De loopplannen voor 2016. En 2017

Of ik nog nieuwe loopplannen heb, vroeg Josie’s little things op Instagram.

Wel ja. Om te beginnen zocht ik een najaarsdoel, om me weer wat op te laden na die luie zomer. Chris wil me opnieuw hazen, zo na haar marathon in Amsterdam en voor haar halve marathon in Deinze. Het wordt dus de Donkmeerloop van Berlare, op 1 november. Zie ik helemaal zitten, het is wel in rondes en ik loop liever één grote ronde. Maar toch, wordt leuk wordt afzien en heel de tijd vloeken op Chris dat ze veel te rap gaat en dat ik niet mee kan maar met hopelijk een toptijd achteraf!

Ik ben benieuwd hoe snel/traag ik ga gaan dit jaar. Vorig jaar liep ik in het najaar een top halve marathon, maar toen heb ik in de zomer flink doorgelopen, dit jaar niet, en dat is toch wel te merken aan de conditie.

Vertrokken op karakter... Maar blij dat ik "mijn" onderdoorgang ingelopen heb. #coupure #running #nevernotrunning #runstagram

Hier liep ik trouwens voor de eerste keer op de onderdoorgang van de Coupure. Ik noem dat een beetje “mijn” onderdoorgang, omdat ik indertijd het eerste gemeenteraadslid was dat op dat idee kwam (als ik me niet vergis). En daarna is die er gewoonweg gekomen. En dat is super, want dat is een hele verbetering voor fietsers (en voor auto’s). Ha!

Normaal gezien ging ik me terug een schema laten opmeten door Bart Raes, maar de afgesproken dag was het hittegolf, en dat zag ik toch niet zitten, vooral omdat mijn hartslagwaarden dan veel hoger zijn. Afgezegd dus en me nu een gewoon schema’tje aangemaakt met Endomondo. Vier keer per week. De trainingen zijn niet zo pittig, maar ik maak die zelf een beetje pittiger door er hier en daar wat versnellingen of wat kilometers aan toe te voegen. Raar is dat, vroeger vond ik het vreselijk om een schema te volgen. Maar sedert ik er vorig jaar ééntje liep ben ik er een beetje aan verslaafd. Als ik een schema heb, dan volg ik het, en dan sta ik er desnoods vroeg voor op om mijn kilometertjes te malen.

In heel mijn loopcarrière nog maar zelden gedaan: vroeg opstaan om te gaan lopen. #running #garminfr235 #nevernotrunning #vastenenfeesten #summer

En een volgende marathon zit er ook wel aan te komen. Helemaal zeker is het nog niet, maar de kans is vrij groot dat het die van Kopenhagen wordt: mooie stad, goeie datum, plat parcours én ik heb al wat gezelschap! Ik hou jullie op de hoogte!

Vakantie 2016 en sporten.

Dat was dus een ramp. Allez, niet helemaal, maar toch bijna.

Juli werd afgesloten met een schamele 38 kilometer op de loopteller. Er zijn periodes dat ik dat gemakkelijk per week loop. Of zelfs één keer liep ik dat op één dag. In juli liep ik het minst sedert de afgelopen twee jaar.
Augustus was iets beter met 62 km maar nog altijd niet veel.

Vind ik dat erg? Welneen. De boog kan niet altijd gespannen staan. Juli was de maand waarin ik fulltime werkte (altijd in de vakantie), waarin de man veel weg was voor meerdere dagen en ik de rest dus alleen moest doen. De maand waarin ik een boek afwerkte en daar veel tijd in stak. De maand ook waarin het te warm was om over de middag te lopen was en er met de collega’s altijd wel iets anders te doen was (Brussel Bad en petanque tornooi op het werk). De zomer is gewoon niet mijn loopseizoen, nooit geweest. Te warm, te onregelmatig, te veel feestjes. Hoe graag ik ook eens de marathon van Berlijn zou lopen, het zal er wel nooit van komen, want lange duurlopen in de zomer: niet mijn ding. Augustus ging ik veel op reis. OK, er werd op reis wel een schamele poging gedaan om aan sport te doen, met een dagelijkse 7-minute workout. Die we twee dagen deden. Maar de kinderen waren zeer enthousiast!

