hé.

Ze gingen in de paasvakantie ook een paar dagen mee naar de opvang in Brussel. Op dezelfde dagen (en samen met) Ella, maar in tegenstelling tot Ella vonden zij het maar niks. Ze vonden het echt niet leuk dat ze in verschillende groepen moesten, weetwel. Ik heb ze plechtig moeten beloven dat ze NOOIT meer mee moeten naar de opvang. En eerlijk gezegd vind ik het ook niet erg want om echt stipt op tijd in Brussel te zijn is niet zo evident eigenlijk. Als mijn trein 5 minuten vertraging heeft dan is de bus er al weg en met de auto gaan… ja, dat is enkel goed voor file en veel stress. Never again.

De treinreis in het terugkeren was wel ontspannend :-)

In de tweede week van de paasvakantie gingen we een paar dagen naar Kaatsheuvel. Ja, van de Efteling ja, maar daar logeerden we niet, wel in een campeerhuisje een paar km verder. Oké, misschien niet zo leuk, maar wel pakken goedkoper. Afgaande op de recensies hadden we ons eigenlijk aan het ergste verwacht, maar het viel eigenlijk zéér goed mee.

Uiteraard gingen we wel naar daar om ook een dagje Efteling te doen, dat is evident. Zalig park is dat toch, alleen al voor dat sprookjesbos. Deze keer gingen we ook een beetje andere dingen doen in het park. En dat lukte, die wildwaterbaan was echt de max!

Janne, anders trouwens niet de grootste heldin van het pak, was trouwens dol op van die snelle roetsjbanen waar ik liever niet op ga (voor de kenners: Joris en de draak). Heerlijk park, heerlijke dagje, met heerlijk gezelschap.

En dan was er nog Pasen ook gekenmerkt door de ark van Noah (lang leve Playmobil) en chocolade. En voetbal, blijkbaar.

Heerlijke vakantie. Ze mocht blijven duren.

Zusjes

Zusjes… twee meisjes (of kinderen; allez ja) die super goed overeen komen… Welke ouder droomt er niet van?

Die van ons… zijn verslaafd aan elkaar. We verhuisden naar een ander huis omdat ze elk een slaapkamer zouden hebben, maar ze willen nog altijd samen slapen. Wat ze ook doen, geen probleem. Ze slapen ook al eens samen in hetzelfde grote bed, maar dat was eenmalig.

Als Janne op kamp gaat, is het de uren ervoor de hele tijd om beurt : “Ik ga jou zooooo missen”, gevolgd door een stevige knuffel.

In de dagen dat Janne weg was, sliep Sien in Janne haar bed. Eén avond lag ze wel een uur te wenen omdat ze Janne miste, waardoor ze uiteindelijk in ons bed beland is.

Als ze terug is van het kanmp, knuffelen ze mekaar weer plat. Waarop Janne zegt: “Mama, volgende keer kan ik niet mee op kamp want Sientje en ik hebben mekaar teveel gemist.”

Ze zijn samen in de opvang op het werk nu, waar Janne vooral met Sientje gespeeld had gisteren. En ze vonden het dus niet fijn dat ze in de namiddag in aparte groepen vlogen vanwege het leeftijdsverschil.

Ze komen thuis samen en ze vliegen op het Playmobil waar ze uren rollenspellen spelen. Of ze bouwen een kamp. Een bureau om aan te werken. Ze bouwen een parcours uit in de living, waar ze spoRRRten. Ze steken een show in mekaar met zang en dans. Ze gaan slapen, staan op, en hervatten gewoon waar ze de avond ervoor mee bezig waren.

Ik kan me zo al voorstellen dat ze later kleding uitwisselen. Elkaars make-up doen. Zitten giechelen om een jongen.

En ja, ze maken wel eens ruzie. Of ze zijn weleens jaloers op mekaar. Of ze willen nét dat wat de andere nu vast heeft. Maar dat weegt echt niet op tegen al die heerlijke momenten. Die twee zijn echt de max jong. Wij genieten daar zo van!

En, hoe gaat dat bij jullie?

En toen veranderden we toch

We zijn hier niet de enige met scholenkwesties. De knoop is doorgehakt: Janne verandert dan toch van school.

Na die desastreuze eerste schooldag van dit schooljaar was er veel veranderd. Zo goed als alle vriendjes weg, maar even goed ook een deel van het goed gevoel weg. Wat snel wel weer terugkwam want Janne heeft een hele fijne juf in het eerste leerjaar. En Janne is een sociaal kind, dus ze maakte ook wel een paar nieuwe vriendjes.

