De marathonrevolutie

Een paar maanden geleden, zo vlak voor de beslissing viel om een marathon te lopen zag ik iets passeren op facebook. Over een nieuw boekje, de marathonrevolutie. Ondertitel: “train niet meer dan 14 km”. Meteen genoeg om mijn aandacht te trekken.

Het klinkt klonk allemaal heel aantrekkelijk: een marathon lopen met een minimum aan inspanning. Want 14 km, dat vinden wij hier momenteel niet veel :-)

Boekje gekocht en gelezen. 89 bladzijden, leest als een trein. En de helft van het boekje is gevuld met tabellen dus op een goed uurtje heb je het uit.

Het boek gaat uit van een schema van een training van 100 dagen. Vier trainingen per week. Waarvan ééntje vogels kijken (heel traag en relax), twee langere en één op snelheid.

Een heel aantal van je trainingen loop je op marathonhartslag. Dat is de hartslag waarop je je hele marathon zou moeten lopen. Je kan die eenvoudig opzoeken in tabellen aan de hand van je omslagpunt en je gelopen tijd op de 10 km. Voor mij komt die marathonhartslag zowat op 145 uit.

Een aantal redenen waarom ik het NIET ga doen:
1. de marathonhartslag die ik voor mezelf berekend heb ligt te laag: mijn trainingen en marathon zouden op een hartslag van circa 145 gelopen moeten worden. Voor de trainingen: geen probleem: al mijn lange duurlopen doe ik op lage hartslag, mijn zone 1 ligt op 136-147. Maar een wedstrijd zal sowieso hoger zijn. Ook één van vier uur ja. Niet dat ik van plan was vier uur op mijn omslagpunt te lopen (rond de 175 zeg maar), maar toch, het zal toch zeker hoger gaan dan die 145. Ik heb Ploegsteert gelopen aan een gemiddelde van 173. Ik zeg niet dat de marathon ook zo hoog zal liggen, ik heb waarlijk geen idee, maar 145 ga ik al hebben aan de start, al van voor ik een meter gelopen heb, van de zenuwen.
2. de tijd die ze daar voorspellen ligt me te laag. Serieus, ik wil/kan/mag niet ontgoocheld zijn als mijn tijd meer dan 4 uur is. Maar hier voorspellen ze mijn tijd sowieso boven de 4 uur 30. Mja, dat is me toch wat te weinig ambitieus. Nu ja, als ik effectief de hele tijd aan 145 loop zal het idd wel zeker zo lang duren.
3. Maximale trainingen van 14 km. In het begin vorig jaar, toen ik de kilometers weer wat opdreef naar 10 en 20 km merkte ik dat mijn gewrichten daar wat aan moesten wennen. In het begin had ik wat kniepijn maar ik kreeg dat er eenvoudig uit gestrectched en na een paar weken was dat weg. Als ik dat nu niet doe en ik krijg op de marathon pijn op 20 km, dan worden het nog 20 hele lange kilometers.
4. Maximale trainingen van 14 km. Klinkt misschien aantrekkelijk, maar ik vind dat dus niet. Ik hou van lange duurlopen. Ik vertrek graag voor een uur of twee. Weg van de wereld bijna. Gewoon vertrekken, neus volgen, hobbelen. Pak mij mijn lange duurlopen niet af!
5. Mentaal. Ik zou me mentaal niet klaar voelen voor een wedstrijd van 42 km als ik in de voorbereiding maar max 14 km gedaan heb. Je mag tussendoor wel eens meer doen hoor, maar toch, opbouwend is het niet.

Ik durf het dus niet aan met dit schema. Maar toch. Best wel interessant. Maar niet voor mijn eerste marathon. Misschien wel voor een volgende? Of misschien wel voor u?

Voor nu heb ik dus een schema van Smart-sport, gebaseerd op mijn lactaatmetingen. Vier trainingen per week, waar ik me tot nog toe behoorlijk netjes aan houd. En echt, vorige week liep ik voor het eerst 26 km en ik was blij dat ik niet met een schema liep van 14 km.