2016-08-03_11-38-23

Maar goed. Omdat het toch een beetje te pover is ben ik weer begonnen met krachttraining. Vorige zomer deed ik dat heel veel en ik ben er echt van overtuigd dat ik daar sneller ben door gaan lopen. Maar goed, het viel op den duur niet meer te combineren, die krachttraining gecombineerd met de marathontrainingen dus die krachttrainingen zijn ergens gesneuveld of gereduceerd tot wat noodzakelijke coretraining.

Hoe pak ik dat aan? Oh een beetje à ‘l improviste. Soms hou een tabata ritme aan: 20 seconden trainen versus 10 seconden rust, en dat 8 sessies. Ik kies twee oefeningen en die wissel ik af. Bv squats en lunges. Of bridges met fietsen. Of touwtjespringen. Ik kies oefeningen die ik het liefst doe en die ik het meest zinvol vind voor mijn lijf. En ik smijt er ook al eens een seven minutes workout tussen. In die zin kan ik sworkit wel aanraden.

Krachttraining is iets raar. Ik doe het niet zo graag, omdat ik er mijn hoofd niet zo kan mee leeg maken als met een goeie looptraining. Maar anderzijds: als je dat een paar dagen/weken doet voel je je lijf wel sterker worden. OK ja, stijf ook ja. :-)

Ik kan daar wel mee leven eigenlijk. In de lente, winter, herfst focus op lopen. In de zomer wat meer krachttraining. Al zou het ook goed zijn als ik dat wat meer in de rest van het jaar zou doen. Dat is dus een beetje mijn goede voornemen voor het nieuwe sportjaar. En als het me alleen niet zo lukt kan ik altijd eens naar de twee nieuwe fitnesscentra gaan die in mijn buurt openen.

Maar nu hebben we een nieuw loopdoel! Als alles goed gaat loop ik een halve marathon op 1 november in Berlare. Dus heb ik me een nieuw loopschema aangemeten.
Alleen verstuur ik soms bijzonder gekke berichten terwijl ik loop. En mijn telefoon niet vergrendel.

Conversaties die ik verstuur tijdens het lopen. #whatsapp. Volgende keer foon vergrendelen 😂

En let goed op: dat was dus maar een fractie van hetgeen ik verstuurd heb hé, ik denk dat er zo tien schermen waren :-)

Maar goed, we zijn weer vertrokken!

Vakantie 2016: the Cotswolds en Stonehenge

Vanuit Oxford gingen we door naar de Cotswolds, maar onderweg deden we nog efkes een groot kasteel, Blenheim Palace, werelderfgoed. Winston Churchill is er geboren (eerder toevallig, hij werd twee maanden te vroeg geboren) en hij vroeg er zijn vrouw ten huwelijk. Het kasteel zelf kon me matig boeien, ik heb zoiets wel al eens gezien. Maar de meisjes waren wel onder de indruk.

Blenheim Palace. Ergens in één van de vele kamers is Winston Churchill geboren. De rest is geschiedenis, het paleis was al geschiedenis.

En we waren eigenlijk allemaal écht onder de indruk van de rondleiding boven. Daar hadden ze een automatische rondleiding, van kamer naar kamer, met deuren die automatisch open en dicht gingen. In iedere kamer werd er wat verteld en er zaten grote, levensechte poppen, die vanalles deden. Soms keken ze in een spiegel maar die spiegel was een beeldscherm waar een actrice met dezelfde kleren aan als de pop een hele scene speelde. Een beetje Efteling, maar dan ingezet voor het museum. Echt indrukwekkend.

