Knopendoorhaktijd

De knoop is doorgehakt. Ik loop de marathon van Gent NIET mee. De redenen op een rijtje.

1. ik heb niet genoeg getraind deze zomer. Eerst was ik ziek, dan liep ik een paar weken goed, dan ging ik op reis.
2. Het ziet er niet naar uit dat ik de komende weken meer ga kunnen trainen. Het is zowat de drukste maand op het werk en ook privé is het nogal druk.
3. Ik zou kunnen meelopen en desnoods wandelen als het niet meer gaat. En er 4:30 of meer over doen. Maar dat zie ik niet zitten. Het moet niet iedere keer een PR zijn, maar als ik iets doe, doe ik het liefst wel zo goed mogelijk. En als dat niet lukt, dan begin ik er liever niet aan.
4. Ik heb twee keer de marathon vrij comfortabel uitgelopen. Omdat ik goed getraind en goed voorbereid was. De man van de hamer heb ik nog niet gezien. En ik zou dat graag zo houden.
5. Ik hou van een trainingsschema. Ik werk de trainingen zo goed mogelijk af en dat geeft me een goed gevoel. Het geeft zelfzekerheid, dat ik het wel ga kunnen. Als het me dan niet zou lukken, dan ligt dat aan omstandigheden, maar zeker niet aan te weinig trainingsarbeid. Het feit dat ik nu dat schema niet goed kan volgen ontneemt me die zekerheid.
6. Daardoor krijg ik dus momenteel stress van het schema, en dat is niet de bedoeling van lopen. Het ontneemt me momenteel alle plezier in lopen, waar het schema me normaal gezien plezier brengt: ik volg het schema en ik voel mezelf beter worden.
7. Ik heb geen zin om me te weinig getraind een blessure te lopen.

Ik vind het een beetje sneu voor Johan, want ik had het hem beloofd. Maar anderzijds: ik kan nu zijn madam Griet begeleiden op de halve marathon. Want die ga ik wel lopen.

En in het voorjaar zijn er wel meer marathons. In de winter trainen is veel leuker dan in de zomer.

Hopelijk krijg ik hier geen spijt van morgen. #supertramp

En ondertussen heb ik eens iets anders gedaan: supertramp. Minder lastig dan ik dacht (het zit dus nog wel goed met mijn conditie) maar meer coördinatie dan ik dacht. Dju toch. En coördinatie is echt niet mijn beste punt!

Lopen op reis. Het blijft een moeilijke combi.

Een weekje terug van een heerlijke vakantie van drie weken in Italië.

Ik had mijn loopkleding mee, want met een marathon in het verschiet en een strak trainingschema op mijn bureau is dat eigenlijk wel de bedoeling.

Maat het is weer niet gelukt. Het is te zeggen: ik heb drie keer gelopen. Op drie weken tijd.Terwijl ik normaal gezien drie of vier keer keer per week loop.

Lopen op reis en ik: het gaat niet goed samen. Mijn excuses deze keer:

Dag 1: Gent-Vesoul: lopen was niet van nodig, want ik had de dag ervoor nog 20 km gelopen. Recuperatie dus.

Dag 2: Vesoul-Como. Als ik slim geweest was, dan had ik ’s morgens in Vesoul gelopen. Maar dat is er niet van gekomen. Aangekomen in Como (Brunate eerder) was het 37 graden en zaten we op een hele steile berg. Ik had nog maar net de stress overleefd van daar op te rijden. Steile haarspeldbochten en een break: niet altijd een eenvoudige combinatie.

Dag 3: doorgereden naar Lucca. En daar heb ik gelopen. Ha ja, dat stond hoog op mijn wishlist. In mijn herinneringen heb ik daar nooit gelopen, maar als ik zoek op mijn blog staat er dat ik daar wel degelijk gelopen heb op huwelijksreis. Alleszins: ik moest en ik zou lopen op die stadswallen. Geweldige ervaring! Ik denk niet dat je daar ooit genoeg van kunt krijgen. Ik deed er twee rondjes en liep nog eens over de arena om mooi af te sluiten.

Untitled

Dag 5-20 ongeveer verbleven we in Villa Badia. Geweldig huis, geweldige plek, echt, ik kan het iedereen aanraden. Comfortabel huis en een zwembad met een fantastisch uitzicht. Het was de tweede keer dat we er verbleven maar ooit keer ik er nog eens terug. Maar: de hel om te lopen. Of toch zeker als je niet houdt van trail, zoals ik. De eerste kilometer gaat het door een bos waar er horden, maar echt horden dazen en ander vliegend gespuis op u afkomen. Ik had een petje mee en liep als een waanzinnige te meppen naar dat ongedierte. Gelukkig kon niemand me zien. Dan ging het steil bergaf. Maar echt steil. Zo steil dat het niet meer plezant was. Dan een stukje mooi vlak en dan een heel stuk vlak, maar langs een drukke weg. Vreselijk vind ik dat. Enfin, ik was dan beneden, ik ben dan maar eens doorgelopen naar het begin van de brandhaard (dat vertel ik dan nog wel eens). En dan weer terug. De berg op. Zo steil dat lopen niet ging. En dan kom je weer in dat bos met die verdomde beest. Aaarghh. Trail. Het is dus echt niets voor mij, dat is dan weer duidelijk. Meteen besloten dat ik dat geen twee keer ging doen en veel andere opties waren er niet. Het was er bloedheet en op vakantie zet ik niet graag mijn wekker om dan voor dag en dauw op te staan. En dan zou ik moeten rijden hebben naar een plek waar vlak lopen op rustige wegen wel kon en geen idee hoe ver ik daarvoor zou moeten rijden.