Over lange lopen in de vrieskou.

Ik loop in de gietende regen. Ik loop in de hagel, als het moet. Al stop ik dan altijd even, want hagel op uw gezicht, dat doet pijn.

Maar ik loop niet graag in de vrieskou. Het was wel weer efkes geleden dat ik de vrieskou gelopen heb, kan me niet herinneren dat ik dat vorig jaar gedaan heb. De enige reden: die koude lucht, dat kan zeer doen aan mijn luchtpijp.

Maar goed, dit jaar valt er niet aan te ontsnappen. Ik had er alweer ferme schrik van en had al rondgekeken bij fitnesscentra voor beurtenkaarten. Ik loop niet graag op een loopband, maar goed, om de vrieskou te vermijden zou ik het nog eens overwegen.

Gisteren vertrokken. Ijskoud maar zonnig. En het werd een fantastisch loopje in het Warandepark. Vanmorgen stond er een 24 gepland. Het was nog efkes herorganiseren, want twee zieke dochters. De ene (Sientje) logeerde bij de oma en voor Janne werd er een regeling opgezet zodat ik toch kon vertrekken.

Wat een gedoe ook, vertrekken als het zo koud is. Een mens moet zo veel aandoen. Een muts om het hoofd en de sinussen te beschermen, want die zeuren al een paar dagen. Een rap zelfgemaakte buff om hals en gezicht te beschermen. En dan laagjes. T-shirt met lange mouwen en trui, dat moest genoeg zijn vandaag. En een nylon legging onder mijn looptight. Gisteren getest en goedgekeurd. En dan nog hartslagmeter, drank, muziek regelen, …

Hup, vertrokken. Door het centrum, langs de Blaarmeersen, Watersportbaan. De kou viel eigenlijk nog wel mee. Maar eens buiten het centrum meer wind en toch kouder en was ik blij met al mijn laagjes. Na 12 kilometer was het tijd voor een korte pitstop op het toilet van de Blaarmeersen. Daar maakte ik een grote fout: ik dacht dat mijn benen wel voldoende opgewarmd waren en deed de legging dus uit. Gevolg: koude benen voor de volgende kilometers. Echt koud. Niet leuk aan mijn spieren. Op een verlaten plekje aan de Assels alles terug uitgedaan, legging terug aan, broek er terug over. Gelukkig geen toevallige wandelaars of zo gepasseerd toen. Maar geleerd dus: die legging eronder loopt lekker comfortabel en ik loop liever met warme benen dan met koude benen.

Winters loopje. Het viel mee maar geef mij maar een paar graden meer.

Ik had de afstand van de drieleienroute wat onderschat en zo kwam ik uit op 26 kilometer ipv 24. Mijn langste ooit. Aan een pace van 6:27 gemiddeld, daar ben ik best content mee want ik had het gevoel dat ik super traag ging vandaag. OK ja, ik liep eigenlijk meer in zone 2 (48%) dan in zone 1 (38%).

Bon, de lange lopen, ze zijn begonnen.

Opbouwfase 1: duur

Fase 1 van het trainingschema zit er op. Zo’n gedetailleerd overzicht als Annelyse geeft (ik vind dat wel leuk) dat gaat er hier niet van komen, maar per fase toch wel een samenvatting.

Week 1 tot en met 4 was vooral kennis maken met het schema. Niet echt gewoon om met een schema te lopen en vier trainingen per week zijn ook niet niks. Bovendien moet je rekening houden welke training je wanneer ingepast krijgt. Langere trainingen, korte trainingen en intervaltrainingen: je moet ze ook nog goed weten te combineren. Want vier trainingen per week betekent dat je minstens 1 keer twee dagen na mekaar moet trainen. En de hele lange duurloop doe je beter niet na de zware intervaltraining. En dat dan inpassen in de rest van je leven.

