Paasvakantie, dat is een beetje vakantie opnemen en een beetje werken.

Janne ging op scoutskamp (drie nachten!) en moest verkleed zijn als piraat. Geen kleine drama’s zoals de eerste keer, ze zagen het echt zitten.

En ondertussen gingen Sien en Myrddin naar de speeltuin. Koud, maar wel een paar straaltjes zon gevangen.

Mira en Sien gingen ook zwemmen in Rozebroeken (leutig!) en zoals ge ziet zag Sien dat heel goed zitten. Ik weet nog altijd niet welke foto ik het koddigst vind, dus ik zet ze gewoon alletwee.

Daarna was ze zo moe, maar ze wou niet in haar bedje slapen, ze ging een beetje in de zetel slapen. Wat ze dan gewoon ook deed.

We gingen ook een dagje naar zee, bij Corneel en Ivo op bezoek. Janne en Sien mochten er blijven slapen. Peter las nog het verhaaltje voor, maar wij gingen naar huis om hen de volgende dag terug op te halen.

Janne volgde fietsles bij Dreamland. Ze kon het al min of meer, maar ik wou dat ze toch nog eens meedeed daar, al was het maar om te leren starten en zo zelf ook wat trucs te leren. Het is nu kwestie van oefenen.

Op zondag kwam er nog volk af:

We konden zelf voor de eerste keer op ons nieuwe terras. Nu nog eens tuinmeubelen gaan kopen.

De kinderen zijn nu op kamp met Freetime. (geen slaapkamp). Maar nu moet er dus weer gewerkt worden. Ook al is het weer er nog niet naar, het verlof mocht toch wat langer duren.

Vorig weekend was één groot feest eigenlijk.

Op zaterdag werd ons kleinste spook 3 jaar.

Feestje met de grootouders en nonkels en tantes.

De kroon was dit jaar niet van mijn hand. Ik kreeg de naaimachine eerst niet aan de praat en toen kwam er vanalles tussen gevaren. Gelukkig was er de babysit Tekenlynn die samen met de kindjes een mooie kroon maakte.

De man en ik, wij waren trouwens diezelfde dag 17 jaar samen. En we mochten naar de première van Wouter Deprez! Leutig, maar bij de man was het wel voor het werk.

Om dan op zondag nog een feestje te doen voor Sien, maar nu met haar meter en haar peter.

En zondagavond, na alle drukte, zagen we er zo uit

Vanmiddag was het zover: al zowat van die keer dat Janne haar tuutje had afgegeven aan de Sint had ik gepland dat Sientje vandaag haar tuutje zou afgeven aan de Sint. Net geen drie, ideaal. Wacht een jaar langer en het wordt veel moeilijker.

Sientje is/was ook een ware tuutjesfreak. Verknocht aan haar tuutje. Maar anders dan bij Janne maakte ik me er nu geen zorgen meer in. Met zo’n superritueel kunt ge de meest verknochte tuutjesfreak er vanaf helpen. Was alles maar zo gemakkelijk.

We hadden haar lang voorbereid, daar niet van. Dus ze wist goed wat ze moest doen. Hier stond ze naar het paard van Sinterklaas te kijken, maar iets later zag ze de Sint, ze liep naar hem en gaf haar tuutje. Alleen was het dan nog niet de moment natuurlijk. Eerst met paard en koets naar de “Tuin van Kina”, daarna mochten één voor één de kindjes bij de Sint. Sien was zeer ongedurig en haar geduld werd dan nog op de proef gesteld ook, ze was één van de laatste kindjes die hun tuutje mochten afgeven aan de Sint.

Eerst even poserend voor de aanwezige pers, dan de tuut afgeven en een cadeautje krijgen: een kussentje in hartjesvorm, met een plastic mini-tuutje aan. En dan een warme choco. En daarna nog eens gaan kijken naar het roze tuutje aan de boom.

Toen moesten ze nog even mee naar het stadhuis want ik vond echt geen babysit en ik wou alle laatste commissies nog wel doen. Dus eindigde ik de legislatuur zoals ik die begonnen was: met kindjes in de raadszaal. De burgemeester deed eerst efkes een babbelke met hen. Ze kregen een chocolaatje van Zuster Monika (dat is echt een fantastisch wijze madam trouwens, die Monika!) en dan gingen ze nog eens naar het Sinterklaasfeest van de politie (“Kijk mama, dat is een andere Sinterklaas!”). En dan naar huis.

