De Verdimarathon 2017

De marathon zelf dan.

Het hotel had voor een heerlijk marathonontbijt gezorgd, maar ik liet alles liggen. Want ik was speciaal om wit brood geweest bij mijn lievelingsbakker en had dat mooi in mijn valies gepropt. Niets aan het toeval overlaten, hé! :-)

Tot het laatst getwijfeld over de marathonoutfit. Korte broek of driekwart? Uiteindelijk, helemaal op het allerlaatste moment, toch voor kort gegaan. En geen spijt van gehad. Topweertje voor mij trouwens, niet te warm, zonnetje, weinig wind. Ik kan geloven dat die van Nike naar die regio gaan om daar een aanval te doen op de marathon onder de 2 uur.

Maar verder. Een hotel op 100 meter van de start, het is een gemak. Echt.

16999105_1700253253599563_5101847449847461295_n

Ons tussen de Italiaanse meute gesteld en vertrokken. De Verdi Maratone is een kleine wedstrijd, ze sluiten af op 2600 deelnemers over de 4 verschillende afstanden: 10, 21, 29 en 42 km. En dan is er nog een Ekiden (aflossingsmarathon ook). Maar dat maakt het allemaal net zo charmant natuurlijk. De eerst 10 kilometer lopen we echt heel gezapig, zo lijkt het wel. Want het gaat een beetje naar beneden. Niet dat je dat de hele tijd zo hard voelt, maar toch. Beter dan bergop! Voor de rest van het parcours is het vrij vlak, al merken wij toch regelmatig een stukje vals plat op. Al kan dat ook aan ons liggen :-)

Knipsel

En vooraleer we het weten komen we aan de eerste aankomstzone. Daar moeten we het trouwens eens over hebben, over die aankomstzones. Dat hadden ze heel goed georganiseerd, met duidelijke splitsingen en telkens op bijzonder charmante pleintjes. Op iedere splitsing stond veel volk om aan te wijzen of te controleren of je wel juist aan het lopen was. Of aan te moedigen, dat ook, vermoeden we.
Maar ook, wat echt de max was: telkens zo’n goeie kilometer voor een aankomst stonden er boxen. Dat was soms een beetje vreemd, zo te midden van het Italiaanse vlakke land. En daaruit klonk dan loeiharde Verdi-muziek! Een beetje dramatische opera en al, om het effect te versterken. Echt, HEERLIJK! Alleen spijtig dat ze dat vergeten waren in de aankomstzone van de marathon :-)

Op kilometer 17 en een beetje kwamen we de eerste keer onze supporters tegen. We vroegen ons af of hen dat wel zou lukken, want simpel is dat toch niet, als het parcours niet zo duidelijk is en ge kent de regio niet. En ge hebt wijntjes gedronken tot 2 uur of zo. :-) Maar hé! ze waren er! En hoe!

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Voor mij dé foto van de marathon. Italiaans! Blauwe lucht! Plezier! Supporters!

Het was daar trouwens heel plezant. Pacers zijn altijd een beetje gek.

2017-03-10_03-52-22

En ja, wachten is niet altijd plezant, maar gelukkig hebben ze elkaar! :-)

2017-03-10_03-58-30

Krak halverwege en ik voel mijn bovenbenen weer een beetje. De quadriceps. Vorige keer was dat al vanaf kilometer 17, dus we maken al vier kilometer vooruitgang! En ik kan daar nog perfect mee verder lopen, al zou ik wellicht soepeler en sneller kunnen lopen als dat niet zou gebeuren. Tussen kilometer 25 en 35 was het dan ook werken voor mij. Maar ik geef geen krimp, ha nee, zo ben ik niet hé.

Onderweg passeren de mannen ons nog eens op het parcours. We waren toen al voorbij halfweg en soms mochten er dan auto’s over het parcours, maar het was daar breed genoeg en de auto’s reden langzaam wegens meestal supporters. Niet storend voor de lopers, eigenlijk.

16996050_1700284970263058_5904169749058203232_n (1)

Op kilometer 30 loopt Femke er vandoor. Ik dacht echt dat ze ervandoor ging, want die liep nog keisoepel. Maar een paar kilometer verder wees Gert er op dat ze niet verder uitliep. En op kilometer 34 haalden we haar aan de bevoorrading weer in. En vanaf daar was het voor Femke iets lastiger dan voor mij (had ik de indruk). Gelukkig heeft Femke al net zoveel doorzettingsvermogen als mij en met de aanmoedigingen van Gert gingen we dapper verder.