Week 5 was de week van de lumbago. Pijn, pijn en angst. Echt niet leuk. Week 6 was de week van het langzame herstel. Het was nog broos allemaal maar we konden weer rustig bewegen. Want de beste remedie tegen rugpijn is blijven bewegen. Bewegen op maat en luisteren naar je lijf, maar toch: bewegen. Het is maar doordat ik zo fanatiek mijn oefeningen gedaan heb dat ik er zo snel vanaf geraakt ben.

Week 7 was de week van de Ardennen. We pikten de afstanden van het trainingschema terug op. Maar de interval lieten we voor wat het was (waren lange intervallen) aangezien de Ardennen heuvelachtig genoeg waren om voor trainen in hogere HS zones te lopen zonder dat we daarvoor moesten versnellen. Ik spreek van we, want ik had daar altijd het aangename loopgezelschap van Mikaël.

Week 8 was de week van het schema weer helemaal op te pikken, inclusief intervaltrainingen. Waarin ik alleen vergeten was dat ik een 12 km in zone 2 moest lopen en waardoor ik dan op zondag een extra stuk aan mijn intervaltraining gebreeën heb, 5 km in zone 2. Kwestie dat er toch echt ook wat aan de snelheid moet gewerkt worden.

Schema

Meestal iets meer gelopen dan het schema vraagt (niet veel), behalve de twee lumbagoweken, uiteraard. Nu ja, mijn basisconditie was al zeer goed, dus denk niet dat die twee weken een groot verschil gaan maken.

Nog meer goed nieuws: ondanks veel gesmul in de eindejaarsperiode niks bijgekomen. Ook vorige week niet, toen ik een hele slechte eetweek had. Nu maar snel herpakken want dat kan ook niet blijven duren natuurlijk :-)

Dan gaan we nu over naar opbouwfase 2: uitbreiding uithoudingsvermogen. En omdat ik gehoord had van de trainer dat een halve marathon een maand voor de marathon ideaal was, ging ik op zoek. Parijs was al uitverkocht (ooit loop ik een grote wedstrijd in Parijs, echt). In ons land vond ik niks. Maar er is een halve marathon in Den Haag op 6 maart. Behoorlijk ideaal, in mijn agenda en in mijn schema. En Den Haag is een mooie stad! Ingeschreven!

Jaaroverzicht 2015. Dat mag nog net.

OK, we zijn al 9 januari, maar een jaaroverzicht voor 2015 kan nog wel zeker?

In 2015 is mijn blog zowat helemaal terug naar zijn roots gekeerd: het is zo goed als weer een lopersblog geworden. Met af en toe een uitweiding. Zo ben ik ooit begonnen ook, ergens in 2004. Met dan heel veel omzwervingen maar lopen kwam altijd terug. Sorry voor alle mensen die dat niet zo graag lezen. Maar ge moet die postjes dan maar gewoon overslaan. En ik doe mijn best om af en toe ook andere dingen te schrijven. :-)

Enfin een overzichtje van het jaar:

Absolute hoogtepunten dit jaar op sportief gebied

  • 20 km van Brussel: onder de 2 uur geraken, nooit gedacht dat me dat ooit ging lukken. Ik was er zeer emotioneel door.
  • Ploegsteert: nog straffer: halve marathon in 1:52.
  • Twee keer zoveel kilometers lopen als vorig jaar: het eerste doel was 750 km lopen, ofte net iets meer dan vorig jaar (718 km). Het zijn er 1454 geworden. Doel voor dit jaar: ietske meer weer hé: 1500 km. Benieuwd of het lukt!