Het was efkes spel, over het tuutje. Maar toen gaf ik haar het kussentje van de Sint. En toen was het stil. Hoera! Benieuwd wat de rest van de nacht gaat brengen!

De reden van de wallen onder mijn ogen, dat ligt dus ook bij Sinterklaas. Vier uur ben ik bezig geweest met het ineen zetten van het prinsessekasteel… Van 22u tot iets na 2 uur… Maar mijn madammekes waren er blij mee!

Maar mieljaar, dat spel pakt plaats in! Het zal best zijn dat we verhuizen naar een groter huis!

En ja, Sientje steekt tegenwoordig altijd haar tong uit als ze merkt dat ze gefotografeerd wordt, zo is dat, ja.

Sientje haar eerste schooldagen zitten er ook al weer op. Dat dat geen probleem ging zijn, dat wist ik wel. De laatste weken in de crèche waren er precies al wat te veel aan. En als ze op school kwam, wou ze daar liever gewoon meteen blijven.

Het was wel een beetje hektisch, op zondagmiddag om 15 uur thuis komen van reis en dan de volgende dag de eerste schooldag. Edoch, we hadden de kinders al wat klaargestoomd die laatste dagen daar in Floirac.

Zo’n, kindje met een kleuterboekentasje, dat toch schepen te groot is, dat is toch altijd een beetje aan aandoenlijk zicht, niet?

Alleszins, geen traantjes bij de mama: het kind was er klaar voor en ik ook. De crèche was de max, maar de school is dat ook. En ik moet maar naar één plaats meer rijden om kindjes te brengen of af te halen.

Bij Sientje waren er de eerste twee dagen wel een beetje tranen. Weinig eigenlijk, maar een paar minuutjes, en dan nog meer uit solidariteit met dat grote lawaai uit haar klasje. Ze zijn trouwens maar gestart met een stuk of 6, 7. Easy peasy, voor juf Caroline.

In de namiddag slaapt Sientje er nog een paar uur. Ik krijg dus geen oververmoeide kleuter terug, eerder integendeel. De eerste dagen was ze alleszins volkomen hyper! :-)

En Janne, die is supertrotse grote zus hé. Helpt haar zusje waar kan, toont haar de weg, speelt met haar… Schattig!

Zo, ze is vertrokken voor de komende zoveel jaar.

Dranouter… het was een spannende aflevering dit jaar. Of we er gingen geraken, en hoe. Het gezelschap van vorig jaar is immers hoogzwanger, of pas bevallen. En voor Peter waren er Olympische Spelen. En Caroline en Tijs gingen misschien wel verbouwen…

Edoch, anderhalve maand geleden kreeg Peter zijn uurrooster, met mogelijkheden voor Dranouter. Caroline ging ook gaan. En toen ik eens op het werk terloops vroeg aan collega Liese of zij eens niet zou meegaan naar Dranouter zei ze: “Bah ja, waarom niet hé?”. Lies en Bert kwamen op zaterdag af met baby Sam. En zo waren we toch weer met een leuk gezelschapje met een hoop kinderen in dezelfde leeftijd.

En zo begonnen we vrijdag aan onze tigste editie van Dranouter. Voor Sien en Janne was dat editie 3, maar voor onszelf zou ik eens moeten tellen.

Meteen in de gietende regen, wat toch een beetje een domper was. Gelukkig kwam de zon er nog door en hadden we nog een leutige vrijdagavond.

(Sien in de hangmat)

Oh ja en we kochten ook oordoppen. Ons kinders hebben van die mega fluorescerende koptelefoons om het geluid in de tent te dempen, en we stelden vast dat we daar zelf ook niet zo goed tegen konden.

Wist je trouwens dat ik een maat small heb in oordoppen en Caroline een large?

De eerste avond maakten we het meteen laat en bleven tot na Absynthe Minded. Altijd beestig wijs groepke, de kinders vonden dat ook zeer leuke muziek.