Onderweg naar ons volgende bestemming gingen we ook nog efkes naar het graf van Churchill. Niets groots en protserig zoals misschien wel te verwachten was.

Churchill, bescheiden begraven in Bladon...

En dan naar ons huisje in de Cotswold. Gehuurd via Airbnb, een echt kleine cottage in een typische straat. Mooi. Kinderen waren na drie dagen van restaurant al blij dat we weer gewoon thuis konden eten.
Al dat slecht weer in Engeland zeg. #janne1709 #sien90210 #cotswolds

We bezochten er verschillende dorpen: Stow-on-the-wold, Bourton-on-the-water (zéééér toeristisch), Lower Slaughter op dag 1. Het was ongelooflijk mooi weer die dag (jawel! in Engeland) en het was dus heerlijk dat we overal met ons voeten in het water konden.

Dat het goed is hier. #cotswolds16

Op dag 2 trokken we naar Stratford-upon-Avon, ofte de geboorteplaats van William Shakespeare. Zijn geboortehuis staat er nog en je kan dat bezoeken en wij vonden dat eigenlijk een echte aanrader met de kinderen. In de tuin liepen acteurs rond en je kon je favoriete Shakespeare stukje vragen om te spelen. Indrukwekkend.
The bard's birthplace #cotswolds16

Looking into Shakespeare's garden... #janne1709 #sien90210 #cotswolds16

Verder ook met de bootjes gevaren, mooi tochtje (zeker een aanrader als je man op dag 1 in de Cotswolds zijn voet omgeslagen heeft en eigenlijk niet deftig kan stappen.). Nog eens tot in de kerk waar Shakespeare begraven ligt. En in het terugkeren deden we nog een dorpje Chipping Campden waar we in een gezellige pub terechtkwamen waar het volgens mij heerlijk moet zijn om te blijven eten, maar het was volzet en we hadden nog eten liggen.

Laatste dag, vertrekken naar huis, niet zonder een omweg te doen langs Stonehenge. Niet op voorhand geboekt (stom!), lange rij in de loden zon (warm!) en efkes onrust dat we het niet gingen halen omdat we ook wel een boot te nemen hadden naar huis. Maar eens je betaald hebt stap je onmiddellijk op een bus die je in geen tijd tot aan het monument (en terug) brengt. Handig. De wandeling ernaar toe lijkt me ook leuk, maar daar was dus geen tijd voor.

Stonehenge jump!

Leuke afsluiter van een leuke vakantie!

En we waren tijdig aan de boot ja. Oef.

Samenvatting: Groot-Brittanië: het is eens iets anders. Het kan er wél mooi weer zijn en het eten is er best lekker (ik heb genoten van de Engelse pies en de kinderen wilden elke dag een scone!).Wij gaan zeker terug, want er zijn nog veel dingen die we er willen zien!

De Okkernoot – Dodentocht, the sequel

Twaalf jaar na mijn groot avontuur kreeg ik een mailtje van iemand. Die ook de Dodentocht wou wandelen voor het goede doel. Hetzelfde goede doel als waar ik indertijd voor wandelde: De Okkernoot. De tweede thuis van mijn zusje. Waar ze graag woonde.

Die iemand is dan nog toevallig de broer van een goeie vriend van ons. Zij hebben ook een neef met autisme die dankzij De Okkernoot goed geholpen wordt. Dus! Zo’n mooi initiatief, dat moet ik wel steunen!

Stijn De Clercq start op 12 augustus de Dodentocht en zou graag gesponsord worden. Onder andere door mij en jullie!

BE04 7450 7371 6231 op naam van DODENTOCHT OKKERNOOT 2016 SDC

Stijn wandelt de tweede keer mee, vorig jaar moest hij stoppen op 70 km en nu wil hij, gesteund door alle giften, uit wandelen. Ik hoop dat het hem lukt en dat hij veel centjes kan verzamelen voor De Okkernoot!

