Winterloopkledij. En schoenen.

Loopgerief. De gemiddelde loper wordt behoorlijk vrolijk als hij nieuw loopgerief mag kopen. Ik word bijzonder vrolijk. In periodes dat ik veel aan het lopen ben vind ik loopkledij belangrijker dan gewone kledij. Echt wel! :-)

Nu ik een wintermarathon plan wil ik dus wel een beetje extra, goed wintergerief. Want er staat dus veel training gepland in de winter en dat geeft me niet. Ik loop nog altijd liever buiten in de kou en de regen dan dat ik op een loopband moet staan. Maar je moet wel een beetje goed uitgerust zijn dus.

In de loop der jaren heb ik wel al een aardige collectie sportkleren verzameld, maar het ene ding is het andere niet. Sommige dingen gaan al jaren mee, andere dingen ben ik na een paar keer al beu omdat het bv naar boven kruipt of omdat het zweet blijft aan de binnenkant hangen. Irritant.

Maar goed. Ik mocht van Decathlon een paar spullen proberen. Ik ga vaak naar Decathlon wegens vlakbij, betaalbaar en goed gerief over het algemeen. Ook voor de kinderen. Eén minpuntje: ik vind de loopkledij meestal niet echt mooi. Ahum. Sorry hoor. Maar nu was er toch één jasje dat mijn aandacht trok.

Om te beginnen vond ik het dus al mooi. Hoera! Maar vooral: het heeft alles ineen, het is – zonder twijfel- het meest vernuftige jasje dat ik ooit gezien heb (en geloof me: ik heb er al veel gezien). En echt, dat is een gemak, want in de winter ben ik anders best lang bezig met het juiste gerief te verzamelen vooraleer ik kan vertrekken.

2016-11-16_03-37-08

De voordelen:

  • Ingebouwde handschoentjes: die je eerst over je vingers kan doen, vervolgens enkel over je handen om vervolgens naar boven te schuiven. Ideaal want in hebt begin heb ik koude handen, daarna niet meer. Wat moet ik dan met die handschoenen hé.
  • Ingebouwde buff: ik loop heel vaak met een buff, want als ik ziek word, dan is dat altijd eerst en vooral op mijn keel. Ik hou die dus eigenlijk graag warm. Hier zit die netjes ingebouwd, maar je kan hem evengoed aflaten. Eerst voor je gezicht, na een tijdje niet meer.
  • Ingebouwde pet in de kap: ik hou van petten om te lopen! Dat houdt het water toch meer uit je gezicht. En die is op zo’n manier ingebouwd dat je die echt knap kunt aansluiten zodat die niet afwaait.
  • Ah en ook belangrijk natuurlijk: fluo-elementen. Voor de zichtbaarheid.

Enige nadeel misschien zijn de mouwen: die voelen wat krakerig aan dus ik denk dat ik het liever ga dragen met een t-shirt met lange mouwen onder. Maar daarvoor moet het echt koud zijn wel. Anderzijds denk ik dat het jasje net daardoor wel zeer waterafstotend is!

Helaas (euh nou ja) heb ik het jasje nog nooit kunnen uittesten in heel koud weer of in nat beestenweer zoals vanochtend. Blijkbaar valt het weer altijd nogal mee als ik ga lopen. Zoveel te beter natuurlijk! Maar ik ben zo zeker dat ik nog zoveel deugd ga hebben van dat jasje! Het kost 60 euro en echt, voor een jasje met zoveel mogelijkheden is dat eigenlijk gewoon géén geld.

Ik heb het ook vaak nogal warm als ik loop en als het niet regent loop ik dus enkel met een t-shirt met lange mouwen. Maar dan loop ik wel met buffke (nekwarmer) én een mutsje van Decathlon. Een loopmutsje, dat vond ik dus vroeger onzin: een gewoon fleece mutske lukte toch ook wel? Nou ja, tot je dus zo’n loopmutsje opgezet hebt hé, dit mutsje is dus echt een stuk comfortabeler. Bovendien kan je er een lampje aan hangen én is het met een fluorescerende print. Ik ben zot van dat mutske, echt! Eén minpuntje misschien: geen gat om een staart door te steken, maar echt storen doet dat niet.

mutske

Ik kreeg ook een runlight, dat was ook zoiets waarvan ik het belang ervan vroeger onderschatte. Ik loop niet vaak in het donker, maar als ik het doe gaat dat ding mee. Je ziet zowat alles dus de kans op vallen is een stuk kleiner. En je wordt ook zelf bijzonder goed gezien, dat is ook een niet te onderschatten belang.
En tot slot kreeg ik ook fluorescerende handschoentjes, maar die zal ik dus eerder gebruiken op de fiets. Handschoenen om te lopen: ik zwier dat na 500 meter uit en wat moet ik er dan mee hé. Maar al bij al: zeer tevreden van het gerief allemaal!