17021891_1700301226928099_4980363668172890857_n

De bevoorrading onderweg ging trouwens ook prima: minstens om de 5 kilometer, met verschillende soorten dranken en soms ook hapjes. En tussendoor ook sponzen. Alleen aan de aankomst vonden we niet meteen water, maar vermoedelijk stond dat iets verderop.

Ik had een beetje gevreesd dat we op het einde echt moederziel alleen gingen lopen, wegens dat de meeste lopers dan al eerder gestopt waren. Maar dat viel goed mee, er liep eigenlijk altijd wel volk in ons buurt.

Oh en ja, die persoonlijke haas, dat was ook een gerief. In het begin wat gezellig babbelen. En daarna gaf ie al graag eens grappige commentaar op de andere lopers. Of liep hij te rekenen, en hield hij ons op de hoogte van hoe we het aan het doen waren. Hij gaf me gellekes aan wanneer ik er om vroeg. En in zijn rugzakje zat mijn telefoon die zorgde voor de live tracking via mijn Garmin horloge.

En zo kwamen we aan, in een mooie tijd van 3:53:10 seconden. Voor mij een verbetering van een goeie 6 minuten, Femke deed meer dan een kwartier van haar besttijd af. En Gert had zich ook geamuseerd, zei ie :-)

2017-03-10_03-52-06

Content dus. En dan nog een beetje nagenieten in het zonnetje op een schoon Italiaans plein in heerlijk gezelschap. Echt, schoner had ik mijn 40ste verjaardag niet kunnen vieren!

16939421_1700317093593179_8201512805263079459_n

Ook dikke proficiat trouwens aan mijn nichtje Leen die de halve marathon helemaal alleen moest lopen en dan nog nadat ze zo ziek geweest was eerder die week! Ferm!

16939640_1700282870263268_8818521636902274701_n

Hele wedstrijd was trouwens prima georganiseerd met op het einde shuttlebuskes naar de douches (waar wij niet moesten zijn) en naar ons hotel (dat was wel goed). Prima bevoorrading, ambiance. Echt een aanradertje! Ideaal als je eens weg wil van de grote massamarathons!

Een filmpje om mee van de sfeer te genieten:

Foto’s zijn van Peter Decroubele en Johan Martens.

Marathonoverpeinzingen

Het wordt dringend tijd voor een marathonverslagje. Maar na de marathon gingen we nog verder op reis, en daarna was het weer meteen heel druk. En ter mijner verdediging: ik had een heel lang verslag geschreven, maar door een computercrashke is dat bestand verloren gegaan en moet ik dus opnieuw beginnen. Ik begin dus met wat marathonoverpeinzingen die ik voor de marathon al klaargepend had, aangevuld met wat extra bedenkingen.

  • Of ik zenuwachtig was? Bah neen. Ik had goed getraind, ik wist wat ik moest doen. Tot het vrijdagmiddag werd. En zaterdag. Want toen kwam het besef dat de tweede keer moeilijker is dan de eerste keer omdat ik dan moet bevestigen. Haha. Ik moet dat niet, ik wil dat :-).
  • Dat héél veel mensen niet weten hoe lang een marathon is. 42 kilometer dus, en 195 meter. En ja, dat is ver.
  • Dat die laatste week voor de marathon best raar is. Je traint en traint en traint en de laatste week mag je plots niet veel meer doen. Rusten en herstellen. En koolhydraten eten. Je voelt jezelf precies terug een beetje vadsig worden. Het doet me denken aan mijn zwangerschappen waarbij ik 10 en 12 dagen overtijd ging: heel lang opbouwen en dan komt er niets. Ik dacht toen echt dat de kindjes in mijn buik gingen blijven zitten. Wat uiteidelijk niet gebeurde. Oef. En die marathon, die komt er ook telkens.
  • Dat mijn favoriete manier van koolhydraten stapelen winegums eten is. Ja, winegums ja. Dat is zowat het ideale marathonvoer. Voor én tijdens. En daarna mag ook. En ik ben daar dol op. Vooral op de zwarte. Van Bassets, het moeten wel de echte zijn hé. Ik zou graag een zak kunnen kopen met alleen maar zwarte winegums. Ik zou marathons lopen omdat ik dan winegums mag eten, denk ik.
  • Mijn favoriete manier om koolhydraten te stapelen. #roadtoverdi #running #verdimarathon #winegums #bassets #geenvastendag

