Oké, ik ben best wel creatief. Maar laat me niet tekenen. Daar heb ik nu eens echt geen talent voor, zie. De wederhelft al evenmin. Als Janne dan es afkomt of we een vis tekenen, dan lukt dat nog net. Erger wordt het als ze een koe of een hond vraagt, dat kunnen we echt niet. We vinden er dan niks leuker op om de hete aardappel naar mekaar door te schuiven: “Vraag het eens aan de papa!”. Hihi.

Kleuren met kleurpotloden en stiften kan hier altijd. Als ze tenminste de tjoepekes op de stiften hebben gezet anders zijn ze alweer eens uitgedroogd. Waarom heb ik geen kinderen die heel nauwkeurig hun stiften sluiten om ze dan vervolgens schoon terug in de verpakking te steken, liefst geordend op kleur? Wellicht omdat ik dat zelf ook niet deed.

Schilderen, ik zie dat gelijk nooit zitten om dat allemaal uit te halen, om daar dan een kwartier zoet mee te zijn en dat dan weer allemaal op te ruimen. Ge merkt het: tekenen, kleuren, schilderen, het is het gat in onze opvoeding. Maar gelukkig doen ze dat ook op school.

En verder is er ook Lynn. Volgens Janne ook wel de teken-Lynn. Lynn is onze vaste babysit en als Lynn komt, dan wordt er getekend. Of geschilderd. De mooiste kunstwerkjes zijn hier al gemaakt, met pastelkrijtjes en nu ook met verf. Op doek.

En ondertussen slaagt ze er dus nog in om foto’s te nemen van het gebeuren ook. Of haar lief heeft dat gedaan, dat kan ook.

Ik zal precies wel eens moeten investeren in schilderspottekes of zo. Maar het resultaat is wel geweldig leuk! We overwegen ons abonnement op Kunst In huis op te zeggen.

Serieus, zo’n tekenende babysit, het is een gerief zulle.

Vorige zaterdag eigenlijk al.

Ik kon iets zelf gemaakt hebben, maar ik maak me er soms ook eens graag gemakkelijk vanaf. En we kochten een lieveheersbeestje en een cheerleaderspakje in den Aldi. Janne heeft gekozen, ja. Volgens haar was ze trouwens K3, in dat kleedje. Veel goedkoper dan de Studio 100-verkleedkledij, overigens. En ik vond het eigenlijk best mooi.

We gingen naar het feestje op school en het was een drukte van jewelste. Dus na een goed uur hielden we het dan ook voor bekeken.

Maar niet voor Janneke Sientje wegwijs had gemaakt in de school. Schattig, toch?

Sientje deed gretig mee aan het carnaval op school. Zelf was ze niet verkleed, maar ze blonk wel uiterst schattig in het seventies broekpakje dat ze van haar meter kreeg.

In de crèche deden ze een weekje later carnaval. Ze gaan dan kijken naar de carnavalstoet die er passeert. Sien werd een tijgertje en van haar werd er een uiterst schattige foto genomen:

Ach, ik zal nooit een carnavalsmens worden. Mezelf verkleden vind ik al helemaal niet leuk. Maar voor heel eventjes is het wel leuk!

Er was een verjaardagsfeestje voor Sien. Allez, er waren er eigenlijk twee, maar door allerlei redenen werd het tweede feestje geannuleerd. Edoch, dat mocht de pret niet bederven. De meter en de peter waren er, met kindjes en met leuke cadeautjes. Waarvoor nogmaals dank.

Er werden quichen gegeten à volonté. Serieus, ik kan het nog ver schoppen als quichenbakker, zeg ik geheel onbescheiden. Twee tradionele, prei-spek en zalm-broccoli en twee alternatieve, savooikool met gerookte worst en de Gentse quiche, maar die had ik al eens meegegeven. Hmmm, lekker.

En dan was er het taartmoment, met niet zelfgebakken taart. Niemand kan tippen aan de taarten van de Tartes Francoises, ik onderneem zelfs geen poging meer. Nen mens kan niet alles kunnen hé. En daarbij, ik had het kleedje en het jurkje al zelfgemaakt. OK, ik had ook gewoon gekochte pannenkoeken meegegeven naar de crèche op haar verjaardag, ik kan niet altijd een supermoeder zijn, nietwaar?

Iedereen moest komen helpen blazen want het waren fopkaarsen, haha!

Twee jaar, dat is eigenlijk een cruciaal jaar hé, voor kindjes. Op de planning voor Sientje voor dit jaar

• Geen fles meer mee in bed. Sjjt, niet zeggen aan Kind en Gezin. (check)
• Slapen in een groot bed: heeft ze al één keer gedaan, meer per toeval. Maar voorlopig verkiest ze haar kleine bedje. Toch graag tegen de zomervakantie want weet ge wel hoeveel plaats er in de koffer vrijkomt als ik geen babybedje meer mee moet nemen op reis?
• * Zindelijk worden: ze zegt al heel veel “pipi op potje”, maar als ik de daad bij het woord voeg, blijft dat zonder gevolg. Van de zomer ne keer.
• * Naar school gaan: 3 september. Maar volgens mij wil ze nu al gaan.
• Tuut afgeven aan de Sint. Op 6 december.

Best veel hé, eigenlijk?

Ik schat een jaar of 12 geleden

Een half jaar geleden

Twee jaar geleden

Niet zo lang geleden

Ofte: Sientje wordt twee vandaag en Peter en ik zijn vandaag 16 jaar samen. Dubbel feest!