Umbrië wordt wakker #badiaprut #running #veeltesteil #veelteveelbeesten #geenmooieweg #welmooiuitzicht

Dag 21. De laatste dag, op terugrit naar huis. Overnachting in Mulhouse. Het is er plat en er was water om langs te lopen. Raar dat daar zo weinig volk liep. Maar goed, ik heb er ondertussen mijn kilometertjes toch gedaan.

Hardlopen in Mulhouse. Vlak en niet te warm. Echt zoals ik het graag heb. Wel een rare stad. Maar bon. Vanaf nu weer tandje bijsteken. #marathongent #mulhouse #badiaprut #running

En ondertussen thuis toch al een paar trainingen met wisselend succes afgewerkt. De lange van 24 km ging goed, de 10 km training in zone 3 was een ramp.

Mja, marathon 3. Het wordt sowieso al de marathon met de minst goeie voorbereiding…

Lentefeest Sien

Net zoals Janne kreeg Sien ook haar eigen lentefeest. Concept: zelf uitnodigingen helpen maken, zelf menu bepalen. Dat werden frietjes, waar we voor de aardigheid ook stoverij bij gaven.

Het kleedje: dat was heel snel bepaald. Een paar keer per week fietsen wij voorbij de Sweet P op de Vrijdagsmarkt en ze zag daar een kleedje van Lovely Mariquita voor hangen. Dat hadden ze niet meer in haar maat, maar ze hadden wel veel andere jurkjes. Vijf minuten later stapten we de winkel uit met een doos met de perfecte jurk voor haar in.

Lentefeestkindje. #sien90210

Voor de kapsels heb ik me laten helpen. Ik kan wel wat invlechten, maar zo’n talent ben ik nu ook weer niet en ik ging me daar ontzettend zenuwachtig in maken. Dus afspraak bij kapper Kaprijke. Janne wou al lang eens krullen, dus die was super blij. Sien kreeg twee mooie vlechten. En er was nog wat tijd over dus liet ik mijn haar ook maar eens opsteken. Heel fijn eigenlijk, moet ik vaker eens doen.

2017-06-13_10-31-45

Het weer deed gelukkig voortreffelijk mee: heerlijk zonnetje, niet te heet.

Genodigden: familie, meter en peter en wat vriendjes. Sien heeft héél véél vriendjes en wou graag iedereen uitnodigen. Maar we wilden het ietwat beperkt houden en afronden op 40, dus we moesten een beetje selectief zijn :-)

20170610_678

Maar blij ook met de komst van meme Dora, die er na een stevig half jaar ziek zijn al weer veel beter uit ziet!

20170610_619

Locatie: dezelfde. We hadden het geluk dat we ons feestje opnieuw bij mijn broer en tante Marjan mochten laten doorgaan, waarvoor dank!

20170610_727

Ze had samen met haar papa een speech voorbereid en ze las die voortreffelijk voor.

2017-06-13_09-19-48

Minpuntje van de dag: al bijna op het einde, toen Sien haar vinger geplet werd tussen de go-cart en de trampoline. Het is nog altijd een beetje spannend afwachten hoe het met haar nagel gaat aflopen. Gelukkig kon ze haar verhaal kwijt bij Myrddin.

sienMyrddin

Maar verder: topfeest! Echt!

💛 #sien90210

Stadsloop met Janne en Sien. En ook over Brugge.

Ja veel wordt hier eigenlijk niet meer geblogd hé. Soms denk ik dat ik er maar helemaal moet mee stoppen, met dat bloggen. Maar anderzijds is het wel leuk als archief, zo af en toe een verslagje. Dat bloggen is iets van mezelf, maar jullie mogen allemaal meelezen. Maar of ik nu veel of weinig lezers heb, dat doet er eigenlijk niet toe. Dus laat ik het maar zo.

De training voor de stadsloop met Janne was leuk, maar niet optimaal. Liever had ik iets vaker getraind nog met haar, maar het moet ook wel lukken. Zo zat er dan een vierdaagse tussen met de klas, een kamp met de scouts, een woensdag dat het veel te warm was om te lopen, andere activiteiten. Maar goed. De laatste training op donderdag was een ramp. Ze had net ervoor iets te veel rijstkoeken gegeten omdat ze honger had. Maar we hadden wel al vaker gemerkt dat ze dan steken kreeg in haar zij dus wellicht daaraan te wijten. Opletten dus met wat ik haar liet eten voor de wedstrijd.

Een witte pasta met tomatensaus hé. Twee uur op voorhand. En ze mocht zich niet overeten (voor de steken in de zij), want dat durft ze anders wel eens te doen als het spaghetti is.

En een uur later op de fiets, richting start. Eerst mocht Sien de kidsrun doen. Ze wou dat helemaal alleen doen, ook al stonden er kinderen genoeg in het startvak dat ze kende. Stoere! Slim ook wel van haar, gewoon haar eigen tempo lopen.