We zijn in augustus-september niet veranderd van school omdat beide scholen waar toen plaatsjes waren geen scholen waren die me konden overtuigen. Bij beide scholen waren er een aantal ernstige bezwaren, dingen waar ik echt niet kon/kan achterstaan. We gingen dus een negatieve keuze maken: weggaan om weg te gaan, niet voor een bepaald project maar tegen een ander. Ook geen goeie keuze, vond ik. Dan liever afwachten, uiteindelijk wisten we dat het in dat eerste leerjaar wel allemaal goed zou zitten.

Dus hebben we de nieuwe aanmeldingsperiode afgewacht. De scholen uit mijn ranglijstje van 5 jaar geleden terug bovengehaald. De eerste twee waren echt mijn favoriete scholen waar ik helemaal dol op was. Helaas konden we er niet binnen wegens te ver. We kregen toen een nummertje 24 in de wachtrij, behoorlijk hopeloos dus. Nu was er wel een plaatsje voor Janne. Omdat kinderen op die leeftijd minder vaak verhuizen van school. Omdat het 5 jaar geleden was dat we op de school geweest waren, zijn we er vorige maandag nog eens teruggekeerd. De directrice nam haar tijd om alles uit te leggen, hoe de school werkt, hoe hun pedagogisch project in mekaar zit. En ik was meteen weer helemaal overtuigd.

Dus start Janne vanaf september in het Trappenhuis. En ja, het zal wat aanpassen zijn. Ze gaat van gewoon onderwijs naar Freinetonderwijs. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat dat voor Janne heel goed kan zijn. Ze is nogal onzeker momenteel en Freinet werkt hard aan de zelfzekerheid van kinderen. Ze kent er nog geen kindjes, maar ik ga de komende maanden wat proberen afspreken met ouders van kinderen die daar al naar school gaan, zodat ze er toch al wat leert kennen.

En Sientje, hoor ik u denken? Wel, dat weten we nog niet. Momenteel is er nog geen plaats voor Sientje in het Trappenhuis, maar ze staat op nummer 1 op de ranglijst. Dus zodra er één kindje wegvalt, mag Sientje starten. Het is geen school met een groot verloop, dus het is een beetje afwachten wanneer dat zal zijn. Dat kan in september zijn, dat kan later zijn, dus in het slechtste geval moet ik een tijdje langs twee scholen lopen. Maar dat heb ik er voor over, want het Trappenhuis, dat is echt een topschool, horen we vaak.

In september was het één en al drama over dat scholengedoe. Deze keer hebben we de beslissing in alle rust en sereniteit zelf genomen. We hebben niemand op de hoogte gebracht, we hebben enkel met een paar mensen gepraat die belangrijk waren in het verhaal. We hebben er goed over nagedacht en zijn zeker van ons stuk. Het is een positieve keuze: een keuze voor een project, niet tegen een ander project. En ja, we vinden het ook jammer want we laten enkele toffe kinderen en hun ouders achter. Maar uiteindelijk moeten we de keuze maken waarvan we denken dat die de beste is.

We zagen er tegenop om het te vertellen aan Janne. Maar ze ziet het eigenlijk wreed zitten, oef.

Maar het is toch wel weer spannend.

En ondertussen…

… Was er carnaval op school. Ik vind het vreselijk, mijn kinderen vinden het heerlijk. Dus gingen we maar. Gelukkig was het mooi weer en konden we veel buiten zitten. De dochters gingen (uiteraard) als prinsessen (Astespoester, volgens Sientje).

… Aangezien we de winter overgeslagen hebben en meteen aan de lente beginnen, mag de kleinste ook zelf naar school met de fiets beginnen rijden. De loopfiets, wel te verstaan. Zot content was ze. Ze doet dat eigenlijk heel goed. Ben van plan om binnenkort ook fietslessen te nemen bij Dreamland en hopelijk is ze er dan ook snel mee weg.

… Werd ik 37 jaar en kreeg ik een nieuw speelgoedje van de man. Het werd trouwens een keigezellig dagje, met een gezinsetentje in het Keizershof. En spelende kindjes in het park. Meer moet dat soms echt niet zijn. En er was gisteravond een wild en goed feestje met een paar vriendinnen….

… Kreeg Peter een nieuwe boekenkast op zijn bureau. Nu kunnen we eindelijk ons boeken uitpakken die al meer dan een jaar in dozen zitten!

… Doet Janne dat heel goed in het eerste leerjaar en mag ze het al eens uitleggen. Gisteren voorstelling van het project “Menselijk lichaam”. Die kinderen weten daar tegenwoordig meer over dan ik op die leeftijd, dat kan ik je wel verzekeren :-)

… Helaas kon ik niet naar die voorstelling gaan… Winterkindjesdrink op het werk, met buffet. Een traditie die we niet overslaan.

