De Okkernoot – Dodentocht, the sequel

Twaalf jaar na mijn groot avontuur kreeg ik een mailtje van iemand. Die ook de Dodentocht wou wandelen voor het goede doel. Hetzelfde goede doel als waar ik indertijd voor wandelde: De Okkernoot. De tweede thuis van mijn zusje. Waar ze graag woonde.

Die iemand is dan nog toevallig de broer van een goeie vriend van ons. Zij hebben ook een neef met autisme die dankzij De Okkernoot goed geholpen wordt. Dus! Zo’n mooi initiatief, dat moet ik wel steunen!

Stijn De Clercq start op 12 augustus de Dodentocht en zou graag gesponsord worden. Onder andere door mij en jullie!

BE04 7450 7371 6231 op naam van DODENTOCHT OKKERNOOT 2016 SDC

Stijn wandelt de tweede keer mee, vorig jaar moest hij stoppen op 70 km en nu wil hij, gesteund door alle giften, uit wandelen. Ik hoop dat het hem lukt en dat hij veel centjes kan verzamelen voor De Okkernoot!

Stijn valt ook te volgen op http://tracking.dodentocht.be/ en zijn startnummer is 1075.

Bedankt alvast!

(en neen, ik heb nog steeds geen plannen om nog eens de Dodentocht mee te wandelen)

Ondertussen

Is het schooljaar gedaan en zijn we nu officieel uit de kleuters.

En zo vliedt en vliegt de tijd... Geen kleuters meer in mijn huis.

Toptijden heeft ze daar al beleefd, daar in het Trappenhuis. Ze zitten daar in een “classe unique” systeem, dus alle leeftijden door elkaar. Dit zijn de 6 bruine beren die nu naar het eerste leerjaar gaan.
6 afgestudeerde bruine beren.

Heeft de man heel wat voetbal én supporters gezien, maar dat is nu dus ook gedaan. Dju toch.
Arena #hun #bel #euro2016⚽️

Tussendoor profiteerden we van de eerder redelijk zeldzame mooi weermomenten. ‘l Amuzette in Gent, ik kan u dat echt van harte aanbevelen.
Telewerk. Staking. Late dienst. Ideaal moment voor een gezellige lunch. #seizetheday #52dieet #feestdag

De vakantie is dus begonnen. Al zal het hier in de maand juli nog erg druk zijn met een paar leuke projectjes!

Mijn breed uitwaaierende tenen

Bon. Als ik zeg dat ik brede voeten heb, dan word ik al eens op ongeloof onthaald. “Gij brede voeten? Wacht maar tot ge de mijne ziet!”. Om één of andere reden geloven ze dat van mij niet. Wel, dan, nu, voor eens en altijd het bewijs.

Eigenlijk weet je het al, aan mijn sportschoenen. Mijn laatste twee Brooksschoenen waren allebei vroegtijdig versleten op dezelfde plaats. Mijn kleine tenen komen er na een 600-tal kilometer gewoon doorpiepen.

2015-10-29_09-53-36

Maar ook Birckenstocks zijn te smal zijn voor mijn voeten. Ja, Birkenstocks, jawel.

Mijn breed uitwaaierende tenen. Het bewijs. #birkenstocks #magicblack

Mijn tenen hangen daar een stukje over ja. Ik kan die daar even op duwen, maar na twee stappen hangen die daar gewoon weer over.

Normaal heb ik maat 38, sportschoenen koop ik altijd maat 39 omdat ik anders blauwe teennagels krijg. Birkenstocks raadt aan om een maat kleiner te kopen dan je gewone maat en tot vorig jaar droeg ik dus altijd maat 37. Maar nu toch eens maatje 38 gekocht, maar het probleem blijft dus. Enfin, een probleem is het niet echt, want ik heb daar geen last van, ze zijn hoog genoeg dat ze niet op de grond hangen.

Behalve dat ik er echt niet in slaag om zo’n platte sandaaltjes met fijne bandjes te kopen. Mijn voeten passen daar gewoon niet in en daar is dat met die tenen echt belachelijk.

Voila, dat was waarschijnlijk echt hét weetje dat jullie nodig hadden om jullie zaterdag mee in te zetten.

Great breweries. Met een man met een hamertje.

Al van zodra het evenement bekend werd afgesproken met de collega’s om deze te lopen. Op tijd een nummerke gekocht en maar best ook, want het was meer dan uitverkocht waardoor er de laatste weken een echte heksenjacht was op nummers en je je nummer bijna kon verkopen met winst. Wat ik dus niet gedaan heb.

Dat ik niet zo goed getraind was. Nog wel stevig doorgelopen na de marathon maar natuurlijk niet zo gericht naar dit evenement toe getraind als naar de marathon. En dat maakt toch wel een heel verschil, vind ik. Ook de avonden en dag ervoor was ik niet zo disciplinair bezig met een paar cava’tjes. Maar ach, dat geeft niet. Het enige doel was uitlopen en genieten.

