Ha, en dan mocht ik eindelijk nog eens naar Kind en Gezin gaan met Sientje.
Gewicht is 9,640 kilogram en lengte 81 centimeter (al denk ik dat ze iets te groot geschat hebben). En daarmee valt ze nog net binnen de curves, op de p3 zit ze. Jaja, het kind wordt binnenkort twee, maar ze draagt nog steeds maatje 80 (één jaar).

Torentjes maken, spreken, blokjes in gaatjes steken: helemaal goedgekeurd.

En toen zei de dokter dat ik mocht beginnen met de potjestraining. Ik zei “jaja”, maar ik dacht “neeneen”. Met Janne heb ik vooral dit geleerd: beter wat later dan wat te vroeg, ze zal wel aangeven wanneer ze daarmee wil beginnen. Af en toe zegt ze: “pipi op potje” en dan zet ik het kind er op. Net zoals ze soms -net als haar grote zus- soms op het toilet wil zitten. Maar er komt nooit iets uit. Ze moet pas in september naar school, dus nog tijd zat, denk ik dan!

Nog één keer Kind en Gezin. Ik ga ze missen, die gezellige dames aan de Tichelrei!

Dat moet nu toch geestig zijn hé, zo klein zijn dat ge helemaal in zo’n tobbeke past.

Ze vond het zelf ook leutig hoor. Gaan rechtstaan en haar dan in de emmer laten ploffen, luidkeels “aboem” roepend.

Sien is altijd een watterratje geweest. Ging heel graag in bad, tot in augustus, toen werd ze plots hysterisch toen ze in bad moest. Nooit geweten waarom. In oktober was dat -al even onverwacht en al even mysterieus- terug over. Nu doet ze niks liever. Liefst nog samen met de grote zus, dik plezier dan!

De beestjes zouden écht weg moeten zijn nu! Laat me weten als jullie toch nog problemen hebben, dan zoeken we weer verder!

We zijn verhuisd, met onze blogs. Naar een ander hosting. In de hoop dat de beestjes onderweg gesneuveld zijn. Laat het ons weten, want als de beestjes toch nog niet helemaal weg zijn gaan de mensen van de nieuwe hosting er eens naar kijken.
Met alweer eeuwige dank aan Bert overigens, want ik ben niet zo goed in het technische gedeelte der blogs. Ik ben daarentegen wel goed in het verzinnen van leuke cadeautjes en binnenkort wordt daar voor gezorgd. Want ge moet dat soigneren, de mensen die u helpen.

Ondertussen krijgen jullie hier een paar fotookes van het geboortebos, een maand of wat geleden. Ik vond dat altijd spijtig dat ze pas het jaar na Janne met het geboortebos begonnen zijn. Maar als je laat genoeg op de middag gaat, dan zijn er bomen over. En dan moet de groendienst die zelf planten. En dan laten ze u alrap twee bomen planten, kwestie van ervan af te zijn. Nu hebben wij een Janne-boom en een Sien-boom.

Goeie materiaalkeuze.

Janne was prinses die dag, ja.

En de boom zal nog veel moeten groeien.

OK, ik zal wel nooit een fotografisch wonder worden. Maar sedert mijn slim foontje neem ik wel meer foto’s. Daarom niet de beste, maar wel leutig. En het is gene reflexcamera he. Maar van deze reeks krijg ik toch iedere keer weer de slappe lach ;-)

Mijn dochter kan koprollen. Mijn oudste dochter, welteverstaan. Pas op, die kleinste doet alles van de grote zus na en doet verwoede pogingen om ook te koprollen, maar dat lukt voorlopig nog niet. Als we haar een klein tikje op haar poep geven wel. Het kind is anderhalf begot.

Het heeft wel eventjes geduurd voor Janne kon koprollen, trouwens. Waar ze als peuter -net als Sientje nu- alles durfde (haar bijnaam in de crèche was Janne Zonder Vrees) is ze nu een echte angsthaas geworden. Op reis durfde ze niet in het zwembad te springen en durfde ze niet alleen te zwemmen met bandjes zoals haar iets jongere reisgenoot Corneel. Toch wel, de laatste dag van de reis!? Maar een beetje angsthaas zijn, is ook zo slecht niet. Het geeft een zeker gevoel van veiligheid.