Haar eerste kidsrun! #sien90210 #stadsloop #running

Daarna met Janne de 5 kilometer. Op tijd samen in het startvak gestaan, niet vooraan, niet achteraan. Ze was helemaal niet zenuwachtig of zo. Start! Na 500 meter sprak ze wel van steken in haar zij (oh nee!) maar die leken al even snel weer weg als dat ze gekomen waren. Ik had haar op voorhand nog gezegd: “als het te lastig is, dan mag je altijd stoppen aan Miat hé, daar gaan mensen staan die we kennen”. Oogrol van haar kant en zeer overtuigend: “maar nee hé, mama, ik ga dat wel helemaal lopen hé, ik ga niet opgeven hé”. OK dan. Kind van haar moeder, dacht ik ook.

Photo

En ze gaf geen krimp onderweg. Ik vroeg regelmatig of alles goed was, of we niet te snel liepen. Ze wist dat het op het einde nog stevig bergop ging gaan, maar ze liep gewoon dapper verder. De blik in haar ogen… ik keek precies in een spiegel :-) Mooi uitgelopen in 34:59. Het was iets meer dan 5 kilometer (5,3 om precies te zijn), dus ik vond dit best een goeie tijd voor haar!

Waarna ik dan opnieuw naar de start ging en de 10 km liep. Door die trage (voor mij dan toch) 5 km raakte ik precies niet meer in mijn ritme en liep ik dus aan een pace van 5:45 ongeveer (marathonpace was 5:30), maar goed, het was plezant, ik ben veel volk tegengekomen, dus meer moet dat niet zijn. Tijd: 53:20

De week ervoor liep ik de 15 km van Brugge. Ik vind dat altijd een zalige wedstrijd. Sofie dacht daar anders over, maar dat lag vooral aan haarzelf natuurlijk. Ik hoop dat ze die volgend jaar een nieuwe kans geeft, want het is echt een leuke. Maar goed, daar liep ik ook mee puur om me te amuseren. De laatste maanden niet zo heel flink getraind, dus ik was zelf wel benieuwd wat het ging geven. Maar van bij het begin leek ik wel te zweven en liep ik zeer comfortabel aan een pace van 5:30. Wat neerkwam op net geen 1:20 bij de aankomst. (1:19:44)

Bij zo’n wedstrijden doet de eindtijd er voor mij zelden toe, omdat dat toch meestal er behoorlijk naast zit van afstand. Zo was Brugge volgens de meeste gps’en maar 14,5 km ipv 15. Gent was er 9,3 ipv 10 (9,6 volgens de organisatie). En 5,3 ipv 5. Ik kijk dus meer naar de pace die ik loop. Een eindtijd van 1:20 over 14,5 km zegt immers ook niet zo heel veel. En lopen in kilometer per uur doe ik al helemaal niet. Er zijn eigenlijk maar weinig lopers die dat nog doen.

Maar dat lopen met Janne, dat vonden we beiden voor herhaling vatbaar!

Lopen met Janne

Nadat ik me gisteren ingeschreven heb voor de marathon van Gent deed ik nog een andere inschrijving, voor de Stadsloop. Iedere keer als mijn kinderen mee gaan naar een wedstrijd, willen ze meelopen, en dat is er eigenlijk nog nooit van gekomen. Dus de Stadsloop van Gent is het ideale moment.

Het was bijna een gezinsinschrijving geweest! #stadsloop Jullie komen toch supporteren hé? #runwithkids #running

Sien doet er mee aan de KidsRun (1 km), dat is genoeg voor haar.
Maar voor Janne kwam ik op het idee om haar de 5 kilometer te laten meelopen. Ze wordt later dit jaar 10 en ze is best sportief, dus dat is iets wat ze wel moest aankunnen. En ze was meteen héél enthousiast!

Dus begonnen we met trainen. Hoe begin je daaraan, een kind klaar stomen voor de 5 kilometer? Je zou het natuurlijk gewoon kunnen doen met de Start2Run app. Ik raad het altijd aan, aan mensen die beginnen te lopen, omdat het de ideale manier is om op te bouwen. Zo lang ze ook niet sprinten gedurende de tijd die ze mogen lopen, uiteraard.

Maar voor Janne wou ik eerst eens zien hoe ver ze kon geraken. Ik luister naar haar ademhaling en maan haar voortdurend aan om vooral niet te snel te willen lopen. Ze hoeft maar een teken te geven en we wandelen een beetje. Echt op gevoel dus. Luisteren naar haar lijf. Twee à drie keer per week. Lang hoeft dat niet te duren, je bent hoogstens een half uurtje weg.

Want wij geloven in een wereld waar je kunt zwemmen in rivieren en groentjes kweken in de stad. #devistuin #janne1709 #stadsloop #start2run

Na een paar keer had ze door dat het toch niet zo makkelijk zou worden. Dat het niet is van: we gaan hier efkes rap ne keer meelopen en dat kost geen moeite. Want ja, verder is haar leven natuurlijk nog vrij eenvoudig: heel erg veel moeite moet zij niet doen: op school is ze goed mee en dansen doet ze zo graag, dat is niet echt werken naar iets toe. Maar net dan wou ik doorzetten. Omdat het ook belangrijk is dat ze dat leren, dat niet alles zonder moeite gaat, dat je soms moet werken/trainen voor iets maar dat de voldoening dan erna wel groot is.