De collega's. Toen zagen we het nog zitten. #greatbreweriesmarathon #25km #running #runstagram #run #runfie

Uitlopen heb ik gedaan, genoten iets minder :-) Het weer was véél te warm voor mij. Waar het voor de start warm maar bewolkt was, kwam aan de start de zon erdoor. De eerste tien km hadden we nog regelmatig schaduw, maar de laatste 15 waren gewoon allemaal in de volle zon. Ik was helemaal verschoeperd :-)

De eerste 5 km liepen vlotjes en kon ik goed bij mijn collega blijven. Ik voelde me opperbest en liep te babbelen. Geen enkel probleem. Maar na de eerste bevoorraading merkte ik dat mijn hartslag veel te hoog was (180) en dat ik die niet nog 20 km kon aanhouden: vertragen dus. Hartslag onder controle, liep weer lekker. Tussen de 10 en de 12 km ben ik dan weer versneld, gewoon omdat het goed liep. Maar goed halverwege was het over en toen kwam mijn pace niet meer onder de 6 min/km. Gigantisch afgezien en waar ik in de marathon de resterende kilometers heel goed kon relativeren, was hier elke nog te lopen km een marteling. Maar ach, ik zag er ook de fun wel van in hoor. Een mens kan niet altijd een topdag hebben hé, zeker als je er niet naar getraind en geleefd hebt en het zo warm is.

De na foto

Maar hé! Ik heb het gedaan! Nog net onder de 2:30 zelfs, ik was eventjes bang dat zelfs dat niet meer ging lukken. Tijd: 2:27:47. Gemiddelde pace: 5:55. Ter vergelijking: de marathon liep ik aan een pace van 5:38, mijn halve marathon in Ploegsteert vorig jaar aan 5:22 of zo. De collega’s Peter en Marc deden wat haasje over werk maar uiteindelijk won Peter nipt. Niet dat het een wedstrijd was.

Evaluatie van het evenement: veel te ver moeten parkeren van de shuttlebus, lang moeten wachten, maar nipt op tijd er geraakt terwijl ik er meer dan een uur op voorhand was. Het Duvelterrein was ook te klein en te beklemmend voor al dat volk, gelukkig dat ze niet nog extra lopers toegelaten hadden. Misschien moeten ze voor volgend jaar overwegen om door Duvel te lopen en een terrein te kiezen voor start en aankomst waar meer plaats is. Wel super was de laatste lijn door Duvel door het donker met die coole muziek. Heerlijk!
Het parcours was niet geweldig mooi (behalve de Palm dan), de bevoorrading redelijk OK (behalve tussen 13 en km 19 of zo, daar heb ik weinig gezien). Maar gezien het warme weer hadden ze ook sponzen moeten voorzien. Benieuwd wanneer het prima systeem van de sponzen in de bekertjes komt overgewaaid naar hier, in Nederland doen ze dat dus al.

Zo. En volgende keer doet collega Liese ook gewoon mee. (daarom niet noodzakelijk de breweries)

De uitslagen:
Lien: 2:27:27, 18de in mijn categorie (van de 121) (790ste totaal)
Marc: 2:14:54, 52ste in zijn categorie (van de 233) (376ste totaal)
Peter: 2:14:36, 34ste in zin categorie (van de 201) (371ste totaal)

Mom runs the city

Een oproep van Mom runs the city, dat ze met andere mama’s andere plekken in Vlaanderen wou verkennen. Dat zag ik dus wel zitten. Ze moest wel even wachten tot na de marathon, want een gewoon loopje, dat kreeg ik niet in mijn schema geregeld.

Lien en Karin

Klein toertje gedaan maar, maar wel eentje waar ik dol op ben. Driekwart van mijn trainingen beginnen en eindigen langs daar. Met een klein omwegje door het centrum, ik loop ook ook al graag eens dwars door het centrum.

Napoleonbrug

Karin kent Gent goed, dus veel uitleg moest ik niet geven.

Achtervisserij

We stopten regelmatig, om foto’s te nemen. Maar dat vond ik wel leuk, zo heb ik ook eens deftige loopfoto’s van op mijn dagelijks parcours.

Jachthaven

Een loopfotograaf, dat zou ik eigenlijk nog wel eens willen. Eén die zo’n mooie foto’s maakt van u, alsof ze net geplukt zijn uit een Nike reclame. Meestal sta ik nogal erg slecht op de wedstrijdfoto’s :-)

Veermanplein

Waarna we lekker gingen eten in de Franz Gustav. Geslaagde loopdate!

Het volledige verslag lees je hier.

Lopen, lopen, lopen en nog eens lopen.

Als ge nu denkt dat het hier op loopgebied stilgevallen is, dat is ook niet helemaal waar. OK, er wordt minder gelopen dan voor de marathon. Maar goed, marathontraining was ook echt veel trainen hé. Toen liep ik 4 keer per week, nu terug maar 3 keer per week. Toen waren het vaak (heel) lange afstanden, nu is mijn langste afstand 15 km. Ik liep in januari, februari en maart meer dan 200 kilometer per maand, nu haal ik maar goed honderd (123 in april) kilometer meer. Ik liep toen met een schema, nu zonder.