Over Sneeuwwitje en Heimlich

Ons Sien, die speelt al graag eens van Sneeuwwitje, maar gisterenmorgen gebeurde dat toch net iets te veel om goed te zijn. Ze kreeg een stuk appel bij het ontbijt en ze verslikte er zich in. Verkeerd woord: ze stikte er in. Ik stond net in de keuken, hoorde wat gruwelgeluiden achter mij. Toen ik omkeek zag ik een kind met angst, neen paniek in haar ogen, volledig verkrampt. Ze kreeg geen adem meer, dat was duidelijk. Ik wist dat het ernstig was en dat ik moest ingrijpen.

Op zo’n momenten blijf ik uitermatig koelbloedig, dat heb ik genoeg gezien bij mijn mama. Die blijft in zo’n situaties ook kalm, rationeel en koelbloedig. Emoties komen later wel. Als de man er bij zou geweest zijn zou die zeker en vast in paniek geschoten zijn. Een paar jaar geleden volgde ik een EHBO-cursus voor kinderen en ik deed wat ik me er nog van herinnerde. Iets wat op een Heimlich beweging voor kinderen leek afgewisseld met vlakke slagen op de rug tussen de schouderbladen. Het lukte niet meteen en dat was echt héél eng, want Sien had echt géén adem meer. Verschrikkelijk is dat. Ik wist ook niet of ik alles nog wel helemaal juist deed. Maar ik had ook onthouden dat ge in zo’n geval beter is om iets te doen dan om niets te doen. Ondertussen zei ik tegen Janne die er op stond te kijken dat ze papa moest gaan halen die nog lag te slapen. Enerzijds omdat ik haar er niet bij wilde hebben (omdat Sien wel eens blauw zou kunnen worden nu), anderzijds omdat Peter de ambulance zou kunnen bellen. Maar net dan vloog er een stuk appel op de grond. En kon Sien weer brullen. Brullen is een goed teken, zei mijn moeder altijd, da’s het teken dat ze nog kunnen ademen.

Alles OK gekomen, maar wel stevig geschrokken uiteraard.

Het besef kwam eigenlijk maar een paar uur later. Dat ge de zotste dingen doet in uw leven. Dat ge op reis gaat overal, dat ge door de stad rijdt met uw fiets dag in, dag uit. Maar dat ge kunt doodgaan door een stom stuk appel. Een besef dat wij hier maar al te goed kennen, want mijn zus is gestorven door een stuk brood in haar keel. Alleen was er bij haar niemand in de buurt. Dus ook niemand die een Heimlich manoeuvre of een slag op de rug kon uitvoeren. Door dat besef was ik een paar uur later helemaal van de kaart was.

Wat me deed beseffen dat ik beter die EHBO-cursus nog eens ga opfrissen. Want nu is het goedgekomen, maar ik mag er niet aan denken wat er nog allemaal kan gebeuren. Per jaar sterven er in Vlaanderen een hondertal mensen door verstikking in iets, dus het kan iedereen overkomen. Hup, allemaal op EHBO-cursus, want daar leer je nog veel meer.

Het kippensoepincident

Op woensdagmiddag gaan wij meestal een spaghetti eten in de Brooderie. Maar vorige week waren ze bezig dat ze de spaghetti een beetje beu waren, dat ze nog eens thuis wilden eten en wel kippensoep. Want kippensoep, dat vonden ze het lekkerste in de wereld.

Geen probleem, ik zou de week erna voor kippensoep zorgen. Een week aan een stuk werd er gezeurd om kippensoep. Ja, er werd zelfs afgeteld naar woensdag, want dan kregen ze eindelijk kippensoep. Ik om verse groentjes, zette zelf mijn vegetarische soepprincipe opzij. Meestal maak ik vegetarische soep en gooi er al eens ballekes bij voor de kinderen. Maar deze keer volgde ik exact het receptje van Jeroen Meus. Ik sneed de groentjes ultrafijn, echt zoals het hoort. En het moet gezegd worden: de soep was heerlijk.

Als ge nu dacht dat mijn kinderen er uitgebreid zouden van eten: wrong thinking. Toen ze voor hun doen klaar waren, was er eigenlijk amper iets uit hun tas verdwenen. Terwijl de andere twee kinderen aan tafel hun kom leeg gegeten hadden en zelfs bij gevraagd hadden. Goed etende kinderen, die hun bord zonder zeuren leeg eten, zeggen dat het lekker is en zelfs nog bijvragen: ik kan daar waarlijk heel jaloers op zijn.