Maar daar op reis, daar ging de tuin licht naar beneden, de ideale plek om te leren koprollen. En ze kan het nu, ook op effen ondergrond. En trots en al. Ook dat ze nu “tractor” zegt in plaats van “krakjok” en “fruitsap” in plaats van “sfruitpap” of zo.

Maar wat ik me afvraag. Zou ik dat nog kunnen, een koprol? Net als op mijn handen staan of een radslag draaien? Vroeger kon ik dat allemaal heel goed. Maar als ik eens goed nadenk: dat moet JAAAAAAREN geleden zijn. Zou ik het eens proberen? Of zou mijn rug of nek het dan begeven? Wat denkt ge?

En neen dat is niet Janne, dat is haar maatje Ella, die op Dranouter een koprol maakt. Foto genomen door Bert Rymenams.

Janne en Corneel kijken Pierke Pierlala

Janne en Romy bij Pierke Pierlala

Ook Sien was fan van Pierke Pierlala (even later zette ze zich als een grote tussen de andere grote kindjes, grappig!)

Ella en Janne kijken circus fernandez of zoiets

En dan nog eens op het molentje

(Foto: Goya)

Ondanks het mindere weer waren de Gentse Feesten voor ons toch geslaagd. Volgend jaar meer van dat, en beter weer natuurlijk.

Als ge uw kindjes samen naar het circus ziet kijken op de laatste dag van de Gentse Feesten. Volgend jaar doe ik nog meer dingen met de kindjes op de Feesten, dat is zeker. Hopelijk dan beter weer!

Als uw oudste haar tekening komt tonen :-)

Of als ge schattige dingen leest over de jongste als ze op logement of op daguitstap gaat. Of als ge ze op de trampoline ziet staan, haar haar helemaal in de ban van statische elektriciteit. :-)

En ook trots op mijn moeke, die na zes zware weken in het UZ vrijdag daar weg mag. Nog niet naar huis, wel naar een revalidatiecentrum aan zee waar ze nog wat verder zal aansterken. Maar ze doet dat goed!

Het is al laat en ik moet eigenlijk gaan slapen. Maar ik moet ook eens wat laten weten hier. Dat het langzaamaan beter gaat met mijn moeder. Dat ze sedert gisteren (dag 13) van de beademing is. En dat ze vandaag al eens een paar woordjes kan zeggen. We hebben nog een lange weg te gaan, maar we komen er wel. Mijn moeder, met mijn broer, haar zus (mijn meter) en mij. En met de respectievelijke wederhelften. En de vele vrienden en familie die allemaal heel erg meeleefden ook.

Oh en ga eens allemaal als de wiedeweerga naar de blog van mijn wederhelft. Die schrijft in dit stukje zo schoon, zo treffend, hoe ons madammekes zijn.

Om het eens over iets anders te hebben…

Lap, het was weer van dat. Een dag warmte en de kamer van de meisjes was weer veel te warm om te gaan slapen. Op zich vind ik dat niet zo’n drama: ik ben zelf groot geworden op een niet geïsoleerde zolderkamer en heb daar geen trauma’s van opgelopen. Ik kan me niet herinneren dat we daar zoveel last van hadden. Maar we willen de temperatuur toch graag wat naar beneden krijgen. Wat doen we dan? Eens ze slapen zetten we de terrasdeur wagenwijd open. We wachten daarmee tot ze slapen want Janne durft anders wel al eens uit haar bed te komen en nog wat op het terras te spelen, zo is ze wel.

We wonen aan het water en we hebben blijkbaar lekker bloed. Hordes muggen dus, ieder jaar opnieuw. Maar Janne en Sien liggen allebei onder een klamboe, dus dat zou wel moeten lukken, denk ik dan. Bovendien heb ik onlangs patches gekocht bij de apotheker om in de buurt van een kinderbed te kleven, om muggen op afstand te houden. Ze kregen er elk één. En ik dacht de strijd tegen de muggen al gewonnen te hebben.