Een mooi loopjaar afgesloten met een stevige heuveltraining. #18,4km #1452km #runstagram #running #runstagram #runfie

Op materieel gebied

  • een activiteitstracker: de jawbone is al gesneuveld, maar hoera voor de garantiewet! Momenteel gebruik ik een Fitbit flex (in bruikleen), matig tevreden over, maar de ideale heb ik nog niet gevonden, daar schrijf ik nog eens over. Maar goed: ik vind dat dus keileuke dingen. Ik zou dolgraag eens een tracker van Garmin of Polar testen, als iemand er eentje werkloos liggen heeft: als ik hem eens mag bruiklenen zou ik daar zeer blij mee zijn.
  • Verder weinig gekocht in 2015. Het was vooral een spaarjaar. Voor 2016 ziet dat er anders uit: er moet zeker een nieuwe matras, tafels, stoelen en een nieuwe auto komen. En dan nog wat sparen voor een nieuwe badkamer. Eurgh.

Op reisgebied:

  • Parijs met de kinderen. Echt fantastisch om te doen. Heb ik daar werkelijk niks over geschreven? Schandalig!
  • Dublin: heerlijke stad vol ontdekkingen!
  • En verder altijd leuk: de camping van mijn nicht, Rijsel, Dranouter, Frankrijk, de Westhoek. Ook daar allemaal veel te weinig over geschreven.

Gelukkig nieuwjaar!

Lezen:
Opnieuw veel te weinig gelezen, maar 7 boeken en allemaal in de eerste helft van het jaar vrees ik. Toppers: “Woesten” en “Kom hier dat ik u kus”. Ik zou niet kunnen kiezen tussen die twee. En van Birdbox heb ik een paar slapeloze nachten gehad. Brrr. Toch een poging doen om eens aan tien boeken te geraken. Of 12, voor iedere maand één, dat moet toch lukken.

Andere leuke momenten:
De feestjes: we gaven twee grote feesten en ze waren allebei top. We hadden een lentefeestje voor Janne en een feestje voor onszelf. En dat er ook nog een leuk feestje was voor mijn mama die 70 jaar werd.

En ook: dat ik er dit jaar in geslaagd ben om op een behoorlijk ideaal gewicht te komen. En dat ik hoop om dat zo te houden, want dat ik me daar veel beter bij voel.

Voor de rest: het was een vrij goed jaar. Er waren een aantal tegenslagen, bij ons en in de familie, maar relativeren is hier een heel sterk punt geworden. Geen echt dramatische momenten voor mij dit jaar. Maar er was wel dat éne, beklijvende moment, waarop beste vriendin L. m belde: “ze zeggen dat mijn papa dood is”. Een quote die voor altijd zal blijven hangen in mijn hoofd. Wat je weer iedere keer doet beseffen hoe breekbaar het leven is.

En dus: voor iedereen een goeie gezondheid, voor zichzelf en zijn geliefden. Want dat is het allerbelangrijkste dat er bestaat!

Zo, het nieuwe jaar is definitief ingezet nu.

Neem me mee naar la gantoise!

Het is een schande. Ik ben nog nooit in de Ghelamco-arena geweest. Het is te zeggen: jawel, ik ben er twee keer in de Albert Heyn geweest.

Voetbal laat me redelijk koud, tenzij er een groot tornooi is, zoals EK en WK, dan ben ik een Rode Duivelsupporter. Het is dus niet dat ik supporter ben van een andere club, ik ben gewoon geen supporter.

Maar momenteel heeft Gent zowat de beste ploeg van het land en het schoonste stadion, hoor ik.

De meter van mijn jongste dochter is fanatiek supporter van het clubke. Zelf heb ik nog geen wedstrijd gezien en het stadion dus ook niet. Zelfs de twee Ghelamcorunnen zijn er niet van gekomen. Dus wil ik daar mijn goed voornemen van maken voor 2016: een wedstrijd zien van Gent in de Ghelamco arena. Alleen gaan zie ik niet zitten. Ik wil mee met jullie, trouwe supporters. Die me inwijden in de geheimen van de het voetbalwezen. Zodat ik me daar niet belachelijk maak of zo.