  • Dat ik zodanig bezig was met al mijn loopgerief aan het klaarleggen (ik moet kunnen kiezen op het moment zelf, afhankelijk van hoe het daar voelt en je hebt dingen nodig voor voor-tijdens-na het lopen) dat ik bijna vergeten was om ook andere kleren mee te nemen.
  • Dat Charleroi verder rijden is dan gedacht. En dat Peter kwijt raken op de luchthaven voor heel veel extra stress gezorgd heeft. Ik was bijna alleen vertrokken met de kinderen. Voor wie het trouwens de eerste vliegreis was.
  • 21050e3e-5454-4bb5-8797-3d211196d4d1

  • Dat de heenreis verder gelukkig wel voorspoedig verliep. Auto huren, Salsomaggiore verkennen. En dat Gert ondertussen al de nummers en de goodiebags had afgehaald. Met tomatensaus, olijfolie en parmezaanse kaas. Italiaanser kan bijna niet!
  • We zijn er! Morgen om 9 uur starten we! #salsomaggiore #verdimarathon #roadtoverdi #marathon

  • Dat ze in het hotel heel hard moesten lachen met de vraag of ik ’s avonds pasta kon krijgen. Mja. Ik moest het wel zeker weten hé :-)
  • Dat we de volgende keer zouden overwegen om de avond voor de wedstrijd de sporters en de niet-sporters apart te leggen. Kwestie van de nachtrust niet te laten verstoren door snurkende mannen. :-)
  • Dat Salsomaggiore echt een leuk, gezellig stadje is. Volgende keer in het passeren zeker eens afrijden om naar de termen te gaan kijken! En een ijsje te eten. Of zo.
  • 057ff35c-24d7-4797-90bf-03b010309872

De rest van het verslag volgt!

Verdi marathon : nog tien dagen

Vandaag wordt mijn collega Heidi 40 jaar (proficiat!) en dat wil zeggen dat het over tien dagen marathon is.

Een stavaza dringt zich op.

De training
Veel mensen vragen hoe het is, met de training. En of ik er klaar voor ben. Euh ja zeker? Ik heb hetzelfde schema gedaan als de vorige keer maar soms heb ik een training laten vallen. Maar ik deed wel een extra Forza-training per week. Die we afsloten met deze mooie foto.

Na 10 weken trainen bij @nickforza kunnen we toch dat al hé. Nu nog de marathon uitlopen. #roadtoverdi #verdimarathon

Nu in de afbouwfase. Raar is dat, plots veel minder, minder ver, minder lang lopen.

Het weer.
We hebben ons de hele tijd voorbereid op een wintermarathon. Het weer tijdens de trainingsperiode viel trouwens best mee, meestal heel mooi trainingsweer gehad. Niet te koud, niet te vaak regen of sneeuw. Soms een keer, maar dat moet, om je te harden, hé :-) Alleszins. Voor Salsomaggiore-Busseto geven ze voorlopig heel mooi marathonweer. Tot 12, 13 graden, vrij zonnig, geen regen. Ideaal dus.

De kleding
Mja, gedacht aan een wintermarathon, maar het gaat dus meer een lentemarathon worden. Ik kocht me in de solden dus een hele mooie lange broek en een t-shirt met lange mouwen om er mooi uit te zien op D-day, maar dat zal vermoedelijk te warm worden. Dus kocht ik gisteren een nieuwe driekwartsbroek. Ik weet dat driekwartsbroeken niet mogen van Jani, maar om te lopen is dat wel schoon. En ja, ik had er al, twee zelfs. Die ik kocht in mijn eerste marathonjaar (2004-2005), dus ik vond dat ik er wel eens een nieuwe verdiende. Enfin, over de keuze van de kledij volgt nog wel eens een aparte post. Een loopwijf, ikke.

Zonnig middagloopje in het Warandepark. Ik word daar blij van! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Het gewicht
Zelfde als de vorige keer, vrij standvastig gewicht sedert 5:2. Tussen de 59 en de 60 kilo betekent dat. Een BMI van ongeveer 22. Dat is goed natuurlijk. Ik had graag een kilo of twee, drie minder gewogen, omdat iedere kilo minder toch een serieuze tijdswinst zou opleveren. Maar dat is niet gelukt. Net niet genoeg karakter daarvoor, blijkbaar. Maar spieren jong, sedert die Forza-training! :-)

