Mijn goede voornemens gingen niet samen met het nieuwe jaar, maar begonnen pas in februari. Maar toch, Lien tweeduizenddertien, omdat het rijmt :-)

Dagen zonder vlees
Hoe moeilijk het vorig jaar ging, hoe gemakkelijk het nu gaat. De eerste dagen moest ik weer wat wennen, om niet “uit gewoonte” vlees te eten, geen vlees te proeven als ik er stond klaar te maken voor het bezoek en al. Van vorig jaar herinner ik me vooral de voortdurende opmerkingen en commentaar dat ik krijg. Nu is dat anders: de mensen weten dat al van mij. En zelf ben ik ook beter gewapend tegen commentaar. Of ik laat het gemakkelijker van me afglijden. Waar ik vorig jaar eigenlijk vooral op onderzoek ging in het gamma vleesvervangers heb ik er nu nog geen één keer gegeten. Het gaat eigenlijk zo makkelijk dat ik soms overweeg om nooit meer vlees te eten. Tot ik dan denk aan een lekkere ovenschotel met gehakt of een gehaktbroodje of een pasta carbonara met spekjes. Hmm. We gaan na de 40 dagen proberen streven naar max 2 keer per week vlees, denk ik.

Dieet:
Een dieet gaat eigenlijk heel goed samen met een vleesloze periode. Geen vlees, sporten, veel groenten en fruit, het past allemaal goed in één plaatje. Als ik het één laat hangen, dan volgt de rest vaak mee heb ik al gemerkt. Een echte update krijgen jullie pas na het volgende bezoekje aan de diëtiste.

Lopen
In de maand februari heb ik toch al weer 42 kilometer gelopen. In vergelijking met januari en de maanden ervoor is dat heel goed, want toen liep ik nikske. Ik heb me met mijn verjaardagscentjes nu ook een tweede paar sportschoenen gekocht. De helft van de tijd loop ik in Brussel, de andere helft in Gent. Als ge alles met de fiets en de trein doet en ik de helft van de tijd ook een laptop mee zeul, is het echt wel handig om op de twee plaatsen een paar sportschoenen te hebben. Helaas zijn ze wel niet zo schoon als die van vorig jaar. Dju, daar heb ik al spijt van gehad dat ik die nooit gekocht heb! Doel voor dit jaar: de stadsloop zal niet lukken, maar de midzomernachtsloop zou toch haalbaar moeten zijn.

Linzen en advocado’s
Waar ik een half jaar geleden nog bang was van linzen en advocado’s, ben ik nu dol op linzen. Ik zou ze werkelijk iedere dag kunnen eten. Ik eet ze op alle mogelijke manieren. Soms, als het snel moet gaan, dan eet ik ze uit blik. Minstens even lekker als vers. Sien is daar helemaal dol op. Als ik ze kook, dan kook ik zowat een pak in één keer, ik zet de rest in de frigo en dan doe ik daar de rest van de week vanalles mee. In een ovenschotel. Vermengen met iets als boterhambeleg. Koud in een slaatje. Deze met courgette en tomaat of deze met feta bijvoorbeeld.

Met advocado wil het nog niet zo goed lukken. Ik vind het behoorlijk smaakloos eigenlijk. Al ligt er nu nog ééntje in mijn frigo te wachten om geprobeerd te worden.

Kikkererwten en hummus doen het weer goed in deze vleesloze periode. En Sien is ook dol op hummus. Volgende stap: zelf eens hummus maken, die met rode biet.

Fietsen
Nu mijn auto verkocht is, wordt nu echt alles met de fiets gedaan, goed voor nog meer kilometers. Een beslissing over een nieuwe fiets is er nog niet, maar bedankt voor al jullie suggesties!