Het is niet dat ze van mij dan moet blijven lopen. Ze moet het enkel verder doen als ze dat graag doet. Maar die 5 km, die gaan we nu wel eens samen doen. Daarna zien we dan wel weer. Maar hé, ik kocht haar een coole outfit en madam was weer helemaal enthousiast. Dat heeft ze zeker van mij: een nieuwe outfit is goed voor de motivatie!

Als je meeloopt met je moeder op de Stadsloop mag je een mooie tenue hebben. #teamdecathlon #stadsloop #Gent #janne1709 #running #runwithkids

Het is ook wel kei gezellig natuurlijk: het is een activiteit alleen met mij (en ze hangt nogal aan mij tegenwoordig), eens zonder haar zus. We bouwen dat samen op en ik ga haar begeleiden tijdens de stadsloop, van begin tot eind. Het is echt iets van ons twee en daar genieten we beiden van. En niets moet dan: zij bepaalt het tempo, zij kan eigenlijk niks verkeerd doen, gewoon lopen. We babbelen en lachen onderweg. Ik vertel, zij luistert: over Gent, over lopen, over het leven. Ik zet haar uit de wind als het nodig is. Zoals ik altijd doe.

Over hoe leuk het is om samen te gaan lopen. En over hoe ik hoop dat ze in lopen ook een uitlaatklep kan vinden. En dat jullie allemaal mogen komen supporteren, voor haar! #janne1709 #running #runwithkids

En gisteren had ze een rotdag op school: ruzie met haar vriendinnen, alles zat tegen, ze zat er wat door. En we gingen lopen. En het ging haar ontzettend goed af. Ze wou lopen en blijven lopen, niet wandelen. En ze liep voor het eerst het hele toertje: 3,8 km. Traag, maar ze deed het wel. En ik was zo gigantisch trots. En zijzelf ook. Ik zag haar groeien en haar zelfvertrouwen toenemen. En zo werd een slechte dag alsnog een goeie dag. Oh, eigenlijk hoop ik echt dat ze in dat lopen ook dé perfecte uitlaatklep vind, net zoals dat bij mij het geval is. Mag ook in iets anders zijn hoor. Maar uitlaatkleppen zijn zo belangrijk. .

Lopen met je kinderen. Het is méér dan ik er op voorhand van verwacht had, eigenlijk. Leuker. Beter.

Maar dus, op 21 mei. Om 14 uur staan we samen aan de start. Het parcours is nog niet bekend, maar komt binnenkort wel online denk ik. Kunnen jullie dan alsjeblieft heel luid supporteren voor haar? Ze verdient dat zo hard!

Marathon van Gent

OK, ik heb gevloekt toen ik hoorde dat er een marathon kwam in Gent. Het is te zeggen, gevloekt en niet gevloekt. Tuurlijk was ik blij dat er een marathon kwam in mijn stad. Uiteraard dadde!

Maar waarom in oktober? Het marathonseizoen zit dan al vol genoeg. En er komt nog een nieuwe marathon in België, twee weken ervoor in Brugge. Echt, in oktober keuze genoeg tussen leuke marathons: Brugge, Eindhoven, Amsterdam. Maar ik vind dat dus te vroeg in het najaar. In de zomer vind ik lopen echt niet gemakkelijk: te warm (alles boven de 20 graden is te warm), te onregelmatig (kinderen thuis en geregel en gedoe), op reis (dan komt lopen er meestal niet van). Of een combinatie van dit alles. De ervaring en de cijfers van de afgelopen jaren leert me dat lopen meestal compleet op zijn gat valt in de zomer. En om goed te trainen voor een marathon in oktober moet je dus ten laatste in augustus weer herbeginnen. Ik had dus liever een marathon eind november gehad en lekker fit en strak de feestdagen in. Dat ware ideaal geweest en een gat in de markt, want het is echt triestig op marathongebied in de winter. Niks mis met een goeie marathon te lopen in de winter toch.

Maar allez. Met wat puzzelen en wat minder trainen en geen PR-druk kunnen we dat nog wel doen lukken.

Maar dan het parcours. Mooi parcours, daar niet van. Mooie natuurgebieden, al ken ik ze ook niet allemaal. Absoluut hoogtepunt zal het stukje van de Lieve worden, daar fiets ik wel eens langs als ik naar Eeklo rij. Maar wat mij betreft: spijtig dat we niet starten of aankomen in de stad. Dat had ik nu eens echt wijs gevonden zie. Het dichtste wat we bij Gent centrum komen is de Topsporthal. Mweh. Een sporthal is ook maar een sporthal hé, daar kan geen mooi plein tegenop. Ook wel verwend met onze mooie aankomst in Busseto natuurlijk, eerder dit jaar.

Als ik een marathon zou mogen tekenen voor Gent, hij zou er ongeveer zo uitzien. Met nog een paar kilometer extra ergens.