Mijn looppartner
Die heeft al vier keer een marathon gelopen, maar nog geen enkele onder de vier uur. Haar snelste tijd was 4:09 vorig jaar, op die pokkehete Great Breweries marathon (ik liep daar maar 25 km). MAAR! Bij geen enkele van de vorige marathons heeft ze zo veel en zo nauwkeurig getraind. Ze had altijd wel ergens last van (knie en zo), maar dat lijkt door de betere opbouw en de professionele ondersteuning bij Forza niet het geval te zijn. Het punt is wel dat ze nu zo goed geworden is dat ze er mij zo met de vingers in de neus kan aflopen. Enfin, eens zien wat ze gaat doen, bij mij blijven voor het gezelschap of 3:30 uur lopen of zoiets. ;)

Gezelschap krijg ik sowieso van Gert. Die kan ook veel rapper hoor, maar die haast al eens graag. De organisatie noemt hen trouwens “beschermengelen”. En google translate vertaalt “pace maker” naar “peace maker”. Hoe schoon is dat niet allemaal.

Maar klaar dus zeker? Allez ja, dan nog valiezen maken en vertrekken hé!

Verdi-marathon: stand van zaken

Om het eens over de marathon te hebben. Die komt er bijna aan. Nog 44 dagen, zegt mijn aftelapp. Hoe staat het met de training?

Datum gesaved. En ik heb er goesting in! #roadtoverdi #marathon

Wel goed eigenlijk. Ik heb me geen nieuw schema aangemeten, maar gewoon dat van de vorige keer gerecupereerd. Omdat daar wel veel variatie in zat. Dat is gebaseerd op vier trainingen per week: 1 lange duurloop, 1 of twee intervallen, en 1 à 2 kortere lopen. Het is de voorbije weken wel zo druk geweest dat er af en toe een training sneuvelde, waardoor ik er maar drie deed. Dat is wel een beetje spijtig.

Anderzijds compenseer ik dat wel omdat ik minstens één keer per week een ander soort training doe. Femke en ik laten ons wekelijks eens afbeulen bij Forza. Zij begeleiden ons eigenlijk naar de marathon met krachtoefeningen die inwerken op onze loophouding. Heel tof eigenlijk, maar best zwaar! We hangen daar al eens aan ringen en zo. Een mens moet er iets voor over hebben om een marathon te lopen! Benieuwd wat dat gaat opleveren!

Wat een mens niet allemaal moet doen om een marathon te lopen he. #roadtoverdi #verdimarathon #forzatraining

Enfin, al die activiteiten samen worden hier wat schematisch bijgehouden, voor de curieuzeneuzemosterdpotten.

Ondertussen dus al aangekomen in het derde en laatste deel van het schema: opbouw naar de wedstrijd toe.

Mijn outfit staat bijna op punt. Haja, als ge 40 jaar wordt en die dag een marathon loopt in Italië, dan mag je er wel een beetje proper bij lopen hé. Heb ik me eindelijk die Nike Power Speed broek gekocht die ik zo lang wou, in solden. En net twee paar nieuwe schoenen besteld, dezelfde als ik al had (asics J33 2) en de ultieme marathonschoen (adidas adizero adios) met zolen van bandenfrabrikant Continental. Het huidige WR marathon werd gelopen op die schoenen dus ja… Dat belooft heroïsch te worden, toch? ;-)

Soms loop ik ook eens per ongeluk een hondje.
Ik liep een hondje vandaag 🐶 😂 #running #nevernotrunning #roadtoverdi

Of splits ik een lange duurloop op in twee delen, omdat dat de enige mogelijkheid was.

Ochtendloopje met @grietvandurme. Middagloopje met @johanbresseleers. En zo komen we weer aan ons kilometers voor vandaag! #roadtoverdi #running #runstagram #runfie

Ondertussen hebben we ook een haas die meegaat. Gert, waarmee ik vorig jaar al mocht meerijden naar Den Haag heeft zich aangeboden om ons onderweg een beetje gezelschap te houden. Hoe wijs is dat niet zeg.

En nog meer gezelschap. Leen, mijn nichtje waarmee ik vorig jaar de midwinternachtloop liep, wordt de week ervoor 35 en wil dat ook loopgewijs vieren. Zij gaat mee voor de halve marathon en brengt Tante Magda mee als supporter.

Het gaat daar zotjes worden. Ze gaan daar nog nooit zoveel Belgen gezien hebben!

Blog een beetje vernieuwd.

Blog dus in een nieuw kleedje gestoken. Heel simpel, heel sec. Waardoor hij nu ook beter leesbaar zou moeten zijn op mobiele telefoons.

Er kwam zelfs eens een nieuwe bio want de oude was al jaren verdwenen wegens niet meer up-to-date.

Er kwam ook een nieuwe pagina met lijstjes. Omdat lijstjes om af te vinken wel leuk zijn.