Maar eerlijk: ik mis mijn schema. Vroeger liep ik altijd zonder schema, ik vond zo’n schema te beklemmend. Maar tegenwoordig vind ik dat dus net leuk. Een leidraad om goed te trainen. Om die trainingen ook effectief in te plannen in mijn agenda. Nu doe ik gewoon maar wat. In het wilde weg. En dat voelt niet zo goed eigenlijk. Na de Great Breweries komt er zeker terug een schema. Welk weet ik nog niet.

Maar dus: ondertussen liep ik maar liefst 3 wedstrijden mee:

1. Havenloop Gent.

Zoals gewoonlijk de run & bike met Griet. We waren allebei naar een feestje geweest de avond voordien en allebei niet echt fris. Het weer daarentegen was bijzonder fris. Met een paar hagelbuien vooraf en ik was al onderkoeld vooraleer ik aan de start kwam. Als het aan mij lag, waren we niet gestart, maar gelukkig is er dan Griet. We hebben ons geamuseerd, absoluut. En we kregen onderweg maar één hagelbui over ons. Maar we leverden geen topprestatie, maar dat kon ons precies ook niet veel schelen :-)

Te weinig geslapen. Onderkoeld. Hagel. Maar wel plezant 😊 #havengentloopt #run&bike

2. Ekiden Evergem.

Altijd op 1 mei en als het enigszins lukt dan loop ik mee. De tien kilometer dit jaar. Ik dacht: we gaan eens zien hoe rap we die kunnen, alleen. Ik liep aan een hartslag van ongeveer 175, mijn omslagpunt. Zonder haas en met weinig volk. Ik liep er 51:57 min over 9,8 kilometer. Niet slecht, maar dat moest beter kunnen.

Ekiden Evergem. Met de helft van het vrouwenteam. #stax #evergem #ekiden #running #runstagram #run

3. Stadsloop Gent.

De loop waar ik eens zwaar wou presteren, omdat ze zeggen dat je een maand na de marathon de beste tijden kunt neerzetten op de kortere afstanden. Chris had zich spontaan aangeboden als haas en ik heb dat dankbaar aanvaard. Want dat is wel een gemak: zij bepaalde het tempo, moedigde me aan, hield mijn drankflesje vast, wees hindernissen aan. Echt leuk. Pas op: ik heb onderweg vaak gedacht van : “how jong! wat denkt die wel dat ik kan!” en ook “ik ga nu stoppen hoor, rapper kan ik niet”. Maar goed, we weten ondertussen wel al dat ik te koppig ben om af te geven. Dus dan denk ik: “allez Lien, niet nadenken, gewoon gaan, over een kwartierke zijt ge der.” Dus ploegde ik verder. Heel plezant ook, want heel veel volk op het parcours dat ik kende, want dat liep knal door mijn buurt. Mensen die schrokken omdat ze me nu al zagen en me achteraf zeiden hoe snel ik wel ging. En dat ik echt wel bij de rappere was en dat er véél lopers na mij kwamen. Ook wel eens wijs, meestal zit ik in het latere deel lopers. Bon, afgeklokt op 46:43 seconden. Doel was 10 km onder de 50 minuten. Het waren wel maar 9,5 km maar die 10 zouden dus ook wel gelukt zijn. 662ste op 2400 lopers, ja, dan zit je bij het eerste deel hé. Maar goed: ik was echt stikkapot, zelden zo afgezien. Nooit meer, dacht ik. Maar na een paar minuten recuperatie was ik er weer helemaal bovenop.

Ze heeft me afgejakkerd tot en met. Maar het PR is een feit. 😉. Tx @chris_rogghe! #stadsloopgent

Ik had ervoor ook efkes gesupporterd voor Sofie. Onmetelijk trots was ik op haar! Haar eerste 5 kilometer, wat een prestatie. Sofie heeft al een heel aantal keer start2run geprobeerd, maar iedere keer botst ze op de grenzen van haar looplijf. Haar schenen nemen lopen niet zo in dank aan. Maar goed, onder meer door mijn compressietubes gaat het nu wel goed en zo haalde ze haar eerste 5 km wedstrijd binnen. Ferm! Hopelijk is ze nu helemaal gelanceerd :-)

She did it! Onmetelijk trots op @sofinessetje die ondanks herhaaldelijk blessurebleed blijft verder gaan! Haar eerste 5 km wedstrijd is een feit. Proficiat!

In de marge van het lopen deed ik onlangs ook een leuke kookworkshop van het sportkookboek. Wat bovendien een paar mooie plaatjes opleverde:

Photo

Photo

En mocht ik in de nieuwe Runnerslab in de Ghelamco arena ook een paar Nike Free schoentjes gaan proberen.
Mja die zouden ook niet misstaan in mijn loopschoenenkast. Helaas mocht ik ze niet meenemen 😂 #nikefree #nike

en zo leerde ik Jozefien en haar man kennen. En kwam ik eens in de Ghelamco Arena. Ha! Dat werd tijd!