Oh ja. En gisteren heb ik mijn jaardoelstelling gehaald: 1500 kilometer gelopen in 2016 en nog 6 weken te gaan! 800 kilometer daarvan waren op mijn Nike Lunarglides, en die waren daarmee wel weer helemaal versleten. Asfaltloperke hé. Heel tevreden van geweest daar niet van. Maar ik begon het al weer licht te voelen in mijn schenen dus tijd voor nieuwkes. Deze keer werden het Asics! Weer goed voor een kilometer of 800!

Met deze 12 kilometer haalde ik vandaag al mijn jaardoelstelling binnen: 1500 km! Waarna ik mezelf trakteerde op nieuwe schoentjes. #asics #running #nevernotrunning #running

Bedankt voor de spullen, Decathlon en Walkie Talkie!
#teamdecathlon

Halve marathon Donkmeerloop

Exact een week geleden, tijd voor een verslagje dus. Halve marathon op de Donkmeerloop.

Een aanval op mijn PR van de halve marathon van vorig jaar in Ploegsteert. Dat stond toen op 1:52:12 maar het parcours was wel 400 meter te kort om een halve marathon te zijn.

Vorig jaar werd er in de zomer beter doorgetraind, maar ik had mijn training wel goed hernomen in september. Maar dat was dus tot dat mijn boek uit kwam. Die week liep ik zelfs niet, denk ik. Maar daarna weer wel. Niet genoeg weliswaar, maar wel aangevuld door veel crosstraining (vooral Hiit, Sixpack en spinning in FIT Gent bedoelen we daarmee. Het is daar kweet nie hoe wijs trouwens.) Zo spierversterkende oefeningen: dat is goed voor uw lijf in het algemeen en dat ondersteunt ook uw lopen. Zonder te lopen kan je daarmee sneller lopen :-)

Maar goed, toch niet genoeg getraind en een beetje oververmoeid de dagen voordien. In die zin dat ik eigenlijk niet zo veel stem had. Gelukkig had ik een wit konijn in mijn hoed zitten: niemand minder dan Chris Rogghe, een fenomeen in loopland eigenlijk. Zij had me al eens eerder gehaasd in Gent en ze vond dat wel fijn en ze wou me nog eens hazen voor de halve marathon ook. De timing zei 1 november, ideaal na haar marathon in Amsterdam (waar ze wel geblesseerd moest opgeven) en voor haar halve waar ze nog eens zelf stevig wil doorgaan.

Loopfoto’s, ze zijn maar zelden flatterend.

Photo

Enfin, ze wist van mijn oververmoeidheid en mindere training, maar het plan was toch om aan een pace van 5:10 te starten en te zien hoe lang we dat konden volhouden. Om een PR te lopen dat onder de 1:50:00 lag. Bij het vertrek bleef de speaker maar herhalen dat we de halve triatlon bijna ging beginnen, dus ik maakte me wel een beetje zorgen, want ik had geen zwemgerief en geen fiets bij :-)

Om het kort te houden: ik heb het lastig gehad. De hele wedstrijd door zowat. Ik heb de hele tijd gedacht dat ik dit écht écht niet kon volhouden. Maar ik heb het op één of andere manier toch gedaan. Drie mindere kilometers van rond de 5:30 maar gelukkig op andere punten wat voorsprong genomen. Het parcours was iets langer, dus hebben we gewoon 400 meter voor de aankomst nog een sprintje gezet en dan rustig uitlopen. Strava-tijd telt. En Strava zegt 1:49:28. Stevig PR en onder de 1:50:00 dus. Hoera!

Halve marathon in 1:49:28. Stevig PR ondanks niet zo optimale voorbereiding. Haasje en volger zijn blij! #running #donkmeerloop #runstagram #runfie

Leuke wedstrijd verder. Wel rondjes, maar dat stoort me niet, ik weet dan goed aan wat ik me kan verwachten. En mooi parcours, wel veel bochtjes.