    • Een lijstje met eigen dingen. Zijn er niet zo veel maar misschien komen er nog wel bij.
    • Loopuitdagingen. Gebaseerd op dat van Annelyse van vroeger maar wat aangepast.
    • Een book challenge van Verbeelding. Niet dat ik er naar streef die helemaal af te vinken. Ik wil lezen wat ik wil lezen en zien hoe ver ik daar mee geraak.

En je kunt mijn berichten nu ook gemakkelijker delen. Al komt die oude foto dan terug boven. Die krijg ik voorlopig niet weggewerkt. Bleh.

En dan nu mijn laatste goed voornemen: meer bloggen. Ideeën genoeg hoor, maar tijd om ze uit te schrijven hé…

Terugblik. Vooruitblik.

2016 was het jaar van mijn eerste marathon. Dat was gepland, vorig jaar deze tijd was ik al stevig aan het trainen. Het was een heerlijke ervaring, die marathon, echt. Soms vragen mensen me nog wel eens: “dat was wel lastig zeker?”. En dan ontken ik, want zo heb ik het niet ervaren. Ik was goed getraind, zorgvuldig opgebouwd, niet te veel, niet te weinig. Aangepaste voeding. Uitstekend voorbereid. En ook op het moment zelf heb ik niet zot gedaan: goed op hartslag gelopen, zodat ik zeker comfortabel zou kunnen uitlopen. Wat dus goed gelukt is. Nog altijd zot content over. Zo content dat er dus nog ééntje volgt.

2016 was helaas ook het jaar dat we alweer een geliefde moesten afgeven. Tantie. Ik had het niet zien aankomen, en zeker niet zo snel. Maar het gemis is hier nog altijd snijdend. Zeker in deze periodes, waar er ook altijd met weemoed wordt teruggekeken naar die laatste kerst in 2009, waar alles nog perfect was.

Maar 2016 bracht ook iets geheel onverwachts: ik schreef een boek! Op 27 mei mailde ik de uitgeverij, een week later kreeg ik een go, en 11 oktober lag het boek in de winkel. Het bracht stress met zich mee, maar ook heel veel leuke momenten.

Op lijstjesgebied:
Ik haalde-met een stevige eindsprint in december- mijn goodreads-jaarchallenge. Amper tien boeken. Niet veel hé, ‘k weet het. Waarvan dan nog twee luisterboeken. Koning van Katoren, voorgelezen door Jan Terlouw zelve. Zalig hoor. Luisterboeken tijdens het lopen zijn eigenlijk echt tof. Ga ik nog wel doen. Maar ik ben nog een beetje aan het zoeken in die luisterdingen wat me het meeste ligt. Momenteel doe ik dat met een app: Storytel. Werkt met een abonnement, tien euro per maand. Niet zo goedkoop, maar als je één à twee boeken per maand leest valt dat nog wel mee vind ik. Vrij veel keuze daar. Maar misschien moet ik de podcastwereld ook eens ontdekken.

Op loopgebied:
Nou ja. Het doel was 1500 km. Dat is gelukt, half november al. Dus smeten we er nog een 300 extra tegen. 1800 kilometer, niet slecht, hé.

Wat 2017 brengt is natuurlijk nog afwachten. Maar waar ik op hoop?

  • Gezondheid voor mijn dierbaren. Want dat is een hele belangrijke. De belangrijkste, eigenlijk.
  • Een tweede marathon. En misschien wel een derde.
  • Een tweede boek. Er zijn al ideeën, jawel.
  • 15 boeken voor 2016. We mogen wat ambitieuzer zijn, ja.
  • 2017 km voor 2017. Dat zijn er nog eens 217 meer dan dit jaar. En de eerste keer over de 2000 km? Benieuwd of dat gaat lukken
  • Op gewicht blijven. Meer moet dat niet zijn. Minder ook niet.

Blog kapot, blog gemaakt?

Dat mijn blog dus kapot was. Serieus kapot. Dat ik mijn marathoncompagnon van dit jaar eeuwige dankbaarheid verschuldigd ben -alweer- voor het oplappen van mijn blog. Hopelijk is het nu in orde. Fingers crossed.

Dat het najaar gruwelijk druk was. Maar echt. Té, té, té. Een vent die (véél) te veel werkt, ik die véél werk had op het werk, daarbij een boek probeerde te promoten (gaat goed! tweede druk!) en ik die daarbij ook nog een marathon deftig probeer voor te bereiden.