Kijk, normaal gezien dwing ik mijn kinderen niet om hun bord leeg te eten, want dat zou allemaal niet goed zijn in de strijd tegen obesitas. Niet te veel aandacht aan besteden en al. We moedigen hen aan om hun kleine porties op te eten, belonen al eens met stickers als ze al op zijn minst geproefd hebben want meestal zeggen ze al dat ze iets niet lusten zonder dat ze het geproefd hebben.

Maar gisteren moesten ze van mij hun kom leeg eten. Bij Sien heeft dat héél lang geduurd en ik heb haar zelfs efkes buiten gezet omdat het me allemaal te veel werd (het was niet koud en het regende niet). Janne moest eerst naar de balletles en daarna heeft ze, ook zwaar tegen haar zin, de soep binnen gelepeld. Wat zeg ik: ik heb mijn zesjarige gevoederd als een baby.

Gek word ik daar soms van, van die niet-etende, niet-proevende kinderen. Ik heb al zo veel geprobeerd. Meestal ben ik daar vrij relax in en denk ik dat ze zichzelf wel niet zullen uithongeren. Andere momenten twijfel ik daar aan, want ze eten echt weinig. En het is niet zo dat ze veel koeken of zo tussendoor krijgen, of toch alleszins niet meer dan andere kindjes. Maar ze blijven volgens mij wel daarop overeind.

Zelf eet ik heel graag en euh heel veel, ik ben meer op dieet dan niet. Ik eet vrij gezond, maar als ge mij laat doen: veel te veel. Als kind viel dat ook nogal mee, volgens mijn moeder. Peter was dan weer een ramp om te eten als kind, heb ik altijd gehoord. Dat is ondertussen ook helemaal gekeerd, al is Peter meer liefhebber van de klassieke (ongezondere) keuken.

Een paar uur later zei Janne dat ze heel graag stokbrood eet met kippensoep van de winkel. Argh!! Als het van de winkel komt, vinden ze het altijd beter. Als ik lasagne maak, trekken ze er hun neus voor op. Als het uit zo’n vies bakske uit de winkel is (vol paardenvlees), dan lepelen ze dat uit. Pas op, het is ook niet dat ze dan zo veel eten hé. Ze delen dan één portie. Ze zeuren zich te pletter om frietjes en als het er op aankomt eten ze er vijf. Of tien. Als we spaghetti gaan eten met Sam en Milo eten zij elk een kinderspaghetti en eten ze de rest op van de kinderspaghetti van Janne en Sien, die er samen één delen. Ik wil maar zeggen hé. Janne is 6 jaar en weegt momenteel 16.5 kg, Sien is 4 jaar en weegt 12.5 kg. En ja, ze zijn klein, maar toch, dat is echt niet veel, ver ver onder het gemiddelde.

Gelukkig kon ik al eens mijn ei kwijt op Moeder Facebook, waar ik duidelijk niet alleen ben met dat probleem.

En mijn telefoon, die wou de hele dag kippenseks schrijven in plaats van kippensoep. Dat is blijkbaar ook nog niet zo gek nog niet, want dat is een datingsite voor biologische kippen van VELT.

Sien vier

Dit weekend was Sientje jarig. Maar eerst gingen we op halfjaarlijkse trip naar Rijsel met de vriendjes.

Het was een bewogen weekend, waarin we eerst met onze auto echt knal in een betoging reden. Het is te zeggen: we stonden voor het rode licht, de betogers kwamen van de ene kant, de politie van de andere kant. Leutig. Beste methode om een betoging te ontbinden is trouwens beginnen speechen. Tegen het einde daarvan stond er nog twintig man of zo.

Bij terugkomst bleek dat er iets mis was gegaan met de Collect&Go bestelling. Plezant, op zaterdagavond om 19 uur merken dat ge niks in uw kot hebt en de volgende dag een tiental mensen moet voorzien van eten en drinken. Om 19.30 stond ik in de Colruyt voor een race door de winkel, gelukkig wist ik goed wat ik nodig had aangezien het lijstje al gemaakt was.

De week ervoor was er al een feestje met de meter en de peter van Sientje trouwens, want de meter die zat de week erna in Marokko.

Maar zondag mocht Sien dan echt vier kaarsjes uitblazen.

Zondag 9 februari, ook de dag dat de man en ik eindelijk een volwassen relatie hebben!

En volgende zondag is er nog haar feestje voor de vriendjes. Er mogen zoveel vriendjes komen als ze oud wordt, dus in dit geval nodigt ze drie klasgenootjes en vriendje Myrddn uit. Ik vind het een beetje een gek idee om alleen klasgenootjes te vragen (wij vragen toch ook niet alleen collega’s uit op ons feestjes?) dus hier mogen ze vragen wie ze wil, ook buiten de klas. Al moet er natuurlijk wel een maximum op staan :-)

En dan is het weer efkes gedaan met de festiviteiten.