En zo kwam ik ook eens in de Ghelamco arena #eerstekeer. En leerde ik Josefien en haar man kennen. #nikefree #runnerslab #running #nike

Marathon Rotterdam: na

Dat ik echt fenomenaal stijf was, de eerste twee dagen nadien. Trappen waren echt moordend. Of rechtkomen na een tijdje zitten. Efkes loslopen, zeggen ze dan, maar ik zou echt niet geweten hebben hoe ik in mijn schoenen zou moeten geraken. Zo vlot ik zondag liep, zo kreupel was ik de dagen erna. Maar vanaf woensdag ging het beter.
Maar de eerste nacht was ik doodop en kon ik niet slapen. Rusteloos. Raar.

Maar dat we mogen trots zijn op onze gemiddelde pace liepen van 5:38 en dat vrij constant. Onze snelste kilometer lag op 27 kilometer (5:18!) en onze traagste er iets na, op 29 (5:59) maar we liepen geen enkele pace boven de 6 minuten. pace

Heel vlak gelopen, zeggen ze dan. Amper verval in de tweede helft. Een positieve split van maar 2 minuten. Voila, een hoop looptermen ineens.

Iets van dichterbij bekeken, liepen we nog een kilometer sneller (hier is dat de snelste kilometer uit het hele parcours geplukt). Die liepen we van kilometer 41,49 tot 42,49. In 5:09. Stevig eindsprintje dus, zonder hadden we de min vier uur niet gehaald.

pace2

Zowat alle lopers komen uit op méér afstand dan de marathon. Wij komen op 42,5 km uit ipv 42,195. Dat schommelt altijd een beetje, da’s logisch. Maar de meesten hebben toch 200 à 300 meter meer. Dat lijkt niet veel, maar voor ons is dat toch 2 minuten extra lopen. Wat je dus net boven de 4 uur kan doen belanden. Gelukkig hadden we wat overschot ingebouwd.

Onze nettotijd is 3h59’18”. Dat is de tijd van de finish tot de aankomst. Zeker gezien de afstand ook iets meer i,s mogen we wel zeggen dat we de marathon in minder dan vier uur gelopen hebben. Ieder jaar publiceert Runnersworld de tijden van lopers die de marathon lopen in minder dan 4 uur (vrouwen). We horen daar dus bij! Tenzij… de organisatie de brutotijd doorgeeft… dat is de tijd van de start van de wave, tot de finish. Dat is net één minuut meer in ons geval en dus net meer dan 4 uur…(4:00:16) Voor de rangschikking per categorie kijken ze naar brutotijd.

Het reglement zegt:

“Wat is de officiële tijd? De brutotijd is de officiële tijd. Deze start op het moment dat het startschot valt en stopt op het moment dat je de finish passeert. De nettotijd is de tijd die start op het moment dat je de mat op de startlijn passeert en stopt als je de finish passeert. Deze nettotijd wordt als extra service vermeld.”

BOE! Zo flauw zeg. Ik snap dat dus niet, dat je dus niet de meest nauwkeurige tijd gebruikt als officiële tijd. En nu wil ik wel in de Runnersworld staan hé. Op het certificaat staat het alleszins juist.

FcertA4.tmpl-F2614-DIIJ

Evelien en ik hebben onze wedstrijd uiteraard al uitgebreid geanalyseerd. Tijdens de wedstrijd had ik de hele tijd het gevoel gehad dat zij veel sneller kon, en dat kon ze wellicht wel. Alleen ging ze zich dan wellicht opgeblazen hebben. Zeker omdat zij in de dertiger kilometers last kreeg van haar maag. Wellicht had ik haar dan ergens opgeraapt, en dan was de vraag of ze nog had kunnen bij mij blijven. Nu had ze zichzelf nog niet opgeblazen en kon ze de laatste kilometers nog aanklampen. We houden het er dus op dat we een sterk marathonteam waren. Ha!

Het bord met de tijdsmeting bij de 40 km hadden we beiden gezien en beiden dezelfde berekening gemaakt. Dat het heel krapkes ging worden. En we durfden beiden niks zeggen tegen mekaar :-)

Of ik nu meteen een nieuwe marathon ga inplannen? Euh neen. Al zeker niet voor dit jaar. De voorbereidingsperiode is lang en intens en vraagt veel opofferingen. Eén keer per jaar volstaat voorlopig. In het najaar wat nieuwe halve marathons of wat Urban Trails of zo. Voor volgend jaar zien we wel. Met als grootste risico: als we het de volgende keer niet onder de vier uur gaan duiken, gaan we ontgoocheld zijn. Maar anderzijds: misschien valt er wel net een hele druk weg. Omdat we al onder de vier uur gelopen hebben. Maar ach wat. Dat zien we dan wel weer.

Maar stiekem kijk ik toch al een beetje naar de marathons van 2017 :-)

O, en verder: dat ik het fantastisch vond hoeveel mensen er meeleefden! Zot veel berichtjes gekregen, mensen die live zaten te volgen via de app of de Facebookpagina. Nichtje Tine met een oog op Parijs-Roubaix en één oog op de marathon. Leutig :-)

13000248_10154003022272088_4409830000681197550_n

En ook voor de berichtjes op marathonsupporter.nl (die ik niet onderweg gezien heb, maar wel achteraf). Voor de filmjes. De man ging ook helemaal op in het wedstrijdgebeuren en in het reporterschap op de Facebookpagina. Die was ook danig onder de indruk. Fantastisch!