Je zou kunnen zeggen: dat marathon trainen, dat doe je jezelf aan. Juist ja. Maar ik ken mezelf al wat langer dan vandaag. Ik heb dat nodig, dat trainen. Liefst met een doel. Dat marathonverjaardagsidee is er al lang en ik kan mijn veertigste verjaardag nu eenmaal niet verleggen. Bovendien: met dat lopen maak ik mijn hoofd leeg, zet ik alles eens op een rijtje en krijg ik verse inspiratie. Met dat lopen zorg ik ervoor dat ik voor de rest ook overeind kan blijven. Het najaar, dat is de periode van het donkerder worden en ik (en ik niet alleen) heb dan de neiging om wat neerslachtiger te worden en me te laten gaan. Als ik ga lopen dan krijg ik licht, en lucht, en adem, en energie. En dat doet me zoveel deugd dat ik dat echt niet wil laten schieten.

Maar druk dus. Maar wel wijs daar niet van. Ik wou daar af en toe iets over bloggen, maar eerst was er geen tijd. En dan was er geen blog.

Maar ziet! We zijn een week ver in de vakantie. Ik heb iedere dag uitgeslapen. Ik heb al leuke dingen gedaan met de kinderen. Ik heb al een paar kasten uitgemest en mijn administratieve rompslomp bijgewerkt. Ik heb mijn blog terug. En dat is ook echt wijs.

Ik zag al een voorschotje van hun puberteit vanmiddag. #janne1709 #sien90210 #hartrock

Winterloopkledij. En schoenen.

Loopgerief. De gemiddelde loper wordt behoorlijk vrolijk als hij nieuw loopgerief mag kopen. Ik word bijzonder vrolijk. In periodes dat ik veel aan het lopen ben vind ik loopkledij belangrijker dan gewone kledij. Echt wel! :-)

Nu ik een wintermarathon plan wil ik dus wel een beetje extra, goed wintergerief. Want er staat dus veel training gepland in de winter en dat geeft me niet. Ik loop nog altijd liever buiten in de kou en de regen dan dat ik op een loopband moet staan. Maar je moet wel een beetje goed uitgerust zijn dus.

In de loop der jaren heb ik wel al een aardige collectie sportkleren verzameld, maar het ene ding is het andere niet. Sommige dingen gaan al jaren mee, andere dingen ben ik na een paar keer al beu omdat het bv naar boven kruipt of omdat het zweet blijft aan de binnenkant hangen. Irritant.

Maar goed. Ik mocht van Decathlon een paar spullen proberen. Ik ga vaak naar Decathlon wegens vlakbij, betaalbaar en goed gerief over het algemeen. Ook voor de kinderen. Eén minpuntje: ik vind de loopkledij meestal niet echt mooi. Ahum. Sorry hoor. Maar nu was er toch één jasje dat mijn aandacht trok.

Om te beginnen vond ik het dus al mooi. Hoera! Maar vooral: het heeft alles ineen, het is – zonder twijfel- het meest vernuftige jasje dat ik ooit gezien heb (en geloof me: ik heb er al veel gezien). En echt, dat is een gemak, want in de winter ben ik anders best lang bezig met het juiste gerief te verzamelen vooraleer ik kan vertrekken.

2016-11-16_03-37-08

De voordelen:

  • Ingebouwde handschoentjes: die je eerst over je vingers kan doen, vervolgens enkel over je handen om vervolgens naar boven te schuiven. Ideaal want in hebt begin heb ik koude handen, daarna niet meer. Wat moet ik dan met die handschoenen hé.
  • Ingebouwde buff: ik loop heel vaak met een buff, want als ik ziek word, dan is dat altijd eerst en vooral op mijn keel. Ik hou die dus eigenlijk graag warm. Hier zit die netjes ingebouwd, maar je kan hem evengoed aflaten. Eerst voor je gezicht, na een tijdje niet meer.
  • Ingebouwde pet in de kap: ik hou van petten om te lopen! Dat houdt het water toch meer uit je gezicht. En die is op zo’n manier ingebouwd dat je die echt knap kunt aansluiten zodat die niet afwaait.
  • Ah en ook belangrijk natuurlijk: fluo-elementen. Voor de zichtbaarheid.

Enige nadeel misschien zijn de mouwen: die voelen wat krakerig aan dus ik denk dat ik het liever ga dragen met een t-shirt met lange mouwen onder. Maar daarvoor moet het echt koud zijn wel. Anderzijds denk ik dat het jasje net daardoor wel zeer waterafstotend is!