Goed bezig dus. Nu volhouden. Voor de rest van mijn leven, liefst :-)

Vroeger was ik grote fan van “Alaska”, op Radio 1. Een uurtje vertelradio, gewoon, rustig, een reportage op de radio. Niks meeslepender dan dat, een goed gemaakte reportage op de radio. Waar ge dingen kunt overlaten aan uw eigen verbeelding. Ik ben nog altijd een beetje heel veel verdrietig dat ze dat programma afgevoerd hebben.

Hier en daar vind je er nog wel iets van terug ja. Zoals het verhaal van Marie-Claire, in 2006 bekroond met de Dexia Persprijs. Zou die prijs nog bestaan, ja?

Er is maar weinig tijd meer voor radioreportages precies, en ik hou net zo van dat genre. En in andere programma’s vind ik mijn gading niet echt.

Maar. Mijn wederhelft maakt voor “Sporza” op zondag radioreportages. Eens de tijd nemen om gedurende 9, 10 minuten naar het verhaal van een sportfiguur te luisteren.

Zoals zondag. Ik ken Will Steveniers eigenlijk niet. Ik ken Didier Mbenga niet. En ik weet eigenlijk niet goed wat er precies fout gelopen is tussen hen. Maar het verhaal sleept je mee. Je moet gewoon verder luisteren. Aandoenlijk. Weet je: luister zelf maar.

Trots op mijn ventje dus, dat hij zulke schone reportages maakt, ja.

Mijn dochter kan koprollen. Mijn oudste dochter, welteverstaan. Pas op, die kleinste doet alles van de grote zus na en doet verwoede pogingen om ook te koprollen, maar dat lukt voorlopig nog niet. Als we haar een klein tikje op haar poep geven wel. Het kind is anderhalf begot.

Het heeft wel eventjes geduurd voor Janne kon koprollen, trouwens. Waar ze als peuter -net als Sientje nu- alles durfde (haar bijnaam in de crèche was Janne Zonder Vrees) is ze nu een echte angsthaas geworden. Op reis durfde ze niet in het zwembad te springen en durfde ze niet alleen te zwemmen met bandjes zoals haar iets jongere reisgenoot Corneel. Toch wel, de laatste dag van de reis!? Maar een beetje angsthaas zijn, is ook zo slecht niet. Het geeft een zeker gevoel van veiligheid.

Maar daar op reis, daar ging de tuin licht naar beneden, de ideale plek om te leren koprollen. En ze kan het nu, ook op effen ondergrond. En trots en al. Ook dat ze nu “tractor” zegt in plaats van “krakjok” en “fruitsap” in plaats van “sfruitpap” of zo.

Maar wat ik me afvraag. Zou ik dat nog kunnen, een koprol? Net als op mijn handen staan of een radslag draaien? Vroeger kon ik dat allemaal heel goed. Maar als ik eens goed nadenk: dat moet JAAAAAAREN geleden zijn. Zou ik het eens proberen? Of zou mijn rug of nek het dan begeven? Wat denkt ge?

En neen dat is niet Janne, dat is haar maatje Ella, die op Dranouter een koprol maakt. Foto genomen door Bert Rymenams.

Nia, dat is helemaal niets voor mij. Ik kan mijn lijf niet coördineren. Ik sla tilt als ik moet harmonieus bewegen. Naar het schijnt is dat allemaal niet nodig, zegt Lies me. En omdat Lies daar keihard mee bezig is en ik dat wel sjiek vind van haar: hier een beetje reclame. Voor de lezers uit het Mechelse. Al doen ze dat wat overal, ge moet het maar eens vragen aan Lies.

Nia, dat is in de eerste plaats genieten van je eigen lichaam. Deze wervelende fusie van dansvormen, gevechtsporten en helende kunsten neemt je via inspirerende muziek mee op een ontdekkingsreis door je eigen lichaam. Geef je over en geniet. Heb je besloten weer wat meer te gaan bewegen? Of wil je gewoon uit de bol gaan op leuke muziek… Nia is iets voor jou! Nia beleef je op je eigen ritme: je kan stap voor stap en klein beginnen, of er volledig voor gaan. En alles tussenin natuurlijk.