Daarom, voor 2016: iedereen die regelmatig eens gaat en al eens een ticket over heeft: contacteer me. Ik ga mee! Als het past. Dat kan wel een klein probleem vormen, maar toch, we proberen het!

Wie weet koop ik me dan al eens deze mooi trui, ontworpen door niemand minder dan Tekenlynn :-) (hier online te bestellen)

590A9155

Midwinternachtrun 2015

De rug. Op vrijdag had ik mijn ticket voor de Midwinternachtrun in Gent nog te koop aangeboden op facebook. Maar toen zei mijn nicht (ge weet wel, die van de fenomenale camping) dat er bij haar pijnlijke ruggen meestal op dag 6 een miraculeuze kentering komt en dat ze een schietgebedje ging doen vanuit Tenerife. En een uur later begon het plots beter te gaan.

Op zaterdag voelde de rug broos en stijf, maar het ging wel en ik kon zelf al weer een beetje op een stoel zitten. Dus begon ik te denken om toch mee te lopen. En zondag ging het nog wat beter.

Ge moet weten: de midwinternacht, die vertrekt zowat op 500 meter van mijn deur, in mijn favoriete park. Mijn wederhelft presenteert dat. Mijn nichtje (een andere, Leen), die ging meelopen. Tante en nonkel kwamen mee en gingen eerst naar ons komen. Mijn mama ging ook komen en op de kindjes letten. En Nike kwam ook supporteren. Allez, het was dus echt wel een kwellende gedachte om niet te mogen meelopen.

Heerlijke avond. Op het gemakske mee met mijn nichtje gelopen. Geen pijn in het rugske, enorm veel sfeer. En erna nog een gezellige babbel thuis. #midwinternachtrun #running #run #gentloopt #runfie #runstagram

Dus was het plan: we zien wel. Starten en zien waar we uitkomen. Pijn = stoppen en terugkeren. Geen snelle tijd willen neerzetten, gewoon genieten van sfeer, gezelschap, parcours.

Vertrekken, lopen, en gewoon bij Leen blijven. Ondertussen was ik gids in Gent en vertelde ik één en ander. Mooi parcours, helemaal anders dan vorig jaar, geen smalle doorgangen meer en op geen enkel moment een opstropping gehad. Ik was eigenlijk behoorlijk onder de indruk van het bussluissysteem, ik had het nog nergens eerder gezien. In het midden van de weg een sluis voor de bus, lopers eerst langs de voorkant van de bus, bus in sluis, volgende lopers werden langs achterkant van de bus geleid, busje kon door. We maakten zo’n wissel mee en dat leek behoorlijk goed te werken. Geniaal gevonden!

Even getwijfeld of ik alleen zou verder lopen, want had soms wel zin om harder te vlammen. Maar hé, een toptijd zou ik toch niet lopen, ik wou me al helemaal niet forceren en vlugger lopen = forceren. En het was wel gezellig en het leek me wel leuk om Leen naar een PR te begeleiden. We deden er 1:03:21 over, voor Leen was dat een PR, 3 minuten beter dan vorige week. Afstand was wel iets korter dan 10 km, maar goed. Ik kan dat momenteel zeker tien minuten sneller lopen, maar hé, ik heb niks geforceerd en ik heb me ontzettend geamuseerd. Best wel eens leuk, zo op het gemak een wedstrijd lopen en iemand begeleiden, eigenlijk. En opluchting, dat het toch zal meevallen met de rug. Want echt, ik had al efkes gevreesd voor de marathon. Maar het komt wel goed.

En daarna nog een gezellige avond gehad in de Sleepstraat! We onthouden vooral Tante Krista die koffie dronk uit de kopjes die van bij oma kwamen. Ze was er echt van aangedaan :-) Topavond!

Waarom ik mijn trouwring aan mijn middelvinger draag

De mensen die me begin dit jaar gezien hebben, zullen het verschil wel gezien hebben. Ha ja, de meesten zeggen het me dan ook. Ik ben serieus wat kilo’s kwijt. En dat valt nogal op ja.