En ik werd zelfs opgehaald en afgezet door Chris aan huis ook, echt topkonijntje dat hoor :-). Bedankt!

Marathon 2. Een hele speciale!

Bon. Waar was ik gebleven. Dat ik nog eens een marathon ging lopen. In Kopenhagen, dat was het plan. Maar toen bleek dat weekend hét weekend van Kopergietery te worden en Janne doet daar aan mee, dus dat was al een moeilijke. En toen zou Sien ook nog op bosklassen vertrekken op maandag en werd het organisatorische eigenlijk een onbegonnen zaak.

Terug naar af dus.

Mijn allereerste plan was een marathon te lopen op mijn veertigste verjaardag. De enige die ik vond was Tokyo. Toch wat ver, en dus deed ik ondertussen al die van Rotterdam, dan hadden we die marathon voor mijn veertigste toch al gehad.

Maar goed. Toen passeerde er een berichtje van marathonman. Dat er nog plaatsen waren om mee te gaan naar Tokyo. Verleidelijk. Tot ik het prijskaartje bekeek. 2400 euro per persoon. Zonder vliegtuigtickets. Slik. Dat had ik er niet voor over. Zeker omdat je dan toch zo bezig bent met de marathon dat je weinig van de stad kunt zien.

Nog een beetje verder gezocht en ik kwam uit bij deze. Héhé. Een kleine marathon, 500 à 600 deelnemers. In Italië. We zullen ons Italiaans nog wel een beetje moeten bijspijkeren, want de communicatie gebeurt voornamelijk in het Italiaans.

Heel lang moest ik eigenlijk niet zoeken vooraleer ik iemand vond die zo zot was om mee te gaan. Deze keer werd het Femke, ook wel gekend als mijn trainingpartner die mijn boek hielp mee vorm geven (in al zijn facetten). Tijdens de voorbereiding voor Rotterdam liepen we ook al een paar keer samen, Femke liep later de Great Breweries Marathon.
Maar heerlijk toch, dat ik altijd van die zotte ideeën krijg en dat ik altijd wel zotte vrienden/vriendinnen vind die mee willen in mijn plannen :-)

En dus gaan we naar Italië. En nemen man en kinderen mee. Ik weet eigenlijk niet of er al ooit Belgen geweest zijn die aan die wedstrijd deelgenomen hebben. En het is een jubileumeditie, 20 ste editie. Leuk ook: het is een marathon die van punt a naar punt b loopt, dus niet in een rondje.

verdi

Wordt een eitje hoor, die marathon, de eerste helft is het vooral naar beneden lopen, daarna is het vlak :-)

verdi2

Wat wel wil zeggen dat we zowat moeten beginnen aan het trainingsschema. En dat er lange, koude, donkere duurlopen gepland staan, want lopen op 26 februari betekent langste trainingen in het putje van de winter. Maar ik loop graag in de winter, denk ik nu. En ik heb een super goed jasje gekregen van Decathlon die me door de koude heen gaat helpen. En een runlight, voor als het donker is.

Maar wel! Dat ik OP mijn veertigste verjaardag een marathon ga lopen. En dat ik dat daar daarna ga vieren. Hoe leuk is dat wel niet?
OK. Niet iedereen gaat dat begrijpen, vermoed ik. Maar goed. Ik vind het super! Nog 124 dagen!

De boekvoorstelling

Zo’n dag waarop alles een beetje misgaat. Of in het 100 loopt. Maar waarop alles ook wel weer goed komt.

Het begon al de avond voordien. Sientje die ziek werd. Hoge koorts. En dan slaapt het moederhart niet goed. En ook wat zenuwen wellicht. Omdat het boek nu echt in de winkels ligt en wat de reacties daarop gaan zijn. Twee uur geslapen had ik. Het werd dus een hele lange dag. Eurgh. Maar dat ik twee vriendinnekes had die me al van ’s ochtends heel vroeg (4 uur) bijstonden.

Gevolgd door een interview bij Radio2 dat gelukkig wel goed ging. Om 7.15 u op de radio, jochei! De rest van de dag was voorbereiding met boodschappen doen (voor de hapjes) en hapjes voorbereiden. Gelukkig heb ik een topbroertje én moeder die me kwamen helpen.