Maar goed. Toen kwam Johan, alwaar ik al eens een stevige training mee deed deze winter. Of ik de marathon van Gent mee deed en of ik wou mee lopen met hem. En ik kan Johan niets weigeren hé. :-) Maar neen, ik vind het gewoon ook wel echt leuk, een marathon in Gent. Ik reken dan wel op wat supporters, hé! Dus ik ga gewoon meedoen. Beter nog, ik ben al ingeschreven. Alleen nog spijtig dat ik Femke niet overtuigd krijg hé. En dat Evelien nog in de lappenmand ligt.

Plan is om zo fit mogelijk op reis te vertrekken, op reis wat te onderhouden en dan in september en eerste helft oktober stevig te trainen.

Momenteel zit ik nog in post-marathonfase en schrijf-eens-een-boek-fase waardoor ik op loopgebied maar wat aanmodder. Vorige week deed ik op het werk een fittest (op de fiets) waaruit blijkt dat ik een “matig uithoudingsvermogen heb, dat niet bijdraagt aan mijn algemeen welzijn en gezondheid. Nou ja. ‘k Weet niet goed hoor. Zo erg kan het nu toch ook nog niet gesteld zijn met mij? Zaterdag doe ik een nieuwe lactaattest bij Smart-sport, daar heb ik meer vertrouwen in, dat me weer een schema moet geven, want zonder schema doe ik dus maar wat. Vroeger kon ik niet lopen mét schema, nu niet zonder.

Maar voor wat een schema dan? Kweetnie. Misschien doe ik terug mee aan de Great Breweries. Omdat ik die dag nog kan en ik dringend een doel met een langere afstand nodig heb. Of al meteen een aangepast schema voor de marathon? We zien wel!

Als ik trouwens echt zou mogen kiezen, en niet zou moeten kijken naar planning en budget, dan zou het Verona worden. Alweer een kleine, Italiaanse marathon voor mij. Geen massamarathons meer voorlopig, bedankt. Ideale timing ook. Maar dat zal voor een andere keer zijn, denk ik.

Drie goeie doelen om aan te doneren!

Omdat ik twee vragen kreeg om een oproep te doen om een goed doel te ondersteunen én omdat ik zelf ook loop voor een goed doel: een verzamelde post. Dus als je een beetje centjes over hebt: hier kan je ze kwijt!

Geef Veggie meer zendtijd!
Meer plantaardig eten is goed voor het milieu, je gezondheid, dierenwelzijn en voedselverdeling in de wereld. EVA vzw stimuleert iedereen om meer plantaardig te eten. Een dag per week geen vlees of vis eten, heeft al grote impact.

Dat is een boodschap van algemeen nut voor iedereen op deze planeet. In tegenstelling tot de vleespromotiespotjes die we nu op televisie zien verschijnen. We zijn dan ook bijzonder blij dat we dit jaar van de vrt – na verschillende aanvragen – 1 week gratis zendtijd hebben gekregen met Donderdag Veggiedag als officiële Boodschap van Algemeen Nut. Op deze manier bereiken we honderdduizenden mensen.

Eén week is niet slecht, twee weken is veel beter. Met 12 000 euro extra, kunnen we nog meer zendtijd kopen en honderdduizenden mensen extra bereiken. Meer info hier!

Loop naar de maan!
Nichtje Leen (ge weet wel, die die ook mee was naar Verdi) loopt naar de maan. Het is te zeggen: dat is een actie voor Kom op tegen kanker.
Haar motivatie : lopen is leuk, maar soms ook eens afzien. Al is dat laatste iets dat voor een loper 5 minuten na aankomst al vergeten is. Tijdens dat afzien denk ik de laatste tijd vaak aan zij die een lange strijd moeten voeren tegen die ziekte, een strijd die niet vergeten is na 5 min. Plots is die ziekte terug dicht in mijn vrienden- en kennissenkring gekomen. Het heeft me doen beslissen om ook mijn steentje bij te dragen d.m.v iets wat ik graag doe: lopen.
Haar uitdaging:
1* Een scherpere tijd lopen op mijn 21k wedstrijden…. Deze actie is nu nog een grotere motivatie om geen enkele training te missen, ook die intervallen.
2* Help je het haar moeilijk maken? Jullie kunnen haar ook uitdagen. Ze gaat proberen meer kilometers te lopen dan het bedrag dat gestort is. Hoe meer jullie storten, hoe meer/ langere afstanden ik moet lopen.
Meer info hier.

Levensloop, sponsor mij of iemand anders!

Levensloop is een feestelijk evenement voor alle leeftijden. Het draait helemaal rond solidariteit en fondsenwerving voor de strijd tegen kanker. Het gemeenschapsleven van een stad of gemeente komt gedurende 24u samen om:

  • mensen die kanker overleefden of er nog tegen vechten, te vieren en in de bloemetjes te zetten;
  • mensen te herinneren die aan kanker overleden zijn;
  • als gemeenschap op te staan en samen de strijd op te nemen tegen kanker.

Teams lossen elkaar 24 uur lang af, tijdens een estafette rond een parcours. Hiervoor laten ze zich sponsoren. Er staat telkens minstens 1 persoon van het team op de piste. Levensloop is geen competitie!