Helaas (euh nou ja) heb ik het jasje nog nooit kunnen uittesten in heel koud weer of in nat beestenweer zoals vanochtend. Blijkbaar valt het weer altijd nogal mee als ik ga lopen. Zoveel te beter natuurlijk! Maar ik ben zo zeker dat ik nog zoveel deugd ga hebben van dat jasje! Het kost 60 euro en echt, voor een jasje met zoveel mogelijkheden is dat eigenlijk gewoon géén geld.

Ik heb het ook vaak nogal warm als ik loop en als het niet regent loop ik dus enkel met een t-shirt met lange mouwen. Maar dan loop ik wel met buffke (nekwarmer) én een mutsje van Decathlon. Een loopmutsje, dat vond ik dus vroeger onzin: een gewoon fleece mutske lukte toch ook wel? Nou ja, tot je dus zo’n loopmutsje opgezet hebt hé, dit mutsje is dus echt een stuk comfortabeler. Bovendien kan je er een lampje aan hangen én is het met een fluorescerende print. Ik ben zot van dat mutske, echt! Eén minpuntje misschien: geen gat om een staart door te steken, maar echt storen doet dat niet.

mutske

Ik kreeg ook een runlight, dat was ook zoiets waarvan ik het belang ervan vroeger onderschatte. Ik loop niet vaak in het donker, maar als ik het doe gaat dat ding mee. Je ziet zowat alles dus de kans op vallen is een stuk kleiner. En je wordt ook zelf bijzonder goed gezien, dat is ook een niet te onderschatten belang.
En tot slot kreeg ik ook fluorescerende handschoentjes, maar die zal ik dus eerder gebruiken op de fiets. Handschoenen om te lopen: ik zwier dat na 500 meter uit en wat moet ik er dan mee hé. Maar al bij al: zeer tevreden van het gerief allemaal!

Oh ja. En gisteren heb ik mijn jaardoelstelling gehaald: 1500 kilometer gelopen in 2016 en nog 6 weken te gaan! 800 kilometer daarvan waren op mijn Nike Lunarglides, en die waren daarmee wel weer helemaal versleten. Asfaltloperke hé. Heel tevreden van geweest daar niet van. Maar ik begon het al weer licht te voelen in mijn schenen dus tijd voor nieuwkes. Deze keer werden het Asics! Weer goed voor een kilometer of 800!

Met deze 12 kilometer haalde ik vandaag al mijn jaardoelstelling binnen: 1500 km! Waarna ik mezelf trakteerde op nieuwe schoentjes. #asics #running #nevernotrunning #running

Bedankt voor de spullen, Decathlon en Walkie Talkie!
#teamdecathlon

Halve marathon Donkmeerloop

Exact een week geleden, tijd voor een verslagje dus. Halve marathon op de Donkmeerloop.

Een aanval op mijn PR van de halve marathon van vorig jaar in Ploegsteert. Dat stond toen op 1:52:12 maar het parcours was wel 400 meter te kort om een halve marathon te zijn.

Vorig jaar werd er in de zomer beter doorgetraind, maar ik had mijn training wel goed hernomen in september. Maar dat was dus tot dat mijn boek uit kwam. Die week liep ik zelfs niet, denk ik. Maar daarna weer wel. Niet genoeg weliswaar, maar wel aangevuld door veel crosstraining (vooral Hiit, Sixpack en spinning in FIT Gent bedoelen we daarmee. Het is daar kweet nie hoe wijs trouwens.) Zo spierversterkende oefeningen: dat is goed voor uw lijf in het algemeen en dat ondersteunt ook uw lopen. Zonder te lopen kan je daarmee sneller lopen :-)

Maar goed, toch niet genoeg getraind en een beetje oververmoeid de dagen voordien. In die zin dat ik eigenlijk niet zo veel stem had. Gelukkig had ik een wit konijn in mijn hoed zitten: niemand minder dan Chris Rogghe, een fenomeen in loopland eigenlijk. Zij had me al eens eerder gehaasd in Gent en ze vond dat wel fijn en ze wou me nog eens hazen voor de halve marathon ook. De timing zei 1 november, ideaal na haar marathon in Amsterdam (waar ze wel geblesseerd moest opgeven) en voor haar halve waar ze nog eens zelf stevig wil doorgaan.

Loopfoto’s, ze zijn maar zelden flatterend.