En dat ik een superbroertje heb die mij altijd komt helpen. Voor al uw feesten, één adres! #moicheztoi

Maar Sientje was dus zo ziek was dat ze gewoon ook niet mee kon naar de boekvoorstelling. En dat was normaal gezien wel het plan. Maar het ging echt niet. Wel jammer. Verder trouwens nog wel wat afzeggingen van zieke mensen, er heerst wat tegenwoordig. En Iris van Hoof die zelf haar arm brak op de dag, ook spijtig.

Maar verder:

  • Dat ik mijn speech heel interessant vond toen ik hem aan het schrijven was en dat is hij ook. Maar toen ik aan het lezen was vond ik het plots allemaal te lang duren en dan heb ik de helft overgeslagen. Korte speechen zijn beter!
  • Sofie deed er ook ééntje, perfect van lengte.
  • Dat ik dat signeren eigenlijk heel plezant vond. Het was natuurlijk voor allemaal mensen die ik kende en ik heb er een erezaak van gemaakt om voor iedereen echt iets persoonlijk uit mijn mouw te schudden. Heel plezant!
  • Dat elke gelegenheid om uw vriendjes samen te brengen een goeie gelegenheid is. En een boek voorstellen zeker. Leutig.
  • Geslaagde boekvoorstelling. Volk. En hapjes. En cava. En boeken, a ja.

    Dat ik eigenlijk een beetje schrik had de reactie van mijn nichtje de diëtiste. De docent diëtiste zelfs. Die toegeeft dat ze nu gewoon zelf ook het 5:2 dieet volgt. En verder zeer lekkere zelfgemaakte snoepen mee had. Want ik kreeg ook cadeautjes!

    En dat ik ook cadeautjes kreeg! 🍫 🍬 🍪 🌸 en de perfecte oorbellen! Van @fit.gent mocht ik gratis fitnesslessen uitdelen en @puratos zorgde voor superlekker havermout- en volkorenbrood. Bedankt allemaal! #vastenenfe

    Ah en zoals dat hoort: er zijn nog veel meer foto’s te bekijken van de boekvoorstelling.
    https://www.facebook.com/vastenenfeesten/photos/?tab=album&album_id=362935097376503

    En ja, er was een probleem met mijn blog, die is verhuisd van server en plots was er terug spam, maar dat is hopelijk opgelost nu…

    De loopplannen voor 2016. En 2017

    Of ik nog nieuwe loopplannen heb, vroeg Josie’s little things op Instagram.

    Wel ja. Om te beginnen zocht ik een najaarsdoel, om me weer wat op te laden na die luie zomer. Chris wil me opnieuw hazen, zo na haar marathon in Amsterdam en voor haar halve marathon in Deinze. Het wordt dus de Donkmeerloop van Berlare, op 1 november. Zie ik helemaal zitten, het is wel in rondes en ik loop liever één grote ronde. Maar toch, wordt leuk wordt afzien en heel de tijd vloeken op Chris dat ze veel te rap gaat en dat ik niet mee kan maar met hopelijk een toptijd achteraf!

    Ik ben benieuwd hoe snel/traag ik ga gaan dit jaar. Vorig jaar liep ik in het najaar een top halve marathon, maar toen heb ik in de zomer flink doorgelopen, dit jaar niet, en dat is toch wel te merken aan de conditie.

    Vertrokken op karakter... Maar blij dat ik "mijn" onderdoorgang ingelopen heb. #coupure #running #nevernotrunning #runstagram

    Hier liep ik trouwens voor de eerste keer op de onderdoorgang van de Coupure. Ik noem dat een beetje “mijn” onderdoorgang, omdat ik indertijd het eerste gemeenteraadslid was dat op dat idee kwam (als ik me niet vergis). En daarna is die er gewoonweg gekomen. En dat is super, want dat is een hele verbetering voor fietsers (en voor auto’s). Ha!

    Normaal gezien ging ik me terug een schema laten opmeten door Bart Raes, maar de afgesproken dag was het hittegolf, en dat zag ik toch niet zitten, vooral omdat mijn hartslagwaarden dan veel hoger zijn. Afgezegd dus en me nu een gewoon schema’tje aangemaakt met Endomondo. Vier keer per week. De trainingen zijn niet zo pittig, maar ik maak die zelf een beetje pittiger door er hier en daar wat versnellingen of wat kilometers aan toe te voegen. Raar is dat, vroeger vond ik het vreselijk om een schema te volgen. Maar sedert ik er vorig jaar ééntje liep ben ik er een beetje aan verslaafd. Als ik een schema heb, dan volg ik het, en dan sta ik er desnoods vroeg voor op om mijn kilometertjes te malen.