Om 23 uur ging ik zelf slapen, ik wou eens goed slapen want had nog wat inhaalwerk van de nacht ervoor, trouwfeestje. Zodra mijn hoofd op het kussen landde, begon er boven ééntje te wenen: Sien. Gaan sussen, normaal gezien slaapt zij dan snel verder. Edoch nu niet, ze was over haar toeren. En normaal gezien slaapt Janne daar allemaal door, maar door de warmte en de muggen was ze snel wakker. Dat ze bang was van de muggen en al. Mja, ik kan haar geen ongelijk geven na haar toer van een paar jaar geleden. Zalf halen, sussen, water halen, sussen en telkens begonnen ze weer opnieuw. Tot twee uur. Veel te weinig nachtrust dus.

Ondertussen was het raam alweer toegeschoven en had ik het grof geschut uitgehaald: zo’n blauwe lamp waar beestjes lekker in geëlektrocuteerd worden. Beetje sadistisch, but I love it :-) Dan wint ge ALTIJD, hihi. Geeft alleen ontzettend veel licht, en ik wil dat ding niet de hele nacht laten branden, zo gerust ben ik daar allemaal niet op.

Vanmorgen halen we Janne uit haar bed en zien we dat ze weer volstaat van de muggenbeten. Niet zo erg als toen, maar toch. Ondanks klamboe. Als die beesten er in kruipen en ge ziet ze niet op het moment dat je ze er in legt heb je het dus zwaar vlaggen. Dan reageren ze zich precies helemaal af. Ondanks patchen. Tja. Bij Sien valt de schade nogal mee, gelukkig.

Vanavond gaan we voor het nog groffer geschut: de kinderkamer wordt tijdelijk verhuisd naar het bureau. Het is daar heerlijk koel en daar zitten geen muggen. Al zal ik voor de zekerheid toch een paar patchen plakken, peis ik.

Hopelijk vinden de kindjes hun tijdelijke verhuis oké. En hopelijk vannacht wat meer slaap…

Zeggen ze dan. Nou ja. Ik weet het zo niet. In die van mij, daar zit best toch wel pit in!

Ze kunnen heel mooi samen spelen. Of samen apart spelen. De living verandert dan al snel in een chaos, maar hé, zoals Elz schreef op Facebook: Ode aan de brave kindjes-chaos!

Maar dan gaat het er ook soms wel eens wat wilder toe. Vorige week ontdekten ze een nieuwe sport met hun zeteltje.

En ja, ze mogen dat van mij. Good parenting? Zolang ze niks kapot maken en er geen gevaar dreigt, mogen ze hier nogal ravotten ja.

Enige kinderen (zoals Peter) of mensen met een rustige broer of zo (Lies) kijken daar nogal eens van op. Sien moet soms nogal wat doorstaan met grote zus Janne. Dat begon al toen ze nog in de babysitter zat en Janne -lief bedoeld maar toch ietwat hardhandig- aan de babysitter schudde. Nu kan Janne Sien opheffen, dus draagt ze Sien de kamer rond, zet ze haar in de zetel, op een fietsje, … En neen, dat mag niet van ons, Janne heeft haar krachten nog niet onder controle, dus kan ze Sien pijn doen. Maar Sien, die vindt het allemaal best oké en moet er meestal zelfs heel hard om lachen.

Maar ik, ik ben ravottend groot geworden. Met een grotere broer en zus die ook geen doetjes waren. Ik vroeg het onlangs eens aan mijn ma, : “Ma, ik heb vroeger, als jongste van drie, ook nogal afgezien zeker?”. Waarop mijn moeder iets antwoordde als dat ze meerdere keren voor mijn leven gevreesd heeft. Ik herinner me vechtpartijen, soms om te spelen, soms al wat meer gemeend. Waar ik uiteraard niet opkon tegen mijn broer (hij deed judo en was een jaar ouder). En ik dus maar gewoon aan zijn haar trok, zo kon ik ook eens winnen. Ha!

Maar, ik kan u allemaal verzekeren, ik heb daar géén trauma van opgelopen. Integendeel!