Photo

Enfin, ze wist van mijn oververmoeidheid en mindere training, maar het plan was toch om aan een pace van 5:10 te starten en te zien hoe lang we dat konden volhouden. Om een PR te lopen dat onder de 1:50:00 lag. Bij het vertrek bleef de speaker maar herhalen dat we de halve triatlon bijna ging beginnen, dus ik maakte me wel een beetje zorgen, want ik had geen zwemgerief en geen fiets bij :-)

Om het kort te houden: ik heb het lastig gehad. De hele wedstrijd door zowat. Ik heb de hele tijd gedacht dat ik dit écht écht niet kon volhouden. Maar ik heb het op één of andere manier toch gedaan. Drie mindere kilometers van rond de 5:30 maar gelukkig op andere punten wat voorsprong genomen. Het parcours was iets langer, dus hebben we gewoon 400 meter voor de aankomst nog een sprintje gezet en dan rustig uitlopen. Strava-tijd telt. En Strava zegt 1:49:28. Stevig PR en onder de 1:50:00 dus. Hoera!

Halve marathon in 1:49:28. Stevig PR ondanks niet zo optimale voorbereiding. Haasje en volger zijn blij! #running #donkmeerloop #runstagram #runfie

Leuke wedstrijd verder. Wel rondjes, maar dat stoort me niet, ik weet dan goed aan wat ik me kan verwachten. En mooi parcours, wel veel bochtjes.

En ik werd zelfs opgehaald en afgezet door Chris aan huis ook, echt topkonijntje dat hoor :-). Bedankt!

Marathon 2. Een hele speciale!

Bon. Waar was ik gebleven. Dat ik nog eens een marathon ging lopen. In Kopenhagen, dat was het plan. Maar toen bleek dat weekend hét weekend van Kopergietery te worden en Janne doet daar aan mee, dus dat was al een moeilijke. En toen zou Sien ook nog op bosklassen vertrekken op maandag en werd het organisatorische eigenlijk een onbegonnen zaak.

Terug naar af dus.

Mijn allereerste plan was een marathon te lopen op mijn veertigste verjaardag. De enige die ik vond was Tokyo. Toch wat ver, en dus deed ik ondertussen al die van Rotterdam, dan hadden we die marathon voor mijn veertigste toch al gehad.

Maar goed. Toen passeerde er een berichtje van marathonman. Dat er nog plaatsen waren om mee te gaan naar Tokyo. Verleidelijk. Tot ik het prijskaartje bekeek. 2400 euro per persoon. Zonder vliegtuigtickets. Slik. Dat had ik er niet voor over. Zeker omdat je dan toch zo bezig bent met de marathon dat je weinig van de stad kunt zien.

Nog een beetje verder gezocht en ik kwam uit bij deze. Héhé. Een kleine marathon, 500 à 600 deelnemers. In Italië. We zullen ons Italiaans nog wel een beetje moeten bijspijkeren, want de communicatie gebeurt voornamelijk in het Italiaans.

Heel lang moest ik eigenlijk niet zoeken vooraleer ik iemand vond die zo zot was om mee te gaan. Deze keer werd het Femke, ook wel gekend als mijn trainingpartner die mijn boek hielp mee vorm geven (in al zijn facetten). Tijdens de voorbereiding voor Rotterdam liepen we ook al een paar keer samen, Femke liep later de Great Breweries Marathon.
Maar heerlijk toch, dat ik altijd van die zotte ideeën krijg en dat ik altijd wel zotte vrienden/vriendinnen vind die mee willen in mijn plannen :-)

En dus gaan we naar Italië. En nemen man en kinderen mee. Ik weet eigenlijk niet of er al ooit Belgen geweest zijn die aan die wedstrijd deelgenomen hebben. En het is een jubileumeditie, 20 ste editie. Leuk ook: het is een marathon die van punt a naar punt b loopt, dus niet in een rondje.

verdi

Wordt een eitje hoor, die marathon, de eerste helft is het vooral naar beneden lopen, daarna is het vlak :-)

verdi2

Wat wel wil zeggen dat we zowat moeten beginnen aan het trainingsschema. En dat er lange, koude, donkere duurlopen gepland staan, want lopen op 26 februari betekent langste trainingen in het putje van de winter. Maar ik loop graag in de winter, denk ik nu. En ik heb een super goed jasje gekregen van Decathlon die me door de koude heen gaat helpen. En een runlight, voor als het donker is.

Maar wel! Dat ik OP mijn veertigste verjaardag een marathon ga lopen. En dat ik dat daar daarna ga vieren. Hoe leuk is dat wel niet?
OK. Niet iedereen gaat dat begrijpen, vermoed ik. Maar goed. Ik vind het super! Nog 124 dagen!