    In heel mijn loopcarrière nog maar zelden gedaan: vroeg opstaan om te gaan lopen. #running #garminfr235 #nevernotrunning #vastenenfeesten #summer

    En een volgende marathon zit er ook wel aan te komen. Helemaal zeker is het nog niet, maar de kans is vrij groot dat het die van Kopenhagen wordt: mooie stad, goeie datum, plat parcours én ik heb al wat gezelschap! Ik hou jullie op de hoogte!

    Vakantie 2016 en sporten.

    Dat was dus een ramp. Allez, niet helemaal, maar toch bijna.

    Juli werd afgesloten met een schamele 38 kilometer op de loopteller. Er zijn periodes dat ik dat gemakkelijk per week loop. Of zelfs één keer liep ik dat op één dag. In juli liep ik het minst sedert de afgelopen twee jaar.
    Augustus was iets beter met 62 km maar nog altijd niet veel.

    Vind ik dat erg? Welneen. De boog kan niet altijd gespannen staan. Juli was de maand waarin ik fulltime werkte (altijd in de vakantie), waarin de man veel weg was voor meerdere dagen en ik de rest dus alleen moest doen. De maand waarin ik een boek afwerkte en daar veel tijd in stak. De maand ook waarin het te warm was om over de middag te lopen was en er met de collega’s altijd wel iets anders te doen was (Brussel Bad en petanque tornooi op het werk). De zomer is gewoon niet mijn loopseizoen, nooit geweest. Te warm, te onregelmatig, te veel feestjes. Hoe graag ik ook eens de marathon van Berlijn zou lopen, het zal er wel nooit van komen, want lange duurlopen in de zomer: niet mijn ding. Augustus ging ik veel op reis. OK, er werd op reis wel een schamele poging gedaan om aan sport te doen, met een dagelijkse 7-minute workout. Die we twee dagen deden. Maar de kinderen waren zeer enthousiast!

    2016-08-03_11-38-23

    Maar goed. Omdat het toch een beetje te pover is ben ik weer begonnen met krachttraining. Vorige zomer deed ik dat heel veel en ik ben er echt van overtuigd dat ik daar sneller ben door gaan lopen. Maar goed, het viel op den duur niet meer te combineren, die krachttraining gecombineerd met de marathontrainingen dus die krachttrainingen zijn ergens gesneuveld of gereduceerd tot wat noodzakelijke coretraining.

    Hoe pak ik dat aan? Oh een beetje à ‘l improviste. Soms hou een tabata ritme aan: 20 seconden trainen versus 10 seconden rust, en dat 8 sessies. Ik kies twee oefeningen en die wissel ik af. Bv squats en lunges. Of bridges met fietsen. Of touwtjespringen. Ik kies oefeningen die ik het liefst doe en die ik het meest zinvol vind voor mijn lijf. En ik smijt er ook al eens een seven minutes workout tussen. In die zin kan ik sworkit wel aanraden.

    Krachttraining is iets raar. Ik doe het niet zo graag, omdat ik er mijn hoofd niet zo kan mee leeg maken als met een goeie looptraining. Maar anderzijds: als je dat een paar dagen/weken doet voel je je lijf wel sterker worden. OK ja, stijf ook ja. :-)

    Ik kan daar wel mee leven eigenlijk. In de lente, winter, herfst focus op lopen. In de zomer wat meer krachttraining. Al zou het ook goed zijn als ik dat wat meer in de rest van het jaar zou doen. Dat is dus een beetje mijn goede voornemen voor het nieuwe sportjaar. En als het me alleen niet zo lukt kan ik altijd eens naar de twee nieuwe fitnesscentra gaan die in mijn buurt openen.

    Maar nu hebben we een nieuw loopdoel! Als alles goed gaat loop ik een halve marathon op 1 november in Berlare. Dus heb ik me een nieuw loopschema aangemeten.
    Alleen verstuur ik soms bijzonder gekke berichten terwijl ik loop. En mijn telefoon niet vergrendel.