Op zaterdag kwamen we ook tante Liese tegen trouwens, het jongere zusje van Peter.

Janne en Sien werden ook geschminkt. Note to self: volgend jaar demake-up meepakken naar Dranouter wil je voorkomen dat uw kinders de dag nadien rondlopen als kleine gothicerkes.

En slapende leeuwen moogt ge uiteraard niet wakker maken.

Leutig logement gevonden eigenlijk ook, zo vlakbij de wei en toch geen lawaai. En ze hadden er steentjes!

Zondagmiddag was chilldag. De kleinste meisjes (Sien en Nienke, even oud en ontzettend aan mekaar gewaagd) gingen al eens alleen op pad naar de clubtent. Ze kenden hunne weg er al, hé.

Ook een hit op de wei was de Knuffeltent van de Kringwinkel. Heel leuk, konden de kinders in rollebollen en uiteindelijk een knuffel kiezen die ge kon kopen voor een appel en een ei. Waardoor we vier knuffels rijker naar huis gingen. Alsof we er nog geen hadden. Volgend jaar neem ik een vuilniszak vol knuffels mee naar daar om eerst in die tent te gooien, zeker weten. Anyway, Sien was dol op de Teletubbie: anderhalve keer haar grootte, maar ze kreeg em lekker niet want hij paste niet meer in de fietskar.

Verder nog te onthouden:

• Dat de Balls & Glory dan misschien wel van Gent zijn, maar dat ik er voor het eerst gegeten heb in Dranouter. Maar dat ik er nog ballen en stoemp ga kopen, dat is een feit dat vaster dan vast staat.
• Dat collega Liese eerst een dag lang het gezaag van haar zoon heeft mogen aanhoren om geschminkt te worden, waarna ze op zondag een uur of twee aangeschoven heeft. Als het meneertje eindelijk veranderd was in een tijger vond ie het na een half uurtje wel al welletjes en moest het afgekuist worden.
• Dat de kinders best wel overeen kwamen allemaal. Plezant. Wacht maar tot ze over een paar jaar alleen over de wei kunnen hossen! (en af en toe komen schooien bij ons om geld wellicht)

Ach Dranouter. Zalig toch.

Nog meer Sien-nieuws, maar het is natuurlijk een mijlpaaljaar voor haar dit jaar, ik schreef dat al eerder. Drie op de 5 mijlpalen gehaald trouwens.

Maar bon, ook de allerlaatste keer Kind en Gezin voor Sien (voor de archieven: 24/7 was dat). Voor mij dus ook. Ge weet dat, van mij hoort ge niks dan goed over die madammekes. OK, ze smeren niet altijd stroop rond uwe mond. Ik neem de adviezen mee die ik wil meenemen en voor de rest doe ik mijn goesting. En als er écht een probleem is ga ik naar de huisarts of de kinderarts natuurlijk.

En jawel, ik werd er weer onthaald gelijk een halve koningin. Het was schoon weer, iedereen was goedgezind en ik was de eerste op de planning. De dokter was er niet, maar het kind had toch ook geen spuitjes nodig. Het was meer voor euh de gezelligheid en paar basistestjes. En de meting en weging natuurlijk. Ik was wel eens benieuwd hoeveel ze bijgekomen was na haar ziekenhuisavontuur.

Meten en wegen: 10.750 kg (p3) en 86 cm (p10, zo klein is ze dus niet, ha!)

Praten daar had ze geen zin in, dus de verpleegster moest het maar geloven dat ze best wel één en ander uitkraamt. Enfin, veel meer dan Janne op die leeftijd alleszins. Ik voer er alleszins heelder conversaties mee.

En eens nagevraagd of ik ooit nog een teennageltje mag verwachten bij Sien. Want er is nog altijd geen spoor van een nieuw nageltje te bekennen. En dat kan, dat er nooit meer een nageltje terugkomt. Niet dat dat zo erg is, een arm of een been missen is veel erger natuurlijk. Maar toch, het is een meisje, nageltjes lakken is zo fijn en nu slaan we er altijd ééntje over. En de verpleegster zei dat kinderteennageltjes wel heel traag groeien, en da’s waar, veel heb ik nog niet aan die nageltjes moeten knippen in 2,5 jaar. Dus wachten en hopen op een nieuw nageltje.