Nia is als chocolade – je moet het gewoon geproefd hebben om te weten hoe het smaakt!

Kennismakingsreeks “AYA”– 5 dinsdagavonden in maart en april

Maak (opnieuw) kennis met Nia en leer genieten van bewegen in en met je eigen lichaam.
In AYA gaan we de zuiderse toer op met wat vrolijke Zuid-Amerikaanse salsa, aangevuld met rustige opwarmings- en ontspanningsmuziek en opzwepende dansnummers. Héél veel fun met een vleugje latinopassie.

Wanneer? Zes dinsdagavonden van 20 u tot 21.15 u – 1/3, 15/3, 22/3, 29/3 en 5/4 (niet in de krokusvakantie dus!) Gratis proefles op 22/2!

Waar? Basisschool Dijkstein, Maanhoeveweg 33, Sint-Katelijne-Waver. Blauwe zaal.

Nodig: Losse, gemakkelijke kleren, een flesje water en een handdoek. We dansen op blote voeten.

Prijs: € 30 / € 10 per losse les

R1 – We are one – 10 dinsdagavonden in april, mei en juni

Ervaar de connectie tussen je lichaam, geest en emoties. We duiken in onze oerinstincten, verkennen de mogelijkheden van ons lijf en gaan gewoon lekker feesten! Dans in verbinding met jezelf, dans en geniet met gelijkgestemden.

Wanneer? Tien dinsdagavonden van 20 u tot 21.15 u
26/4, 3/5, 10/5, 17/5, 24/5, 31/5, 7/6, 14/6, 21/6 en 28/6.

Waar? Basisschool Dijkstein, Maanhoeveweg 33, Sint-Katelijne-Waver. Blauwe zaal.

Nodig: Losse, gemakkelijke kleren, een flesje water en een handdoek. We dansen op blote voeten.

Prijs: € 65 / € 10 per losse les

Telkens inschrijven bij Liesbet Coppens
Website

Eergisteren werd het nieuwe sportcomplex Rozebroeken voorgesteld op de commissie Sport en Cultuur. Het zal ferm de moeite zijn, dat kan ik u verzekeren. Maar nog even wachten.

Door al dat gepraat kreeg ik zin om terug te gaan zwemmen. Het was geleden van toen ik exact 41 weken zwanger was dat ik nog echt gezwommen had. Tenzij je de sporadische baantjes in een vakantiezwembad meetelt. Toch maar niet, het is de moeite niet. Gisteren een dagje thuiswerk en meteen mijn middagpauze aangewend om naar het prachtige Van Eyckzwembad te gaan. Ik blijf erbij: ik zou daar gaan zwemmen omdat ik het daar zo mooi vind.

Ik ben niet zo’n zwemliefhebber, maar zwemmen als ge zwanger zijt is toch echt wel zalig. Ik was van plan om 20 baantjes te trekken, maar het ging zo goed en ik was zo goed op dreef dat ik er 30 gezwommen heb. En ik heb me meteen voorgenomen om dat toch minstens één, misschien wel twee keer per week uiteraard te doen tot het einde van mijn zwangerschap. Kwestie dat een mens toch fit moet blijven tegen dat ie moet bevallen!

Allez zeg. We winnen dan uiteindelijk twee medailles, dan wordt er ook alles aan gedaan om dat zo vlug mogelijk de grond in te boren.