Stijn valt ook te volgen op http://tracking.dodentocht.be/ en zijn startnummer is 1075.

Bedankt alvast!

(en neen, ik heb nog steeds geen plannen om nog eens de Dodentocht mee te wandelen)

Ondertussen

Is het schooljaar gedaan en zijn we nu officieel uit de kleuters.

En zo vliedt en vliegt de tijd... Geen kleuters meer in mijn huis.

Toptijden heeft ze daar al beleefd, daar in het Trappenhuis. Ze zitten daar in een “classe unique” systeem, dus alle leeftijden door elkaar. Dit zijn de 6 bruine beren die nu naar het eerste leerjaar gaan.
6 afgestudeerde bruine beren.

Heeft de man heel wat voetbal én supporters gezien, maar dat is nu dus ook gedaan. Dju toch.
Arena #hun #bel #euro2016⚽️

Tussendoor profiteerden we van de eerder redelijk zeldzame mooi weermomenten. ‘l Amuzette in Gent, ik kan u dat echt van harte aanbevelen.
Telewerk. Staking. Late dienst. Ideaal moment voor een gezellige lunch. #seizetheday #52dieet #feestdag

De vakantie is dus begonnen. Al zal het hier in de maand juli nog erg druk zijn met een paar leuke projectjes!

Mijn breed uitwaaierende tenen

Bon. Als ik zeg dat ik brede voeten heb, dan word ik al eens op ongeloof onthaald. “Gij brede voeten? Wacht maar tot ge de mijne ziet!”. Om één of andere reden geloven ze dat van mij niet. Wel, dan, nu, voor eens en altijd het bewijs.

Eigenlijk weet je het al, aan mijn sportschoenen. Mijn laatste twee Brooksschoenen waren allebei vroegtijdig versleten op dezelfde plaats. Mijn kleine tenen komen er na een 600-tal kilometer gewoon doorpiepen.

2015-10-29_09-53-36

Maar ook Birckenstocks zijn te smal zijn voor mijn voeten. Ja, Birkenstocks, jawel.

Mijn breed uitwaaierende tenen. Het bewijs. #birkenstocks #magicblack

Mijn tenen hangen daar een stukje over ja. Ik kan die daar even op duwen, maar na twee stappen hangen die daar gewoon weer over.

Normaal heb ik maat 38, sportschoenen koop ik altijd maat 39 omdat ik anders blauwe teennagels krijg. Birkenstocks raadt aan om een maat kleiner te kopen dan je gewone maat en tot vorig jaar droeg ik dus altijd maat 37. Maar nu toch eens maatje 38 gekocht, maar het probleem blijft dus. Enfin, een probleem is het niet echt, want ik heb daar geen last van, ze zijn hoog genoeg dat ze niet op de grond hangen.

Behalve dat ik er echt niet in slaag om zo’n platte sandaaltjes met fijne bandjes te kopen. Mijn voeten passen daar gewoon niet in en daar is dat met die tenen echt belachelijk.

Voila, dat was waarschijnlijk echt hét weetje dat jullie nodig hadden om jullie zaterdag mee in te zetten.

Great breweries. Met een man met een hamertje.

Al van zodra het evenement bekend werd afgesproken met de collega’s om deze te lopen. Op tijd een nummerke gekocht en maar best ook, want het was meer dan uitverkocht waardoor er de laatste weken een echte heksenjacht was op nummers en je je nummer bijna kon verkopen met winst. Wat ik dus niet gedaan heb.

Dat ik niet zo goed getraind was. Nog wel stevig doorgelopen na de marathon maar natuurlijk niet zo gericht naar dit evenement toe getraind als naar de marathon. En dat maakt toch wel een heel verschil, vind ik. Ook de avonden en dag ervoor was ik niet zo disciplinair bezig met een paar cava’tjes. Maar ach, dat geeft niet. Het enige doel was uitlopen en genieten.