In januari woog ik het zwaarste ooit, in niet-zwangere toestand dan toch. Mijn BMI was 27, dat is dus te hoog, goed voor code rood hier. Ik weet dat ik op tijd moet ingrijpen, of ik weeg binnen de kortste keren 100 kilo. Momenteel weeg ik 13 kilo minder, goed voor een BMI van 22,3. Perfect gezond dus.

Mijn meter en ik #mia #latergram
Foto een jaar geleden, met mijn lieve meter.

“Ha ja”, zegt iedereen, “dat is door al dat lopen natuurlijk”.
“Goh ja”, zeg ik, “dat zal natuurlijk wel geholpen hebben, maar van lopen alleen vermager je niet. OK ja, dat zijn een hele hoop calorieën die je verbruikt maar als je kijkt wat een maaltijd geeft van calorieën dan moet je al heel veel lopen om daarop te vermageren. Je moet nog altijd wel je voeding aanpassen. Maar goed: bij mijn werkt dat nogal systematisch: lopen = gezonder eten. Niet lopen = me smijten op alles wat ongezond en veel is.”

Gezond eten dus. En porties aanpassen. Ik zal daar nog eens een aparte post over schrijven, over hoe ik mijn voeding aangepast hebt. Maar waar ik tot nog toe het meest trots ben is op dat ik volhoud. In mei al woog ik tien kilo minder en toen heb ik het wat losgelaten, naar de zomer toe. Na de zomer was ik 2, 3 kilo bij. Vroeger zou ik die gerelativeerd hebben en gedacht hebben dat het nog wel meeviel. Nu ben ik direct weer in actie geschoten om die 2, 3 kilo er af te krijgen. En het zijn er dan wat meer geworden.

Het is wel OK nu, dat gewicht. Al zou ik er graag naar de marathon nog een stuk of 2, 3 willen afkrijgen, niet meer dan dat. Gewoon omdat iedere kilo die je extra moet meeslepen, er eentje is die je blijkbaar wel voelt.

Van gewicht zit ik nu op mijn trouwgewicht, zodat ik dus ook weer in mijn trouwkleed kan. Niet dat dat nu per sé nodig was, maar toch, wel leutig. Maar hoe komt het dan dat die trouwring aan een andere vinger moet? Hij valt gewoon los van mijn ringvinger, dat mag ik echt niet meer riskeren.

Waarom ik mijn trouwring tegenwoordig aan mijn middelvinger draag. Link in bio. #lienweb
Ik denk dat dat te maken heeft met mijn vetpercentage. Heel zeker weet ik dat niet, want ik heb geen cijfers van toen, maar ik denk dat mijn vetpercentage een stuk lager is dan ten tijde van mijn trouw. Meer spieren. Vet op andere plaatsen. Zoiets.

Sedert de zomer doe ik ook heel geregeld aan krachttraining. Puur ter ondersteuning van het lopen vooral. Core stability. Eerst met schema’s en zo, nu doe ik gewoon maar wat. Niet dagelijks, meer tussendoor een beetje. Niet genoeg wel, eigenlijk, maar toch, meer dan niks.

Waardoor je dus ziet dat dat vetpercentage ook goed gezakt is. Wel met een korreltje zout te nemen, dat is gemeten met zo’n
weegschaal met bio-impedantie , en heel nauwkeurig is dat allemaal niet, maar goed, het geeft toch een trend aan, denk ik dan.

2015
Paars=gewicht, geel= vetpercentage

Het is nu niet zo dat ik al last had van mijn zwaarlijvigheid, zo zwaar was ik nog niet en eigenlijk leefde ik wel vrij gezond: gezond eten (meestal, maar altijd te veel) en sporten deed ik wel al. Maar toch zijn er heel wat voordelen aan dat vermageren.