Leuke verpleegster trouwens. Ik vond het altijd vreed gezellig daar. Ik ga ze een beetje missen :-)

En toen moesten we kind 2 nog zindelijk krijgen want die is bezig aan haar laatste weekjes crèche (slik). In september gaat ze naar school!

Te vroeg beginnen wij daar niet aan, dat heeft toch geen zin. Pas op, bij tijden had ze veel interesse voor dat potje en dat botten we dan niet af, we lieten haar doen en moedigden haar aan. Maar de interesse was altijd van korte duur. Op de crèche ging ze wel al regelmatig naar het WC’tje, maar thuis helemaal niet.

Maar bon, twee weken thuis van de opvang, ik grotendeels verlof, Peter voor de rest verlof, hét moment om er eens écht mee te starten.

Ik besloot de all the way-methode eens te proberen. Het is te zeggen: meteen dag én nacht zonder pampers. Da’s durven, hé! Bij Ineken heb ik eens gelezen dat het minder verwarrend is voor kindjes. Klonk logisch. Allez, kinders vragen om overdag op het potje te gaan en ‘s nachts of tijdens het middagdutje mogen ze alles vrijelijk laten lopen, dat is toch raar, eigenlijk? Dat is toch vragen om kinders die alles opsparen om het dan in de pamper te doen? Enfin ja, niet dat ik daar nu veel last van gehad heb bij Janne hoor, die was heel snel ook ‘s nachts droog. Maar bon, we wilden dat liever ook bij Sien zo zien.

Zondagmorgen 15 juli, dag één. Sien krijgt geen pamper meer. Ze heeft de hele voormiddag (allez toch een heel aantal keer) gesméékt om een pamper. Eerste moeilijke moment. De pamper als haar veilige haven. Maar ja bon, voet bij stuk houden, we moeten daar toch een keer door hé. De eerste dagen waren geen groot succes. De keren dat ze het op het potje deed waren eerder zeldzaam. Belonen met een sticker of gelijk wat is dan ook erg moeilijk natuurlijk.

Nodig voor de middagdutten en de nachten: minstens één reservehoeslaken, een goeie matrasbeschermer en oefenbroekjes. In mijn geval waren dat er van de Hema, in bruikleen. Binnenkant van handdoekenstof, buitenkant van plastiek. Houdt al heel veel vast. En een wasmachine en een droogkast, om alles iedere dag te wassen en te drogen. En tijd, om dat allemaal voor elkaar te krijgen.

Op dag zes van de zindelijkheidstraining zag ik maar weinig evolutie eigenlijk. Af en toe een toevalstreffer op het potje, meer niet. Wassen, wassen, wassen. Ik begon al te vrezen dat naar school gaan in september een beetje uitgesteld moest worden. Dus tweette ik het volgende.

Dat had ik eerder moeten doen, want meteen erna kwam ze zeggen dat ze pipi moest doen op het potje. De invloed van sociale media, da’s immens, joeng.

En sedertdien ging het beter. Ging ze er haar zelf op zetten. Of kwam ze het zeggen. Pas op, ik ga niet zeggen dat er geen accidentjes meer waren hé. Zo moet ge bij een kind in de zindelijkheidstraining gelijk om het uur wel eens vragen of ze pipi moet doen of ze op het WC’tje zetten. Doet ge dat niet, dan kunt ge wel eens prijs hebben hé. Zoals die keer dat ze de speeltent van Mira onder water zette. Maar bon.

De middagdutten zijn droog nu. De nachten ook, al gebeurt het dat ze wakker wordt en onmiddellijk pipi moet doen en ze dan niet de reflex heeft om op het potje te gaan zitten naast haar bed. Handig aan een groter kind op de kamer is dat we Janne nu zeggen dat ze Sien meteen op het potje moet zetten als ze wakker is.