De collega's. Toen zagen we het nog zitten. #greatbreweriesmarathon #25km #running #runstagram #run #runfie

Uitlopen heb ik gedaan, genoten iets minder :-) Het weer was véél te warm voor mij. Waar het voor de start warm maar bewolkt was, kwam aan de start de zon erdoor. De eerste tien km hadden we nog regelmatig schaduw, maar de laatste 15 waren gewoon allemaal in de volle zon. Ik was helemaal verschoeperd :-)

De eerste 5 km liepen vlotjes en kon ik goed bij mijn collega blijven. Ik voelde me opperbest en liep te babbelen. Geen enkel probleem. Maar na de eerste bevoorraading merkte ik dat mijn hartslag veel te hoog was (180) en dat ik die niet nog 20 km kon aanhouden: vertragen dus. Hartslag onder controle, liep weer lekker. Tussen de 10 en de 12 km ben ik dan weer versneld, gewoon omdat het goed liep. Maar goed halverwege was het over en toen kwam mijn pace niet meer onder de 6 min/km. Gigantisch afgezien en waar ik in de marathon de resterende kilometers heel goed kon relativeren, was hier elke nog te lopen km een marteling. Maar ach, ik zag er ook de fun wel van in hoor. Een mens kan niet altijd een topdag hebben hé, zeker als je er niet naar getraind en geleefd hebt en het zo warm is.

De na foto

Maar hé! Ik heb het gedaan! Nog net onder de 2:30 zelfs, ik was eventjes bang dat zelfs dat niet meer ging lukken. Tijd: 2:27:47. Gemiddelde pace: 5:55. Ter vergelijking: de marathon liep ik aan een pace van 5:38, mijn halve marathon in Ploegsteert vorig jaar aan 5:22 of zo. De collega’s Peter en Marc deden wat haasje over werk maar uiteindelijk won Peter nipt. Niet dat het een wedstrijd was.

Evaluatie van het evenement: veel te ver moeten parkeren van de shuttlebus, lang moeten wachten, maar nipt op tijd er geraakt terwijl ik er meer dan een uur op voorhand was. Het Duvelterrein was ook te klein en te beklemmend voor al dat volk, gelukkig dat ze niet nog extra lopers toegelaten hadden. Misschien moeten ze voor volgend jaar overwegen om door Duvel te lopen en een terrein te kiezen voor start en aankomst waar meer plaats is. Wel super was de laatste lijn door Duvel door het donker met die coole muziek. Heerlijk!
Het parcours was niet geweldig mooi (behalve de Palm dan), de bevoorrading redelijk OK (behalve tussen 13 en km 19 of zo, daar heb ik weinig gezien). Maar gezien het warme weer hadden ze ook sponzen moeten voorzien. Benieuwd wanneer het prima systeem van de sponzen in de bekertjes komt overgewaaid naar hier, in Nederland doen ze dat dus al.

Zo. En volgende keer doet collega Liese ook gewoon mee. (daarom niet noodzakelijk de breweries)

De uitslagen:
Lien: 2:27:27, 18de in mijn categorie (van de 121) (790ste totaal)
Marc: 2:14:54, 52ste in zijn categorie (van de 233) (376ste totaal)
Peter: 2:14:36, 34ste in zin categorie (van de 201) (371ste totaal)

Mom runs the city

Een oproep van Mom runs the city, dat ze met andere mama’s andere plekken in Vlaanderen wou verkennen. Dat zag ik dus wel zitten. Ze moest wel even wachten tot na de marathon, want een gewoon loopje, dat kreeg ik niet in mijn schema geregeld.

Lien en Karin

Klein toertje gedaan maar, maar wel eentje waar ik dol op ben. Driekwart van mijn trainingen beginnen en eindigen langs daar. Met een klein omwegje door het centrum, ik loop ook ook al graag eens dwars door het centrum.

Napoleonbrug

Karin kent Gent goed, dus veel uitleg moest ik niet geven.