Voordelen

    * Ik voel me veel beter in mijn vel, veel zelfzekerder. Ik voel me gewoon beter in mijn vel met minder vetrolletjes.
    * ik kan dragen wat ik wil: skinny jeans, loszittende truien: ik durf het allemaal aan tegenwoordig.
    * ik loop veel sneller: ik denk toch wel dat mijn forse prestaties daar iets mee te maken hebben.

Nadelen van af te vallen

    * Geen borsten meer. ’t Is echt triest gesteld daar :-)
    * In mijn gezicht ben ik nu ook wel genoeg afgevallen. Helaas wel nog steeds een stevige vetlaag op de dijen, ook wel de bilbulten genoemd. Ach ja, een mens heeft altijd werkpuntjes hé.
    * mijn trouwring zit op een andere vinger. Na 10 jaar op mijn ringvinger doet dat raar en per dag schiet ik gelijk 4 keer in paniek “waar is mijn trouwring!” :-)

Bourgoyen love #bourgoyen #keeponrunning #running #15km #runfie
Foto tien dagen geleden, tijdens een zalige 15 km loop in Bourgoyen.

Postje geschreven voor de dekselse lumbago, die me nog steeds aan de kant houdt. Momenteel zoek ik een evenwicht tussen rust en voorzichtig bewegen. Maar ben ik behoorlijk gefrustreerd en toch wel wat bang, dus smijt ik me op troosteten. Niet goed. Er zal dus wel al weer een kilo bij zijn. ZUCHT. Dit kan maar beter niet te lang duren.

Krak.

En dan loopt ge 1400 kilometer in een jaar tijd, doet alles met de fiets en doet er nog wat andere sport bij. En dan laad je je boodschappenkratjes uit. En dan zegt de rug: “KRAK”.

Ik wist meteen dat het niet goed zat, ik wist ook begot niet hoe ik die krat weer moest neer zetten. Toch gelukt en meteen maar wat gestretched, wat moet een mens anders. Toen dacht ik dat het wel mee zou vallen.

Op zondag behoorlijk wat pijn. Maar toch maar wat lopen, want lage rugpijn en ik: dat is nu precies niet de eerste keer. Groot verschil: normaal gezien sluipt dat er stilletjes in, meestal door gebrek aan beweging. En dan kan ik dat al eens loslopen. Nu was het dus met een krak er in gekomen. Tijdens het lopen geen pijn trouwens, wonderbaarlijk. Zondag viel best mee.

Maar maandag was niet goed. Echt niet. Dokter en ostheopaat gebeld en ik mocht er ’s avonds naartoe. Allebei van mening dat dit er eentje is dat wel efkes kan aanslepen. Dat er behoorlijk wat tijd zal nodig zijn. Hoeveel, daar hebben ze zich niet echt over uitgesproken. Pijnstillers! Rustig houden maar toch blijven bewegen. En in stoelhouding liggen.

Het ziet er naar uit dat ik een hele dag zo ga moeten blijven liggen. #bleit #rugkapot #nietwijs #boodschappenheffen

Dju hé zeg. En ik was nu zo goed bezig met mijn schema. Ik heb echt geen goesting om dat stil te leggen. En zondag is er midwinternachtrun. Voor mijn marathon panikeer ik nog niet, dit komt vroeg genoeg. Maar toch. Bleh.

OK ik weet het. First world problems in vergelijking met de geschiedenis van Michel. Maar toch. KAK!

Nike. En ik. En u misschien ook.

Nike schrijft nog eens iets. En hoe.

Nike is mijn vriendinnetje. Ze woont hier om de hoek en we hebben kinderen die heel goed overeen komen met elkaar. We praten regelmatig. En we chatten ook vrij veel. Appen heet dat tegenwoordig, met WhatsApp. We gaan regelmatig samen lopen. En dan praten we ook. En dat gaat vaak over werken, kinderen, gevoelens ook.