Bedankt allemaal!

Marathon Rotterdam: tijdens

Om 9 uur vertrokken met Tom, richting start. Hij zat in wave 1, ik in wave 4, hij ging voor een tijd van 3h30′, ik voor 4 uur, dus onze gemeenschappelijke voorbereiding stopte ergens aan het Centraal Station, wegens totaal anders :-)

12439358_1577426215882268_5891310756961845243_n

Dus naar het hotel van Evelien, knal aan de vertrekplaats voor wave 4. Ideaal. Efkes stress dat ik haar niet ging vinden, maar kwam goed. Kon een rugzak met gerief daar laten staan, wat wel handig was. Mooie foto genomen van ons voor vertrek door een clubgenoot van haar.

12980737_10154028485795275_268383407_o

Startvak vier, het laatste. Toiletten in het startvak, nog nooit gezien. Ik zou gewoon in ieder toilet nog eens geweest zijn voor een paar druppels, maar dat is psychologisch, dus ik heb dat maar genegeerd. Lang wachten wel, in de zon. Heb toen al een paar keer gedacht “Mieljaar, da’s warm” en ik heb dat die dag zeker nog 10.000 keer gedacht. De ambiance gaat wel grotendeels aan u voorbij daar in startvak vier. Maar goed. We hebben een beetje getetterd met de mensen rondom ons en na een half uurtje was het onze beurt: start! In het begin echt razend druk en dan is het toch al kwestie van meteen je juiste tempo te vinden. Want als we onder de vier uur wilden duiken, was het niet dat we zoveel tijd over zouden hebben. Maar goed, ging redelijk. En na twee kilometer al de eerste keer het supportersteam gezien!

12991096_1577441932547363_4362930918978824430_n

12931274_1577440352547521_5565964559038405970_n

En eigenlijk valt er voor de rest niet zoveel te zeggen. Mijn horloge stond op enkel hartslag weergeven en dat was het enige waarnaar ik keek. Meer gegevens bekijken maken me alleen maar nerveus en dat neemt het genieten weg. Om de kilometer gaf hij me wel een pace*-waarde mee, maar dat heb ik echt niet iedere keer gehoord.

Constant gestreefd om de hartslag tussen de 160 en 165 te houden en dat is aardig gelukt. Evelien liep de hele wedstrijd rechts van me, een half pasje voor mij. Zij bepaalde het tempo en ze was in die zin een prima haasje. Indien we te snel liepen, zei ik dat we moesten temporiseren. Ik had een paar keer het gevoel dat ik haar zou moeten lossen en ik ben een paar keer heel dichtbij geweest om haar dat te zeggen, dat ze maar alleen moest gaan. Maar zolang mijn hartslag oké bleef, besloot ik haar te volgen. En dat was dus blijkbaar tot op het einde van de wedstrijd.

Op 8 kilometer passeerden we het pacerteam** van 4 uur, die waren voor ons gestart. Op 18 kilometer gingen die ons voorbij maar aan een waterpost lieten we die weer achter. Hoe die er eigenlijk in geslaagd zijn om een tijd onder de 4 uur te lopen, dat snap ik dus nog altijd niet. Lastig eigenlijk, die pacerteams, daar loopt veel te veel volk rond. Kun je niet meer comfortabel lopen, dus als er ergens een dipje was, dan was het daar wel denk ik. Dat gedoe met zo’n massa volk, echt niet leuk, dat mag alleen in het begin.

Op 17 km of zo voelde ik mijn bovenbenen voor het eerst. Dat is snel, want ik ben zo’n afstanden wel gewoon, maar natuurlijk niet aan die snelheid. Ik vroeg me af of ik daar krampen in ging krijgen, maar goed, zolang mijn hartslag overeind bleef liep ik verder, aan die benen kon ik toch niet veel doen. Ik ging zo lang mogelijk voor die tijd gaan, en als er krampen waren, tja, dan ging ik wel eindigen in 5 uur of zo hé.

Volgens onze horloge liepen we een vrij constante pace, vaak rond de 5’30”, wat wil zeggen dat we voldoende voorsprong aan het uitbouwen waren voor de tweede helft. Alleen waren onze kilometers minder lang dan die van de organisatie blijkbaar… wat wil zeggen dat we nog een extra stukje te rennen hadden en dat we dat ook onder de vier uur moesten zien te doen. Weg met onze voorsprong dus… Bleh.

Op km 27 nog eens het supportersteam tegengekomen. Heel leuk natuurlijk om ze te zien! Een verrassing wel, had eigenlijk niet gedacht dat dat meer dan één keer ging lukken. Maar Peter kon blijkbaar goed volgen met de app en wist dus perfect wanneer ik er aan kwam.

12987088_1577470709211152_771343790713560433_n

12985614_1577470802544476_2270025071848910304_n

Grootste kippenvelmoment voor mij: de eerste doortocht onder de “kubushuisjes”. Fenomenale muziek daar, ik zweefde. Runners high in het kwadraat. Toen moesten we nog aan de laatste 14 beginnen, ook wel bekend als de zwaarste. Maar goed, we maalden kilometer na kilometer zonder mannen met hamers tegen te komen. Het was wel behoorlijk zwaar, zeker toen met de zon vol op kop. Water nemen werd ook steeds moeilijker omdat iedereen effe stopte om te drinken en wij gewoon wilden doorlopen, geen tijd te verliezen. Maar waterposten mag je nooit overslaan, zeker niet met dit weer.