Zelf loop ik mee in het team van Sportdienst Stad Gent (ik heb daar eigenlijk niets mee te maken, maar ze deden een oproep op fb, dus deed ik maar mee). Maar je kan ook andere mensen of teams steunen! (61 teams, 1300 deelnemers tot nu toe). Omdat ik eigenlijk niet kan dat weekend en omdat ik echt wel wat extra inspanning wil doen ga ik lopen op een belachelijk vroeg uur. Rond 6, 7 uur op zondagmorgen of zo. Dus dat verdient wel een gift, toch? Meer info hier!

Terugblik – vooruitblik

Ik heb nu dus twee marathons gelopen. Hoewel ik beide heel erg koester waren ze erg verschillend. Een overzichtje.

Rotterdam: erg veel deelnemers (17.000), niet zo’n bijzonder mooi parcours. Wel veel supporters aan de kant, voor als je dat belangrijk vind.

Verdi was in alle opzichten zowat het tegenovergestelde: weinig deelnemers (een kleine 600 aan de marathon), maar wel een bijzonder mooi parcours. Niet zo heel veel supporters aan de kant, maar dat is dus iets wat ik niet zo belangrijk vind. Al is het altijd wel leuk natuurlijk als je uw geliefden eens aan de kant ziet staan!

Maar als loper heb ik een absolute voorkeur voor de tweede soort marathon: weinig deelnemers, maar toch nog genoeg. Want in Rotterdam was het soms erg druk. Dat je in de eerste kilometers moet hossen en springen en zorgen dat je niet omver gelopen wordt: dat weet je eigenlijk wel. Maar omdat ik toen in de laatste wave zat heb ik erg veel van de lijken opgeraapt van de vorige waves. Zwalpende mensen die niet meer verder konden. Begrijpelijk, maar niet zo leuk, want dat maakte dat ik op kilometer 38 nog moest springen om mensen te ontwijken. Op een moment dat je zelf ook niet meer zo fris zit.

Ik had een beetje schrik wel, voor een kleine marathon, dat we snel helemaal alleen zouden lopen. Zou in ons geval nog meevallen dus, want ik zou sowieso gezelschap hebben. Maar het viel eigenlijk de hele tijd goed mee, want er liep altijd behoorlijk wat volk in ons buurt. En je hebt plaats. Je kan je eigen looplijn kiezen. Dat is eigenlijk nog wel een gemak. De sfeer, de gezelligheid daar… Misschien overromantiseer ik het een beetje, omdat het voor mij dé perfecte verjaardagsmarathon was. Maar echt. Ik zou zo weer de Verdi meedoen eigenlijk, al heb ik gezegd dat ik nooit twee keer dezelfde marathon zou lopen. Nu ja goed, we zien nog wel.

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Op kilometer 38-40 dacht ik zowat: “jaja Lien, het is nu wel goed geweest, zo met uw twee marathons. Je hebt bewezen dat je het kan, iedereen weet dat nu. Veel beter dan dit zul je niet kunnen, dus je kunt beter stoppen op je hoogtepunt. En een andere uitdaging zoeken.” Dat was toen. Amper 10 dagen later was ik al op zoek naar een nieuwe marathon. Want ernaar zoeken is de helft van de fun :-)

Geen idee of dat nog voor dit jaar of voor volgend jaar zal zijn. Ik had wel al een paar ideetjes. Maar goed, nu gaan ze blijkbaar nog een marathon doen in Gent, dus dat is ook het onderzoeken waard. Eind oktober, dat had gerust een maandje later gemogen want ik loop niet graag in de zomer en dan moet je toch al beginnen trainen in augustus. Enfin, we zien nog wel.

Voor nu: Femke doet mee aan de Vlaamse Ardennenloop (7 mei), en ik zou dat eigenlijk ook wel zien zitten, ook al is dat buiten mijn comfortzone (trail!). Maar dan is het wat twijfelen tussen de 15 km en de 26. Het is een halve trail, met behoorlijk wat hoogtemeters (zeker omdat ik dat niet gewoon ben), dus misschien dat 26 km dan wat veel is. Zeker omdat april ook geen toptrainingsmaand zal worden omdat ik dan nog een boek moet schrijven. Oh ja, had ik dat hier al verteld, dat ik nog een boek schrijf? Enfin, daar volgt dan nog wel eens een berichtje over. Maar goed: extra argument voor de 26 kilometer is dat we dan aan Joeri zijn achterdeur passeren. Nog te bekijken hoe het met Femke haar knie zal gaan, want sedert na de marathon heeft ze daar wat last aan. Meh. Stoppen met sporten is nergens goed voor!

Photo

En verder. Willen de meisjes meedoen aan de Stadsloop in Gent op 21 mei. Vanmiddag eens gaan trainen in het park. Sien is dat snel beu, maar Janne wou blijven gaan. Tot we vriendinnekes tegen kwamen uiteraard. Enfin, het idee groeide om Sien (7 jaar) de kids run te laten doen (1 km) en met Janne (9,5 jaar) samen de 5 kilometer te lopen. Ze is eigenlijk al lang vragende partij om eens een echte loopwedstrijd te mogen meedoen. Ik heb nu twee maanden om haar geleidelijk aan klaar te stomen. En dat lijkt me zo super gezellig, om samen met haar de 5 kilometer te lopen. Ik zie er al naar uit!

De Verdimarathon 2017

De marathon zelf dan.