Oh ja, nog een tip. Het is niet omdat ge bezig zijt met de potjestraining dat ge thuis moet thuis blijven hé. Overal waar we naar toe gingen en we weinig/moeilijk bereikbare WC’s verwachten, namen wij ons potje gewoon mee. Gentse Feesten, Efteling (over dat laatste later meer)…

Handig ook voor de iets grotere kindjes trouwens. Daarna kapten we het mooi uit in de riolering. We vragen ons wel nog af of dat nu onder wildplassen valt en we daar een boete van 60 euro voor zouden gekregen hebben :-)

… is die computer zo weinig mogelijk opendoen. Al een geluk dat ik geen 366-projectje meer doe.

… is genieten van de Gentse Feesten: allerlei theaterkes en dingen gedaan met de kinderen. Waaronder ook kleuterdisco met Rudy’s Danspaleis. Dat Janne dat leuk ging vinden hadden we wel verwacht. Maar dat Sien zo uit de bol ging gaan… euh hadden we eigenlijk ook wel verwacht :-)

(Het insluiten lukt precies niet, anders is hier de link)

… is een onverwacht dagje verlof nemen omdat het schoon weer is op de laatste dag van de Gentse Feesten en dat is een combinatie waar ge moet van profiteren.

… is aan de Blaarmeersen gaan hangen met de kroost, een ideale bezigheid als het een beetje warmpjes is. Tien minuten verplaatsing in plaats van een uur naar zee. Geen files. Parkeerplaats. Ge komt er volk tegen dat ge kent of ge kunt heel gemakkelijk afspreken met vrienden. Er is zand en water, en dat water proeft zelfs niet eens zout. Nope, mij zien ze niet meer zo rap aan de zee :-)

… is op de dagen dat ge wel moet werken en het nog schoon weer is eens naar Brussel Bad gaan met een collega. En daar een cocktail drinken die ge niet zou gedronken hebben als je wist wat er in zat. Pisco sour!

Vandaag bezochten we kleine Sam en bewonderden we hem in een t-shirtje dat ik ooit nog kocht voor Janne toen ze nog in mijn buik zat, in Barcelona. Mijn kinders hebben er nooit veel plezier aan gehad (verkeerde seizoen), maar dan ben ik dus blij dat andere kindjes het nog kunnen gebruiken.

Ik gaf cursus draagdoek (dat kon ik nog met mijn ogen toe) en hield de baby met plezier een tijdje vast. Om vast te stellen dat ik nog altijd geen behoefte heb aan een derde. Ha neen, het is niet omdat we naar een groter huis verhuizen dat we dat volledig gaan vullen.

Er werd ook volop in de zandbak gespeeld.

En geknuffeld.

En lekker gegeten. Heerlijk namiddagje. Lies en Bert mogen nog veel kindjes kopen, dat is zeker dat.

Vandaag gingen wij op afdelingsdag. Ter voorbereiding van Blote Benenmaand deed ik vandaag ook al een kleedske aan. En de gele Birckenstocks waar ik al jaren van droomde. En blauwe nageltjes, zomers toch?

We gingen naar het kasteel van Gaasbeek. Schoon domein, schoon kasteel. Wel niet vanbinnen gezien, dat houden we nog te goed.

Na een stevige wandeling dronken we een sangria’tje. Mijn collega Liese is trouwens in het echt nog vééél mooier. :-)

Aldaar werd het even dramatisch: een collega verslikte zich danig, zo danig zelfs dat het Heimlich-manoeuver er aan te pas kwam. Even schrikken, edoch, eens ze niet meer blauw zag aten we smakelijk verder.

In de namiddag kregen we nog een presentatie en een degustatie van Vlaams-Brabantse streekproducten maar daar bestaan geen bewijzen van.

Omdat ik niet zou moeten hossen en crossen om mijn kinders op tijd af te halen (dat dreigt al eens te mislukken na een afdelingsdag, zeker als je nog ééntje wil drinken achteraf) had ik aan ons Lynn gevraagd of ze de kindjes wou afhalen. En dus ging ze, samen met haar lief, een ijsje eten met de kinders.

Daarna deden we nog een beetje zottekes. Met dansjes en klimmende kindjes. Knettergek zijn ze soms, die twee van mij.

Moe maar tevreden kropen we in ons bedje.

Veel meer schooluitstapverslag kon ik niet meer gaan.