Ik denk niet dat wij vanaf km 30 nog ingehaald zijn door andere mensen… Omdat we al in de laatste wave gestart waren natuurlijk en de snelle lopers die achter ons gestart waren, waren ons wel al voorbij. Waardoor we heel veel mensen opraapten uit vorige waves die trager waren, waardoor het bij momenten erg druk werd op het parcours. Lastig wel, op km 38 moesten we soms nog lopen en springen zoals de eerste kilometers omdat er zoveel volk op het parcours zat. Als ik ooit nog een marathon doe, dan misschien één met minder volk, zodat ik plaats heb om te lopen. Mijn enige puntje van kritiek dan op deze marathon. Lastig soms ook, want soms zag je mensen echt aan de kant van de parcours die helemaal gekraakt waren bij hun familie, janken echt. Dat mag je je dan toch niet te veel aantrekken. Een mentaal spelletje ook, die marathon.

Op km 34 had Evelien maagkrampen en durfde ze geen gellekes*** meer. op km 37 zei ze dat het nog 5 zware kilometers gingen worden. Vanaf dan heb ik haar wat vooruit getrokken, want behalve van mijn bovenbenen had ik nergens last van. Mijn enige vrees tijdens de wedstrijd was dat mijn bovenbenen plots stop gingen zeggen, maar dat deden ze dus niet. Of dat ik een zonneslag ging krijgen. Mieljaar, waarom had ik die zonnebril niet mee? En geen zonnecrème? Ik ben dus keifel gebruind tijdens de wedstrijd :-)

Op km 40 zag ik een klok die telde vanaf het moment dat de snelsten vertrokken waren, die gaf 4:18 aan. Gerekend dat wij een half uur later gestart waren, wist ik dat we nu echt niet mochten afgeven en er alles moesten uithalen wat er nog inzat, want we moesten nog 2,2 kilometer lopen op 12 minuten. Op km 41 zag ik Peter en de kindjes, die werden bijna wild van enthousiasme. Duidelijk dat zij ook meeleefden :-) En op het thuisfront waren er ook super veel mensen aan het meevolgen, leuk is dat!

12936747_1577494839208739_5789154533599588822_n

Ik heb er nog een fenomenaal eindsprintje uitgeperst, zigzaggend tussen een heleboel mensen, man wat was het daar druk. Er wel op gelet dat Evelien mee was, want ik wou samen met haar over de streep, haja, zij had me het grootste deel van de wedstrijd voort getrokken. Hand in hand met Evelien over de streep, dat moest wel.

“Hebben we het gehaald?”, vroeg ik, want ik durfde zelf niet te kijken naar mijn horloge. Ze knikte en verdween meteen. Blijkbaar haar maaginhoud gaan legen. En toen hebben we een beetje gebleit van contentement :-)

Mooie uitloopzone wel in Rotterdam, waar plaats was om te wandelen en te stretchen. Meestal beland je meteen in de drukte. Goed geregeld.

Maar zot content, jong. Het besef dat we het gedaan hebben. En in minder dan vier uur. Geweldig! We hadden beiden voor de rest van de dag een glimlach op ons gezicht gebeiteld :-)

Voor Tom werd het helaas een opdoffer van formaat: hij had gehoopt in een tijd van 3:30 te eindigen. Maar hij is in wave 1 gestart, bij de hele snelle lopers en hij is te snel gestart. Bovendien was hij zijn hartslagmeter vergeten aandoen waardoor hij daardoor ook geen rekening kon mee houden. Gecombineerd met nog wat krampen is hij geëindigd in 3:55. Tja, hij is nog jong en er komen nog veel marathons, het zal hem vast wel eens lukken. :-)

*pace: minuten per kilometer. Om een streeftijd van 4 uur te halen moesten we een gemiddelde pace halen van minder dan 5:42.
**pacerteams: zijn begeleiden mensen aan een constant tempo naar de eindtijd. Als je zeker wilt zijn van een tijd kan je die volgen, maar het is daar altijd drukjes en ik loop daar dus liefst ver van.
*** gellekes: met snelle, noodzakelijke koolhydraten. Leveren je een instant boost op. Als je maag er tegen kan tenminste. Ander kenmerk: mierzoet, niet lekker. Al begin ik er aan te wennen.

Marathon Rotterdam: voor

Bon. Een eerste marathon loop je maar één keer. Mijn verslag hierover is dan ook zéér uitgebreid: een voor, een tijdens en een na. Indien niet geïnteresseerd: eventjes wegblijven van deze blog. :-)

Vrijdag vertrokken naar Rotterdam en nummerke gaan afhalen. Behalve dat ik het wedstrijdshirt maar lelijk vond was ik wel onder de indruk van het gebeuren daar. Een grote expo met enorm veel lopersgerief. Had je mij daar een uurke in laten rondlopen met een overvolle Visa-kaart, ik had mijn gerief wel gevonden. Gelukkig waren er man en kindjes en vriendjes die op me stonden te wachten. Een enorme wall met daarop alle namen van de deelnemers en dan je eigen naam zoeken. Maar drie Lienen die meededen en de laatste Lien ken ik, dat is een andere Trappenhuis-mama. Ha!