Achtervisserij

We stopten regelmatig, om foto’s te nemen. Maar dat vond ik wel leuk, zo heb ik ook eens deftige loopfoto’s van op mijn dagelijks parcours.

Jachthaven

Een loopfotograaf, dat zou ik eigenlijk nog wel eens willen. Eén die zo’n mooie foto’s maakt van u, alsof ze net geplukt zijn uit een Nike reclame. Meestal sta ik nogal erg slecht op de wedstrijdfoto’s :-)

Veermanplein

Waarna we lekker gingen eten in de Franz Gustav. Geslaagde loopdate!

Het volledige verslag lees je hier.

Lopen, lopen, lopen en nog eens lopen.

Als ge nu denkt dat het hier op loopgebied stilgevallen is, dat is ook niet helemaal waar. OK, er wordt minder gelopen dan voor de marathon. Maar goed, marathontraining was ook echt veel trainen hé. Toen liep ik 4 keer per week, nu terug maar 3 keer per week. Toen waren het vaak (heel) lange afstanden, nu is mijn langste afstand 15 km. Ik liep in januari, februari en maart meer dan 200 kilometer per maand, nu haal ik maar goed honderd (123 in april) kilometer meer. Ik liep toen met een schema, nu zonder.

Maar eerlijk: ik mis mijn schema. Vroeger liep ik altijd zonder schema, ik vond zo’n schema te beklemmend. Maar tegenwoordig vind ik dat dus net leuk. Een leidraad om goed te trainen. Om die trainingen ook effectief in te plannen in mijn agenda. Nu doe ik gewoon maar wat. In het wilde weg. En dat voelt niet zo goed eigenlijk. Na de Great Breweries komt er zeker terug een schema. Welk weet ik nog niet.

Maar dus: ondertussen liep ik maar liefst 3 wedstrijden mee:

1. Havenloop Gent.

Zoals gewoonlijk de run & bike met Griet. We waren allebei naar een feestje geweest de avond voordien en allebei niet echt fris. Het weer daarentegen was bijzonder fris. Met een paar hagelbuien vooraf en ik was al onderkoeld vooraleer ik aan de start kwam. Als het aan mij lag, waren we niet gestart, maar gelukkig is er dan Griet. We hebben ons geamuseerd, absoluut. En we kregen onderweg maar één hagelbui over ons. Maar we leverden geen topprestatie, maar dat kon ons precies ook niet veel schelen :-)

Te weinig geslapen. Onderkoeld. Hagel. Maar wel plezant 😊 #havengentloopt #run&bike

2. Ekiden Evergem.

Altijd op 1 mei en als het enigszins lukt dan loop ik mee. De tien kilometer dit jaar. Ik dacht: we gaan eens zien hoe rap we die kunnen, alleen. Ik liep aan een hartslag van ongeveer 175, mijn omslagpunt. Zonder haas en met weinig volk. Ik liep er 51:57 min over 9,8 kilometer. Niet slecht, maar dat moest beter kunnen.

Ekiden Evergem. Met de helft van het vrouwenteam. #stax #evergem #ekiden #running #runstagram #run

3. Stadsloop Gent.

De loop waar ik eens zwaar wou presteren, omdat ze zeggen dat je een maand na de marathon de beste tijden kunt neerzetten op de kortere afstanden. Chris had zich spontaan aangeboden als haas en ik heb dat dankbaar aanvaard. Want dat is wel een gemak: zij bepaalde het tempo, moedigde me aan, hield mijn drankflesje vast, wees hindernissen aan. Echt leuk. Pas op: ik heb onderweg vaak gedacht van : “how jong! wat denkt die wel dat ik kan!” en ook “ik ga nu stoppen hoor, rapper kan ik niet”. Maar goed, we weten ondertussen wel al dat ik te koppig ben om af te geven. Dus dan denk ik: “allez Lien, niet nadenken, gewoon gaan, over een kwartierke zijt ge der.” Dus ploegde ik verder. Heel plezant ook, want heel veel volk op het parcours dat ik kende, want dat liep knal door mijn buurt. Mensen die schrokken omdat ze me nu al zagen en me achteraf zeiden hoe snel ik wel ging. En dat ik echt wel bij de rappere was en dat er véél lopers na mij kwamen. Ook wel eens wijs, meestal zit ik in het latere deel lopers. Bon, afgeklokt op 46:43 seconden. Doel was 10 km onder de 50 minuten. Het waren wel maar 9,5 km maar die 10 zouden dus ook wel gelukt zijn. 662ste op 2400 lopers, ja, dan zit je bij het eerste deel hé. Maar goed: ik was echt stikkapot, zelden zo afgezien. Nooit meer, dacht ik. Maar na een paar minuten recuperatie was ik er weer helemaal bovenop.