    Conversaties die ik verstuur tijdens het lopen. #whatsapp. Volgende keer foon vergrendelen 😂

    En let goed op: dat was dus maar een fractie van hetgeen ik verstuurd heb hé, ik denk dat er zo tien schermen waren :-)

    Maar goed, we zijn weer vertrokken!

    Vakantie 2016: the Cotswolds en Stonehenge

    Vanuit Oxford gingen we door naar de Cotswolds, maar onderweg deden we nog efkes een groot kasteel, Blenheim Palace, werelderfgoed. Winston Churchill is er geboren (eerder toevallig, hij werd twee maanden te vroeg geboren) en hij vroeg er zijn vrouw ten huwelijk. Het kasteel zelf kon me matig boeien, ik heb zoiets wel al eens gezien. Maar de meisjes waren wel onder de indruk.

    Blenheim Palace. Ergens in één van de vele kamers is Winston Churchill geboren. De rest is geschiedenis, het paleis was al geschiedenis.

    En we waren eigenlijk allemaal écht onder de indruk van de rondleiding boven. Daar hadden ze een automatische rondleiding, van kamer naar kamer, met deuren die automatisch open en dicht gingen. In iedere kamer werd er wat verteld en er zaten grote, levensechte poppen, die vanalles deden. Soms keken ze in een spiegel maar die spiegel was een beeldscherm waar een actrice met dezelfde kleren aan als de pop een hele scene speelde. Een beetje Efteling, maar dan ingezet voor het museum. Echt indrukwekkend.

    Onderweg naar ons volgende bestemming gingen we ook nog efkes naar het graf van Churchill. Niets groots en protserig zoals misschien wel te verwachten was.

    Churchill, bescheiden begraven in Bladon...

    En dan naar ons huisje in de Cotswold. Gehuurd via Airbnb, een echt kleine cottage in een typische straat. Mooi. Kinderen waren na drie dagen van restaurant al blij dat we weer gewoon thuis konden eten.
    Al dat slecht weer in Engeland zeg. #janne1709 #sien90210 #cotswolds

    We bezochten er verschillende dorpen: Stow-on-the-wold, Bourton-on-the-water (zéééér toeristisch), Lower Slaughter op dag 1. Het was ongelooflijk mooi weer die dag (jawel! in Engeland) en het was dus heerlijk dat we overal met ons voeten in het water konden.

    Dat het goed is hier. #cotswolds16

    Op dag 2 trokken we naar Stratford-upon-Avon, ofte de geboorteplaats van William Shakespeare. Zijn geboortehuis staat er nog en je kan dat bezoeken en wij vonden dat eigenlijk een echte aanrader met de kinderen. In de tuin liepen acteurs rond en je kon je favoriete Shakespeare stukje vragen om te spelen. Indrukwekkend.
    The bard's birthplace #cotswolds16

    Looking into Shakespeare's garden... #janne1709 #sien90210 #cotswolds16

    Verder ook met de bootjes gevaren, mooi tochtje (zeker een aanrader als je man op dag 1 in de Cotswolds zijn voet omgeslagen heeft en eigenlijk niet deftig kan stappen.). Nog eens tot in de kerk waar Shakespeare begraven ligt. En in het terugkeren deden we nog een dorpje Chipping Campden waar we in een gezellige pub terechtkwamen waar het volgens mij heerlijk moet zijn om te blijven eten, maar het was volzet en we hadden nog eten liggen.

    Laatste dag, vertrekken naar huis, niet zonder een omweg te doen langs Stonehenge. Niet op voorhand geboekt (stom!), lange rij in de loden zon (warm!) en efkes onrust dat we het niet gingen halen omdat we ook wel een boot te nemen hadden naar huis. Maar eens je betaald hebt stap je onmiddellijk op een bus die je in geen tijd tot aan het monument (en terug) brengt. Handig. De wandeling ernaar toe lijkt me ook leuk, maar daar was dus geen tijd voor.

    Stonehenge jump!

    Leuke afsluiter van een leuke vakantie!

    En we waren tijdig aan de boot ja. Oef.

    Samenvatting: Groot-Brittanië: het is eens iets anders. Het kan er wél mooi weer zijn en het eten is er best lekker (ik heb genoten van de Engelse pies en de kinderen wilden elke dag een scone!).Wij gaan zeker terug, want er zijn nog veel dingen die we er willen zien!