Gevonden! #roadtorotterdam2016

Gevoel: ik ben op geen enkel moment echt zenuwachtig geweest. Gek is dat, vroeger was ik echt superzenuwachtig als ik aan de start stond, ik bestierf het bijna. Nu totaal niet meer, is dat met ouder worden? Een beetje gezonde spanning, dat wel, maar meer niet. Mijn gevoel was gewoon: we hebben genoeg getraind, we kunnen onszelf niks meer verwijten. Nu is het kwestie van verstandig te lopen tijdens de wedstrijd, mezelf niet dood te lopen, en de rest hebben we toch niet in de hand.

De dagen voordien voelden een beetje als overtijd gaan: je bereid je maanden voor op iets en dan komt het maar niet. Je weet dat het zal komen, maar echt beseffen deed ik dat niet.

Pas op: het was ook niet dat ik zo zelfzeker was hoor. Ik dacht meer in termen van wat heb ik te verliezen? Niet zo veel eigenlijk, alleen opgeven zou ik enorm spijtig gevonden hebben, al weet ik ook dat dat ook kan gebeuren.

Slapen: dat deed ik de dagen voor de marathon eigenlijk zeer goed. Wat er dus wel op wijst dat ik er gerust op was. Hoe weinig ik sliep de nacht voor Den Haag (hooguit 2 uur), zoveel sliep ik laatste nachten voor Rotterdam. Gemiddeld 8 uur en voor mij is dat echt veel. Ik droomde wel veel, maar niet over de marathon. Gek eigenlijk.

Het weer: waar ze de hele tijd bewolkt en wat druppels regen voorspelden, merkten we de dag ervoor en de dag zelf al snel op dat het een stralende dag zou worden. Niet echt mijn weer om te lopen, maar goed, dat is één van de factoren waar je toch niks kan aan veranderen, dus dan maak je er sowieso maar beter het beste van.

Eten ter plaatse: pasta, tomatensaus, niet te veel vettigheid er op maar toch een beetje kaas. Verder veel rodebietensap. Water. Pannenkoekjes. Carbodrankjes. Sofie ging croque monsieurs maken voor de niet-marathonlopers, maar met een half croque toestel lukt dat niet. Wat meteen de running gag was van het weekend. Dat en de sleeves, waarover later meer.

De kledij: daar moet een mens toch stevig over nadenken. Want 42 km de verkeerde kledij dragen kan je echt zuur opbreken. Ik zag mensen starten met lange broeken, truien en jasjes… eurgh. Toch een beetje warm.

Marathonoutfit ligt klaar! Een mengeling tussen #nikeplus #teamdecathlon en #garmin. En oude kleren om achter te laten aan de start. En veel #etixx gellekes voor onderweg. #roadtorotterdam2016

Het broekje is dat dat ik kreeg van Decathlon, een trailbroekje. Handig omdat er veel plaats is om gellekes weg te steken zonder dat je een gordel of zo moet meezeulen. Ze tailleren wat klein, maar eens je het aanhebt kun je daar maar één ding van zeggen: perfect. Nog van Decathlon: looponderbroek (wat echt noodzakelijk is leerde ik tijdens één van de lange duurlopen) en BH (niet op de foto). En ook het hoofddoekje. Flatterend vind ik dat niet, maar djeezes, dat was het meest nuttige kledingsstuk dat ik aanhad. Ik heb donker haar en zet daar vier uur een brandende zon op en ik eindig met een zonneslag. Op 17 km floepte het van mijn kop, maar ik ben effe teruggekeerd om het op te rapen omdat ik wist dat ik zonder het niet zou redden. De sleeves had ik op het laatste moment nog gekocht, toen ik dacht dat het nog frisjes zou zijn aan de start. Niet meegenomen omdat ik wist dat ze meteen overbodig zouden zijn, en dan zit je ermee. Tom (Sofie haar lief) heeft me daar ontzettend mee uitgelachen, maar goed, ik kan daar tegen :-).

Schoenen, t-shirt en kousen van Nike. Allemaal al uitgebreid getest en goedgekeurd. Ik koos voor mijn oude Nike t-shirt (van 2009!), omdat ik dat nog altijd leuk vind en dat behoorlijk uniek is :-)

De oude kledij: de oude broek zelfs niet aangetrokken, het vestje wel en achtergelaten aan de start. Beetje zonde eigenlijk, want was niet nodig, was al warm toen :-)

Horloge: Garmin fr 235. Heb ik nu een goeie twee maand en daar staat een review over klaar die ik ook maar eens moet publiceren. Zeer content van. Gaf wel meer afstand aan dan 42.195 meter maar ik zie dat de meeste lopers meer hebben, dus ik vermoed dat we gewoon verder gelopen hebben dan een marathon.