Ze heeft me afgejakkerd tot en met. Maar het PR is een feit. 😉. Tx @chris_rogghe! #stadsloopgent

Ik had ervoor ook efkes gesupporterd voor Sofie. Onmetelijk trots was ik op haar! Haar eerste 5 kilometer, wat een prestatie. Sofie heeft al een heel aantal keer start2run geprobeerd, maar iedere keer botst ze op de grenzen van haar looplijf. Haar schenen nemen lopen niet zo in dank aan. Maar goed, onder meer door mijn compressietubes gaat het nu wel goed en zo haalde ze haar eerste 5 km wedstrijd binnen. Ferm! Hopelijk is ze nu helemaal gelanceerd :-)

She did it! Onmetelijk trots op @sofinessetje die ondanks herhaaldelijk blessurebleed blijft verder gaan! Haar eerste 5 km wedstrijd is een feit. Proficiat!

In de marge van het lopen deed ik onlangs ook een leuke kookworkshop van het sportkookboek. Wat bovendien een paar mooie plaatjes opleverde:

Photo

Photo

En mocht ik in de nieuwe Runnerslab in de Ghelamco arena ook een paar Nike Free schoentjes gaan proberen.
Mja die zouden ook niet misstaan in mijn loopschoenenkast. Helaas mocht ik ze niet meenemen 😂 #nikefree #nike

en zo leerde ik Jozefien en haar man kennen. En kwam ik eens in de Ghelamco Arena. Ha! Dat werd tijd!

En zo kwam ik ook eens in de Ghelamco arena #eerstekeer. En leerde ik Josefien en haar man kennen. #nikefree #runnerslab #running #nike

Marathon Rotterdam: na

Dat ik echt fenomenaal stijf was, de eerste twee dagen nadien. Trappen waren echt moordend. Of rechtkomen na een tijdje zitten. Efkes loslopen, zeggen ze dan, maar ik zou echt niet geweten hebben hoe ik in mijn schoenen zou moeten geraken. Zo vlot ik zondag liep, zo kreupel was ik de dagen erna. Maar vanaf woensdag ging het beter.
Maar de eerste nacht was ik doodop en kon ik niet slapen. Rusteloos. Raar.

Maar dat we mogen trots zijn op onze gemiddelde pace liepen van 5:38 en dat vrij constant. Onze snelste kilometer lag op 27 kilometer (5:18!) en onze traagste er iets na, op 29 (5:59) maar we liepen geen enkele pace boven de 6 minuten. pace

Heel vlak gelopen, zeggen ze dan. Amper verval in de tweede helft. Een positieve split van maar 2 minuten. Voila, een hoop looptermen ineens.

Iets van dichterbij bekeken, liepen we nog een kilometer sneller (hier is dat de snelste kilometer uit het hele parcours geplukt). Die liepen we van kilometer 41,49 tot 42,49. In 5:09. Stevig eindsprintje dus, zonder hadden we de min vier uur niet gehaald.

pace2

Zowat alle lopers komen uit op méér afstand dan de marathon. Wij komen op 42,5 km uit ipv 42,195. Dat schommelt altijd een beetje, da’s logisch. Maar de meesten hebben toch 200 à 300 meter meer. Dat lijkt niet veel, maar voor ons is dat toch 2 minuten extra lopen. Wat je dus net boven de 4 uur kan doen belanden. Gelukkig hadden we wat overschot ingebouwd.