Zoals Ivan Sonck zeg, meteen al na de 4×100 meter. Dat dat toch wel geen wereldniveau was. Excuse me? Vorig jaar brons op WK, dit jaar zilver op Olympische Spelen en dat is geen wereldniveau? Jamaar, dat de VS en Jamaica hun stokje lieten vallen? Ewel, dat is een essentieel onderdeel van estafettelopen. Als ge dat niet kunt, verdient ge geen medaille. En dat hun individuele tijden rapper zijn: de ploeg is meer dan de vier losse onderdelen, dat hebben we bewezen.
En nogal wat media zijn er gelijk van overtuigd dat Gevaert goud verloor ipv zilver won. Vorig jaar zou ze goud gelopen hebben. Ja? Waarom verbeterden ze nu dan nog hun Belgisch record? Dat record dat ze vorig jaar ook al gebroken hebben? Die Russische was gewoon rapper, punt. Ons madammen (om eens niet de meisjes te zeggen) hebben een ferme prestatie neergezet, een dikke proficiat.

Allez en Tia loven ze wel, hoewel, het was ook maar omdat Vlasic één sprong miste op het verkeerde moment. Wel, dat is ook onderdeel van het spel. Ferm gedaan Tia!

Of Hans Vandeweghe deze morgen in de Morgen: Hij noemt het goud van Tia het eerste goud sedert Ulla Werbrouck in 96. “Het speeltuingoud van Henin vier jaar geleden is van een lagere orde”. Daar word ik dus woest van hé. Dan hebben we wereldtop (gehad) en dan minimaliseren we hun prestaties. Zolang ze (Kim en Justine) niet aan de top stonden was het “ze zullen wel nooit de top bereiken”. Als ze dan de top haalden was het: “jamaar, de Williamsen zijn geblesseerd momenteel”. En na al die Grandslamoverwinningen en Olympisch goud dan is dat plots speeltuingoud. Ik herinner me nochtans een heroïsche wedstrijd waarin Henin nog een 5-1 achterstand in de derde set omzette in winst. Ge moet het maar doen.

Ga zelf spelen in de speeltuin, Sonck en Vandeweghe.

Zegt mijn collega: “Ik word tegenwoordig iedere morgen wakker met uwe vent”.

Ik niet, laat dat duidelijk zijn.

Ik word wel iedere nacht wakker door mijn wederhelft. Het wordt precies steeds moeilijker om om 1 uur ‘s nachts op te staan. Vanaf zondag mag hij uitslapen: dan moet hij 7 nachten aan een stuk pas om 5 uur opstaan (slik!).

Het leven van een sportjournalist tijdens de Olympische Spelen is niet gemakkelijk. :-)

Los daarvan vind ik het heerlijk, al die verschillende sporten op TV! Ieder jaar van dat!

Ik was er voor de derde keer bij, bij de Big Jump. De tweede keer dat ik ook sprong. Vorig jaar mocht ik niet – 7 maanden zwanger, weet wel. Daar toegekomen, Janne bij Teun achtergelaten die haar uitstekend opgevangen heeft. Het babysitgezelschap werd later uitgebreid met Els en San. Dank om ondertussen voor mijn dochter te zorgen.

De nieuwe locatie aan Portus Ganda was wel een succes. In het centrum en veel meer plaats voor de toeschouwers. Die waren er dan ook massaal. Zwemmers iets minder maar ook nog meer dan genoeg.

Te voet de brug over in badkostuum vonden we iets minder leuk. Het oorspronkelijke strakke plan was om zo lang mogelijk te wachten om die kleren af te doen, het water in te gaan en dan kleren terug aan. Dat kon dus niet. Wachten tot ge moogt springen. Dat is eigenlijk wel een beetje spijtig. Er mochten echt niet zoveel zwemmers tegelijkertijd het water in. Wat ik bij een Big Jump toch zou verwachten. Volgend jaar groter stukje water afbakenen?

Het water was warmer dan verwacht, maar ook dieper dan verwacht. Even dreigde ik mijn sandaal kwijt te geraken en dat was niet de bedoeling. Hoewel, dan had ik een argument gehad om nieuwe te kopen. Die teug water in mijn neus, dat was zeker niet de bedoeling en deed me even kokhalzen. Kokhalzen terwijl je probeert boven water te blijven: niet gemakkelijk.