Het hotel had voor een heerlijk marathonontbijt gezorgd, maar ik liet alles liggen. Want ik was speciaal om wit brood geweest bij mijn lievelingsbakker en had dat mooi in mijn valies gepropt. Niets aan het toeval overlaten, hé! :-)

Tot het laatst getwijfeld over de marathonoutfit. Korte broek of driekwart? Uiteindelijk, helemaal op het allerlaatste moment, toch voor kort gegaan. En geen spijt van gehad. Topweertje voor mij trouwens, niet te warm, zonnetje, weinig wind. Ik kan geloven dat die van Nike naar die regio gaan om daar een aanval te doen op de marathon onder de 2 uur.

Maar verder. Een hotel op 100 meter van de start, het is een gemak. Echt.

16999105_1700253253599563_5101847449847461295_n

Ons tussen de Italiaanse meute gesteld en vertrokken. De Verdi Maratone is een kleine wedstrijd, ze sluiten af op 2600 deelnemers over de 4 verschillende afstanden: 10, 21, 29 en 42 km. En dan is er nog een Ekiden (aflossingsmarathon ook). Maar dat maakt het allemaal net zo charmant natuurlijk. De eerst 10 kilometer lopen we echt heel gezapig, zo lijkt het wel. Want het gaat een beetje naar beneden. Niet dat je dat de hele tijd zo hard voelt, maar toch. Beter dan bergop! Voor de rest van het parcours is het vrij vlak, al merken wij toch regelmatig een stukje vals plat op. Al kan dat ook aan ons liggen :-)

Knipsel

En vooraleer we het weten komen we aan de eerste aankomstzone. Daar moeten we het trouwens eens over hebben, over die aankomstzones. Dat hadden ze heel goed georganiseerd, met duidelijke splitsingen en telkens op bijzonder charmante pleintjes. Op iedere splitsing stond veel volk om aan te wijzen of te controleren of je wel juist aan het lopen was. Of aan te moedigen, dat ook, vermoeden we.
Maar ook, wat echt de max was: telkens zo’n goeie kilometer voor een aankomst stonden er boxen. Dat was soms een beetje vreemd, zo te midden van het Italiaanse vlakke land. En daaruit klonk dan loeiharde Verdi-muziek! Een beetje dramatische opera en al, om het effect te versterken. Echt, HEERLIJK! Alleen spijtig dat ze dat vergeten waren in de aankomstzone van de marathon :-)

Op kilometer 17 en een beetje kwamen we de eerste keer onze supporters tegen. We vroegen ons af of hen dat wel zou lukken, want simpel is dat toch niet, als het parcours niet zo duidelijk is en ge kent de regio niet. En ge hebt wijntjes gedronken tot 2 uur of zo. :-) Maar hé! ze waren er! En hoe!

16997704_1700282950263260_4830296529848993098_n

Voor mij dé foto van de marathon. Italiaans! Blauwe lucht! Plezier! Supporters!

Het was daar trouwens heel plezant. Pacers zijn altijd een beetje gek.

2017-03-10_03-52-22

En ja, wachten is niet altijd plezant, maar gelukkig hebben ze elkaar! :-)

2017-03-10_03-58-30

Krak halverwege en ik voel mijn bovenbenen weer een beetje. De quadriceps. Vorige keer was dat al vanaf kilometer 17, dus we maken al vier kilometer vooruitgang! En ik kan daar nog perfect mee verder lopen, al zou ik wellicht soepeler en sneller kunnen lopen als dat niet zou gebeuren. Tussen kilometer 25 en 35 was het dan ook werken voor mij. Maar ik geef geen krimp, ha nee, zo ben ik niet hé.

Onderweg passeren de mannen ons nog eens op het parcours. We waren toen al voorbij halfweg en soms mochten er dan auto’s over het parcours, maar het was daar breed genoeg en de auto’s reden langzaam wegens meestal supporters. Niet storend voor de lopers, eigenlijk.

16996050_1700284970263058_5904169749058203232_n (1)

Op kilometer 30 loopt Femke er vandoor. Ik dacht echt dat ze ervandoor ging, want die liep nog keisoepel. Maar een paar kilometer verder wees Gert er op dat ze niet verder uitliep. En op kilometer 34 haalden we haar aan de bevoorrading weer in. En vanaf daar was het voor Femke iets lastiger dan voor mij (had ik de indruk). Gelukkig heeft Femke al net zoveel doorzettingsvermogen als mij en met de aanmoedigingen van Gert gingen we dapper verder.

17021891_1700301226928099_4980363668172890857_n

De bevoorrading onderweg ging trouwens ook prima: minstens om de 5 kilometer, met verschillende soorten dranken en soms ook hapjes. En tussendoor ook sponzen. Alleen aan de aankomst vonden we niet meteen water, maar vermoedelijk stond dat iets verderop.

Ik had een beetje gevreesd dat we op het einde echt moederziel alleen gingen lopen, wegens dat de meeste lopers dan al eerder gestopt waren. Maar dat viel goed mee, er liep eigenlijk altijd wel volk in ons buurt.

Oh en ja, die persoonlijke haas, dat was ook een gerief. In het begin wat gezellig babbelen. En daarna gaf ie al graag eens grappige commentaar op de andere lopers. Of liep hij te rekenen, en hield hij ons op de hoogte van hoe we het aan het doen waren. Hij gaf me gellekes aan wanneer ik er om vroeg. En in zijn rugzakje zat mijn telefoon die zorgde voor de live tracking via mijn Garmin horloge.