Ik wist dus wel ongeveer wat ze doormaakte. We hebben daar af en toe over gepraat. Ik vraag daar naar, ga het niet uit de weg. Ik probeer dan vooral naar haar te luisteren, ik probeer haar te begrijpen. Proberen, want dat is niet altijd gemakkelijk, om te begrijpen wat iemand anders doormaakt. Iedereen beleeft dingen op zijn eigen manier, iedereen zit een beetje anders in mekaar. En daar valt niet zo heel veel aan te veranderen.

Ik zeg haar dat dan ook, dat ik dat probeer te begrijpen, maar dat het soms moeilijk is voor mij om dat allemaal te vatten. Omdat ik anders in mekaar zit. En dat ik daardoor misschien niet altijd even goed rekening hou met bijvoorbeeld haar angsten. En dat ze me dat niet kwalijk mag nemen, want ik doe dat niet met opzet, ik denk daar gewoon soms domweg niet aan. Het is ook niet altijd gemakkelijk aan de overkant. Maar hé, luisteren en begrip opbrengen, volgens mij is dat al wat we moeten doen.

Maar Nike is de max. Echt wel. Ik weet dat, maar soms vergeet ze dat zelf een beetje. Dus ga ik haar dat af en toe zeggen. Waaronder hier. :-)

Photo

Zelf ben ik een heel rationele. Waardoor ik soms ongevoelig lijk. Mensen die me goed genoeg kennen, weten dat ik integendeel erg gevoelig ben. Het is niet omdat iets me niet lijkt te raken, dat het me niet raakt. Nachten wakker liggen over dingen die tegen me gezegd zijn, ik kan dat. Maar ik kan veel verstoppen, weet wel.

Momenteel zit ik erg goed in mijn vel. Dat veel lopen helpt daar ook veel aan, net als bij Nike. Ik kan het iedereen aanraden, iedere week een uurtje lopen of zwemmen, om wat zaken in je hoofd op orde te stellen.

Maar het is al vaak anders geweest. Gedachten die blijven malen. Niet goed in je vel zitten.

Dieptepunt was natuurlijk na dat ongelooflijk dramatische jaar 2010, waarin ik zowel mijn zus, mijn vader en mijn metekindje verloor. En moeder werd van een geweldig Sientje, dat gelukkig ook. Maar toch. Twee weken na de begrafenis van Victoria ben ik gecrasht. Bang voor wat ik nog allemaal kon verliezen. Ik heb toen een week of tien thuis gezeten, wat al bij al nog mee valt. Ik ben toen ook naar een psycholoog geweest. Het deed me geweldig deugd om eens de hele historie, van naaldje tot draadje uit te leggen aan een compleet externe. Want als je dat doet, dan kan je het vaak voor jezelf ook beter plaatsen. En dat is helemaal anders dan datzelfde verhaal vertellen aan een goede vriend(in) want die spaar je toch altijd een beetje of je verzwijgt toch altijd ergens iets. En een goeie psycholoog/psychiater stelt de juiste vragen op het juiste moment. Soms hard en confronterend, maar altijd helend.

Na 5 keer heeft de psycholoog me ontslagen. Omdat hij zei dat ik mezelf genoeg kon analyseren. Dat is ook wel zo. Maar toch, ik sluit echt niet uit dat ik ooit nog eens hulp zou opzoeken als ik er alleen niet uit geraak. En aan iedereen die maar blijft rondjes malen in zijn hoofd en daardoor volledig vast zit, zou ik het aanraden: zoek hulp. Echt waar. Er is veel verschillende soorten hulp, je moet soms een beetje zoeken, maar er is voor iedereen wel iets. Denk ik. Hier kan je zoektocht starten.

Ik zie veel mensen rondom mij crashen. Omdat het allemaal wat te veel wordt. Iedereen om zijn eigen persoonlijke redenen. We kunnen daar overal een mening over hebben, maar laten we dat vooral niet doen. En onthouden dat het voor iedereen anders is. Het is al moeilijk genoeg zo.