De dag voordien: een beetje Rotterdam verkend: ik wou de nieuwe Markthal wel eens zien. Van buiten vond ik het een lelijk ding, maar binnenin was het wel indrukwekkend.

Eerder die dag, in de Markthal.

Peter is met Janne nog een beetje verder op uitstap geweest, maar ondertussen lieten de marathonlopers alweer de benen rusten.

Rustende benen #marathonrotterdam #roadtorotterdam2016

Mijn marathonplan

Mijn marathonplan is… dat ik gewoon ga genieten.

Ik heb veel getraind, dus ik mag mezelf niets verwijten. Ik heb getraind aan de hand van een schema opgesteld door iemand die er iets van kent, op basis van mijn lactaatwaarden. Goed dus, maar nog beter zou zijn met een coach die je kan bijsturen tijdens het proces. Dat kan allemaal, dat kost alleen meer, dat is dan misschien iets voor de volgende keer. Ik heb sedert ik het schema heb 993 km gelopen. Dju, net geen 1000, misschien moet ik er nog 7 doen. :-) Enfin, een gemiddelde van 47 kilometer per week.

Rotterdam

Ik heb mijn trainingsschema vrij nauwgezet gevolgd, behalve in de lumbagoweken en behalve de laatste drie weken, omdat ik voelde dat mijn lijf te veel op de proef gesteld werd. Dus dan is het beter om een beetje gas terug te nemen. Misschien zaten er weer wat te weinig snelle trainingen in. Als je mij laat doen, loop ik altijd in zone 1, lekker traag, ik ben een luie loper. Terwijl op interval trainen en op snelheid echt wel helpt. Maar goed, nog ruimte voor progressie dus. Maar dan nog, nu loop ik vaak op training tijden onder de 6 minuten per kilometer, niet eens in mijn hoogste hartslagzone. Vroeger lukte dat enkel op wedstrijd, aan een zot hoge hartslag.

Alleszins: trainingsgewijs kan ik mezelf niks verwijten en met dat gevoel zal ik zondag ook aan de start staan.

Gewichtsmatig heb ik ook mijn best gedaan: sedert november slaag ik er min of meer in mijn constante gewicht te behouden en niet bijkomen is het nieuwe afvallen. Even dreigden de paaseieren roet in het eten te gooien, maar door me tijdig te herpakken kan ik toch starten op het gewenste gewicht. Allez, less is altijd more in een marathon, maar we moeten niet overdrijven ook hé, we genieten te graag van het mooie leven ook. :-)

Ik vertrek met hartslagmeter, omdat ik graag mijn hartslag wat in de gaten hou. Een hele wedstrijd boven het omslagpunt lopen is namelijk geen goed plan, dat houdt geen mens vol. Het plan is om tussen de 160 en de 165 te blijven, dat is zo’n tien slagen onder mijn omslagpols. Welk tempo dat daar aan vasthangt, dat zien we die dag dan wel weer. Verder kijk ik tijdens een wedstrijd naar zo weinig mogelijk gegevens op mijn horloge. Ik loop een tempo waarvan ik weet (hoop in dit geval, wegens nog geen ervaring met die afstand) dat ik het kan volhouden. Het is mijn eerste marathon, dus als ik hem uitloop, loop ik sowieso een PR.

Voeding: ik heb een halfslachtige poging gedaan om me aan het Scandinavisch dieet van Annelyse te houden. Dat is een paar dagen zo weinig mogelijk koolhydraten om dan een paar dagen zoveel mogelijk koolhydraten te eten. Halfslachtig, want plots zat ik edamame-boontjes te eten en bedacht ik me dat dat koolhydraten waren. :-) Verder ben ik sedert zondag ook op de rode bieten gevlogen. Het scheelt dat ik dat gelukkig erg lekker vind, ik ben één van de weinigen precies. Bietensap zou prestatiebevorderend zijn en in die zin een natuurlijke doping. In Ploegsteert had dat precies toch geholpen.

En ja, ik vind dat echt lekker ja. #roadtorotterdam2016 #premarathonfood #rodebietensap #running

Komende dagen eten we veel koolhydraten en weinig vet. Pasta, witte dan, zonder vette sauzen. Wit brood met choco. Winegums. Een rijsttaartje misschien. Wel behoorlijk anders dan mijn dagelijks dieet :-) Maar ook havermout. Rodebietensap en veel water. En koffie.

Het weer belooft alleszins ideaal te worden, loopgewijs dan toch: 13 graden, bewolkt, eventueel wat lichte regen. Doet me denken aan de 20 km van Brussel vorig jaar. Daarna mag het volle bak lente worden, maar voor zondag graag nog een beetje wolkjes!

Maar alleszins: ik heb er nu al van genoten. Van de vele trainingen. Van de hele lange duurlopen. Het was zwaar bij momenten, soms was het lastig om te vertrekken. Maar eens bezig viel het allemaal goed mee. En ik zie er eigenlijk ongelooflijk naar uit!

Voor diegenen die zondag willen volgen: de start is om tien uur (al kom ik wellicht iets later over de startstreep) en er is een app waarin je mij kan volgen (F2614) en Peter doet misschien een poging om ondertussen iets op de facebookpagina te zetten.