Ha, en dan mocht ik eindelijk nog eens naar Kind en Gezin gaan met Sientje.
Gewicht is 9,640 kilogram en lengte 81 centimeter (al denk ik dat ze iets te groot geschat hebben). En daarmee valt ze nog net binnen de curves, op de p3 zit ze. Jaja, het kind wordt binnenkort twee, maar ze draagt nog steeds maatje 80 (één jaar).

Torentjes maken, spreken, blokjes in gaatjes steken: helemaal goedgekeurd.

En toen zei de dokter dat ik mocht beginnen met de potjestraining. Ik zei “jaja”, maar ik dacht “neeneen”. Met Janne heb ik vooral dit geleerd: beter wat later dan wat te vroeg, ze zal wel aangeven wanneer ze daarmee wil beginnen. Af en toe zegt ze: “pipi op potje” en dan zet ik het kind er op. Net zoals ze soms -net als haar grote zus- soms op het toilet wil zitten. Maar er komt nooit iets uit. Ze moet pas in september naar school, dus nog tijd zat, denk ik dan!

Nog één keer Kind en Gezin. Ik ga ze missen, die gezellige dames aan de Tichelrei!

Dat moet nu toch geestig zijn hé, zo klein zijn dat ge helemaal in zo’n tobbeke past.

Ze vond het zelf ook leutig hoor. Gaan rechtstaan en haar dan in de emmer laten ploffen, luidkeels “aboem” roepend.

Sien is altijd een watterratje geweest. Ging heel graag in bad, tot in augustus, toen werd ze plots hysterisch toen ze in bad moest. Nooit geweten waarom. In oktober was dat -al even onverwacht en al even mysterieus- terug over. Nu doet ze niks liever. Liefst nog samen met de grote zus, dik plezier dan!

De beestjes zouden écht weg moeten zijn nu! Laat me weten als jullie toch nog problemen hebben, dan zoeken we weer verder!

We zijn verhuisd, met onze blogs. Naar een ander hosting. In de hoop dat de beestjes onderweg gesneuveld zijn. Laat het ons weten, want als de beestjes toch nog niet helemaal weg zijn gaan de mensen van de nieuwe hosting er eens naar kijken.
Met alweer eeuwige dank aan Bert overigens, want ik ben niet zo goed in het technische gedeelte der blogs. Ik ben daarentegen wel goed in het verzinnen van leuke cadeautjes en binnenkort wordt daar voor gezorgd. Want ge moet dat soigneren, de mensen die u helpen.

Ondertussen krijgen jullie hier een paar fotookes van het geboortebos, een maand of wat geleden. Ik vond dat altijd spijtig dat ze pas het jaar na Janne met het geboortebos begonnen zijn. Maar als je laat genoeg op de middag gaat, dan zijn er bomen over. En dan moet de groendienst die zelf planten. En dan laten ze u alrap twee bomen planten, kwestie van ervan af te zijn. Nu hebben wij een Janne-boom en een Sien-boom.

Goeie materiaalkeuze.

Janne was prinses die dag, ja.

En de boom zal nog veel moeten groeien.

OK, ik zal wel nooit een fotografisch wonder worden. Maar sedert mijn slim foontje neem ik wel meer foto’s. Daarom niet de beste, maar wel leutig. En het is gene reflexcamera he. Maar van deze reeks krijg ik toch iedere keer weer de slappe lach ;-)

Mijn dochter kan koprollen. Mijn oudste dochter, welteverstaan. Pas op, die kleinste doet alles van de grote zus na en doet verwoede pogingen om ook te koprollen, maar dat lukt voorlopig nog niet. Als we haar een klein tikje op haar poep geven wel. Het kind is anderhalf begot.

Het heeft wel eventjes geduurd voor Janne kon koprollen, trouwens. Waar ze als peuter -net als Sientje nu- alles durfde (haar bijnaam in de crèche was Janne Zonder Vrees) is ze nu een echte angsthaas geworden. Op reis durfde ze niet in het zwembad te springen en durfde ze niet alleen te zwemmen met bandjes zoals haar iets jongere reisgenoot Corneel. Toch wel, de laatste dag van de reis!? Maar een beetje angsthaas zijn, is ook zo slecht niet. Het geeft een zeker gevoel van veiligheid.

Maar daar op reis, daar ging de tuin licht naar beneden, de ideale plek om te leren koprollen. En ze kan het nu, ook op effen ondergrond. En trots en al. Ook dat ze nu “tractor” zegt in plaats van “krakjok” en “fruitsap” in plaats van “sfruitpap” of zo.

Maar wat ik me afvraag. Zou ik dat nog kunnen, een koprol? Net als op mijn handen staan of een radslag draaien? Vroeger kon ik dat allemaal heel goed. Maar als ik eens goed nadenk: dat moet JAAAAAAREN geleden zijn. Zou ik het eens proberen? Of zou mijn rug of nek het dan begeven? Wat denkt ge?

En neen dat is niet Janne, dat is haar maatje Ella, die op Dranouter een koprol maakt. Foto genomen door Bert Rymenams.

Janne en Corneel kijken Pierke Pierlala

Janne en Romy bij Pierke Pierlala

Ook Sien was fan van Pierke Pierlala (even later zette ze zich als een grote tussen de andere grote kindjes, grappig!)

Ella en Janne kijken circus fernandez of zoiets

En dan nog eens op het molentje

(Foto: Goya)

Ondanks het mindere weer waren de Gentse Feesten voor ons toch geslaagd. Volgend jaar meer van dat, en beter weer natuurlijk.