Onze nettotijd is 3h59’18”. Dat is de tijd van de finish tot de aankomst. Zeker gezien de afstand ook iets meer i,s mogen we wel zeggen dat we de marathon in minder dan vier uur gelopen hebben. Ieder jaar publiceert Runnersworld de tijden van lopers die de marathon lopen in minder dan 4 uur (vrouwen). We horen daar dus bij! Tenzij… de organisatie de brutotijd doorgeeft… dat is de tijd van de start van de wave, tot de finish. Dat is net één minuut meer in ons geval en dus net meer dan 4 uur…(4:00:16) Voor de rangschikking per categorie kijken ze naar brutotijd.

Het reglement zegt:

“Wat is de officiële tijd? De brutotijd is de officiële tijd. Deze start op het moment dat het startschot valt en stopt op het moment dat je de finish passeert. De nettotijd is de tijd die start op het moment dat je de mat op de startlijn passeert en stopt als je de finish passeert. Deze nettotijd wordt als extra service vermeld.”

BOE! Zo flauw zeg. Ik snap dat dus niet, dat je dus niet de meest nauwkeurige tijd gebruikt als officiële tijd. En nu wil ik wel in de Runnersworld staan hé. Op het certificaat staat het alleszins juist.

FcertA4.tmpl-F2614-DIIJ

Evelien en ik hebben onze wedstrijd uiteraard al uitgebreid geanalyseerd. Tijdens de wedstrijd had ik de hele tijd het gevoel gehad dat zij veel sneller kon, en dat kon ze wellicht wel. Alleen ging ze zich dan wellicht opgeblazen hebben. Zeker omdat zij in de dertiger kilometers last kreeg van haar maag. Wellicht had ik haar dan ergens opgeraapt, en dan was de vraag of ze nog had kunnen bij mij blijven. Nu had ze zichzelf nog niet opgeblazen en kon ze de laatste kilometers nog aanklampen. We houden het er dus op dat we een sterk marathonteam waren. Ha!

Het bord met de tijdsmeting bij de 40 km hadden we beiden gezien en beiden dezelfde berekening gemaakt. Dat het heel krapkes ging worden. En we durfden beiden niks zeggen tegen mekaar :-)

Of ik nu meteen een nieuwe marathon ga inplannen? Euh neen. Al zeker niet voor dit jaar. De voorbereidingsperiode is lang en intens en vraagt veel opofferingen. Eén keer per jaar volstaat voorlopig. In het najaar wat nieuwe halve marathons of wat Urban Trails of zo. Voor volgend jaar zien we wel. Met als grootste risico: als we het de volgende keer niet onder de vier uur gaan duiken, gaan we ontgoocheld zijn. Maar anderzijds: misschien valt er wel net een hele druk weg. Omdat we al onder de vier uur gelopen hebben. Maar ach wat. Dat zien we dan wel weer.

Maar stiekem kijk ik toch al een beetje naar de marathons van 2017 :-)

O, en verder: dat ik het fantastisch vond hoeveel mensen er meeleefden! Zot veel berichtjes gekregen, mensen die live zaten te volgen via de app of de Facebookpagina. Nichtje Tine met een oog op Parijs-Roubaix en één oog op de marathon. Leutig :-)

13000248_10154003022272088_4409830000681197550_n

En ook voor de berichtjes op marathonsupporter.nl (die ik niet onderweg gezien heb, maar wel achteraf). Voor de filmjes. De man ging ook helemaal op in het wedstrijdgebeuren en in het reporterschap op de Facebookpagina. Die was ook danig onder de indruk. Fantastisch!

Bedankt allemaal!