En zo kwamen we aan, in een mooie tijd van 3:53:10 seconden. Voor mij een verbetering van een goeie 6 minuten, Femke deed meer dan een kwartier van haar besttijd af. En Gert had zich ook geamuseerd, zei ie :-)

2017-03-10_03-52-06

Content dus. En dan nog een beetje nagenieten in het zonnetje op een schoon Italiaans plein in heerlijk gezelschap. Echt, schoner had ik mijn 40ste verjaardag niet kunnen vieren!

16939421_1700317093593179_8201512805263079459_n

Ook dikke proficiat trouwens aan mijn nichtje Leen die de halve marathon helemaal alleen moest lopen en dan nog nadat ze zo ziek geweest was eerder die week! Ferm!

16939640_1700282870263268_8818521636902274701_n

Hele wedstrijd was trouwens prima georganiseerd met op het einde shuttlebuskes naar de douches (waar wij niet moesten zijn) en naar ons hotel (dat was wel goed). Prima bevoorrading, ambiance. Echt een aanradertje! Ideaal als je eens weg wil van de grote massamarathons!

Een filmpje om mee van de sfeer te genieten:

Foto’s zijn van Peter Decroubele en Johan Martens.

Marathonoverpeinzingen

Het wordt dringend tijd voor een marathonverslagje. Maar na de marathon gingen we nog verder op reis, en daarna was het weer meteen heel druk. En ter mijner verdediging: ik had een heel lang verslag geschreven, maar door een computercrashke is dat bestand verloren gegaan en moet ik dus opnieuw beginnen. Ik begin dus met wat marathonoverpeinzingen die ik voor de marathon al klaargepend had, aangevuld met wat extra bedenkingen.

  • Of ik zenuwachtig was? Bah neen. Ik had goed getraind, ik wist wat ik moest doen. Tot het vrijdagmiddag werd. En zaterdag. Want toen kwam het besef dat de tweede keer moeilijker is dan de eerste keer omdat ik dan moet bevestigen. Haha. Ik moet dat niet, ik wil dat :-).
  • Dat héél veel mensen niet weten hoe lang een marathon is. 42 kilometer dus, en 195 meter. En ja, dat is ver.
  • Dat die laatste week voor de marathon best raar is. Je traint en traint en traint en de laatste week mag je plots niet veel meer doen. Rusten en herstellen. En koolhydraten eten. Je voelt jezelf precies terug een beetje vadsig worden. Het doet me denken aan mijn zwangerschappen waarbij ik 10 en 12 dagen overtijd ging: heel lang opbouwen en dan komt er niets. Ik dacht toen echt dat de kindjes in mijn buik gingen blijven zitten. Wat uiteidelijk niet gebeurde. Oef. En die marathon, die komt er ook telkens.
  • Dat mijn favoriete manier van koolhydraten stapelen winegums eten is. Ja, winegums ja. Dat is zowat het ideale marathonvoer. Voor én tijdens. En daarna mag ook. En ik ben daar dol op. Vooral op de zwarte. Van Bassets, het moeten wel de echte zijn hé. Ik zou graag een zak kunnen kopen met alleen maar zwarte winegums. Ik zou marathons lopen omdat ik dan winegums mag eten, denk ik.
  • Mijn favoriete manier om koolhydraten te stapelen. #roadtoverdi #running #verdimarathon #winegums #bassets #geenvastendag

  • Dat ik zodanig bezig was met al mijn loopgerief aan het klaarleggen (ik moet kunnen kiezen op het moment zelf, afhankelijk van hoe het daar voelt en je hebt dingen nodig voor voor-tijdens-na het lopen) dat ik bijna vergeten was om ook andere kleren mee te nemen.
  • Dat Charleroi verder rijden is dan gedacht. En dat Peter kwijt raken op de luchthaven voor heel veel extra stress gezorgd heeft. Ik was bijna alleen vertrokken met de kinderen. Voor wie het trouwens de eerste vliegreis was.
  • 21050e3e-5454-4bb5-8797-3d211196d4d1

  • Dat de heenreis verder gelukkig wel voorspoedig verliep. Auto huren, Salsomaggiore verkennen. En dat Gert ondertussen al de nummers en de goodiebags had afgehaald. Met tomatensaus, olijfolie en parmezaanse kaas. Italiaanser kan bijna niet!
  • We zijn er! Morgen om 9 uur starten we! #salsomaggiore #verdimarathon #roadtoverdi #marathon

  • Dat ze in het hotel heel hard moesten lachen met de vraag of ik ’s avonds pasta kon krijgen. Mja. Ik moest het wel zeker weten hé :-)
  • Dat we de volgende keer zouden overwegen om de avond voor de wedstrijd de sporters en de niet-sporters apart te leggen. Kwestie van de nachtrust niet te laten verstoren door snurkende mannen. :-)
  • Dat Salsomaggiore echt een leuk, gezellig stadje is. Volgende keer in het passeren zeker eens afrijden om naar de termen te gaan kijken! En een ijsje te eten. Of zo.
  • 057ff35c-24d7-4797-90bf-03b010309872

De rest van het verslag volgt!