Maar toch vond ik het weeral wijs. Volgend jaar doe ik zeker weer mee. En juij, tot nog toe geen foto’s gezien waar mijn dikke billen opstaan!

Grmpf. Ik wou samen met Janne meedoen aan het babyzwemmen dat vanaf februari start. Ik had in oktober al eens geïnformeerd en toen hadden ze enkel gezegd dat de lessen in februari van start gingen, maar niks gezegd van een inschrijvingsdatum. Nu, ik weet dat wel, van die inschrijvingsdatum, maar ik dacht: ik hoor wel wanneer ik moet inschrijven, via de Sportwaaier die in mijn bus valt, of via mail. Nikske gezien natuurlijk en nu zit alles al vol. Ik sta er op als tweede reserve op zondagmorgen van 9 tot 9:30u. Maar het zal dus wel niks worden. Kan ik dat nog ergens doen in het Gentse? Pfff, ben echt ontgoocheld, ik wou dat zo graag doen. Volgende lessenreeks: september. Komaan zeg, dan is mijn dochter al een jaar. Ik kan al beter meteen voor het peuterzwemmen kijken.

Zelf heb ik vanmorgen mijn tweede les met Evy voltooid. Twee keer drie minuten lopen op het einde! En ik heb er zelf nog eens drie minuten aan toegevoegd, want ik was nog niet thuis. Mijn conditie is zo slecht dat ik niet veel lessen zal moeten overslaan. Drie minuten lukt wel, maar het moet voorlopig niet veel meer zijn. Maar Evy heeft al verklapt dat we volgende keer ook maximum drie minuten lopen.

En Janne eet al veel vlotter pap. Ze heeft al door dat ze haar mond moet openen en dat er dan eten in gestopt wordt. Dat betekent al iets minder morsen. En in de relax gaat eten geven vlotter. Op de schoot ook geprobeerd, maar dat vond ik niet zo handig.

Ik ben een slechte slaper. Dat is een beetje in perioden maar vorige week had ik het weer zitten. Gemakkelijk in slaap geraken ja, maar na een uur of twee, drie wakker worden om dan niet meer te kunnen slapen. Tot het moment dat de wekker afgaat natuurlijk, dan sliep ik net weer een half uurtje. Vreselijk lastig is dat. Alle hulmpiddeltjes geprobeerd (beetje lezen, beetje tv kijken, beetje warme melk met honing, schaapkes tellen, …) niets helpt.
Nu, een mens heeft dan natuurlijk wel de tijd om na te denken waarom ik niet kan slapen. Ik had al eerder de link gemaakt tussen fysieke beweging en goed slapen. Op reis slaap ik veel beter bijvoorbeeld omdat ik dan meer fysieke beweging heb. En toen ik liep sliep ik ook beter. Lopen is geen goed idee meer. Ver fietsen ook niet, ik vertrouw niet meer volledig op mijn gevoel voor evenwicht, alleen voor mijn korte verplaatsingen dus. Wandelen doe ik al genoeg, in de mate van het mogelijke. Maar zwemmen! Dan gebruik ik dat zwangerschapsbadpak ook eens! Vorige zondag een eerste keer gaan zwemmen en me direct zeer ambitieus een 11-beurtenkaart gekocht. En die moet op voor ik beval, ném.
Ondertussen drie keer gaan zwemmen en zwanger zwemmen is eigenlijk wel wijs. Geen last van de extra kilo’s. Eerste keer 22 baantjes, tweede keer 26 baantjes, vandaag 30 baantjes. Ik ga het aantal baanjes niet verder opdrijven maar misschien nog een keer meer te gaan zwemmen.
En toeval of niet, zit het tussen mijn oren of niet, maar sedert vorige week slaap ik weer beter!
En nu ga ik naar de Big Jump. Niet om te zwemmen, dat durf ik niet met al dat volk (bang voor trap in de buik!) maar wel om te supporteren!