    De Okkernoot – Dodentocht, the sequel

    Twaalf jaar na mijn groot avontuur kreeg ik een mailtje van iemand. Die ook de Dodentocht wou wandelen voor het goede doel. Hetzelfde goede doel als waar ik indertijd voor wandelde: De Okkernoot. De tweede thuis van mijn zusje. Waar ze graag woonde.

    Die iemand is dan nog toevallig de broer van een goeie vriend van ons. Zij hebben ook een neef met autisme die dankzij De Okkernoot goed geholpen wordt. Dus! Zo’n mooi initiatief, dat moet ik wel steunen!

    Stijn De Clercq start op 12 augustus de Dodentocht en zou graag gesponsord worden. Onder andere door mij en jullie!

    BE04 7450 7371 6231 op naam van DODENTOCHT OKKERNOOT 2016 SDC

    Stijn wandelt de tweede keer mee, vorig jaar moest hij stoppen op 70 km en nu wil hij, gesteund door alle giften, uit wandelen. Ik hoop dat het hem lukt en dat hij veel centjes kan verzamelen voor De Okkernoot!

    Stijn valt ook te volgen op http://tracking.dodentocht.be/ en zijn startnummer is 1075.

    Bedankt alvast!

    (en neen, ik heb nog steeds geen plannen om nog eens de Dodentocht mee te wandelen)

    Ondertussen

    Is het schooljaar gedaan en zijn we nu officieel uit de kleuters.

    En zo vliedt en vliegt de tijd... Geen kleuters meer in mijn huis.

    Toptijden heeft ze daar al beleefd, daar in het Trappenhuis. Ze zitten daar in een “classe unique” systeem, dus alle leeftijden door elkaar. Dit zijn de 6 bruine beren die nu naar het eerste leerjaar gaan.
    6 afgestudeerde bruine beren.

    Heeft de man heel wat voetbal én supporters gezien, maar dat is nu dus ook gedaan. Dju toch.
    Arena #hun #bel #euro2016⚽️

    Tussendoor profiteerden we van de eerder redelijk zeldzame mooi weermomenten. ‘l Amuzette in Gent, ik kan u dat echt van harte aanbevelen.
    Telewerk. Staking. Late dienst. Ideaal moment voor een gezellige lunch. #seizetheday #52dieet #feestdag

    De vakantie is dus begonnen. Al zal het hier in de maand juli nog erg druk zijn met een paar leuke projectjes!

    Mijn breed uitwaaierende tenen

    Bon. Als ik zeg dat ik brede voeten heb, dan word ik al eens op ongeloof onthaald. “Gij brede voeten? Wacht maar tot ge de mijne ziet!”. Om één of andere reden geloven ze dat van mij niet. Wel, dan, nu, voor eens en altijd het bewijs.

    Eigenlijk weet je het al, aan mijn sportschoenen. Mijn laatste twee Brooksschoenen waren allebei vroegtijdig versleten op dezelfde plaats. Mijn kleine tenen komen er na een 600-tal kilometer gewoon doorpiepen.

    2015-10-29_09-53-36

    Maar ook Birckenstocks zijn te smal zijn voor mijn voeten. Ja, Birkenstocks, jawel.

    Mijn breed uitwaaierende tenen. Het bewijs. #birkenstocks #magicblack

    Mijn tenen hangen daar een stukje over ja. Ik kan die daar even op duwen, maar na twee stappen hangen die daar gewoon weer over.

    Normaal heb ik maat 38, sportschoenen koop ik altijd maat 39 omdat ik anders blauwe teennagels krijg. Birkenstocks raadt aan om een maat kleiner te kopen dan je gewone maat en tot vorig jaar droeg ik dus altijd maat 37. Maar nu toch eens maatje 38 gekocht, maar het probleem blijft dus. Enfin, een probleem is het niet echt, want ik heb daar geen last van, ze zijn hoog genoeg dat ze niet op de grond hangen.

    Behalve dat ik er echt niet in slaag om zo’n platte sandaaltjes met fijne bandjes te kopen. Mijn voeten passen daar gewoon niet in en daar is dat met die tenen echt belachelijk.

    Voila, dat was waarschijnlijk echt hét weetje dat jullie nodig hadden om jullie zaterdag mee in te zetten.